[EXO] "Dating a Superstar" (KaiSoo, ChanBaek)

ตอนที่ 19 : #ฟิคเดท : 18

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,513
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    8 ม.ค. 58

B B





Chapter 18

 


 

            ใช่ว่าคบกันแล้วจะมีแต่เรื่อง Happy Together เสียเมื่อไหร่ คยองซูเองก็ลืมนึกไปว่าตัวเองไม่ใช่คนตัวเปล่าเล่าเปลือยเสียทีเดียวที่จะตกลงคบใครก็ได้โดยลืมนึกไปว่าตัวเองก็มีคนอ้อยรอคอยมาอยู่หลายปี แถมคนๆ นี้ยังเป็นพวกปฏิเสธยากเสียด้วยสิ ยิ่งพวกปฏิเสธใครไม่ค่อยจะเป็นแบบคยองซูด้วยแล้ว นี่ถือว่าเป็นปัญหาใหญ่

 

 

            “ก็ไปบอกมันให้จบๆ ไปว่ามีแฟนแล้ว จะได้เลิกตามตอแยอยู่ได้!!

 

            และนี่คือความหงุดหงิดของจงอินที่ขึ้นเสียงใส่คนตัวเล็กในบ่ายเมื่อวานที่พี่ซูโฮโทรมาหาเป็นรอบที่สามเพียงเพื่อจะบอกว่าวันพรุ่งนี้จะแวะมาหาที่บ้านเอารามยอนรสใหม่มาให้ชิม

 

            “ใจเย็นๆ น่าจงอิน เขาก็แค่แวะเอารามยอนมาให้”


 

            “เหอะ ซื้อกินเองก็ได้ไหม ทำไมจะต้องเอามาให้ถึงบ้านด้วย มันก็แค่คิดถึงอยากเจอนายเหมือนที่มันทำทุกทีนั่นแหละ”

 

            “จงอิน

 

            “นายก็เหมือนกันคยองซู ทำไมไม่ปฏิเสธให้ชัดๆ ไป ไม่มีใจก็พูดไปให้จบๆ เขาจะได้ตัดใจสักที” คยองซูถอนหายใจ ไม่ใช่ไม่เคยพูดเสียที่ไหน พูดไปหลายรอบแล้วแต่คิดเหรอว่าคนอย่างพี่ซูโฮจะถอดใจ “หรือว่านายก็ดีใจที่มันมาเทียวไล้เทียวขื่อแบบนี้ตลอดเหมือนกัน”

 

            “อย่ามาพาลนะจงอิน”

 

            “ก็แล้วจะให้ฉันคิดยังไง นายไม่ปฏิเสธเขาไปชัดๆ สักที”

 

            “ก็

 

            “ถ้านายไม่พูดฉันจะพูดเองคยองซู แล้วคอยดูว่าฉันทำจริง!

 

 

            ก็คงจะทำอย่างที่พูดจริงๆ

 

            ตอนนี้คยองซูกำลังนั่งตัวเล็ก (จากที่เล็กอยู่แล้ว) อยู่ตรงกลางระหว่างจงอินที่นั่งกอดอกอยู่ฝั่งซ้ายของเขา กับพี่ซูโฮที่นั่งยิ้มแป้นผิดปกติอยู่ที่ฝั่งขวา ใครเดินเข้ามาไม่บอกก็คงจะรู้ว่าบรรยากาศมันดูไม่น่าปลอดภัยเท่าไหร่

 

            “แหม ไม่ยักรู้นะครับว่าเพื่อนบ้านแปลกๆ ที่คยองซูเคยบอกนี่จะเป็นดาราดังเสียด้วย” พี่ซูโฮกดปากยิ้มจนแก้มตึง ดวงตารีๆ คู่นั้นดูอ่อนโยนแต่กลับแฝงด้วยประกายบางอย่างวิบวับอยู่ “ไม่เห็นเล่าให้พี่ฟังบ้างเลย หืม? ตัวเล็ก”

 

            “เอ่อ ผมไม่อยากบอกใครเท่าไหร่ครับ”

 

            “ก็เข้าใจนะ เป็นดาราดังแบบนี้ทำอะไรทีก็ลำบาก ถ้าข่าวออกไปคงอยู่ไม่สงบสุขแน่ๆ ชีวิตแบบนั้นนี่แย่จังเลยนะ”

 

            จงอินมองจ้องพี่ซูโฮด้วยสายตาไม่พอใจ แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่ได้พูดอะไร ตกลงกันไว้แล้วว่าคยองซูจะเป็นฝ่ายพูดเอง ส่วนเขาจะแค่นั่งฟังนิ่งๆ และพยายามหาเรื่อง พี่ชาย ของคยองซูคนนี้ให้น้อยที่สุดเท่าที่จะทำได้

 

            “ยังไงก็ต้องขอบคุณด้วยนะครับที่ช่วยดูแลตัวเล็ก เอ้ย คยองซูของผมอีกแรงหนึ่ง”

 

            “เท่าที่ผมทราบคยองซูเป็นลูกคนเดียวและไม่มีพี่ชายนะครับ แถมเขาก็ตัวคนเดียวไม่ได้เป็นของของใครด้วย”

 

            ตึ่ง!!!!! หน้าชาไปหนึ่งดอก ซูโฮถึงกับสตั้นท์นั่งนิ่ง สีหน้าเกือบจะเปลี่ยนเป็นไม่พอใจ แต่เพียงวูบเดียวเท่านั้นเขาก็กลับมาทำสีหน้ายิ้มแย้มเหมือนปกติได้ใหม่

 

            “อ๋อ ใช่ครับ เพราะอย่างนั้นผมเลยต้องดูแลเขามาตลอด สามปี

 

            อ๋อเอาระยะเวลามาข่ม คิดเหรอว่าคนอย่างคิมจงอินจะกลัวเพราะเรื่องแค่นั้น
 

            “ขอบคุณมากครับสำหรับเรื่องนั้น แต่หลังจากนี้คงไม่ต้องลำบาก ผมจะทำหน้าที่นั้นต่อเองเป็นอย่างดี”

 

            ท่าจะไม่ดี

 

            คยองซูมองเห็นเหมือนมีกระแสไฟฟ้าสถิตขึ้นมาดังเปรี๊ยะที่ตาของทั้งสองฝ่ายก่อนสายฟ้าทั้งสองจะแล่นเข้าหากันแล้วปะทะกันรุนแรงตรงกลาง ตรงหน้าที่เขานั่งอยู่ โอ้ย ตาย! เกิดมานี่ก็เพิ่งจะเคยรู้สึกถึงความฮอตก็ตอนมีผู้ชายมาเขม่นใส่กันตรงหน้าเนี่ยแหละ คยองซูไม่รู้ว่าควรทำยังไง

 

            “เอ่อ พี่ซูโฮครับ ขอบคุณมากนะครับสำหรับรามยอน” ร่างเล็กรีบขัดขึ้นก่อนที่จะมีการวางมวยนอกเวทีเกิดขึ้นตรงนี้ หวังว่าบรรยากาศมันจะดีขึ้นบ้างถ้าเปลี่ยนเป็นเรื่องของกิน

 

            “เล็กน้อยมากเลยครับกับของแค่นี้ พี่เคยบอกตัวเล็กแล้วนี่ ให้เลี้ยงทั้งชีวิตพี่ก็เลี้ยงตัวเล็กได้”


 

            “มันก็จะมากเกินไปหน่อยมั้ง?” ไม่ใช่เสียงของเขานี่ คยองซูคิด แล้วถ้าอย่างนั้นนั่นมันเสียงของใคร คยองซูค่อยๆ หันไปซ้าย แล้วก็เห็นจงอินที่กำลังดูโมโหและหงุดหงิดเกินจะต้านไหว ร่างสูงขบกรามแน่นจนขึ้นเปนสัน ท่าทางแบบนั้นดูไม่ดีเลยและคยองซูไม่รู้ว่าเขาควรรับมือยังไง

 

            “จะ จงอิน

 

            “คยองซูมีมือมีเท้า ดูแลตัวเองได้คงไม่ต้องมาให้เจ้าของโรงงานผลิตรามยอนสำเร็จรูปคอยรูดการ์ดเลี้ยงหรอกครับจะบอกให้!

 

            “ผมก็ไม่ได้หมายความอย่างนั้นนี่ครับ ผมแค่หมายถึงว่าผมอยู่คอยดูแลเขาไปเรื่อยๆ ตลอดชีวิตเลยก็ยังได้”

 

            “คงไม่ต้องลำบาก”

 

            “แล้วมันเกี่ยวอะไรกับนาย”

 

            “เกี่ยวสิ ก็ฉัน

 

            “จงอิน!” คยองซูร้องขัดขึ้นมาและนั่นถือเป็นความผิดพลาดครั้งใหญ่ คยองซูรู้สึกชาวาบ เมื่อสายตาของจงอินที่หันมามองเขาแสดงถึงความน้อยใจโดยไม่คิดจะปิดบังใดๆ เสียงสั่นๆ ที่พยายามสงบสติอารมณ์ไว้พูดกับคยองซูที่ยืนมองเขาด้วยแววตาเสียใจ

 

            “ขอโทษนะ ที่อยู่นิ่งๆ อย่างที่นายขอไม่ได้ แต่ฉันคงทนเห็นไอ้บ้าที่ไหนไม่รู้มานั่งจีบแฟนตัวเองแบบนี้ไม่ไหว”

 

            “อะไรนะ?” พี่ซูโฮร้องถามอย่างตกใจ จังหวะเดียวกับที่จงอินก้าวขาเดินออกจากบ้านคยองซูไปเร็วๆ โดยไม่หันกลับมามองอีก ร่างเล็กรีบก้าวตามไป เรียกชื่อเท่าไหร่จงอินก็ไม่หันกลับมา คยองซูหยุดอยู่ที่ประตูหน้าบ้านแล้วมองจนกระทั่งร่างสูงหายเข้าบ้านของตัวเองไป

 

            ทุกอย่างอยู่ในความเงียบ พี่ซูโฮยืนนิ่งเหมือนกับเป็นใบ้ ในขณะที่ร่างเล็กๆ ค่อยเดินกลับมาหา เขารู้สึกแย่เป็นบ้าที่ทำให้จงอินน้อยใจจนได้ เขาไม่ได้ตั้งใจจะให้เป็นแบบนี้ แต่เขาแค่อยากค่อยๆ บอกพี่ซูโฮดีๆ อย่างน้อยก็เห็นแก่ความเป็นพี่ชายที่ดีตลอดหลายปีที่ผ่านมา

 

           

 

           

 

            “ผมขอโทษนะครับที่จงอินเสียมารยาท”

 

            “มันจริงเหรอตัวเล็ก” พี่ซูโฮดูเหมือนจะตั้งสติได้แล้วกับสิ่งที่ได้ยิน เขามองหน้าคยองซูนิ่งด้วยแววตาไม่มั่นใจเหมือนเก่า ราวกับอยากให้คำตอบที่ออกจากปากคนตัวเล็กของเขาตรงกันข้ามกับสิ่งที่จงอินเพิ่งพูดออกมา

 

            แต่ว่าคยองซูกลับพยักหน้า

 

            รู้สึกเหมือนโลกถล่มลงมาต่อหน้า แต่ถึงอย่างนั้นร่างโปร่งก็ทำเพียงแค่หลับตาแล้วทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาช้าๆ เหมือนเก่า

 

            “นานหรือยัง?

 

            “เพิ่งคบกันไม่นานครับ ราวๆ สองอาทิตย์ แต่ก่อนหน้านั้นก็คุยกันมาสักพัก”

 

           

 

            “ขอโทษนะครับที่ไม่บอกให้เร็วกว่านี้”

 

           

 

           

 

            “ขอโทษทำไม ไม่ใช่ความผิดตัวเล็กนี่” ซูโฮส่งยิ้มฝืนๆ ไปให้คยองซู ถึงจะรู้ว่ามันคงดูแย่อยู่ที่พยายามจะทำแบบนี้ แต่เขาก็ไม่รู้จะมีวิธีอะไรที่ดีกว่า “พี่ดีใจด้วยนะ ที่เราเจอคนที่เราอยากใช้เวลาอยู่ด้วยจริงๆ แล้ว”


 

            “พี่ซูโฮ

 

            “ไม่ต้องห่วงนะ พี่จะไม่ทำอะไรให้เราลำบากใจแน่ๆ”

 

           

 

           

 

           

 

            “เขาดีกับเราใช่ไหม?

 

            “ครับ”

 

            “คยองซูมีความสุขหรือเปล่า?

 

            ครับ”

 

            “ดีแล้ว” ซูโฮส่งยิ้มบางๆ ให้ ก่อนจะนิ่งไปนิดหนึ่ง ดวงตาคู่นั้นยังคงมองคยองซูด้วยความรักความห่วงใยเหมือนกับที่เคยมีให้มาตลอด “ถ้ามีปัญหาอะไรก็บอกพี่ได้เหมือนเดิมนะ”

 

           

 

            “วันไหนที่เขาไม่ดีกับเราแล้ว ไม่อยากดูแลเราอีกแล้ว พี่อยู่ตรงนี้เพื่อเราเสมอนะคยองซู” ซูโฮเว้นจังหวะนิดหนึ่ง “ในฐานะพี่ชาย”


 

            ขอบคุณนะครับพี่ซูโฮ” คยองซูยิ้มให้ซูโฮด้วยความตื้นตันใจ ถึงแม้เขาจะไม่สามารถรับความรู้สึกทั้งหมดของซูโฮเอาไว้ได้ แต่ตลอดหลายปีที่ผ่านมาเขาก็ได้รับสิ่งต่างๆ มากมายจากผู้ชายคนนี้ที่ยืนเคียงข้างเขามาตลอด คยองซูรู้สึกขอบคุณจากใจจริงๆ

 

            ซูโฮส่งยิ้มให้คยองซูเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่ร่างโปร่งจะตัดสินใจลุกขึ้นยืน เขาหันหลังกลับโดยไม่มีการบอกลาใดๆ เขาไม่อยากมองหน้าตัวเล็กของเขาอีกตอนนี้ กลัวว่าตัวเองจะไม่ยอมตัดใจ กลัวว่าตัวเองจะเผลอทำอะไรให้คยองซูลำบากใจไปมากกว่าที่เป็นอยู่ มันยากสำหรับเขามากเหลือเกินที่จะตัดใจในช่วงเวลาสั้นๆ ในเมื่อหลายปีที่ผ่านมานี้เขาไม่เคยมีสายตาเอาไว้มองใครคนอื่นนอกจากตัวเล็กของเขา คยองซูเป็นคนสำคัญและมันจะยังคงเป็นอย่างนั้นเสมอ

 




 

… Dating a Superstar …

 




 

            งานยากต่อมาคือการต้องเข้าไปง้อไอ้หมีบ้าที่งอนตุ๊บป่องเข้าบ้านไปเมื่อกี้ล่ะครับทุกท่าน นี่พูดเลยว่าตลอด 20 กว่าปีที่ผ่านมาเห็นเป็นคนอ่อนโยนแบบนี้ก็ไม่เคยง้อใครเลยจริงๆ นะ แต่คราวนี้ผิดไง ทำซึนไม่ง้อโกรธจริงโกรธนานขึ้นมาจากแฟนใหม่ก็จะกลายเป็นแฟนเก่าเร็วเกินไป ยังไม่ทันหมดโปรโมชั่นเลย คิดได้ดังนั้นแล้วคยองซูก็หายใจเข้าเฮือกใหญ่ ก่อนจะเปิดประตูรั้วบ้านของจงอินเข้าไป

 

            นั่นไง! คนงอนไม่ได้ล็อคประตูบ้านนะครับ

 

            มงกูเห่าต้อนรับทันทีที่ร่างเล็กเดินเข้ามาข้างใน คยองซูหยุดทักทายเจ้าหมายักษ์นิดหนึ่งให้มันหายตื่นเต้นดีใจก่อนจะชำเลืองมองเข้าไปในบ้าน ป่านนี้จงอินคงรู้แล้วว่าเขามาเพราะมงกูเล่นเห่ารับขนาดนี้ ไม่รู้ก็คงบ้า ไม่อยากจะคิดว่าสีหน้าท่าทางของคนงอนตอนนี้จะเป็นแบบไหน เขาก็ยังไม่เคยเห็นจงอินโกรธจริงๆ จังๆ เหมือนกันให้ตาย แต่แค่สายตาที่มองมาก่อนจะเดินออกจากบ้านไปนั่นก็ทำให้คยองซูรู้สึกใจหายใจคว่ำมากพอแล้ว

 

            ร่างเล็กค่อยๆ เลื่อนประตูบ้านเปิด แล้วก็เห็นจงอินของเขากำลังนั่งกอดหมอนอิงอยู่บนโซฟาสีชมพูหวานที่คุ้นตา ให้ตายเถอะ เห็นสีโซฟาบ้านนี้แล้วรู้สึกขนอ่อนลุกบอกไม่ถูก แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาวิจารณ์สีโซฟา คนตรงหน้าต่างหากที่คยองซูควรจะแคร์มากกว่า

 

            “จงอิน” ลองเรียกหยั่งเชิงดูก่อนครับ แต่สิ่งที่ได้กลับมาเป็นท่าทางเฉยชาไม่หือไม่อือใดๆ

 



 

“จงอินอ่า

 

            คิมจงอินปรายตามองใบหน้ากลมเล็กที่ส่งยิ้มหวานรูปหัวใจมา อยากจะฟัดแก้มกลมๆ นั้นให้หายหมั่นเขี้ยวแต่ว่าตอนนี้ต้องทำเป็นนิ่งวางฟอร์มไว้ก่อน ถ้าไม่เข้มจริงเดี๋ยวจะเสียระบบนะ ให้มันรู้มั่งว่านี่ใคร นี่มันคิมจงอินครับ คิมจงอิน! โชว์เหนือไว้ก่อนแต่ยอมหมดตั้งแต่เห็นหน้าแล้ว โธ่เว้ย! นี่ก็ไม่เข้าใจ

 

            “โกรธจริงเหรอ ขอโทษนะ”

 

           

 

            “ฉันคุยกับพี่ซูโฮแล้ว เขาจะไม่มายุ่งอีกแล้วล่ะ”

 

           

 

            “ไม่เอาน่าจงอิน อย่างอนเลยนะ” ร่างเล็กทรุดตัวนั่งบนโซฟาก่อนจะเบียดตัวเองเข้าไปหา มือเล็กๆ โอบรอบตัวจงอินเอาไว้ก่อนจะเอาหัวทุยซบกับบ่าแกร่งนิ่งๆ “จงอินอ่า

 

           

 

           

 

            “นี่คือนายง้ออยู่ใช่ไหม?

 

            “อืม” จงอินเลื่อนสายตามามองคนตัวเล็กที่กอดเขาเอาไว้นิ่งๆ โดยไม่พูดไม่จาอะไร ริมฝีปากหยักยกยิ้มขึ้นมานิดหนึ่งอย่างห้ามไม่ได้ โธ่เอ้ย! ถ้ามีคะแนนให้คิมจงอินคงให้คะแนนการง้อของคยองซูเท่ากับศูนย์คะแนน แต่ว่ามันก็น่ารักดีอยู่เหมือนกันนะให้ตาย

 

            มือหนาคลายออกจากหมอนอิงแล้วยกขึ้นโอบรั้งร่างของคนตัวเล็กให้กระชับเข้ามาใกล้ๆ คยองซูช้อนตาขึ้นมองคนตัวใหญ่กว่าแล้วก็ยิ้มเป็นรูปหัวใจที่เกือบจะทำให้จงอินลืมไปว่าเขากำลังโกรธคยองซูเรื่องอะไร


 

            “นายหายโกรธแล้วใช่ไหม?

 

            “ยัง คิดว่าง้อแค่นี้แล้วฉันจะหายได้ยังไง”

 

            “อ้าว แล้วฉันต้องทำยังไงล่ะ” ถอนหายใจออกมาแล้วยู่หน้าอย่างขัดใจจนร่างสูงแอบยิ้มขำไม่ให้คยองซูรู้ตัว อยากจะดึงปากยื่นๆ นั่นให้ขาดเสียให้หายหมั่นเขี้ยว

 

            “ฉันกับพี่ซูโฮนั่นใครดีกว่ากัน”

 

            “นายอยากให้ฉันตอบจริงๆ ไหม? หรือตอบเอาใจนาย”

 

            “ย่าห์! คยองซูนี่ฉันงอนอยู่นะ”

 

            “ฮ่าๆๆ ก็ถ้าให้พูดจริงๆ พี่ซูโฮก็ต้องดีกว่านายอยู่แล้วไม่ต้องสงสัย เขาทั้งอ่อนโยน หล่อ รวย แถมดีจะตาย”

 

           

 

            “แต่ถ้าจะให้ฉันเลือก ยังไงฉันก็เลือกนาย คิมจงอิน”

 

            ดวงตากลมช้อนมองจงอินนิ่งแสดงความมั่นใจ เป็นครั้งแรกที่ร่างสูงรู้สึกหายใจลำบาก เขาไม่รู้จะทำหน้ายังไง เขินสิวะครับแฟนพูดงี้ เขินเลย!! จับจูบเสียดีไหม!!

 

            “พูดมาก!” จงอินยกมืออีกข้างขึ้นมาปิดตาคยองซูเอาไว้ ร่างเล็กหัวเราะแล้วดิ้นขลุกขลักอยู่ในอ้อมแขนใหญ่ของแฟนตัวดีที่พยายามจะฟอร์มว่างอนแต่ทำไม่ได้ สุดท้ายคิมจงอินก็พ่ายแพ้ต่อโดคยองซูจนได้ ทั้งคู่นั่งพิงกันเงียบๆ อยู่บนโซฟาสีชมพูตัวใหญ่ นานทีเดียวที่ไม่มีใครพูดอะไร ในที่สุดจงอินก็เป็นฝ่ายเรียกคนตัวเล็กของเขาให้หันมามอง

 

            “นี่ คยองซู”


 

            “หืม?


 

            “ฉันอาจจะไม่ได้เป็นคนแสนดีมากเหมือนพี่ซูโฮนั่นของนาย”

 

           

 

            “แต่ฉันจะเป็นคนรักที่ดีของนายให้ได้ ฉันสัญญา”

 

            คยองซูเงยหน้าขึ้นมองจงอินที่มองเขาด้วยแววตามั่นใจ ร่างเล็กยิ้มออกมาถึงมันจะดูเป็นสัญญาที่เขาไม่อยากจะคาดหวังว่าจงอินจะทำได้ แต่เขาก็รู้สึกดีใจ ถึงแม้พวกเขาจะไม่รู้ว่าอนาคตของพวกเขาปลายทางจะอยู่ตรงไหน แต่วันนี้คยองซูก็รู้สึกมั่นใจ เขาเลือกจะเชื่อคำสัญญาของจงอินมากกว่าสิ่งที่ยังมาไม่ถึงในวันต่อไป

 

            “อืม”

 

            จงอินโอบไหล่คยองซูเอาไว้ และคนตัวเล็กก็ซุกตัวลงไปในวงแขนอบอุ่น อยากจะอยู่ตรงนี้ให้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้ จะจับมือกันไม่ว่าวันพรุ่งนี้จะเป็นอย่างไร ขอบคุณอะไรก็ได้ทำให้เขาทั้งคู่ได้อยู่ด้วยกันใกล้ๆ ตรงนี้ ไม่อยากคาดหวังถึงคำว่าตลอดไป แค่ทุกวันได้อยู่ด้วยกันแบบนี้ไปก็ดีที่สุดเกินกว่าจะอธิบายออกมาเป็นคำพูดใดๆ อีกแล้ว

























- Talk -


"ความพยายามอยู่ที่ไหน ความรักไม่ได้อยู่ที่นั่น"
โอ๋นะ พี่ซูโฮ .. สักวันพี่จะเจอคนที่ดี
คนที่เห็นคุณค่าความรักดีๆ ของพี่

เพราะเรื่องนี้ .. พี่ไม่ใช่พระเอก ..

ขอโทษด้วยนะคะ *ยิ้มสวยงามประหนึ่งนางร้ายช่องเจ็ด*
(นังไรท์ใจร้ายยยย เลือดเย็น! อนุญาตให้ด่าได้ค่ะ 555)

ตอนนี้เรื่อยๆ ค่ะ เคลียร์ปัญหาชีวิตไปได้ 1 เรื่อง
เร็วๆ นี้จะเปิดจองรวมเล่มนะ ^^
ใครอยากได้ยกมือเร้ววว

ติดตามกันให้ดีนะคะ
รักรีดทุกคน ม๊วฟฟฟฟฟฟฟฟ ♡♡



#ฟิคเดท










 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

871 ความคิดเห็น

  1. #848 Mysweet_Dyo (@MYSweet_Dyo) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2561 / 01:51
    พี่ซูโฮตอนนี้คือพระเอกเลย ฮือ ซักวันพี่จะต้องได้เจอคนดีๆแน่นอน TT
    #848
    0
  2. #809 PiPoTweeTy (@PiPoTweeTy) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2561 / 00:08
    ฮืออออ เขินจัง สงสารพี่ซูโฮเหมือนกัน สู้ๆนะพี่
    #809
    0
  3. #779 _tangkwajiya (@_tangkwajiya) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2560 / 09:50
    น้องพร้อมจะมาดามใจพี่นะคะ พี่ซูโฮ /ยิ้มหวานใส่ซื่อเหมือนนางเอกช่องเจ็ด
    #779
    0
  4. #732 howlong2 (@Howlong) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2560 / 14:45
    พี่จุ๋มค่ะ ถึงรักครั้งนี้มันจะเป๋ไปบ้างแต่พี่ก็เซมาหาน้องได้นะค่ะ น้องอ้าแขนรอพี่เสมอ เพียงแค่มีรามยอนให้น้องวันละซองน้องก็อยู่ได้ น้องเลี้ยงง่าย ไม่งอแง ไม่เอาแต่ใจด้วย จริงๆนะพี่ 5555
    #732
    0
  5. #719 071097 (@071097) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2559 / 15:04
    สงสารคุณจุ๋มอ่ะ
    #719
    0
  6. #687 namhom-3449 (@namhom-3449) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 19 กันยายน 2559 / 22:24
    สงสารซูโฮอ่าาาา มาหาเค้าก้ได้น้าาาา
    #687
    0
  7. #675 HEY_OPPA (@HEY_OPPA) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 17 เมษายน 2559 / 12:52
    ซูโฮฮยองงง ??
    #675
    0
  8. #668 xxmaarnficxx (@xxmaarnficxx) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 30 มกราคม 2559 / 22:49
    โอ๋พี่ซูโฮนะ
    #668
    0
  9. #647 lufian (@ployykp) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2558 / 05:34
    ง้อน่ารักอ่ะ โอ๊ยยยยยยย
    #647
    0
  10. #616 viewvy_tangmo (@viewvy_tangmo) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 20 กันยายน 2558 / 22:40
    พี่ซูโฮคนหล่อคนรวย อย่าเสียใจเลยพี่~
    คยองซูง้อแฟนได้น่ารักสุดสุดเลอ
    #616
    0
  11. #595 thedreamer (@guitardreamer) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 กันยายน 2558 / 21:45
    สงสารซูโฮอ่ะ ร้องไห้เลย
    #595
    0
  12. #587 shadow (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2558 / 02:25
    หมั่นไส้จงอินอ่า ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #587
    0
  13. #586 shadow (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2558 / 14:11
    หมั่นไส้จงอินอ่า ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #586
    0
  14. #555 จุนมยอน (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 23 เมษายน 2558 / 03:13
    คือเราติ่งซูโฮอ่า แล้วคือทั้งเรื่องอ่านมาก็เขินแต่ซูโฮนี่แหละ แอบเสียใจ(มากๆ)ที่คยองซูปล่อยลีดเดินหันหลังไปง่ายๆ สามปีนะสามปี นังโด้ แกมันร้ายยยย TT
    #555
    0
  15. #545 Whitepearl_2001 (@mooktapa2001) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 19 เมษายน 2558 / 11:48
    หลีดอย่างหล่อออออออ โอ๋เอ๋ๆ ส่งเทาไปได้ป่ะ 555 
    #545
    0
  16. #532 aufius (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 14 เมษายน 2558 / 00:37
    พี่ซูโฮแม่งโคตรหล่อเลยพ่อเอ๊ยยยยยย
    #532
    0
  17. #504 KAKARN_MATO (@kakarn00) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 4 เมษายน 2558 / 13:47
    ซูโฮเท่มากกกกกกกกกกก
    #504
    0
  18. #462 DeeDee (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 มีนาคม 2558 / 17:44
    ง้อน่ารักก
    #462
    0
  19. #445 viewvy_tangmo (@viewvy_tangmo) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 7 มีนาคม 2558 / 16:52
    เออ น่ารักหว่ะ งอนง้อหวานๆมุมิ
    พี่ซู คอดเท่ห์เลย
    #445
    0
  20. #369 brownbearO.O (@brown-bb) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2558 / 14:53
    โฮรวววววว เศรษฐีรามยอนผู้น่าสงสาร
    พี่ซูโฮของน้อง ไม่ร้องนะคะ
    จงอินนี่งอนนานๆไม่เป็นใช่ป่ะ
    แต่ถ้าคยองซูมาง้องี้เราก็ยอมเหมือนกัน
    งื้อออออ น่ารักอ่า ><
    #369
    0
  21. #297 หมีไคกัมจง (@my-girl12) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 29 มกราคม 2558 / 19:06
    สงสารพี่ซูโฮ รักแท้ไม่แพ้แบล็คการ์ด หรอเนี่ยยยยยย จิกหมอนนนนนน ลาตายแปป เขาง้องอนกันจ้าาา ฉันจะไม่ทน!!!
    #297
    0
  22. #244 gubbgift (@watsana99) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 มกราคม 2558 / 00:04
    มันเข้าใจกันรักกันดีจัวค่ะ อิหมีดำงอลลลลล
    #244
    0
  23. #243 Kaisoo (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 มกราคม 2558 / 22:57
    พี่ซูโฮแมนมาก รักอ่าาา สงสาร

    ก็ดีโอเกิดมาสวยช่วยไม่ได้

    👉👉👉เรื่องหน้าขอให้ซูโฮสมหวังกับโด้หน่อยค่า
    #243
    0
  24. #242 dear (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 มกราคม 2558 / 22:29
    ซูโฮ แมนมากอะ ถ้าเราเป็นคยองจะยอมพี่ซูโฮ ตั้งแต่ปีแรกที่จีบเลยนะ

    ไม่เหลือมาถึงไคหรอก 55555
    #242
    0
  25. #241 BJCB (@shioon) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 มกราคม 2558 / 11:17
    สงสารพี่โฮ
    #241
    0