[EXO] "Dating a Superstar" (KaiSoo, ChanBaek)

ตอนที่ 26 : #ฟิคเดท : 24

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,037
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    4 ก.พ. 58

B B





Chapter 24

 

 

            “ฮัดชิ้ว!!

            ดูเหมือนเพราะอากาศที่เย็นขึ้นแบบรวดเร็วทำให้คนตัวเล็กปรับสภาพร่างกายไม่ทัน คยองซูจามออกมาเสียงดังและนั่นเรียกให้ร่างสูงที่นั่งอ่านบทละครอยู่ข้างๆ หันมามองด้วยความห่วงใย

            “ไม่สบายเหรอ?

            “อืม นิดหน่อยน่ะ เมื่อคืนอยู่ติวหนังสือให้ชานยอลถึงเกือบตีสาม” ช่วงนี้เข้าสู่ช่วงสอบย่อย คยองซูกับชานยอลต้องคอยติวหนังสือให้กันอยู่ดึกดื่น ทำให้พวกเขานอนน้อยแถมอากาศก็หนาวพาลป่วยเอาได้ง่ายๆ ร่างเล็กสูดจมูกฟุดฟิดพลางยกนิ้วชี้ขึ้นมาถูจมูกตัวเองแรงๆ

            มือหนาคว้าเสื้อคลุมของตัวเองที่พาดไว้กับเก้าอี้ก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินอ้อมมาใส่เสื้อคลุมให้ร่างบางที่สะดุ้งเล็กน้อยด้วยความตกใจ เขาจะไม่รู้สึกอะไรถ้าที่พวกเขาสองคนนั่งอยู่ไม่ใช่ในกองถ่าย แถมยังอยู่ในสถานที่เปิดโล่งมีแฟนคลับกระจายตัวยืนมองอยู่เป็นจุดๆ

            “จงอิน!

            “ก็ดูเหมือนว่านายจะหนาว”

            “ฉันไม่ได้หมายถึงเรื่องนั้น คนมองกันอยู่เยอะแยะนายเห็นไหม?” ร่างสูงยักไหล่

            “ก็แค่เอาเสื้อให้นายใส่ ไม่เห็นจะเป็นอะไรเลย”



จงอินไม่ได้สนใจอะไรอีก เขาเดินอ้อมกลับไปแล้วนั่งลงอ่านบทต่อไป ในขณะที่คนตัวเล็กไม่รู้จะพูดอะไร ได้แต่เหลือบมองดูกลุ่มแฟนคลับที่อยู่ใกล้ๆ อย่างหวาดระแวง แต่พอเห็นว่าไมมีใครสนใจเขาก็เริ่มผ่อนคลายลง

“ขอโทษนะที่พานายออกมาลำบาก” จงอินพูดทั้งๆ ที่สายตาไม่ได้ละไปจากบทตรงหน้า

“ฉันไม่ได้ลำบากสักหน่อย”

“นายควรจะได้นอนพักอยู่บ้าน แต่ฉันก็ยังลากนายออกมาถ่ายงานกับฉัน”

“ไม่เอาน่าจงอิน นายก็รู้ว่าฉันเต็มใจ” ร่างสูงเงยหน้าขึ้นจากบทละครแล้วหันมาส่งยิ้มให้ เรียกให้เลือดลมไหลเวียนขึ้นมาที่สองข้างแก้มของคนตัวเล็กด้วยความอิ่มเอมใจ

“ฉันดีใจที่มีนาย”

“อืม ฉันก็ดีใจ” ทั้งคู่ยิ้มให้กันแค่ครู่หนึ่งแล้วจงอินก็หันกลับไป พวกเขาแสดงออกต่อกันมากไม่ได้เมื่อออกมาอยู่ในที่สาธารณะ ด้วยหน้าที่การงานและอะไรหลายอย่างความสัมพันธ์ของพวกเขาจึงไม่ควรเป็นเรื่องที่เปิดเผยออกไป บางครั้งคยองซูก็ไม่ค่อยแน่ใจว่าตัวเองมีความสุขกับสิ่งที่เป็นอยู่มากแค่ไหน หลายครั้งที่อยากจะไปทานข้าวตามร้านเนื้อย่างข้างทางแถวฮงแดบ้างแต่ก็ทำไม่ได้ อยากเดินเลือกซื้อของใช้ตามห้างทั่วไป อยากเดินกอดคอกลับบ้านด้วยกันไปในวันที่อากาศหนาวๆ แล้วพูดคุยแลกเปลี่ยนสิ่งที่ทำมาทั้งวัน อยากจะไปเที่ยวตามสถานที่สำคัญๆ แล้วถ่ายรูปด้วยกันเหมือนคู่รักคนอื่นๆ แต่เขารู้ดีว่าสิ่งเหล่านั้นเกิดขึ้นได้ยากแค่ไหน

คยองซูมองใบหน้าด้านข้างของคนรักที่กำลังตั้งอกตั้งใจ ถึงดูเผินๆ จงอินจะเป็นคนไม่ค่อยแคร์อะไร แต่เขาก็รู้ดีว่าจงอินจริงจังกับอาชีพนักแสดงแค่ไหน และถึงแม้ว่าความรักของพวกเขาจะไม่สามารถเป็นได้อย่างคู่อื่นทั่วไป แต่เพียงแค่เขาได้เห็นจงอินยืนอยู่ตรงนี้ในฐานะนักแสดงอย่างที่ฝันเอาไว้ การไม่ได้มีช่วงเวลาเหมือนกับคู่รักอื่นทั่วไปอาจไม่ใช่เรื่องแย่เท่าไหร่

 

 

            การถ่ายทำวันนี้กินเวลาตั้งแต่บ่ายแก่ๆ ล่วงเลยไปจนค่ำ คยองซูยืนหาวแล้วทำจมูกฟุดฟิดเดินไปเดินมาอยู่แถวนั้นเพื่อรอให้คิวถ่ายของจงอินเสร็จแล้วกลับบ้านพร้อมกัน เดินออกจากบริเวณถ่ายทำคิดว่าจะไปหาซื้อกาแฟร้อนๆ สักสองกระป๋องให้ตัวเองและเผื่อจงอินที่คงจะเหนื่อยไม่แพ้กัน สองขาหยุดชะงักเมื่อจู่ๆ เด็กสาวคนหนึ่งก็มายืนอยู่ตรงหน้าพร้อมกับรอยยิ้มผูกสัมพันธ์

            “พี่มากับคิมไคใช่ไหมคะ?

            “เอ่อ ครับ” หลังจากคำตอบรับ เด็กสาวก็ยิ้มกว้างพร้อมกับมีท่าทีตื่นเต้น

            “หนูขอร้องอะไรพี่สักอย่างได้ไหมคะ?

            “หืม?

            “ถ้าหนูจะฝากของไปให้คิมไค เอ่อ เป็นของขวัญน่ะคะ หนูฝากพี่ได้ไหมคะ?” ในมือของเด็กสาวมีถุงกระดาษลายทางที่ขาวดำที่เธอถือมันเอาไว้แน่นอยู่ และชูขึ้นมาให้คยองซูดูเป็นเชิงบอกว่านี่คือของสิ่งนั้น

            คยองซูสำรวจดูหญิงสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขา ดูท่าเธอจะยืนท่ามกลางความหนาวมาหลายชั่วโมงแล้ว เพราะตัวของเธอเริ่มสั่นและข้อนิ้วที่กำถุงกระดาษเอาไว้แน่นก็เริ่มจะแดงเพราะความหนาวของอากาศที่เย็นลงแบบไม่บอกไม่กล่าว

            “ได้สิครับ” คยองซูรับถุงมาจากเด็กสาวแล้วยิ้มให้ ในขณะที่เธอเอาแต่โค้งหัวขอบคุณไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง “ขอบคุณนะครับที่สนับสนุนไคมาตลอด”

            เด็กสาวยิ้มรับและโค้งหัวอีกครั้ง ก่อนจะลาจากไป ไม่วายเธอหันกลับมาโบกมือให้คยองซูอีกครั้งด้วยความอิ่มใจ เขาเห็นว่าเธอมีเพื่อนอีกสองคนยืนรออยู่ไม่ห่างออกไป ทุกคนดูตื่นเต้นดีใจเมื่อเด็กผู้หญิงคนนั้นกลับเข้ากลุ่มไปแล้วยิ้มให้เพื่อนฟัง

            คยองซูมองภาพของเด็กสาวกลุ่มนั้นกับถุงของขวัญในมือแล้วอมยิ้มออกมาอย่างปลื้มใจแทน ดีจังที่จงอินมีคนรักมากมายมันเป็นเรื่องที่ดีจัง

 

 

            เดินกลับมาพร้อมกาแฟสองกระป๋องในมือ เขาถึงเห็นว่าทีมงานเริ่มเก็บของกันแล้วและจงอินก็ยืนพิงต้นไม้รออยู่แถวๆ นั้น บรรดาแฟนคลับซาลงบ้างตามเวลาที่ล่วงไปแต่ก็ยังคงมีบางส่วนที่รออยู่ เขาเดินเข้าไปหาจงอินยื่นกาแฟกระป๋องที่เพิ่งซื้อมาให้

            “เหนื่อยไหม?” ร่างสูงพยักหน้า

            “หิวมากกว่า ไปทานข้าวกันไหม?

            “อืม”

            “แล้วในมือนั่นอะไร?

            “เมื่อกี้ออกไปซื้อกาแฟให้นายมีแฟนคลับฝากของมาให้” จงอินเลิกคิ้วมองอย่างแปลกใจ

            “เดี๋ยวนี้ทำตัวเป็นบุรุษไปรษณีย์แล้วเหรอ?

            “ก็เขาขอร้องนี่นา”

            “เด็กนั่นโชคดีที่เจอนาย” จงอินหัวเราะเบาๆ ก่อนจะแตะไหล่คยองซูให้เดินไปด้วยกัน

            “เราจะไปทานข้าวกันที่ไหน?

            “เดี๋ยวนายก็รู้เอง” จงอินยิ้มออกมาแล้วคยองซูก็ได้แต่กะพริบตาด้วยความสงสัย

 



 

-----

 



 

            N Seoul Tower ตอนกลางคืนที่ใกล้จะได้เวลาปิดแบบนี้มีคนอยู่ไม่มากเท่าไหร่ แต่ถึงอย่างนั้นพอรู้ตัวว่าจงอินพาเขามาที่ไหน คยองซูก็ร้องโวยวายด้วยความตกใจขึ้นมาทันที

            “โซลทาวเวอร์! นี่นายบ้าไปแล้วหรือไง”

            “บ้ายังไงล่ะ” จงอินยังคงมีรอยยิ้มระบายอยู่บนใบหน้า เขาไม่ได้สนใจว่าร่างเล็กจะดูหัวเสียแค่ไหน ร่างสูงใส่หน้ากากปิดบังใบหน้า ใส่หมวกแก๊ปปิดตาแล้วดึงฮู้ดขึ้นมาสวมทับ ดูจากสภาพแล้วเหมือนคนไม่สบายหนัก ก่อนจะเปิดประตูลงไปโดยไม่รอแม้แต่จะให้คยองซูพูดจบ

            “ไม่กลัวคนอื่นเขาจับได้หรือไง” คนตัวเล็กพูดกัดฟันระหว่างเดินแกมวิ่งตามคนตัวสูงให้ทันไปยังที่จำหน่ายตั๋วเคเบิ้ลคาร์

            “กลัวทำไม ฉันก็แค่พานายมาทานข้าวแค่นั้น”

            “แต่นี่มันใครๆ ก็รู้ว่ามัน

            “หืม?” จงอินตาเป็นประกายแล้วชายตามองคยองซูที่อยู่ๆ ก็หน้าแดงออกมา

            “มันเป็นแลนด์มาร์คของคู่รัก”

            “อ่าหะ”

            “แล้วนายยังจะพาฉันมาทำไม” จงอินอาศัยจังหวะที่คู่รักอีกคู่กำลังตื่นตาตื่นใจกับวิวข้างล่างและเซลฟี่กันเขาก็ก้มลงไปกระซิบที่ข้างหูคยองซูใกล้ๆ

            “ก็นายเป็นคนรักของฉันไง”

 

 

            สรุปว่ามันคือการเซอร์ไพรส์ของจงอิน ร่างสูงพาคยองซูมาที่ร้านอาหาร n.grill ชั้น 5 ของหอคอยโซลทาวเวอร์ ซึ่งคยองซูก็ไม่รู้ว่าเจ้าตัวไปแอบโทรมาจองที่นั่งไว้ตอนไหน ด้วยความที่เป็นวันธรรมดาและค่อนข้างใกล้เวลาปิดแล้วจึงไม่ค่อยมีใครสนใจพวกเขานัก ทุกคนต่างมีโลกส่วนตัวของตัวเองไป โต๊ะที่จงอินจองไว้เป็นโต๊ะติดริมหน้าต่างในมุมหนึ่งที่ค่อนข้างห่างไกลจากโต๊ะอื่นๆ

            พออยู่กันสองคนในจังหวะที่พอดีแล้ว จงอินก็จัดการถอดหน้ากากและฮู้ดออกแต่ยังคงใส่หมวกเอาไว้ ก่อนจะส่งยิ้มกว้างมาให้คยองซูที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกัน

            “เป็นไง ชอบไหม?” คยองซูไม่รู้ว่าตัวเองทำสีหน้าแบบไหน แต่หลังจากยิ้มลุ้นให้แฟนตัวเล็กพูดอะไรสักอย่างที่บ่งบอกว่าพอใจอยู่สักพักจงอินก็ถอนหายใจ “ขอโทษ ถ้านายไม่ชอบวันหลังฉันไม่ทำแบบนี้แล้วก็ได้”

            “เปล่าๆๆ ไม่ใช่ฉันไม่ชอบนะ แต่ว่า” คยองซูยกมือขึ้นมาเกาท้ายทอยอย่างเขินอาย “ฉันรู้สึกไม่ชินน่ะ”

            “เหอะ ตอนมีไอ้พี่ซูโฮอะไรนั่นเขาก็พานายไปกินร้านหรูๆ บ่อยจะตาย”

            “ก็ใช่ แต่มันไม่เหมือนกัน”

            “ยังไง?” จงอินเริ่มรู้สีกว่าเขาติดจะโมโหขึ้นมาตงิดๆ ทั้งที่ตั้งใจว่าจะให้เป็นวันดีๆ แบบที่คนรักคู่อื่นเขามีกันเสียหน่อย

            “ก็พอเป็นนายฉันดีใจ”

            “” คยองซูก้มหน้าลงนิดหนึ่งเพราะรู้สึกเขินที่จะพูดออกไป แต่หารู้ไม่ว่าท่าทางแบบนั้นทำให้จงอินรู้สึกอยากจะพุ่งเข้าไปกอดเสียให้รู้แล้วรู้รอด

            “นายเตรียมทั้งหมดนี่เนื่องในโอกาสอะไร?

            “ถ้าบอกว่าไม่มีอะไรพิเศษล่ะ ฉันก็แค่คิดว่านายคงอยากมีช่วงเวลาแบบคู่รักทั่วไปบ้าง ไม่ใช่เดทกันแต่ที่บ้านทุกวันแบบนั้น”

            คยองซูรู้สึกตื้นตันใจ เขาไม่เคยคิดว่าจงอินจะคิดถึงเรื่องนี้เหมือนที่เขาคิด นั่นหมายความว่าคนตัวสูงใส่ใจความรู้สึกของเขาและแคร์ว่าเขาคิดอะไร รอยยิ้มคลี่ออกมาบนใบหน้าจนกลายเป็นรูปหัวใจ

            “ขอบใจนะจงอิน”
 

            พวกเขายิ้มให้กันโดยที่ไม่ได้พูดอะไรกันอีก คยองซูรู้สึกว่าอาหารมื้อนั้นเป็นอาหารมื้อที่อร่อยที่สุดในรอบหลายปีที่ผ่านมา นานมาแล้วที่เขาไม่เคยรู้สึกอิ่มอกอิ่มใจในการทานข้าวกับใครแบบนี้ ตั้งแต่พ่อกับแม่จากไป ไม่มีอาหารมื้อไหนที่มีความสุขสุดๆ อีก แต่วันนี้มีจงอินอยู่ตรงนี้ มันเพียงพอแล้วที่จะทำให้มื้อนี้เป็นมื้อพิเศษที่เขาจะจดจำไปอีกนานแสนนาน

 

 

            ทานอาหารเสร็จจงอินพาคนตัวเล็กลงมาบริเวณที่คล้องกุญแจคู่รัก ถึงจะใกล้เวลาที่ทาวเวอร์จะปิดแต่บรรยากาศโรแมนติกก็ยังอยู่ครบถ้วน ยังพอมีเวลาก่อนที่เคเบิ้ลคาร์เที่ยวสุดท้ายจะหมด พวกเขาเดินเล่นไปตามรั้วที่ห้อยแม่กุญแจหลากหลายและชมทิวทัศน์ของโซลในยามค่ำคืนที่มีแสงไฟกระจายตัวอยู่ประปราย

            ยิ่งดึกอากาศก็ยิ่งหนาว คยองซูห่อไหล่ตัวสั่นเบาๆ จนจงอินต้องหยิบผ้าพันคอที่อยู่ในกระเป๋าขึ้นมาพันที่รอบคอให้

            “ขอบใจนะ” คยองซูยิ้มให้จนริมฝีปากเป็นรูปหัวใจ

            “วันนี้นายขอบคุณฉันบ่อยเกินไปแล้วนะ”

            “ก็ฉันอยากขอบคุณนี่” จงอินยิ้มแล้วก็ดีดหน้าผากคนตัวเล็กไปหนึ่งทีด้วยความหมั่นไส้

            “อยากคล้องกุญแจไหม?

            “ได้เหรอ?

            “ได้สิ ทำไมจะไม่ได้ล่ะ” ว่าแล้วก็ชูแม่กุญแจสีแดงขึ้นมาให้คยองซูดู “นี่ ฉันซื้อมาแล้วเห็นไหม?

            “ถ้าจะเตรียมการขนาดนี้แล้วจะถามทำไม” คยองซูหัวเราะชอบใจ ผสานไปกับเสียงหัวเราะของคนรักที่ยืนอยู่ใกล้ๆ

            “เรามาเขียนชื่อกันดีกว่า”

            “เดี๋ยวจงอิน” มือบางรั้งปากกาที่คนตัวสูงกำลังจะเขียนเอาไว้จนจงอินหันมามองด้วยความสงสัย

            “ทำไม?

            “ฉันว่าเราไม่ต้องเขียนก็ได้ ถ้ามีคนมาเห็นทีหลังมันจะดูไม่ดีนะ”

            “

            “

            “อืม ตามใจนาย” จงอินวางมือลงบนศีรษะของคยองซูแล้วลูบเบาๆ ก่อนที่ทั้งสองจะลงมือคล้องกุญแจด้วยกัน “นี่ คยองซู”

            “หืม?

            “ฉันไม่รู้ว่าต่อไปข้างหน้าเราสองคนจะต้องเจอกับอะไรอีกบ้าง แต่อยากให้รู้ว่าฉันรักนายมาก และจะไม่มีวันยอมปล่อยมือนายง่ายๆ เด็ดขาด”

            “

            “สัญญานะ ว่าเราจะพยายามเดินไปด้วยกันจนสุดทางให้ได้”

            คยองซูหันมองสีหน้าจริงจังของอีกฝ่าย เขาสัมผัสได้ถึงความรักจากแววตาคู่นั้น จนถึงวันนี้มันอาจไม่มีเครื่องยืนยันว่าความรักของพวกเขานั้นจะดำรงอยู่ไปได้นานเท่าไหร่ แต่เหนือสิ่งอื่นใดความรู้สึกในหัวใจที่ตรงกันของทั้งคู่ ณ เวลานี้ คยองซูอยากจะรักษามันไว้ให้ดีที่สุด

            “ฉันสัญญา”

            จงอินยิ้มออกมาแล้วดึงศีรษะของคยองซูมากอดไว้แล้วลูบเบาๆ ก่อนจะเลื่อนลงมาโอบที่ไหล่ ไม่จำเป็นต้องแสดงออกถึงความรักมากมาย แต่ต่างก็รู้ได้ด้วยหัวใจนั่นอาจจะเป็นสิ่งที่ดีกว่า

            เสียงหัวเราะกับรอยยิ้มที่แสดงออกมาเวลาที่อยู่ด้วยกันนั่นก็เพียงพอ

 



 

-----

 



 

            เป็นอีกคืนที่ผ่านไปอย่างแสนทรมานเพราะเช้านี้มีสอบย่อย คยองซูกับชานยอลถึงมหาวิทยาลัยแต่เช้าตรู่พลางอ้าปากหาวกว้างก่อนจะทรุดตัวลงนั่งที่โต๊ะยาวในโรงอาหาร พลางหยิบหนังสือขึ้นมาอ่านทวนอีกครั้งหนึ่งเพื่อเรียกสติตอนเช้า

            ชานยอลแยกตัวออกไปซื้อกาแฟ เพราะดูท่าทางถ้าไม่ได้รับคาเฟอีนสักนิดมีหวังจะได้ฟุบหลับคาห้องสอบแหงๆ เหลือคยองซูที่นั่งอ่านหนังสืออยู่คนเดียว ซึ่งก็อ่านเข้าหัวบ้างไม่เข้าหัวบ้างเพราะผู้คนที่จ้อกแจ้กจอแจและสมองที่มึนงง ทำให้เขาไม่มีสมาธิเอาเสียเลย

            กำลังคิดว่าจะงีบหลักสักหน่อยแล้วรอให้ชานยอลมาปลุกก็พอดีกับที่หันไปสังเกตว่ามีผู้หญิงสองสามคนเดินผ่านมาแล้วหยุดยืนมองเขาแปลกๆ ก่อนจะแยกออกไปพร้อมกับซุบซิบกัน

            และไม่ใช่แค่สองสามคนนั้น ยังมีอีกสองสามคนต่อมา และต่อมาเรื่อยๆ ที่หยุดยืนมองเขาแล้วซุบซิบกันจนคยองซูเริ่มไม่เข้าใจ พอหันมองรอบตัวถึงได้รู้ว่าตอนนี้ตัวเขาเริ่มกลายเป็นจุดสนใจ ใครต่อใครต่างพากันเหลือบมองเขา บ้างก็พยักเพยิดให้เพื่อนคนข้างๆ บ้างก็ถึงกับชี้ชวนกันดูอย่างเปิดเผย ซึ่งนั่นเรียกให้คิ้วสองข้างขมวดปมขึ้นได้ทันที

            นี่มันอะไรกัน?

            ยังไม่ทันจะได้สงสัยอะไรมากกว่านั้น สิ่งที่แย่กว่าการมองดูก็เกิดขึ้น เมื่อผู้หญิงคนหนึ่งเดินมาหยุดตรงหน้าเขาแล้วสะดุดล้มอย่างตั้งใจ จนน้ำสีแดงที่เธอถือเอาไว้ในมือหกใส่เสื้อนักศึกษาของเขาเป็นดวงใหญ่

            คยองซูลุกพรวดขึ้นอย่างตกใจ ท่ามกลางเสียงฮือฮาของใครต่อใครในโรงอาหารที่เริ่มดัง ผู้หญิงคนนั้นขอโทษขอโพยเป็นการใหญ่ แต่สิ่งที่คยองซูไม่เข้าใจคือเมื่อกี้เธอตั้งใจที่จะล้มเพื่อให้น้ำหกใส่เขาจริงๆ

            “ขอโทษค่ะ ขอโทษจริงๆ”

            “ไม่เป็นไรครับ ไม่เป็นไร” หญิงสาวเงยหน้ามองดูเขาแล้วก็ยิ้ม ก่อนที่รอยยิ้มนั้นจะเปลี่ยนไป

            “ขอโทษที่สาดไม่โดนจริงๆ อย่างนายควรจะได้อะไรมากกว่าน้ำแดงด้วยซ้ำ”

            คยองซูหน้าชาเหมือนโดดนสาดด้วยน้ำแข็งเย็นๆ ผู้หญิงคนนั้นมองเขาด้วยสายตาเกลียดชังอย่างที่สุด และโดยที่ยังไม่รู้อะไรเสียงโวยวายของชานยอลที่เดินกลับมาก็แทรกตัวเข้ามาให้ได้ยินเสียก่อน

            “นี่มันอะไรกัน ถอยไปเลยนะ ถอยไป!” ผู้หญิงคนนั้นสะดุ้งทันทีที่เห็นชานยอลและยอมเดินถอยไป เธอกลับไปรวมกลุ่มกับเพื่อนของตัวเองแล้วกระซิบกระซาบกันยกใหญ่ สายตายังคงมีแววตำหนิมาที่คยองซูไม่จางหาย “คยองซู นายเป็นอะไรหรือเปล่า?

            “ไม่เป็นไร ฉันไม่เป็นไร”

            “ออกไปจากที่นี่กันเถอะ”

            “นี่มันอะไรกันชานยอล” คนตัวสูงทำสีหน้าลำบากใจ ก่อนจะคว้าแขนคยองซูให้เดินตามไปโดยที่ไม่ตอบคำถาม “ชานยอล?

            “ฉันจะบอกตอนที่เราออกไปพ้นตรงที่มันเป็นเป้าสายตาแบบนี้ก่อน”

            ชานยอลพาคยองซูฝ่าสายตาของผู้คนมากมายออกจากโรงอาหาร จนกระทั่งมาหยุดอยู่ตรงมุมพักที่ไม่ค่อยมีใครเดินผ่านไปผ่านมาเท่าไหร่ ร่างสูงถึงยอมปล่อยแขนเพื่อนตัวเองออกได้

            “อะไรกันชานยอล? เกิดอะไรขึ้น” คยองซูถามขึ้นทันทีโดยที่ไม่รอให้อีกฝ่ายเป็นคนเริ่ม

            “นายเข้าสอบทั้งๆ เสื้อแบบนั้นไม่ได้” ร่างสูงยื่นขวดน้ำให้เพื่อนสนิท แล้วคยองซูก็รับไปแต่ยังไม่ได้จัดการอะไรกับตัวเองทั้งนั้น

            “บอกมานี่มันเรื่องอะไร?

            “

            “

            “เมื่อคืนนายกับจงอินไปโซลทาวเวอร์มาใช่ไหม?

            “ใช่ ทำไม?

            “มีข่าวพวกนายลง dispatch เมื่อเช้า รูปค่อนข้างชัดตอนที่พวกนายเดินกอดคอกันตรงบันไดไม้ที่จะลงไปเคเบิ้ลคาร์”

            คยองซูเบิกตาด้วยความตกใจ วินาทีแรกที่รับรู้เขารู้สึกเหมือนโดนสูบอากาศออกไปจากช่องท้องจนข้างในโหวงไหว คนตัวเล็กลืมไปแล้วว่าเสื้อของตัวเองเปื้อนน้ำแดงและต้องซักมันก่อนที่จะเข้าห้องสอบ ท่ามกลางเสียงถอนหายใจหนักๆ ของชานยอลที่ลงไปนั่งกับม้าหินด้วยความหนักใจ ในหัวของเขาเรียกชื่อคนๆ เดียวซ้ำไปซ้ำมาด้วยความกังวลจับใจ

            จงอิน















- Talk -

หมี่เหลืองงงง ...

ตัดเข้าโฆษณา >>
ฟิคเดทเปิดจองแล้วน้าตะเองงง เข้าไปดูรายละเอียดกันได้ตามลิงค์เลยจ้าา
http://my.dek-d.com/iiyogurt/writer/viewlongc.php?id=1251775&chapter=25


#ฟิคเดท





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

871 ความคิดเห็น

  1. #852 Mysweet_Dyo (@MYSweet_Dyo) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2561 / 02:25
    คิดแล้วเชียวต้องมีคนเจอแน่ รักแท้มันก็ต้องมีอุปสรรคขวางอยู่สินะ TT
    #852
    0
  2. #814 PiPoTweeTy (@PiPoTweeTy) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2561 / 08:45
    งานเข้าซะงั้น สู้ๆนะ
    #814
    0
  3. #785 _tangkwajiya (@_tangkwajiya) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2560 / 13:26
    นั่นไงตอนนี้มาถึงแล้ววว
    #785
    0
  4. #754 Yui (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 30 เมษายน 2560 / 17:28
    ตบเลยค่ะ ชะนีพวกนี้ คนเขารักกัน ไม่เข้าใจเหรอ?
    #754
    0
  5. #725 071097 (@071097) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2559 / 16:04
    ไม่ว่าจะยังไงอย่าเลิกกันนะ ขอร้องล่ะ
    #725
    0
  6. #692 namhom-3449 (@namhom-3449) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 21 กันยายน 2559 / 19:48
    ฮืออออเอาเเล้วจะทำไงต่ออออ่ะคยองของไม่คิดมากหรอกนะ อยากตบพวกชะนียั้นมากเลยถึงเราจะเปนชะนีด้วยก้เหอะ
    #692
    0
  7. #653 lufian (@ployykp) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2558 / 12:40
    จงอินจะทำยังไงทีนี้
    #653
    0
  8. #622 viewvy_tangmo (@viewvy_tangmo) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 21 กันยายน 2558 / 09:33
    เอาแล้วววว จริงๆมันก็ต้องมีสักวันที่โลกจะต้องรู้
    #622
    0
  9. #551 Whitepearl_2001 (@mooktapa2001) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 19 เมษายน 2558 / 12:27
    อยากเข้าไปในฟิคแล้วสาดกลับ -*- 
    #551
    0
  10. #510 KAKARN_MATO (@kakarn00) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 4 เมษายน 2558 / 21:29
    คยองต๋าเป็นไรไหมมมมมม
    #510
    0
  11. #477 jkyx (@jkyx95) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 17 มีนาคม 2558 / 13:58
    เห้ยยยยยยยยยยยยยยยยยย
    #477
    0
  12. #460 MSEKY (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 8 มีนาคม 2558 / 12:17
    เห้ยยยยยย สู้เขานะ ต้องผ่านเรืองแบบนี้ไปให้ได้
    #460
    0
  13. #452 viewvy_tangmo (@viewvy_tangmo) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 7 มีนาคม 2558 / 23:57
    ในที่สุดวันนี้ก็มาถึงสินะ
    เค้าอุตส่าห์ไปเดตกัน ทำไงดีหล่ะ
    จงอินช่วยคยองซูด้วยนะ คยองซู~
    #452
    0
  14. #375 brownbearO.O (@brown-bb) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2558 / 15:33
    ง่าาาาาา ไม่เอาสิ ทำไมเป็นงี้ล่ะ
    #375
    0
  15. #333 tiew (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2558 / 10:46
    แงแงๆๆ

    ใจร้ายยยทำกับคยองได้ไง

    คยองจะทนได้ไหมเนี่ยย

    ฮือออจงอินปกป้องคยองซูด้วยแต่อย่าเลิกกันนะ
    #333
    0
  16. #332 Heemin JaJa (@kimheemin) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2558 / 02:45
    ไรท์คะ ไรท์เคยนั่งรถไป แล้วรถเบรกกึกกะทันหันมั้ย ??? โถ่ว ว ค้างเลยอ่ะ ค้างเลย .แดดิ้นโวยวาย
    #332
    0
  17. #331 baifernxoxo (@baifernxoxo) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2558 / 16:16
    หุ้ยยยยยยยยย ทุกคนจะรู้ความจริงแล้วววว
    #331
    0
  18. #330 mezzo (@mezzomp) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2558 / 14:08
    อิดิสเพททท
    #330
    0
  19. #329 t-t-thn (@thn-56) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2558 / 01:24
    ซวยแล้วววววววว
    #329
    0
  20. #328 dmsasi (@dmsasi) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2558 / 23:23
    กริ้ดดดดดดดดด เบื่อชะนีสาดน้ำแดง! มาตบกันมา! คยองซูอย่าเครียดดดดดดดด ฮื่อ ดี๋ยวนี่เครียดแทน
    #328
    0
  21. #327 ribbon blue (@onine) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2558 / 20:36
    อย่าบอกนะว่าจะมีดราม่า ไม่ซิๆ T_T
    #327
    0
  22. #326 gubbgift (@watsana99) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2558 / 18:50
    สงสารคยองอ่ะ
    #326
    0
  23. #325 annie2011 (@beebamboo) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2558 / 17:39
    หวานกันได้ไม่น่าดราม่าจะมาแล้วแค่นี้คยองก็โดนแกล้งแล้วถ้าเปิดตัวจะโดนอีกแค่ไหนแล้วจงอินจะทำยังงั้ย
    #325
    0