{ sf/os - ◦ ❝ #THE UNTAMED l #MDZS ◦△

ตอนที่ 1 : LITTLE CUTE : LINGSI

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 787
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 41 ครั้ง
    8 ส.ค. 62

LITTLE CUTE.
WARNING !! : มีการสปอยเนื้อหาในซีรีย์หรืออาจจะในนิยายบางส่วน
รวมกับจินตนาการของคนแต่งเองนะคะ



  

[ J I N L I N G x S I Z H U I ]
THEME SONG : NO
 FRIEND l COMPLICATE l ONLY HE KNOW
RATE : G
SAY HI #theuntamedbox

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
vocab.
ยามซวี = ช่วงเวลาประมาณ 19:00-20:59น.
10 ศอก = ความยาวราวห้าเมตร
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -



          ถึงคราวดวงอาทิตย์ลาลับขอบฟ้า ปล่อยให้พระจันทร์เปล่งแสงสีเหลืองนวลขับไล่ความมืดมิดที่ปกคลุมทั่วท้องนภากว้างมากขึ้นทุกขณะ บรรยากาศยามซวี ในเมืองถันโจวกำลังคึกคักเห็นชาวเมืองเดินขวักไขว่ ที่เป็นกลุ่มเด็กน้อยหน่อยก็พากันวิ่งเล่นตามประสา ส่วนผู้ใหญ่ก็จับจ่ายใช้สอยสิ่งของที่ต้องการไปตามเสียงเร่ขายของบรรดาพ่อค้าแม่ค้าสัญจรที่คลาคล่ำเต็มสองข้างถนน


ที่นี่แหละที่คนสมควรอยู่!”


คุณชายน้อยสกุลจินนึกเห็นด้วยกับคำพูดนั้นอยู่ในใจพลางกวาดสายตามองโคมหลากสีหลายรูปร่างห้อยประดับตามครัวเรือนบ้างก็ตกแต่งร้านค้าที่ส่องแสงวับวาวแข่งกันราวกับจำลองภาพดวงดาวบนท้องฟ้า ช่างชวนให้เจริญหูเจริญตามากกว่าเมืองรกร้างที่เต็มไปด้วยหมอกพิษกับป่าที่มีแต่ต้นไม้ต้นหญ้าสูงชะลูดจนแทบกลืนกินกำแพงนั่นเป็นไหน ๆ!

คงต้องขอบคุณเหล่าพ่อค้าแม่ค้าที่ช่างสรรหาของประดับสวยงามละลานตามาขายดึงดูดความสนใจให้พอลืมภาพเหตุการณ์ระทึกขวัญเรื่องแล้วที่เล่าที่พบเจอในเมืองอี้ลงได้บ้างชั่วคราว สองเท้าของเด็กหนุ่มผู้สืบทอดสกุลจินหยุดลงหน้าร้านขายเครื่องแขวนห้อยระย้าพร้อมกับบรรดาศิษย์ต่างสำนักที่เพิ่งจะเสี่ยงเป็นเสี่ยงตายออกมาด้วยกัน


ใช่มั้ยซือจุย?

“…”

เอ๊ะ..ซือจุยล่ะ?


            ไร้เสียงขานรับจากเจ้าของนามนั้นคนที่เหลือถึงได้หันรีหันขวาง ต่างคนต่างไม่ทราบว่าหนึ่งในศิษย์เอกสกุลหลานพลัดหลงกันไปตั้งแต่เมื่อใด จินหลิงเพ่งสายตามองกลุ่มผู้คน พินิจหาร่างที่สวมใส่อาภรณ์สีฟ้าอ่อนประจำสกุลเพียงไม่นานก็พบคนที่ตามหา แต่ก็ดูเหมือนจะช้ากว่าเจ้าคนปากดีนามจิ่งอี๋ที่วิ่งนำหน้าใคร ๆ เข้าไปหาสหายร่วมสำนักที่หยุดนิ่งอยู่หน้าแผงของเล่นเล็ก ๆของแม่ค้าหาบเร่ริมทาง

 

            “ซือจุย!”

            กายโปร่งยังคงยืนนิ่งเหม่อลอยเช่นนั้นถึงแม้เจ้าคนปากไวจะตะโกนเรียกชื่อแหวกอากาศไปแล้วเสียหนึ่งรอบก็ตามที


            ซือจุย! เจ้าทำอะไรน่ะ?

            จินหลิงเห็นอีกฝ่ายสะดุ้งอย่างคนได้สติกลับคืน มือเรียวกำเข้าหากันพยายามซ่อนของบางอย่างให้กลืนหายเข้าไปกับแขนเสื้อที่ยาวกรอมมาถึงฝ่ามือ จนยามเข้าใกล้ถึงได้สังเกตเห็นว่าสิ่งที่ศิษย์เอกสกุลหลานถือไว้คือสิ่งใด

 คุณชายแห่งหลันหลิงแค่นหัวเราะ มองคนที่หานกวงจินกับผู้อาวุโสสติไม่อยู่กับร่องกับรอยนั่นภูมิใจนักหนาอย่างหลานซือจุยที่กำลังทำท่าทางอาลัยอาวรณ์ราวกับอยากได้ของเล่นสานชิ้นน้อยเสียเต็มประดาแล้วก็อดจะค่อนแคะไม่ได้


            อายุเท่าไรแล้วยังจะเล่นของเล่นพวกนั้นอีก ข้าเลิกเล่นตั้งแต่สามขวบแล้ว

         นึกได้ใจกับดวงตากลมโตที่หลุบมองหน้าตนทีมองของเล่นสานในมือทีอย่างคนไม่รู้จะโต้เถียงอย่างไรตามนิสัยคนเรียบร้อย เคยไร้ปากไร้เสียงอย่างไรตลอดทางมาก็ยังคงเป็นเช่นนั้น


            เจ้ามายุ่งอะไรด้วย พวกข้าอยากซื้ออะไรก็จะซื้อ ไม่ได้ใช้เงินตระกูลจินของพวกเจ้าสักหน่อย

            ได้ใจไปเพียงชั่วครู่เมื่อมีเสียงสอดปากสวนกลับมาแทนสหายรักในแทบจะทันควัน  ไหนเล่าชื่อเสียงของศิษย์สกุลหลานที่ผู้คนเล่าขานกันว่าสุขุมเยือกเย็นนักหนาดุจดั่งสายหมอกและหยดน้ำค้างบนยอดเขา! คุณชายจินกัดฟันกรอด มองจิ่งอี๋ผู้เป็นศัตรูคู่ลับฝีปากของตนมาแต่ไหนแต่ไรแสดงสีหน้าเหนือกว่าที่ตีความเป็นนัยๆได้ว่า มันไม่ใช่เรื่องของเจ้า ให้ได้เจ็บใจเล่นในครานี้ก่อนที่จะตวัดเรียวแขนเสียจนอาภรณ์สีเหลืองปักลวดลายด้ายทองสะบัดพลิ้วเดินจากไป

 

            เหอะ! ใครจะไปสนใจใคร่รู้ว่าพวกเจ้าอยากได้หรือไม่อยากได้สิ่งใดกัน!

 

คิดเช่นนั้นด้วยอารมณ์หงุดหงิด ทว่าสองขาที่ก้าวหนีออกมาจากร้านค้าหาบเร่ริมทางกลับหยุดชะงักเมื่อหวนนึกถึงใบหน้าเหม่อลอยในแบบที่ไม่เคยปรากฏให้เห็นของหลานซือจุย ร่างสูงหมุนกายกลับไปยังทิศทางเก่า ทอดสายตาจับจ้องเจ้าของอาภรณ์สีฟ้าเบาบางดุจปุยเมฆที่ยังคงยืนอยู่ตำแหน่งเดิมไม่ไปไหนแม้ว่าสหายที่เหลือจะทยอยเดินออกมาหมดแล้วก็ตาม

ระยะห่างจากตรงนั้นราวสิบศอก แต่จินหลิงยังคงมองเห็นกิริยานุ่มนวลของนิ้วเรียวที่ไล้ไปตามเจ้าผีเสื้อสานตัวเดิมได้ชัดเจนนัก โดยไม่ทันยั้งคิดที่คุณชายสกุลจินปล่อยให้ปลายเท้าของตัวเองขยับเข้าไปใกล้กว่าเดิมเสียอีกหน่อย เพื่อให้ตนเองได้พินิจดวงตากลมที่กำลังตกอยู่ในภวังค์เหมือนก่อนหน้านั้นอีกครั้งหนึ่ง

นัยน์ตาที่เคยเปล่งประกายความมั่นใจอยู่ในหลายครายามนี้หม่นแสงลงราวกับเปลวไฟดวงน้อยในโคมแขวนที่กำลังจะมอดดับ ไม่ว่าจะสุขใจ เศร้าโศก เฝ้าคำนึงและห่วงหา หลากหลายห้วงอารมณ์ล้วนสะท้อนแปลบปลาบอยู่ในแก้วตาคู่นั้นอย่างยากจะคาดเดาว่าเจ้าตัวกำลังคิดถึงสิ่งใด

พลันจินหรูหลันคิดถึงคำพูดที่หลุดออกจากปากของตัวเองแล้วถอดถอนลมหายใจ เปล่าหรอก ใช่ว่าทายาทหนึ่งเดียวแห่งสกุลจินเช่นเขาจะรู้สึกผิดใด ๆกับศิษย์เอกสกุลหลานผู้ชาญฉลาดนั่นเสียเมื่อไหร เพียงแค่..เอาเถอะ! แค่สงเคราะห์อีกฝ่ายเสียหน่อยจะเป็นไร!

 


 

.

.

.

 

 


 “ซือจุยไม่ต้องดูแล้ว ของพวกนี้ที่กูซูเราก็มี

ซือจุยเงยหน้าขึ้นจากเหล่าของเล่นที่ถูกสานขึ้นเป็นรูปสัตว์ปีกนานาชนิดปักขายเรียงรายอยู่บนท่อนไม้ไผ่ก่อนจะส่งยิ้มให้สหายร่วมสำนักที่เพิ่งจะต่อปากต่อคำกับคุณชายสกุลจินจบจนอีกฝ่ายสะบัดกายเดินหนีไปเมื่อสักครู่ พยักหน้าตอบรับเล็กน้อยให้จิ่งอี๋ที่ดูท่าแล้วจะอยากเดินเข้าร้านค้าร้านอื่นเต็มทน


ได้ ข้ารู้แล้ว เจ้าไปก่อนเถอะเดี๋ยวข้าตามไป

บอกเช่นนั้นถึงแม้ปลายนิ้วจะยังคงเกลี่ยลูบของเล่นรูปผีเสื้อที่ถือไว้ในมืออย่างทะนุถถนอม ปล่อยความรู้สึกภายใต้ความทรงจำแสนเลือนลางให้มันตกตะกอนทีละเล็กทีละน้อย ความลำบากที่เคยพบ ความสุขที่เคยสัมผัสมาจนถึงวันที่สูญเสียทั้งหมดนั่นไป เฝ้าอาวรณ์ถึงคนๆหนึ่งที่ไม่เคยได้พบหน้ากันอีกนับตั้งแต่วันนั้น..มากระทั่งถึงวันนี้ วันที่ชีวิตเหมือนได้เกิดใหม่

ห้วงเวลาในความคิดผ่านไปชั่วครู่หนึ่งก่อนที่จะนานจนไม่สามารถตามจิ่งอี๋ไปได้ทัน จึงค่อยหักอกหักใจปักมันเก็บไว้ยังตำแหน่งเดิมที่เคยหยิบออกมา ส่งยิ้มเบาบางให้แม่ค้าผู้อารีที่ไม่คิดต่อว่าแม้คนเป็นลูกค้าเช่นตนจะไม่ได้ซื้อผีเสื้อสานชิ้นน้อยกลับไปก็ตามที

 

จิ่งอี๋ เจ้ายังจำได้ไหมว่าก่อนสามขวบเจ้าทำอะไรบ้าง


คำถามหนึ่งเกิดขึ้นในขณะที่กำลังก้าวเท้าเดินคู่ไปกับสหายคนสนิทที่เติบโตมาพร้อมกันเมื่อครั้งเริ่มจำความได้


ใครจะไปจำได้ คงจะอยู่ที่อวิ๋นเซินปู้จื้อฉู่เล่นซนอยู่ละมั้ง


ไม่นึกโกรธจิ่งอี๋ที่ตอบคำถามของตนอย่างไม่เป็นจริงเป็นจังมากนัก เพราะมันเป็นจริงเช่นนั้น..ไม่มีใครจำได้แม้กระทั่งตนเองก็จำทั้งหมดได้ไม่ครบถ้วนดีนัก หลานซือจุยในวัยสามขวบไม่มีความสามารถมากพอจะระลึกถึงใบหน้าของพี่ชายผู้หนึ่งให้ติดตรึงมาจนถึงทุกวันนี้ได้


เจ้าถามทำไมหรือ

ไม่มีอะไร ถามดูเฉยๆ

 

ทั้งที่ในความจริงแล้วแอบหวังเพียงว่าอาจมีคำตอบที่พอทำให้หวนนึกถึงหน้าตาของคนผู้นั้นขึ้นมาได้บ้าง แม้จะเพียงเล็กน้อย ก็ยังอยากจะจดจำ

 

ช่างมันเถิด ซือจุยปลอบประโลมความรู้สึกสับสนทั้งหลายด้วยคำว่าอย่างไรเสียมันก็เคยเกิดขึ้นและผ่านไปเนิ่นนานเกินกว่าจะใส่ใจแล้ว จดจำไว้เพียงว่าครั้งหนึ่งได้เคยร่วมชะตากรรมกับพี่ชายแสนดีผู้นั้น ผู้ที่พาให้ชีวิตรอดพ้นจากความตายครั้งหนึ่ง ให้ได้มีชีวิต ให้ได้มีโอกาสเล่นของเล่นและหัวเราะอย่างสนุกสนานเฉกเช่นเดียวกันกับเด็กในสกุลอื่น

 

หากชาติไหนมีวาสนาคงได้พบพานกันอีก..

 

ซือจุย เจ้าดูนั่นสิ!”

จิ่งอี๋โหวกเหวกพลางชี้นิ้วตรงไปยังโรงเชิดหุ่นกระบอกตัวน้อยริมทางก่อนที่เจ้าตัวจะกระโดดโลดเต้นตามเข้าไปสมทบกับศิษย์สำนักอื่นอีกสองสามคนที่ยืนออกันอยู่ก่อนหน้านั้นแล้ว ร่างโปร่งสาวเท้าตามหลังสหายร่วมสำนักไปอย่างเชื่องช้า  นึกหัวเราะอยู่ในใจว่าถ้าหากเป็นหานกวงจินที่เห็นท่าทางเหล่านี้เข้าคงจะโดนตำหนิกันอยู่ไม่น้อยเลยทีเดียว

 

เจ้า!”

น้ำเสียงกระโชกโฮกฮากอย่างคนเอาแต่ใจที่เพียงแค่รับฟังโดยไม่ต้องเห็นหน้าก็ทราบทันทีว่าเป็นของใครดังขึ้นจากทางด้านหลัง แล้วก็เป็นร่างสูงเจ้าของอาภรณ์สีเหลืองทองเองที่สาวเท้าก้าวขึ้นมายืนขวางทางด้านหน้าเอาไว้เสียเอง


จินกงจื่อ


ทายาทสกุลจินเสสายตาฉายแววหงุดหงิดมองไปอีกฝั่งถนนยามใบหน้าขาวเนียนเงยขึ้นมองตรงกันพร้อมกับริมฝีปากบางสีดอกเหมยยกขึ้นน้อย ๆเป็นรอยยิ้มนุ่มนวลส่งให้กันอย่างเคย

 

หลานซือจุยผู้นี้เป็นคนอย่างไร ถึงได้ชอบแจกจ่ายรอยยิ้มให้ใครไปทั่ว!

 

จินกงจื่อ ท่านมีอะไรอย่างนั้นหรือ

ไม่มี


ตอบออกไปฉับพลันโดยแทบไม่ต้องคิด ก่อนที่จะสำนึกว่าตัวเองพลาดไปเมื่ออีกฝ่ายกำลังตีสีหน้างุนงง


ถ้าเช่นนั้น ข้าขอตัวไป..

เดี๋ยว! เจ้ายังไปไม่ได้!”

มืออีกข้างหนึ่งที่ไม่ได้แอบซ่อนของเล่นสานไว้ด้านหลังรีบคว้าเอาข้อมือเล็กภายใต้อาภรณ์เนื้องามยึดไว้เมื่อร่างโปร่งเริ่มเบี่ยงตัวเพื่อที่จะเดินหลบไปอีกทางหนึ่ง รีบออกแรงดึงเล็กน้อยเพียงแค่ให้มือเรียวสวยของหลานซือจุยขยับยื่นออกมาแบอยู่ด้านหน้าตนเอง


จินหรูหรันกระแอมไอเสียหนึ่งครั้ง วางเจ้าผีเสื้อสานชิ้นน้อยลงบนฝ่ามือขาวให้อีกฝ่ายกำมันไว้ก่อนที่จะปล่อยมืออย่างรวดเร็วราวกับต้องของร้อน


จินกงจื่อ ของเล่นนี่..ท่านซื้อมาหรือ?

เหอะ คนอย่างข้าคงไม่ต้องไปลักขโมยของแค่นี้ให้เสียชื่อสกุลจิน

ข้าหมายถึงท่านซื้อมันให้ข้า?

ข้าหรือจะซื้อให้เจ้า! ข้าก็แค่..  อืม..เห็นว่าเจ้าอยากได้มันนักหนานี่

 

คิดว่าคนอย่างข้าจะพูดเช่นนั้นออกไปหรือ ไม่มีทาง

 

แค่เดินย้อนกลับไปแล้วเห็นว่านางไม่ค่อยมีคนซื้อก็เท่านั้น

ขอบคุณจินกงจื่อ ท่านช่างมีน้ำใจนักนางคงดีใจไม่น้อย

ร่างสูงเชิดใบหน้าขึ้นอย่างถือดี จงใจและพยายามอย่างยิ่งที่จะไม่ทอดสายตาพิศไปทั่วกรอบหน้าอ่อนเยาว์ทั้งที่อีกฝ่ายอายุมากกว่าอยู่สองหรือสามรอบปีหากจำไม่ผิด ริมฝีปากอิ่มวาดรอยยิ้มกว้างเสียจนพวงแก้มเนียนละเอียดยกตัวเป็นลูกกลมคล้ายผลลูกท้อที่กำลังโตได้ที่และมากกว่านั้นคือดวงตากลมใสที่วาวระยับขึ้นเสียจนคนมองต้องยอมสะบัดกายหันหลังเดินจากไปราวกับไม่แยแสท่าทีดีใจเหล่านั้นทั้งที่ในความเป็นจริงมันช่างเป็นเรื่องยากเย็นนักสำหรับคุณชายน้อยแห่งหลันหลิง

 

ยากเย็นเสียยิ่งกว่าการออกล่าภูตผีกับท่านน้าผู้เป็นถึงประมุขเจียงแห่งอวิ๋นเมิ่งไม่รู้กี่สิบกี่ร้อยเท่า

 

ยากเย็นที่ต้องยอมรับกับตัวเอง..

 

ว่าศิษย์เอกสกุลหลานผู้นี้ น่ารัก เพียงใด




enjoy reading.

:-)



  T A L K W I T H M E       

ใครชิบจินซุยลุกออกมา ไม่ต้องกลัว ลุกขึ้นมาเลย เสียงของพวกแกมีความหมายนะเว้ย!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

ติชมได้ตามอัธยาสัยเลยคั้บ อย่าปล่อยให้เม้นท์ว่างเลยมันเหงาใจ ; - ;

หรือไปติดแท็กเล่นๆกันใน #theuntamedbox ได้นะคะ

 



B
E
R
L
I
N
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 41 ครั้ง

24 ความคิดเห็น

  1. #24 Mai (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 กันยายน 2562 / 10:15

    เกินไป เกินไปแล้วค่ะ ทำไมน่ารักขนาดนี้ฮึ้ยยยย ชอบเขาก็บอกไปตรงๆ ! อ้อมค้อมนักกระต่ายตัวนี้อาจไม่เข้าใจก็ได้

    #24
    0
  2. #13 sheellely (@temtem27) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2562 / 20:00
    ปากแข็งเหมือนพ่อตบหัวสักทีสิหมั่นไส้ //เราจะเอานิสัยพี่เว่ยมาใช้ไม่ได้นะ5555
    #13
    0
  3. #12 Maxkey Mc (@agentwannabe4869) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2562 / 18:53
    แงงงงงงง ลุกขึ้นแล้วกระโดดๆๆๆๆ
    #12
    0
  4. #11 Lmm (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2562 / 00:47

    ลุกแล้วค่าาาา กรี้ดดน่ารักมากๆๆๆอ่านจบนี่ยิ้มแก้มปริเขินตัวบิดเลยค่ะ

    น้องซือจุยคือความน่ารักความละมุนของโลกใบนี้จริงๆTT น้อนนนนนนน

    #11
    0
  5. #10 ว้ากกกกกก (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2562 / 23:15

    ชั้นเอง!!!!

    #10
    0
  6. #8 dododeee (@dododeee) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2562 / 20:34
    เราหากันเจอแล้วค่ะ ฮืออออ
    #8
    0
  7. #7 ✎ tsukinn (@pear-love-yesung) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2562 / 12:58
    และเราก็หากันจนเจออออออออออ แงงงงง ตามหาฟิคคู่นี้มานานแล้วค่ะ ฮือ ขอบคุณที่แต่งนะคะ น่ารักมากๆๆๆๆๆๆๆ เจ้านู่มซือจุยยยย กับขนมเข่งน้อยจินหลิง y____y ♡
    #7
    0
  8. #6 luyiby (@luyiboya) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2562 / 12:58
    ในที่สุดก็มีคนแต่งน้องซือเคะ ฮือออ
    ภาษาสวยมากๆเลยค่ะ
    จะรอตอนต่อไปนะคะ ❤️
    #6
    0
  9. วันที่ 9 สิงหาคม 2562 / 02:28

    น้องงงง น่ารักกันทั้งคู่เลยยย งู้ยยย

    หลิงคนซึนเอ๊ยย ได้น้ามาเต็มๆเลยวุ้ย 55555

    นี่มองน้องจุยเคะตั้งแต่ดู ep แรก น้องน่ารักหน้าหวานมากเลยยย
    #5
    0
  10. #4 MiNt565 (@MiNt565) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2562 / 23:18

    โถ พ่อคุณ นี่มันนิสัยของพ่อแกชัดๆเลยนะจินหลิง

    ซือจุยน่ารักมากลูกกกกกก
    #4
    0
  11. #3 Scentsin (@ploybaja03) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2562 / 23:14
    โอ้ยยย น่ารักมากเลยน้อนนนน อะไรเอ่ยซึน กี๊ดดดดด รอนะคะ ติดตามมม💕
    #3
    0
  12. #2 pphrr (@pphrr) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2562 / 22:23
    ❤️💚💙✨
    #2
    0
  13. #1 P park (@31012545) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2562 / 22:05
    รอนะคะ ;-;
    #1
    0