[EXO] Crossroad (HunLay,KaiSoo)

ตอนที่ 16 : ♡ Chapter 15 : Before Valentine (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 343
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    1 มิ.ย. 58

  CR.SQW









15
Before Valentine

 



 

            บ่ายวันอาทิตย์ที่แสนสงบของเดือนกุมภา ลมหนาวเบาๆ พัดมาท่ามกลางบรรยากาศคึกคักอ่อนหวานของเทศกาลแห่งความรักที่ใกล้เข้ามา ร้านค้าประดับประดาไปด้วยกระดาษรูปหัวใจและดอกกุหลาบมากมาย ไม่เว้นแม้กระทั่งร้านกาแฟที่ซุนกยูมาใช้เวลาในช่วงบ่ายวันนี้ด้วย

            โปรโมชั่นเครื่องดื่มต้อนรับวาเลนไทน์ ทำให้ทั้งร้านอบอวลไปด้วยกลิ่นเมล็ดกาแฟคั่วหอมผสมกับกลิ่นอ่อนๆ ของสตรอเบอร์รี่และช็อคโกแลต

            ร่างบอบบางของซุนกยูนั่งอยู่บนโต๊ะตัวหนึ่ง จับจ้องอยู่กับหนังสือเล่มเล็กตรงหน้าปลายปากกาจรดลงบนกระดาษแผ่นเล็กแล้วจดยุกยิก มีบางครั้งที่หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมาแล้วกัดปลายดินสออย่างใช้ความคิดก่อนจะก้มลงไปจดใส่กระดาษอีก

“ดูอะไรอยู่คะพี่สาว?

            ซุนกยูสะดุ้งเมื่ออยู่ๆ ฮวังมิยองเข้ามาทักจากด้านหลังในมือถือแก้วเครื่องดื่มรสสตรอเบอร์รี่ ก่อนที่เจ้าตัวจะเดินอ้อมโซฟามานั่งลงข้างหน้าพร้อมกับรอยยิ้มทั้งที่สายตายังคงจดจ้องอยู่กับหนังสือตรงหน้าที่พี่สาวคนสวยกำลังอ่าน

            “เธอนี่มาไม่ให้สุ้มให้เสียงเลยมิยอง”

            “ก็เห็นพี่กำลังตั้งใจทำอะไรอยู่ก็เลยอยากจะเซอร์ไพรส์นิดหน่อย” คนเป็นน้องแลบลิ้นก่อนสายตาจะเหลือบมองไปยังสมุดข้างหน้าซุนกยูอีกครั้ง “ว่าแต่นี่พี่กำลังอ่านอะไรอยู่คะ”

            ซุนกยูไม่ได้ตอบ เธอเพียงแค่ยิ้มน้อยๆ ก่อนจะขยับมือออกให้มิยองมองเห็นได้ถนัด

            “สูตรทำช็อคโกแลตเหรอคะ?!” มิยองตาโตมองหน้าซุนกยูอย่างตกใจ

            “อะไรยะ ทำหน้าแบบนั้นหมายความว่ายังไง พี่จะทำขนมมันแปลกตรงไหน”

            “ที่ฉันตกใจไม่ใช่เรื่องที่พี่จะทำขนมสักหน่อย แต่ฉันตกใจว่าพี่จะทำช็อคโกแลตไปให้ใครต่างหาก” ดวงตาของมิยองเป็นประกาย ซุนกยูเพียงแค่หัวเราะเบาๆ

            “ทำเหมือนกับว่าพี่จะมีคนไปทำให้เยอะแยะอย่างนั้นแหละ”

            “พี่เซฮุน?” ซุนกยูไม่ได้ตอบเธอเพียงแต่ยิ้มให้ “แสดงว่าพี่จะใจอ่อนแล้วใช่ไหม?

            คำถามของมิยองทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของซุนกยูจางลง ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังคงยิ้ม

            “ใจอ่อนเรื่องอะไรล่ะ เธอก็รู้ว่าพี่ไม่เคยใจแข็งกับเขาได้” มิยองเข้าใจความรู้สึกของซุนกยูดี เธอเห็นความสัมพันธ์ของสองคนนี้มาตั้งแต่ยังไม่เริ่มต้นจนกระทั่งวันนี้ และเธอหวังอยู่เสมอว่าสักวันมันจะมีตอนจบที่ดี

            “ฉันอยากให้พวกพี่กลับมาคบกันจริงๆ นะ”

            “เป็นอย่างนี้มันก็ดีแล้วมิยอง”

            “พี่ไม่ได้คิดเหมือนที่พี่พูดจริงๆ หรอกฉันรู้”

            “แต่พี่ก็ไม่อยากคิดให้ความหวังตัวเองไปมากกว่านี้”

            “ทำไมล่ะ ในเมื่อพี่เซฮุนก็ดูเปิดใจให้พี่แล้วนี่” ซุนกยูยิ้มกับตัวเองอีกที มือบางขยับไปที่รูปช็อคโกแลตที่อยู่ตรงหน้าก่อนจะพลิกกระดาษเปลี่ยนหน้า

            มันก็จริงที่ทุกวันนี้เซฮุนดีกับเธอมากขึ้น ความสัมพันธ์ของพวกเขาแทบจะกลับไปเหมือนเดิมเมื่อครั้งที่ยังคบกัน แต่ซุนกยูรู้ดีกว่านั้น เซฮุนเพียงแค่ต้องการใครสักคนที่จะทำให้ชีวิตสามารถเดินต่อไปข้างหน้าอย่างมั่นคงโดยที่ไม่กลับไปจมอยู่กับอดีต เขายังไม่พร้อมจะเริ่มต้นใหม่ พอๆ กับที่เธอยังไม่พร้อมจะกลับไปใช้สถานะคนรักเพราะกลัวความเสียใจ

            “พี่รู้จักเซฮุนดี ดีมากพอที่จะรู้ว่าสำหรับเขากับพี่มันไม่มีทางจะเดินไปได้ไกลกว่านี้สักเท่าไหร่”

            “ถ้าอย่างนั้นฉันก็ไม่เห็นเหตุผลที่พี่จะต้องมานั่งรอผู้ชายคนนี้อยู่แบบนี้เลยนี่พี่ซุนกยู” มิยองทำหน้าไม่เข้าใจ เธอไม่เคยเข้าใจความสัมพันธ์ของสองคนนี้ เหมือนจะเป็นความสัมพันธ์ที่ดี มากกว่าเพื่อนแต่ไม่ใช่คนรัก ถึงอย่างนั้นก็มีเส้นกั้นบางๆ ที่มิยองไม่รู้ว่าคืออะไรแต่มันทำให้ทั้งคู่ไม่สามารถเดินต่อไปข้างหน้าได้ “ผู้หญิงแบบพี่ถ้าแค่เปิดใจสักวันก็ต้องเจอผู้ชายดีๆ แต่ถ้าพี่ยังจมปลักอยู่กับคนๆ เดียวแบบนี้เมื่อไหร่พี่ถึงจะออกไปได้”

            ซุนกยูเงยหน้าขึ้นมายิ้มให้มิยอง เธอเข้าใจความหวังดีของน้องและเธอก็เข้าใจหัวใจตัวเองดี “ก็คงเหมือนกับที่เธอไม่ยอมมีแฟนสักทีทั้งๆ ที่มีคนมาจีบเยอะแยะไปหมดนั่นแหละมิยอง”

            มิยองตาโตขึ้นมาทันทีใบหน้าเปลี่ยนเป็นสีแดงเพราะเข้าใจความหมายที่ซุนกยูต้องการจะสื่อ “ฉฉันก็แค่ยังไม่เจอคนที่ถูกใจ”

            “หรือเจอตั้งนานแล้วแต่เขาไม่ยอมชัดเจนสักทีกันแน่ หืม?

            “พี่!” มิยองร้องโวยวายแล้วซุนกยูก็หัวเราะออกมาอย่างถูกใจ

            “ลู่หานจะพาไปไหนหรือเปล่าปีนี้”

            “โอ๊ย ตาแก่นั่นน่ะเหรอจะพาไปไหนได้ อย่างดีก็นั่งดูทีวีอยู่บ้านเหมือนกับทุกปีนั่นแหละ” มิยองทำท่าเหมือนกับไม่ใส่ใจแต่ซุนกยูรู้ดีว่าในใจน้องคนนี้ไม่ได้คิดอย่างที่ปากพูด “ว่าแต่พี่เถอะ เตรียมทำช็อคโกแลตขนาดนี้มีนัดจะไปไหน”

            “ไม่มีหรอก”

            “อ้าว”

            “เซฮุนยังไม่ได้พูดอะไรเลย แล้วพี่ก็ยังไม่ได้คิดด้วยว่าจะไปไหน ก็คงจะทานข้าวธรรมดาเหมือนกับทุกที”

            มิยองพยักหน้าหงึกหงักพลางหยิบแก้วน้ำขึ้นมาจิบ “ฉันหวังว่ามันจะเป็นวาเลนไทน์ที่ดีของพวกพี่นะ”

            ซุนกยูยิ้มให้กับตัวเอง พลางเหลือบมองสูตรช็อคโกแลตที่อยู่ตรงหน้า เธอเองก็หวังว่ามันจะเป็นอย่างนั้น

 


 

 


 

            “มะรืนนี้ว่างหรือเปล่าเซฮุน”

            ร่างสูงเงยหน้าขึ้นมาจากหน้าจอโทรศัพท์มือถือเมื่อได้ยินคำถามจากเพื่อนสาวตรงหน้า

            “ว่างอยู่ ทำไมเหรอ?

            “ไม่มีอะไรหรอก แค่ถามดูเผื่ออยากไปไหนหรือเปล่าน่ะ” เซฮุนไม่ได้ใส่ใจนักเขาหันกลับไปให้ความสนใจที่โทรศัพท์พร้อมกับส่ายหัว

            “ไม่ได้คิดน่ะ เธออยากไปไหนเหรอ”

            “ฉันเจอร้านอาหารแถวๆ นี้ ดูน่าอร่อยดี เราลองไปทานกันไหม” ถึงแม้จะคิดเรียบเรียงคำพูดมาดีแล้วแต่ก็ยังอดตื่นเต้นไม่ได้ มันไม่ได้ต่างจากไปวันปกติเท่าไหร่และไม่ใช่ว่าพวกเขาจะไม่เคยทำอะไรแบบนี้ แต่การเดทในวันวาเลนไทน์มันก็ผ่านมาแล้วหลายปี พอจะกลับมาทำอีกมันก็อดที่จะรู้สึกแปลกๆ ไม่ได้

            “อืม เอาสิ” เซฮุนตอบตกลงทันทีแบบไม่ได้คิดอะไร ซุนกยูถอนหายใจออกมาทันที เธอไม่ได้คาดหวังว่าเซฮุนจะตื่นเต้นดีใจหรือมองว่าวันนี้จะเป็นวันสำคัญอะไร แต่ถึงอย่างนั้นท่าทีไม่ใส่ใจของเซฮุนก็ทำให้เธอรู้สึกไม่ดี ร่างบางเดินเข้าไปนั่งใกล้ๆ เซฮุนที่โซฟา พลางมองดูอดีตคนรักที่กำลังนั่งเล่นโทรศัพท์อยู่ตรงหน้า

            “ทำอะไร”

            “อ๋อ เปล่า เล่นเกมส์ในมือถือน่ะ ไม่มีอะไร” เซฮุนเก็บมือถือใส่กระเป๋า “เมื่อกี้ว่ายังไงนะพูดใหม่สิ”

            “นี่ไม่ได้ฟังจริงๆ ด้วยใช่ไหม”

            “แฮะ ขอโทษที” ร่างสูงยกมือขึ้นมายีผมตัวเองอย่างรู้สึกผิด แทนที่ซุนกยูจะโกรธแต่เธอกลับอมยิ้มพร้อมกับส่ายหน้า

            “ฉันถามว่ามะรืนนี้เราไปทานข้าวกันไหม”

            “อ้อ ไปสิไป ว่างอยู่พอดี”

            “แล้วอยากไปไหนนอกจากนี้อีกหรือเปล่า” เซฮุนเอนหลังพิงโซฟาแล้วทำท่าคิด

            “อืม ก็ไม่มีอะไรอยากทำเป็นพิเศษนะ อ้อ มีหนังใหม่เพิ่งเข้าน่าดูดี ไปดูหนังก่อนแล้วค่อยกลับมาทานข้าวกันดีไหม”

            “เอาสิ”

            ซุนกยูยิ้มออกมาด้วยความดีใจ ในหัวใจเต้นตึกตักด้วยความตื่นเต้น วาเลนไทน์แรกที่กลับมาใช้เวลาด้วยกันหลังจากห่างหายกันไป มันมีความหมายสำหรับเธอมากแค่ไหนคงไม่สามารถอธิบายออกมาเป็นคำพูดได้ ถึงแม้รู้ว่าการคาดหวังอาจไม่ใช่สิ่งที่ดีเท่าไหร่แต่เธอก็ยังอดที่จะหวังไม่ได้ว่ามันจะเป็นวาเลนไทน์ที่ดี



 

50%


 

 

            “มะรืนนี้นายไม่ได้ไปทำงานใช่ไหมอี้ชิง” อี้ชิงละสายตาจากจอมือถือที่อยู่ตรงหน้าแล้วเคลื่อนสายตาลงไปหาแฟนหนุ่มที่กำลังนอนหนุนตักเขาอยู่บนโซฟา

            “มีสัมมนากับสถาบันตอนช่วงบ่ายๆ แล้วก็เสร็จน่ะ ทำไมเหรอ? มีอะไร”

            “ฉันว่าฉันจะทำกับข้าวน่ะ กลับมาบ้านเร็วหน่อยได้ไหม”

            “หืม? คิมจงอิน นายเนี่ยนะจะทำกับข้าว”

            “ใช่สิ”

            “เนื่องในโอกาสอะไร?

            “นี่นายไม่รู้จริงๆ หรือแกล้งโง่อี้ชิง” จงอินผงกหัวขึ้นมาเล็กน้อยเพื่อมองหน้าแฟนของเขาได้ถนัด อี้ชิงทำท่านึกอยู่ครู่หนึ่งในที่สุดก็ร้องอ๋อ

            “อ๋อ วาเลนไทน์ ทำไม? จะต้องมาเซอร์ไพรส์อะไรกันแบบเด็กๆ หรือไง”

            “ก็แค่ทานข้าวน่า” อี้ชิงหัวเราะเบาๆ พลางหันกลับไปให้ความสนใจกับโทรศัพท์ในมือ

            “ได้สิ ไว้ฉันจะรีบกลับแล้วกัน” จงอินเหลือบตามองแฟนหนุ่มที่รับปากแบบไม่ได้ใส่ใจอะไร ดวงตาคู่สวยยังคงจดจ่ออยู่กับหน้าจอโทรศัพท์จนจงอินต้องถอนหายใจ

            จงอินพลิกตัวเป็นนอนหงาย จับแขนหนึ่งของอี้ชิงให้มากอดตัวเองไว้ถึงอย่างนั้นอี้ชิงก็ยังไม่ได้ให้ความสนใจเท่าไหร่ เขาทำเพียงแค่เหลือบมองเท่านั้น

            “ทำอะไร”

            “เล่นเกมส์น่ะ” รอยยิ้มถูกยกขึ้นที่มุมปากเมื่อเห็นว่ามีคนส่งหัวใจมาให้ในเกมส์ออนไลน์ที่เขาเพิ่งจะไปโหลดมาเล่นใหม่ เพราะใครบางคนชี้ชวนให้เล่นตาม

            “ร้อยวันพันปีไม่เห็นจะเคยเล่นเลย นายเป็นผู้ใหญ่ติดเกมส์ตั้งแต่เมื่อไหร่”

            “ก็สนุกดีออกจงอิน ลองเล่นไหม” อี้ชิงยิ้มอีกครั้งเมื่อกล่องแชทในเกมส์แสดงข้อความท้าทายจากคนอีกฝั่ง จงอินมองดูแฟนหนุ่มแล้วส่ายหน้า

            “ไม่ล่ะ จอมันเล็กฉันไม่ชอบ”

            “ทำตัวแก่ไปได้น่า”

            “ก็ไม่ใช่เด็กแล้วนี่นา” อี้ชิงหัวเราะเบาๆ แบบที่แยกไม่ได้ว่าหัวเราะให้กับเกมส์ที่กำลังตั้งใจเล่นหรือหัวเราะให้แฟนตัวเองที่นอนอยู่บนตัก “นายอยากกินอะไรเป็นพิเศษหรือเปล่าอี้ชิง”

            “ไม่นะ นายทำอะไรให้ฉันก็กินทั้งนั้น”

            “งั้นกินซีฟู้ดแบบที่นายชอบดีไหม”

            “ได้”

            “แต่มือมันก็จะเลอะน่ะสิ หรือฉันทำเป็นอาหารฝรั่งง่ายๆ ดีกว่าไหม”

            “ได้”

            “ความจริงอยากทำอาหารจีนอยู่เหมือนกันแต่นายก็รู้ว่าฉันทำไม่เป็นเลย หรือจะเป็นอาหารเกาหลี?

            “ฉันกินได้ทั้งหมดแหละจงอิน” ร่างสูงเหลือบมองแฟนหนุ่มของเขาที่อมยิ้มอีกครั้ง ก่อนจะขยับพลิกตัวเข้าหาแล้วกอดเอวอี้ชิงเอาไว้ เสียงอู้อี้ที่ดังมาจากช่วงท้องทำให้อี้ชิงละสายตาจากหน้าจอมือถือแล้วกลับมาให้ความสนใจ

            “ฉันพูดจริงๆ นะ วันมะรืนนายกลับให้เร็วหน่อยได้ไหม”

            อี้ชิงขมวดคิ้วอย่างแปลกใจ แต่ก็ไม่ได้คิดอะไรมากไปกว่าจงอินกำลังอ้อนเขาเหมือนเด็กๆ อย่างที่เจ้าตัวชอบทำ อี้ชิงวางมือถือลงบนโต๊ะข้างๆ ก่อนจะก้มตัวลงมากอดศีรษะของจงอินเอาไว้แล้วโยกตัวเบาๆ เหมือนกับกล่อมเด็ก

            “ได้สิ ฉันจะกลับให้เร็วเลยนะ แล้วฉันจะทานทุกอย่างที่นายทำให้กินจนเกลี้ยงเลยด้วยตกลงไหม” เขาจูบจงอินเบาๆ ที่ขมับ แล้วสัมผัสได้ถึงแรงกอดที่เพิ่มขึ้น ช่วงนี้พวกเขาสองคนไม่ค่อยดีเลย มีแต่เรื่องไม่เข้าใจ เขาควรจะกลับมาให้ความสนใจกับจงอินให้มากขึ้น มากกว่าที่จะไปใส่ใจกับเรื่องของเขากับเซฮุนที่มันจบลงไปแล้ว

            จงอินจูบที่หน้าท้องแฟนหนุ่มแผ่วเบา พวกเขากอดกันอยู่อย่างนั้นสักพักจนกระทั่งเสียงอู้อี้ของร่างสูงดังขึ้นมาอีก

            “แต่ตอนนี้ฉันหิวข้าว นายไปทำอะไรให้กินก่อนได้ไหม?

อี้ชิงหัวเราะออกมาทันที ก่อนจะหยัดกายลุกขึ้นไปเข้าครัวเตรียมอาหารให้ จงอินมองตามแผ่นหลังของแฟนหนุ่มไปพลางยิ้มออกมาอย่างอุ่นใจ ถึงแม้ชีวิตคู่จะอยู่ในช่วงกระท่อนกระแท่นและมีแต่ความไม่เข้าใจมาบั่นทอน แต่จงอินก็ยังเชื่อเสมอว่าพวกเขาจะผ่านมันไปเหมือนกับที่เคยผ่านมันมาได้ และวันมะรืนจะเป็นอีกวันหนึ่งที่เปลี่ยนไป แหวนวงนั้นที่ซ่อนอยู่มุมหนึ่งในตู้เสื้อผ้าคงทำให้ความรักทั้งหมดที่ผ่านมากลับมาได้ แทบจะรอให้ถึงวันมะรืนไม่ไหว เขาเชื่อว่ามันจะเป็นวาเลนไทน์อีกปีหนึ่งที่ผ่านไปพร้อมกับความทรงจำที่ดีที่พวกเขาทั้งคู่จะจดจำร่วมกันไปจนวันสุดท้าย

 

 

 

 

            “นายว่าฉันทำเค้กสักก้อนด้วยดีไหม?” จงอินเอ่ยถามเรื่องเล็กที่เดินอยู่ข้างๆ กันในซูเปอร์มาร์เก็ต วันนี้เขากับคยองซูออกมาเดินเลือกซื้อของสดเพื่อจะเอากลับไปทำอาหารมื้อค่ำในวันพรุ่งนี้

            เป็นความตั้งใจของจงอินที่จะไม่ให้อี้ชิงมาช่วยเพราะเขาอยากทำทุกขั้นตอนด้วยตัวเองมากกว่า คยองซูจึงเป็นตัวเลือกที่ดีในเวลาแบบนี้ที่จงอินพอจะนึกออกให้มาเดินดูของด้วยกันและร่างเล็กก็ไม่ขัดอะไร พวกเขาเดินไปตามชั้นที่เต็มไปด้วยสินค้ามากมาย ใช้เวลาอยู่นานกว่าจะเลือกของได้สักชิ้นหนึ่งเพราะจงอินแทบไม่ได้คิดมาเลยว่าตัวเองจะทำอะไร เดือดร้อนคยองซูต้องคอยช่วยคิดเมนูให้

            “คุณทำเป็นเหรอครับเค้กน่ะ”

            “ไม่เป็น”

            “เอ้า แล้วอย่างนั้นจะทำได้อย่างไรล่ะครับ”

            “มันยากขนาดนั้นเลยเหรอ ฉันเปิดสูตรแล้วทำตามเอาไม่ได้เหรอ”

            “มันก็ค่อนข้างวุ่นวายครับ คุณทำอาหารแล้วถ้าอยากมีเค้กจะให้ดีผมว่าซื้อเข้าไปดีกว่า”

            “เป็นความคิดที่ดี ฉันนี่ตื่นเต้นไม่เข้าเรื่องนะ”

            คยองซูยิ้มออกมาเมื่อเห็นท่าทางไม่มั่นใจของจงอิน เมื่อก่อนเขาเคยคิดว่าผู้ชายคนนี้ทำอะไรก็ดี เพราะบุคลิกของจงอินที่แสดงออกมาต่อหน้านักแสดงคนอื่นๆ ที่ดูมักจะพี่ใหญ่และพึ่งพิงได้เสมอ แต่ยิ่งได้อยู่ใกล้ได้เรียนรู้นิสัยใจคอ เขากลับรู้สึกว่าจงอินก็เป็นเพียงผู้ชายธรรมดาที่ไม่ต่างจากคนอื่นทั่วไป เขาไม่ได้เพอร์เฟ็คท์ ไม่ได้เต็มไปด้วยความมั่นใจ แต่สิ่งเหล่านั้นกลับไม่ได้ทำให้คยองซูรู้สึกรักผู้ชายที่ชื่อคิมจงอินน้อยลง

            “เป็นผมก็คงตื่นเต้นครับ”

            “นั่นสิ จะมีใครไม่ตื่นเต้นบ้าง นี่แหวนวงแรกที่ฉันจะให้เขาเลยนะ เหมือนขอแต่งงานเลยใช่ไหม บางทีฉันก็คิดว่านี่ตัวเองกำลังทำบ้าอะไร”

            คยองซูยิ้มบางอีกที เขาดีใจที่เห็นว่าจงอินมีความสุขแต่ความรู้สึกเสียดที่หัวใจนี้ก็เป็นสิ่งที่เขาห้ามตัวเองไม่ให้รู้สึกไม่ได้ มันเจ็บทุกทีที่ได้ยินเรื่องนี้แต่เขาก็ยังยินดีจะอยู่เคียงข้างเป็นที่ปรึกษาให้จงอิน

            “ฉันเคยเป็นคนที่มั่นใจมากกว่านี้เธอว่าไหม?” ร่างสูงยังคงบ่นต่อไปและคยองซูก็ยังคงยิ้มให้

            “พี่อี้ชิงนี่โชคดีจริงๆ นะครับ”

            “หึ ฉันว่าฉันต่างหากที่โชคดี” จงอินหัวเราะออกมาเมื่อนึกย้อนไปถึงชีวิตที่ผ่านมาของเขากับอี้ชิง “หมอนั่นความจริงเป็นคนไม่ค่อยเปิดใจหรอก ตอนเจอกันใหม่ๆ ฉันต้องพยายามมากทีเดียวกว่าจะเอาตัวเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของเขาได้”

            “

            “มาถึงตอนนี้ฉันก็ยังไม่รู้จะขอบคุณอะไรดีที่ทำให้พวกเราผ่านมันมาจนถึงวันนี้ได้” จงอินยังคงยิ้มเมื่อนึกไปถึงช่วงเวลาที่ได้ใช้ร่วมกันกับอี้ชิง มันอาจผ่านมานานหลายปีแต่ความรู้สึกเหล่านี้มันไม่เคยลดลงไป “ฉันไม่เคยรักเขาน้อยลงเลยเธอเชื่อไหม”

            หัวใจของคยองซูสั่นไหว ถึงอย่างนั้นก็ยังคงมีรอยยิ้มส่งผ่านไปให้ผู้ชายที่ยืนอยู่ข้างเขาถึงแม้มันจะรู้สึกฝืนใจ ดวงตาของจงอินเป็นประกาย คยองซูสัมผัสได้ถึงความสุขมากมายที่มาจากดวงตาคู่นั้น

            “ผมเชื่อครับ”

            ถึงอย่างนั้นความแน่นอนก็ยังคงเป็นความไม่แน่นอน ลางสังหรณ์บางอย่างทำให้คยองซูอยากจะถามคำถามที่ไม่ควรออกไป จงอินจะเคยนึกถึงวันที่พวกเขาไม่มีกันอีกแล้วบ้างไหม จะเคยเตรียมรับมือกับความเสียใจบ้างหรือเปล่า ยิ่งความสุขมีมากเท่าไหร่ในวันเวลานี้ จงอินจะเคยนึกถึงวันที่ทุกอย่างจะกลายเป็นเพียงอดีตบ้างไหม แต่คยองซูรู้ดีว่าพูดไปก็คงไม่ได้อะไร ดูเป็นคำถามที่ไม่ควรถาม ไม่ควรแม้แต่จะแสดงความคิดเห็นออกไป ดังนั้นร่างเล็กจึงทำได้แค่เงียบเอาไว้ และยิ้มหัวเราะไปกับความสุขของจงอินในวันนี้แม้ว่าจะฝืนใจก็ตาม



















TBC

ฝากทำแบบสอบถามเรื่องรวมเล่มหน่อยนะคะ
ว่าอยากได้รวมเล่มกันไหม?
วันนี้ - 7 มิ.ย. ค่ะ

>> 
http://goo.gl/forms/U8RJlHhvxC




 

#CrossroadHL




 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

363 ความคิดเห็น

  1. #345 sssssss9497 (@sssssss9497) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2559 / 16:42
    คยองซู ฮรือออ
    #345
    0
  2. #312 plabongjung (@plabongjung) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 เมษายน 2559 / 22:52
    คนนึงใส่ใจแต่อีกคนไม่ค่อยเหมือนเดิม จงอินของพี่มาอยู่กับพี่ดีกว่า
    #312
    0
  3. #281 conan_tkd (@conan_xoxo) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 มกราคม 2559 / 22:53
    แอบสงสารจงอินอะ ไม่เคยรักน้อยลงเลย

    #281
    0
  4. #248 intaradear (@intaradear) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2558 / 10:21
    ฮืออออออ ยิ่งสงสารจงอินไปอีก ไคเลย์น่ารักกกก
    #248
    0
  5. #144 แบม (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2558 / 11:18
    จากนี้รอให้เซชิงกลับมาคุยกัน ตอนนี้แบบอึดอัดมาก สงสารจงอิน ฮืออออออ จงอินดีเกินไปแถมรักอี้ชิงมากๆด้วย
    #144
    0
  6. #138 0101hm (@beer1994) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2558 / 00:54
    อ่านตอนนี้เสร็จไม่รู้จะเสร็จ.. ชอบซุนกยูนะ น่ารักดีตั้งใจจะทำของให้เซฮุนด้วย แต่ก็รู้ตัวเองว่าอยู่ตรงไหนของเซฮุน จงอินกับอี้ชิงน่ารัก อ้อนๆแบบนี้ชอบมาก จงอินอ้อนอี้ชิง ทำกับข้าวให้ด้วยอบอุ่น แต่ก็สงสารจงอิน เหมือนอี้ไม่ค่อยใส่ใจเลย รู้สึกแปลกๆ ตอนหลังก็สงสารคยองซูแบบรักเค้าข้างเดียว เมื่อไหร่จะสมหวังหนู
    #138
    0
  7. #137 trisia_gill (@trisia) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2558 / 14:42
    สงสารจงอิน อี้ชิงอย่าทำให้จงอินผิดหวังเสียใจนะ จงอินไม่ผิดอะไรเลย 
    #137
    0
  8. วันที่ 2 มิถุนายน 2558 / 08:05
    เคยดีใจนะที่ฮุนกับอี้กลับมาเจอกันอีกแต่ตอนนี้ไม่แล้วสงสารจงอินมากกก จงอินรักอี้ไม่แพ้ฮุนเลย TT__TT ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นคงเจ็บมากแน่ๆ แล้วตอนนี้อี้กับฮุนความสัมพันธ์ก็เริ่มดีขึ้น กลัวความดราม่าจริงๆ T^T
    #136
    0
  9. #135 เป็ดร้องก๊าบ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2558 / 23:05
    เชียร์จงอินกับอาอี้TTจงอินนีารักมากกอยู่ด้วยกันแล้วอบอุ่นสุดๆตอนหน้ามีลางว่าจะต้องดราม่าแน่ๆทำใจอ่านไม่ได้กันเลยทีเดียว

    แต่ก้อยากอ่านTT(?)สู้ๆนะค่ะรออ่านอยู่เสมอคะ
    #135
    0
  10. #134 ninimook (@mookhdwk1) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2558 / 22:54
    ...ยิ่งอ่านยิ่งสงสารจงอินมากๆเลยฮืออออจะร้องไห้แล้วอ่ะคือที่สงสารจงอินมากกว่าซุนกยูเพราะจงอินรักอี้ชิงมากมากและจงอินก็กำลังคบกับอี้ชิงอยู่ไม่ได้เลิกกันเหมือนซุนกยูกับเซฮุนและที่สงสารจงอินมากเพราะเค้าไม่รู้ว่าอี้ชิงเคยรักคนอื่นซุนกยูรู้เหมือนกับยังยั้งใจได้แต่จงอินคือถ้าเจ็บก็เต็มๆเลยอ่ะไม่มีเผื่อใจอี้ชิงก็เหมือนเหินห่างจงอินมากๆเลยด้วยสงสารอ่ะT^T
    #134
    0
  11. #133 Lady'Frog (@0731pk) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2558 / 20:08
    โง้ยยยย จงอิ๊นนนน ฮือออ เราไม่อยากให้นางเจ็บปวด เสียใจเลยย
    #133
    0
  12. #132 Beau-BeKL (@beaunutsara) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2558 / 16:07
    ชอบเวลาจงอินกับอี้ชิงอยู่ด้วยกันมากเลย อบอุ่นสุดๆTT แต่คนที่เหลือก็สงสาร
    #132
    0
  13. #129 ninimook (@mookhdwk1) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2558 / 00:41
    พระเอกเล่นแค่เกมจริงหรอออออ ยังไม่มีอะไรชัดเจนจริงๆนั่นแหละไม่มั่นใจอะไรกันสักคนจะดีไหม
    #129
    0
  14. #128 Lady'Frog (@0731pk) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2558 / 21:49
    แอบสงสารซุนกยู เบาๆ
    #128
    0