[EXO] "Dating a Superstar" (KaiSoo, ChanBaek)

ตอนที่ 17 : #ฟิคเดท : 16

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,770
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    26 ธ.ค. 57

B B





Chapter 16

 




 

            เป็นอีกวันหยุดที่ตื่นแต่เช้าตรู่พร้อมรอยยิ้มที่ระบายอยู่เต็มใบหน้า คยองซูลุกขึ้นมาเปิดม่านหน้าต่างรับรุ่งอรุณที่สดใสก่อนสายตาจะไปหยุดอยู่ที่ม่านสีขาวของบ้านฝั่งตรงข้ามที่ยังคงปิดสนิท

 

            ดูท่าว่าข้างบ้านจะตื่นสาย

 

            จงอินไม่มีงานอะไรวันนี้ก็คงนอนให้ตะวันเลียตูดเล่นไปจนเกือบบ่าย ไม่ต้องสงสัยว่ารู้ได้ยังไง ก็เมื่อคืนนั่งคุยเล่นกันจนเกือบตีสองกว่าคนอีกฝั่งจะยอมให้คยองซูปิดม่านไปนอนก็ตอนที่คนตัวเล็กฟุบหน้าลงไปกับกรอบหน้าต่างแล้วปรือตาเหมือนว่าจะหลับมิหลับแหล่ ทำยังไงได้ ช่วงนี้ไม่รู้พวกอาจารย์นึกครึ้มอะไร พร้อมใจกันสั่งรายงานทีเดียว 3 วิชารวดแบบไม่เว้นจังหวะให้หายใจ ไหนจะเรียน ไหนจะทำรายงาน แถมอ่านหนังสือดึกๆ ติดกันหลายวันทำให้คยองซูรู้สึกไม่ไหว สุดท้ายก็แทบจะหลับเกยขอบหน้าต่างไปซะอย่างนั้นจนจงอินต้องไล่ให้เขาไปนอนดีๆ

 

            ร่างเล็กอมยิ้มมองหน้าต่างที่ปิดสนิทของบ้านตรงข้ามก่อนจะเลี่ยงไปอาบน้ำ จัดการธุระส่วนตัวของตัวเองแล้วลงไปเข้าครัว อยู่ดีๆ ก็นึกอยากทำอะไรง่ายๆ สักอย่างเอาไว้รอจงอินตื่นแล้วทานพร้อมกัน พอคิดถึงสีหน้าของผู้ชายผิวแทนที่ยิ้มกว้างตอนที่เห็นว่าเขาทำกับข้าวให้ คยองซูก็ยิ้มออกมาได้ ไม่มีเหตุผลที่จะต้องปิดบังความรู้สึกตัวเอง คยองซูรู้แล้วว่าเขาคิดยังไง มันก็สักพักแล้วที่ชีวิตในทุกวันของเขามีคิมจงอินเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในแทบทุกกิจกรรม และมันก็ดีจริงๆ ที่มีคนให้นึกถึงในทุกเช้าและได้ยิ้มให้กันก่อนเข้านอน

 

            แต่ถึงอย่างนั้นคยองซูก็ยังไม่อยากคาดหวังกับความรักครั้งนี้เท่าไหร่ จงอินไม่เคยพูดออกมาจริงๆ ว่าเขาคิดยังไง ถึงแม้การกระทำผู้ชายคนนั้นจะทำให้คยองซูรู้อยู่ทุกวันว่าพวกเขารู้สึกดีๆ ต่อกันมากแค่ไหน แต่ในเมื่อมันไม่มีอะไรชัดเจนตัวเขาก็ไม่อยากที่จะแสดงอะไรมากมายออกไป แถมยังมีเรื่องหลายอย่างที่ค้างคาใจ ทั้งความสัมพันธ์ของจงอินกับเพื่อนนักแสดงชาวจีนที่ชื่อจางอี้ชิงนั่นอีกที่เขาก็ยังไม่ค่อยจะแน่ใจว่าพวกเขาเป็นแค่เพื่อนกันแน่ๆ ใช่ไหม ดูเหมือนเรื่องนี้จะเป็นเรื่องเดียวที่รบกวนจิตใจคยองซูอยู่ตลอดเวลาเสียด้วยสิ

 

            ใช้เวลาอยู่สักพักก็ได้ซุปหม้อใหญ่หอมฉุยเรียบร้อย คยองซูมองดูหม้อที่อยู่บนเตาอย่างพอใจ ก่อนจะจัดแจงตักแบ่งใส่หม้อใบเล็กเตรียมเอาไปเสิร์ฟให้บ้านข้างๆ ไม่รู้ว่าป่านนี้จงอินจะตื่นหรือยัง ถ้ายังสงสัยจะได้ตะโกนเรียกอยู่ข้างล่าง เขาแอบมองเห็นว่ารถเชฟวี่ของพี่แบคฮยอนไม่ได้จอดอยู่ข้างใน สงสัยคงจะออกไปทำงานตั้งแต่เช้า เพราะฉะนั้นเรื่องทำกับข้าวถือว่าเป็นความคิดที่ถูก เพราะพี่แบคฮยอนไม่อยู่แบบนี้ลองหมอนั่นตื่นขึ้นมาไม่มีอะไรทาน คงได้มากระเซ้าให้เขาทำนู่นทำนี่ให้ทานอยู่ดี

 

            กระชับหม้อใบเล็กในมือแล้วตรงรี่ไปยังบ้านข้างๆ ขมวดคิ้วนิดหน่อยที่เห็นว่ามีรถหน้าตาไม่คุ้นจอดอยู่ เสียงมงกูเห่าต้อนรับทันทีที่เห็นว่าร่างเล็กยืนอยู่ที่หน้าประตูรั้ว เขาไม่รู้ว่าจะมีแขกมา บางทีเขาควรจะกลับก่อน แต่ยังไม่ทันจะได้หันหลังกลับ ประตูบ้านก็เปิดออกพร้อมกับคนที่ทำให้คยองซูตัวแข็งทื่อทันทีที่สบตากัน จางอี้ชิง

 

            “อ้าว คยองซู มาแต่เช้าเลยนะ เข้ามาสิ” อี้ชิงกุลีกุจอมาเปิดประตูรั้วให้คยองซูเข้าไปในบ้าน ไม่เปิดโอกาสให้คนตัวเล็กปฏิเสธว่าเดี๋ยวค่อยมาอีกครั้ง ยิ่งเห็นว่าในมือของคยองซูถือหม้อใบเล็กมาด้วยดวงตาเรียวรีคู่นั้นยิ่งเบิกโตขึ้นกว่าเก่า “โอ้โห นี่ทำกับข้าวมาด้วยเหรอ น่ารักแฮะ มาๆ เข้ามาก่อน”

 

            ร่างเล็กเดินมึนๆ งงๆ ตามเข้าไป อี้ชิงรับหม้อร้อนมาถือไว้แล้วเอาไปวางไว้บนโต๊ะทานข้าว

 

            “จงอินอาบน้ำน่ะ เดี๋ยวก็ลงมาแล้ว รอแป๊ปนึงนะ”

 

           

 

            “ทานน้ำอะไรก่อนไหม?

 

            “เอ่อ ไม่”

 

            “อ้อ ความจริงนายคงจะคุ้นเคยกับบ้านนี้อยู่แล้วมากกว่าฉัน”

 

            อี้ชิงพูดสบายๆ แล้วทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟา แต่กลับทำให้คยองซูรู้สึกอึดอัดขึ้นมา เขาไม่รู้ความหมายของอี้ชิงคือประชดประชันหรือพูดแบบไม่ได้คิดอะไรเลย ทั้งคู่อยู่ในความเงียบ ไม่มีใครพูดอะไรกันอยู่นาน จนในที่สุดต่างฝ่ายต่างก็ตัดสินใจทำลายความเงียบ

 

            “เอ่อ/เอ่อ”


 

            “อ้อ คุณก่อนเลยครับ คุณอี้ชิง”

 

            “ใช้คำธรรมดาก็ได้น่า”

 

           


 

            อี้ชิงมองดูคยองซูที่กลับไปนั่งนิ่งตามองตรงไปข้างหน้าแล้วก็ยิ้ม บางทีเขาควรจะเลิกแกล้งคนตัวเล็กเสียทีแล้วหันมาเชียร์อย่างจริงๆ จังๆ ได้แล้ว

 

            “นายมีอะไรอยากจะถามฉันหรือเปล่าคยองซู?

 

            “หา? ผมเหรอ เอ่อ.. ไม่มี”

 

            อี้ชิงทำท่าจะขยับปากพูดอะไรอีกแต่ว่ากลับโดนขัดจังหวะด้วยเสียงจากจงอินที่เดินลงบันไดมาหลังจากอาบน้ำเสร็จ

 

            “หิวว่ะอี้ชิง ไปหาอะไรกินข้างนอกกันไหม? อ้าว คยองซู”

 

            จงอินในชุดเสื้อยืดลำลองสบายๆ มีผ้าขนหนูผืนเล็กแปะอยู่บนผมที่เปียกลู่แนบกับศีรษะเลิกคิ้วมองคยองซูอย่างงุนงงที่คนตัวเล็กมาปรากฏตัวในบ้านเขาตั้งแต่เช้า

 

            “กินข้างนอกทำไม คยองซูทำซุปมาให้นายอยู่บนโต๊ะทานข้าวนู่น”

 

            “จริงอ่ะ!

 

            จงอินตาโตด้วยความตกใจก่อนจะพรวดพราดไปที่โต๊ะอาหาร คยองซูมองเห็นว่าเขาเปิดฝาหม้อออกดูของข้างในก่อนจะยิ้มกว้าง ร่างสูงหันมามองเขาแต่คยองซูกลับหลบสายตา เขารู้สึกว่าหน้าร้อนผ่าว และตัวเขาก็ยังคงนั่งนิ่งอยู่บนโซฟาตัวยาวเหมือนเดิม

 

            “พวกนายทานกันเลย เดี๋ยวเซฮุนมาฉันจะค่อยออกไปกินข้างนอก”

 

            “เอางั้นเหรอ?

 

            “อืม”

 

            RrrrrrR…

 

            เสียงโทรศัพท์มือถือของคยองซูดังขึ้นขัดบทสนทนาทั้งหมด คยองซูดูเบอร์ที่ขึ้นหน้าจอแล้วก็เหลือบตามองจงอินโดยอัตโนมัติ เพียงเท่านั้นร่างสูงก็พอรู้ว่าคนที่โทรเข้ามาเป็นใคร ทันทีที่คยองซูกดรับสายจงอินก็เดาะลิ้นออกมาด้วยความไม่พอใจ

 

            “ฮัลโหลครับพี่ซูโฮเอ่อ วันนี้เหรอครับ ก็ก็ว่างครับ แต่ว่าเอ่อ ผมขอดูอีกทีได้ไหมครับ อาจจะต้องทำรายงานหา? ใกล้จะถึงแล้วเหรอครับ เอ่อ ครับ ครับๆ”

 

            คยองซูวางสาย พร้อมๆ กับที่จงอินวางถ้วยลงบนโต๊ะเสียงดัง

 

            “อยากไปก็ไป”

 

            “จงอิน ฉันยังไม่ได้บอกเลยว่า

 

            “ไม่ได้เจอกันหลายวันแล้วนี่ ใกล้จะถึงแล้วไม่ใช่เหรอ ไปแต่งตัวสิเดี๋ยวจะไม่ทัน”

 

            “จงอิน

 

            “อ้อ แล้วก็ขอบใจเรื่องซุปนะ แต่ทีหลังไม่ต้องลำบากก็ได้”

 

           

 

            “อี้ชิง อยู่ทานด้วยกันแหละ เดี๋ยวคนแถวนี้เขาก็ไปแล้ว”

 

           

 

            “กับข้าวที่บ้านมันอร่อยสู้อาหารหรูๆ ที่ต้องรูดแบล็คการ์ดไม่ได้”

 

            “พอสักที!

 

           

 

            “นายนี่มันงี่เง่าจริงๆ”

 

            ร่างเล็กหมุนตัวเดินออกไปด้วยความโมโห ทิ้งให้จงอินยืนนิ่งอย่างตกใจ อี้ชิงมองดูทั้งคู่สลับกันแล้วก็ถอนหายใจ ก่อนจะเดินไปตบบ่าเพื่อนเบาๆ

 

            “งี่เง่าจริงๆ ไม่รู้เวล่ำเวลาเลยให้ตาย”

 




 

.. Dating a Superstar ..

 




 

            “สุดท้ายเขาก็เลยออกไปกับพี่ซูโฮอะไรนั่นจริงๆ” โอเซฮุนพูดพร้อมกับสูดน้ำซุปเข้าปากคำใหญ่ พอมาถึงได้ฟังเรื่องราวจากปากอี้ชิงแล้วก็อดจะสมน้ำหน้าไม่ได้ “สมพรปากมึงเลยไง ไอ้ดำ ฮ่าๆๆๆ”

 

            “ไอ้ห่า หัวเราะๆ เดี๋ยวกูตบหน้าคว่ำลงหม้อซุปเลยไหม นี่กูเครียดอยู่ครับกูเครียดอยู่มึงรู้ไหม?

 

            “คราวนี้มึงโง่เองกูขอสมน้ำหน้าได้ไหม?

 

            แถมด้วยเสียงหัวเราะตามมาอีกฮาใหญ่ โอเซฮุนนี่มันเพื่อนดีจริงๆ พอเพื่อนล้มก็เหยียบซ้ำนี่มันคุณสมบัติเพื่อนตาย ถ้าไม่ติดว่าเสียดายซุปที่คยองซูทำพ่อจะตักราดหน้ามันให้

 

            “นายก็ไม่น่าไปประชดเขาแบบนั้นเลยจงอิน”

 

            “เออ แฟนกูยังฉลาดกว่ามึงเลยไอ้อิน”

 

            “เค้าฉลาดอยู่แล้วครับพูดอย่างนี้เหมือนแฟนจะด่าว่าเค้าโง่เลย”

 

            “ใช่ที่ไหนล่ะจ้ะดาร์ลิงค์ ในที่นี้ไม่มีใครสมองน้อยเท่าไอ้จงอินอีกแล้วพูดเลย มงกูยังฉลาดกว่า”

 

            “เออๆ ทับถมกูเข้าไป เดี๋ยวกูก็ยันหน้าให้ โอ้ยยยย แล้วทีนี้กูทำไงดีวะ”

 

            “ใจเย็นๆ ไปปรับความเข้าใจกับเขาดีไหม?” อี้ชิงเดินเข้ามาวางมือบนบ่าจงอินปลอบใจ

 

            “ก็อยากอยู่แต่ไม่รู้จะเริ่มตรงไหน?

 

            “ก็เริ่มในสิ่งที่ใจคิดไง อยากพูดอะไรก็พูดไปให้หมด ฉันว่าเรื่องคยองซูนายปล่อยให้มันค้างคามานานเกินไปแล้วนะ”

 

           

 

            “ถึงเขาจะไม่พูดแต่ฉันว่าเขาก็คิดรู้ไหม หมาหยอกไก่แบบนี้ไปเรื่อยๆ ระวังเขาจะคิดว่าไม่จริงใจ”

 

            “เฮ้ย ไม่จริงใจอะไร นี่โคตรจะจริงใจอ่ะ จริงจังด้วยนะ”

 

            “เออเว้ย คราวนี้ไอ้ดำแม่งเอาจริง” เซฮุนพูดขึ้นมาล้อๆ ในขณะที่อี้ชิงได้แต่ยิ้ม

 

            “งั้นก็ต้องเคลียร์ให้หมด อะไรที่เขาไม่สบายใจก็ต้องพูดกัน อย่างอแง งี่เง่า เอาแต่ใจ ไม่มีใครเขาอยากอยู่ด้วยหรอกจงอิน”

 

           

 

            “ผิดก็ไปขอโทษซะ แล้วก็บอกเขาว่าเราคิดยังไง”

 

            จงอินนิ่งคิดไปพักหนึ่งแล้วก็ยิ้มให้อี้ชิงที่นั่งอยู่ใกล้ๆ ก่อนจะหันไปมองเพื่อนขายาวที่นอนเหยียดอยู่บนโซฟาอย่างสบายใจ

 

            “อี้ชิงนี่โคตรจะแสนดี เสียดายที่เป็นแฟนมึง”

 

            “เอ้าๆ แฟนกูแล้วยังไง กูนี่ดีนะครับ โคตรตามใจ เดี๋ยวจะพาไปเที่ยวรอบโลกด้วยโนะฮันนี่โนะๆ”

 

            “โนะๆ โนะพ่อง”

 

            จงอินลุกขึ้นก่อนจะไล่ถีบเพื่อนรักไปรอบห้องนั่งเล่น ท่ามกลางเสียงหัวเราะของทุกคน

 




 

… Dating a Superstar …

 




 

            คยองซูเดินออกมาจากโรงหนังด้วยท่าทางเบื่อหน่าย วันนี้พี่ซูโฮพาเขาตะลอนไปนู่นมานี่ตลอดตั้งแต่บ่าย ทั้งพาไปทานข้าว ช้อปปิ้ง ดูหนัง แน่นอนว่าแต่ละกิจกรรมคยองซูแทบไม่มีส่วนร่วมในการตัดสินใจใดๆ เอาเข้าจริงตัวเขาแทบอยากจะกลับบ้านตั้งแต่ขึ้นรถออกมาได้ไม่ถึง 10 นาที แต่เพราะความน้อยใจสุดท้ายเขาเลยไม่ปฏิเสธพี่ซูโฮ           

 

นึกขึ้นมาแล้วก็ขุ่นใจ ไม่เข้าใจว่าจงอินจะต้องมาประชดประชันอะไรแบบนี้ เขายังไม่ได้พูดสักคำว่าจะออกไปกับพี่ซูโฮ แต่ถ้าคิดอย่างนั้นแล้วก็ได้ เราไม่ได้เป็นอะไรกันอยู่แล้วเขาก็ไม่เห็นจำเป็นจะต้องเกรงใจอะไรเลยนี่ เพราะฉะนั้นวันนี้พี่ซูโฮอยากจะทำอะไรเขาจะตามใจให้เต็มที่เลยคอยดู


 

“หิวหรือยังครับตัวเล็ก”

 

“เอ่อ นิดหน่อยครับ”

 

“งั้นเดี๋ยวพี่พาไปทานข้าวเย็นแล้วเราค่อยกลับกันเนอะ”

 

คยองซูพยักหน้าให้ก่อนจะเดินตามพี่ซูโฮไปยังร้านอาหารแห่งหนึ่งในห้างสรรพสินค้า ทั้งคู่เลือกนั่งที่โต๊ะริมหน้าต่างที่บรรยากาศดี ก่อนที่พี่ซูโฮจะเป็นฝ่ายสั่งอาหารให้เหมือนทุกครั้ง แน่นอนว่ามันจะต้องเป็นเมนูอร่อยที่สุดของร้านนี้

 

“วันนี้ท่าทางคยองซูจะว่างจริงๆ นะ”

 

“ทำไมเหรอครับ?

 

“ก็วันนี้ตัวเล็กมีเวลาอยู่กับพี่ตั้งหลายชั่วโมงแน่ะ”

 



 

“เสียดายช่วงนี้พี่ไม่ค่อยว่าง งานที่โรงงานเยอะมากแทบกระดิกตัวไม่ได้ จะพาตัวเล็กไปเที่ยวบ่อยๆ เหมือนเมื่อก่อนก็ยากจัง”

 

“ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมเองก็ไม่ค่อยอยากกวนพี่ซูโฮเท่าไหร่”

 

“กวนอะไร พี่เนี่ยอยากจะมีเวลาพาตัวเล็กมาเดินเล่นแบบนี้ทุกวันด้วยซ้ำ”

 

คยองซูมองรอยยิ้มของพี่ซูโฮที่ส่งมาให้แล้วก็อดที่จะยิ้มตอบกลับไปไม่ได้ คิดแล้วก็แปลกใจ ทั้งๆ ที่มีคนที่ดีแสนดีมารักมารอแต่ทำไมเขาถึงไม่เคยรู้สึกอะไรกับพี่ซูโฮได้มากกว่าคำว่าพี่ชายเลย แต่กลับคนที่ไม่เคยคิดว่าชีวิตนี้จะได้วนเวียนมาใกล้ ทำไมถึงเผลอใจให้เขาไปตอนไหนก็ไม่รู้

 

กว่าจะทานอาหารเย็นเสร็จฟ้าก็เริ่มจะมืดแล้ว พี่ซูโฮอาสาพาคยองซูไปส่งที่บ้านเหมือนเช่นเคย ดูจากสีหน้าแล้ววันนี้ร่างโปร่งดูจะมีความสุขเอาการที่คยองซูว่านอนสอนง่ายและตามอกตามใจเขามากกว่าทุกวัน คยองซูเดินออกมารอด้านนอกร้านระหว่างที่ซูโฮจัดการเรื่องค่าอาหารอยู่ด้านใน ระหว่างนั้นมือถือในมือของคยองซูก็ส่งเสียงเตือนขึ้นมา

 

KIMKAI :
            ทานข้าวเสร็จแล้วใช่ไหม?   18:43

 

KIMKAI :
            มีเวลาให้ฉันหน่อยหรือเปล่า?   18:43



 

            ข้อความจากจงอินทำให้คยองซูมองซ้ายมองขวา ก่อนจะเห็นว่าร่างสูงใส่เสื้อมีฮู้ดคลุมขึ้นมาแล้วใส่ผ้าปิดปากคาดหน้ายืนพิงผนังอยู่ที่มุมหนึ่งไม่ไกล

 

18:45  รู้ได้ไงว่าฉันอยู่นี่

 

            KIMKAI :
            Find my Friends  18:45


 

            คยองซูเลิกคิ้วขึ้นด้วยความตกใจ ก่อนจะกลับไปดูที่หน้าจอหลักแล้วก็เห็นว่ามีแอพพลิเคชั่นนี้ซ่อนอยู่ในโฟลเดอร์ Productivity ไปแอบโหลดไว้ตอนไหน ร้ายมากนะคิมไค สงสัยว่าอีกหน่อยคยองซูต้องหัดล็อคโทรศัพท์เอาไว้เสียบ้างแล้วให้ตาย

 

            KIMKAI :
            ตกลงว่าไง มีเวลาให้ฉันหน่อยได้ไหม?  18:46


 

18:46   มีธุระอะไร

 

            KIMKAI :
            มาหาก่อนแล้วจะเล่า   18:47


 

            เงื่อนไขเยอะจริงๆ ให้ตาย คยองซูเหลือบตามองค้อนร่างสูงที่ยืนห่างออกไป คิดว่าแค่นี้จะทำให้เขาใจอ่อนหรือไง ตอนกลางวันทำตัวงี่เง่าขนาดไหนจำไม่ได้เหรอ เหอะ!!


 

            “ไปกันครับคยองซู”

 

            “เอ่อ พี่ซูโฮ ผมนัดเพื่อนไว้ครับ เดี๋ยวกลับเองแล้วกัน”

 

            “อ้าว”

 

            “ขอบคุณนะครับสำหรับวันนี้ บ๊ายบายครับ”

 

            ปล่อยให้ซูโฮยืนงงอยู่ตรงนั้น ขาเล็กก้าวไปหาคนตัวสูงที่ขยับตัวทันทีเมื่อเห็นว่าคยองซูเดินเข้าไปหา จงอินเดินนำให้คยองซูเดินตาม คนตัวเล็กก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงต้องยอมทำตามคำพูดของผู้ชายคนนี้ทุกครั้ง แต่คราวนี้เขายังไม่ได้หายโกรธนะ แค่อยากรู้ว่ามีเรื่องอะไรจะพูดก็แค่นั้น

 

            จงอินเดินมาที่ลานจอดรถก่อนจะหายเข้าไปในรถพอร์ชคาเรร่าสีแดงคู่ใจของเขา คยองซูมองซ้ายมองขวาพอเห็นว่าไม่มีคนจึงเปิดประตูข้างคนขับแล้วเข้าไปนั่ง ทันทีที่ร่างเล็กปิดประตูเรียบร้อยจงอินก็ออกรถทันที

 

            “จะไปไหน?

 

            “มีที่ที่อยากไป แล้วก็อยากให้ไปด้วยกัน”

 

            คยองซูยู่ปากอย่างขัดใจ ก่อนจะเบือนหน้าหันไปมองนอกหน้าต่างโดยมีจงอินชำเลืองดูเป็นระยะ ถึงจะมีท่าทางงอนๆ แต่เขารู้ว่าเอาเข้าจริงคยองซูก็ไม่ได้โกรธเขามากมาย ไม่อย่างนั้นคนตัวเล็กคงไม่ยอมเดินตามเขามาง่ายๆ

 

            ตลอดทางที่ขับรถไปไม่มีใครพูดอะไรกันเลยสักคำ บรรยากาศเงียบๆ ดูเหมือนจะตึงเครียดขึ้นมาเล็กน้อย ในที่สุดจงอินก็กดเปิดวิทยุเพื่อทำลายความเงียบที่น่าอึดอัดทั้งหมดนี้ เสียงทำนองเพลงเบาๆ ดังขึ้น

 

 

사실은 봤을 부터 그댈 좋아했다고
ความจริงฉันอาจจะชอบคุณตั้งแต่พบคุณครั้งแรก
말하기가 내겐 어려웠던거죠
ให้ฉันพูดจริงๆ แล้วมันก็ยากมากนะ


 

                จงอินขยับเพิ่มเสียงเพลงให้ดังขึ้น พร้อมๆ กับที่คยองซูเหลือบมอง ทำนองเพลงหวานๆ ดังก้อง เนื้อเพลงฟังช้าและชัด ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความเงียบหรือเปล่าที่ทำให้คยองซูรู้สึกว่าเนื้อเพลงกำลังซึมซับเข้าไปในความรู้สึกของเขา

 


먼저 연락하지 않으면 그댈 놓칠까봐
แต่ถ้าฉันไม่ติดต่อหาคุณก่อนฉันก็กลัวว่าจะคิดถึงคุณ
글자를 쓰고 보고 지우길 반복했죠
ได้แต่พิมพ์ข้อความและลบมันทิ้งอีกครั้งซ้ำไปซ้ำมา
깊어지면 상처뿐일거라는 생각에
ยิ่งความรู้สึกที่มีของฉันมันหยั่งลึกลงไปและอาจต้องเจอกับความเจ็บปวด
두려움이 앞선 사실이지만
ฉันกลัวว่าทางข้างหน้าสักวันมันจะกลายเป็นเรื่องจริง
간절한 맘으로 기도하고 바랬던 사람이
แต่ฉันก็อธิษฐานและภาวนาด้วยใจจริงและหวังว่า
그대라고 믿어요
ฉันเชื่อว่าคนๆ นั้นจะเป็นคุณ

 

 

จบท่อนเพลงช่วงแรกคยองซูเหลือบตาไปมองทางคนขับรถ พอดีกับที่จงอินหันมามองเขาพอดีเหมือนกัน ทั้งคู่สบตากันก่อนที่คนตัวเล็กจะหลบสายตาไปก่อน อยู่ดีๆ หน้าก็ร้อนขึ้นมาโดยไม่รู้สาเหตุ ได้ยินเสียงจงอินหัวเราะในลำคอเบาๆ พร้อมกับเสียงทุ้มของเจ้าตัวที่เริ่มร้องเพลงท่อนฮุคที่เข้ามา

 


I'm in love , I'm fall in love
ฉันกำลังมีความรัก ฉันกำลังตกหลุมรัก
두렵진 않네요 그대와 함께라면
ฉันไม่กลัวอะไรอีกแล้ว หากว่าคุณยังอยู่ข้างๆ ฉัน
세상은 너무 아름답죠
โลกใบนี้สวยงามขึ้นเหลือเกิน

 

 

            จงอินยังคงร้องเพลงไปเรื่อยๆ โดยไม่มีทีท่าว่าจะสนใจคยองซู แต่จากน้ำเสียงและเนื้อเพลงทำให้คนตัวเล็กแทบจะฝังตัวเองลงไปกับเบาะ

 

            ในที่สุดจงอินก็จอดรถลงตรงบริเวณจุดชมวิวสะพานบันโพที่เคยมาด้วยกัน ดูเหมือนมันจะนานมาแล้วนับจากวันนั้น แต่คยองซูก็ยังไม่เคยลืม จงอินเปิดประทุนรถของตัวเองปล่อยให้ลมเย็นๆ พัดเข้ามา คนตัวสูงเดินลงจากรถแล้วไปพิงกระโปรงหน้าสายตาทอดมองไปยังสะพานสีรุ้ง ไม่นานคนตัวเล็กก็เดินตามเข้ามายืนข้างๆ กัน

 

            “สวยเหมือนเดิมเนอะนายว่าไหม?

 

            “นายเคยบอกว่าจะมาที่นี่เฉพาะเวลาไม่สบายใจ”

 

            “วันนี้ฉันก็ไม่สบายใจนะ”

 

            “ทำไม?” คยองซูเผลอหันไปมองดูด้วยความห่วงใย แล้วก็เจอกับสายตาหวานๆ ของจงอินที่มองกลับมาพร้อมกับรอยยิ้ม

 

            “ก็นายโกรธฉัน

 

            “ก็ไม่ได้โกรธอะไรขนาดนั้นสักหน่อย”

 

            “จริงเหรอ?

 

           

 

           

 

            “อืม” จงอินอมยิ้มออกมาเมื่อเห็นว่าคยองซูตอบรับเขาทั้งๆ ที่ไม่ได้มองหน้า

 

            “ขอโทษนะ” เป็นครั้งแรกที่ได้ยินคำขอโทษจริงๆ จังๆ จากปากของจงอิน คยองซูแหงนหน้าขึ้นมองคนตัวสูงที่กำลังส่งยิ้มมา “ฉันทำอะไรให้นายไม่พอใจหลายอย่างเลย ฉันขอโทษนะ”

 

            “บะ บ้า! ฉันไม่ได้จริงจังขนาดนั้นหรอกน่า”

 

            “แต่ฉันจริงจังนะ”

 

           

 

            “ได้ไหม?” ทั้งคู่สบตากันท่ามกลางความเงียบงันมีเพียงเสียงน้ำไหลเบาๆ จากแม่น้ำฮันเท่านั้นที่ดังเอื่อยรับกับบรรยากาศในค่ำคืนนี้ มือหนาของจงอินค่อยๆ เอื้อมมือไปจับมือของคยองซูมากุมไว้ ก่อนจะสอดปลายนิ้วเข้าไปจับมันบีบให้แน่นยิ่งขึ้นเพื่อเรียกความมั่นใจเมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กไม่มีทีท่าว่าจะชักมือหนี

 

           

 

            “ถ้าฉันจะจริงจัง นายช่วยจริงจังกับฉันได้ไหม?

 

            “จะ จงอิน”

 

            “ขอโทษที่ไม่เคยทำให้แน่ใจ แต่ถ้าฉันบอกว่าชอบนายตอนนี้มันยังทันอยู่ใช่ไหม?

 

            จงอินมองเข้าไปในดวงตาของคยองซูที่หลุบตาลงต่ำด้วยความไม่แน่ใจ ไม่ใช่ว่าไม่รู้แต่เขาแค่ไม่แน่ใจ บางทีมันอาจจะถึงเวลาที่เขาต้องพูดออกไปตรงๆ เหมือนกัน

 

            “แล้วคุณจางอี้ชิงกับนาย

 

            “นายห่วงเรื่องนี้น่ะนะ ฮ่าๆๆๆ”

 

            “นี่ไม่ขำนะ คิมจงอิน!!

 

            “ครับๆ อี้ชิงกับฉันไม่ได้เป็นอะไร หมอนั่นมีแฟนอยู่แล้วชื่อโอเซฮุน นายรู้จักไหม?

 

            “อ๋อ ที่เป็นไอดอลดังๆ นั่นใช่ไหม?

 

            “อ้าว รู้จักเซฮุนแล้วทำไมไม่รู้จักฉันล่ะ ได้ยังไง!

 

            “เอาน่า ช่างมันเถอะ” จะบอกได้ไงว่าก็เพิ่งรู้จักตอนที่เปิดดูทีวีเมื่อไม่กี่วันก่อนนี่แหละนะ ไม่ได้รู้จักมาก่อนหน้านั้นเลยให้ตาย “แต่นายกับเขาไม่ได้เป็นอะไรกันจริงๆ ใช่ไหม?

 

            “แค่เพื่อน จริงจังเลย สาบาน!

 

            “บ้าหรือไง จะสาบานทำไม!

 

            “ก็กลัวไม่เชื่อไง แต่ถามแบบนี้แสดงว่านายก็ชอบฉันเหมือนกันใช่ไหม?” ดวงตาซุกซนของจงอินจ้องมองคยองซูอย่างจับผิด ทำให้คนตัวเล็กต้องหลบสายตาด้วยความเขินอาย คยองซูกัดริมฝีปากล่างของตัวเองเอาไว้ แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่ได้ปฏิเสธออกไป มือข้างที่ว่างที่ไม่ถูกจงอินจับไว้ฟาดเข้าไปที่ร่างสูงแรงๆ หนึ่งที

 

            “ไม่ต้องพูดมากเลย”

 

            “แน่ะ! แอบชอบเขาใช่ม้า?

 

            “เงียบนะ! นายก็แอบชอบฉันเหมือนกันนั่นแหละ” บ้าเอ๊ยยย!! เขินกว่านี้ก็เอาหัวมุดดินเป็นนกกระจอกเทศแล้วครับให้ตาย ถ้าตอนนี้เป็นกลางวันคงจะเห็นว่าหน้าคยองซูแดงร้อนจนทอดไข่ได้ รอยยิ้มกว้างรูปหัวใจของเขาก็หุบไม่ได้แล้วตอนนี้


 

            จงอินเองก็ยิ้มกว้าง เขาเอื้อมมือขึ้นไปเกลี่ยแก้มของคนตัวเล็กๆ เบา

 

            “ไม่รู้เหมือนกันว่าเริ่มเมื่อไหร่ รู้อีกทีฉันก็อยากมีนายอยู่เป็นทุกวันแบบนี้ไปเรื่อยๆ แล้ว”

 

           

 

            “แล้วนายล่ะ คิดเหมือนกันบ้างไหม?

 

           


 

            “ฉันมันคนโง่ งี่เง่า เอาแต่ใจ ถ้ามีแฟนสักคนเขาคงปวดหัวกับฉันแทบตายอย่างที่นายว่า แต่ถ้าฉันจะขอนาย ช่วยอดทนปวดหัวกับฉันหน่อยจะได้ไหม?

 

            คยองซูไม่รู้ว่าตัวเองตอนนี้กำลังทำหน้าแบบไหน เขาเห็นแต่หน้าของจงอินกับรอยยิ้มกว้างของคนตรงหน้าที่ยิ้มมาให้ สัมผัสที่ปลายนิ้วที่โอบอยู่ข้างแก้มอบอุ่นและปลอดภัย เขาเองก็อยากจะมีจงอินเป็นทุกวันแบบนี้ของเขาตลอดไปเหมือนกัน

 

            “ถ้าฉันไม่ทนกับนายแล้วใครเขาจะมาทนได้กัน”

 

            “จริงนะ!

 

            “อืม”

 

            “เย้!!” ร่างสูงฉีกยิ้มกว้างออกมาด้วยความดีใจก่อนจะยกทั้งตัวของคนตัวเล็กขึ้นจากพื้นแล้วเหวี่ยงให้หมุนไปรอบๆ

 

            “เฮ้ย! หยุดเลยจะบ้าเหรอ! ฉันตัวเบาที่ไหน”

 

            “ตอนนี้อะไรๆ ก็เบาหมดแล้ว”

 

            “เว่อร์ไป!

 

            จงอินวางคยองซูลงกับพื้น แล้วมองเข้าไปในดวงตากลมโตคู่นั้นอย่างรักใคร่ เขายกมือข้างหนึ่งขึ้นปัดปอยผมสีดำที่ระหน้าผากของคนตัวเล็กออกไป ก่อนจะไล้มือลงมาที่แก้มนุ่มแล้วโอบประคองเอาไว้ มืออีกข้างยังคงกุมมือคยองซูเอาไว้ไม่ยอมปล่อย


 

            “ถ้าปวดหัวมากจะซื้อพาราให้กินทุกวันเลยดีไหม?

 

            “ไม่เอาอ่ะ เดี๋ยวไตวายตายกันพอดี”

 

            ทั้งคู่หัวเราะให้กันสดใส ก่อนที่คนตัวสูงจะเลื่อนหน้าเข้ามาใกล้

 

            “จะทำอะไร นี่มันข้างนอกนะแถมเรายังเป็นผู้ชาย” จงอินจับฮู้ดที่อยู่ด้านหลังคยองซูขึ้นมาปิดหัวไว้ แล้วก็ทำอย่างนั้นกับตัวเองด้วยเหมือนกัน

 

            “ทีนี้ก็ไม่มีใครรู้แล้วว่าเราเป็นเพศอะไร หรือเป็นใคร”

 

            คยองซูหัวเราะออกมาจนปากเป็นรูปหัวใจก่อนจะค่อยเอียงหน้ารับจูบหวานๆ จากคนที่เขาเลือกแล้วว่าจะจับมือเดินเคียงข้างกันไป แบ่งปันเรื่องราวทั้งชั่วโมงที่สุขและเศร้า ไม่ว่าในแต่ละวันจะเจอเรื่องร้ายหรือดีแค่ไหน พวกเขาก็หวังอยากจะเป็นทุกวันของกันและกันเรื่อยไป













 

แถมเพลงที่จงอินเปิดในรถค่ะ เผื่อใครไม่เคยฟัง
และขอบคุณซับไทยจากในลิงค์นี้ด้วยนะคะ ^^

Narsha - I'm In Love

















- Talk -


Merry X'Mas ค่ะ ทุกคนนนนนน!! ^o^

ความจริงตั้งใจจะลงให้ทันภายในเที่ยงคืนไม่ทันจริง แฮะๆ
เลทมาเกือบชั่วโมงไม่เป็นไรหรอกเนอะ หยวนๆ 55555555555

แจ้งข่าวสารว่าตอนนี้จะเป็นตอนสุดท้ายสำหรับปีนี้ค่ะ
เจอกันอีกทีปีหน้า เราจะกลับมาประมาณวันที่ 4 หรือ 5 โดยประมาณนะคะ
อดใจรอกันนี้ดดดดนุง

ระหว่างนี้ใครอยากเม้าก็เม้นไว้ก่อน หรือไปคุยกันในทวิตก็ได้น้า
ติดแท็ก #ฟิคเดท เหมือนเดิม
ใครอยากให้เราตอบก็บอกเลย ไรท์ตอบค่ะ!! ข้องอ่ะข้อง!! งี้? เราจะไปตอบ 555
ไม่ต้องฮาร์ดคอร์ขนาดนั้นเราก็ตอบค่ะ หรือจะเม้าเฉยๆ ก็ได้
ละก็วงเล็บไว้ ไรท์ไม่ต้องยุ่งนะคะ เราก็จะไม่เข้าไปรบกวนการมโนของท่านค่ะ 5555

(หาสาระในทอล์คนี้ได้จากไหน - -")

เอาเป็นว่าขอให้ทุกคนมีความสุขในวันคริสต์มาส
และเที่ยวปีใหม่ปลอดภัยกันทุกคนนะคะ
หวังว่าตอนนี้จะเป็นของขวัญสำหรับแม่ยก #ไคซู#ฟิคเดท ทั้งหลาย ^^
เราก็มีให้ได้แค่นี้กับหัวใจค่ะ (เสี่ยวมั้ย? เสี่ยวเนอะ)

พอเถอะค่ะ ตอนนี้ก็ยาวมาก (16 หน้า) แล้วจะมีหลงเหลือมาอ่านทอล์คสักกี่คน
เวิ่นมาแล้วเกือบหน้าเอสี่ ดีจริงๆ เลยแก 5555

เอาล่ะค่ะ ไปเถอะค่ะ บายยยย ^3^


#ฟิคเดท
@iiyogurtzaa










 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

871 ความคิดเห็น

  1. #847 Mysweet_Dyo (@MYSweet_Dyo) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2561 / 01:39
    บ้าแล้ว นี่มันน่ารักเกินไป ฮือ T_T
    #847
    0
  2. #808 PiPoTweeTy (@PiPoTweeTy) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2561 / 15:16
    เพลงนี่มันใช่เลย เขินจัง ปวดแก้มไปหมดแล้ววว
    #808
    0
  3. #777 _tangkwajiya (@_tangkwajiya) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2560 / 09:36
    เพลงนี่มันเข้ากั้นเข้ากัน
    #777
    0
  4. #747 Yui (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 เมษายน 2560 / 14:41
    คนเขาจริงจังง...อร้ายยยย เขิลเว้ยยย
    #747
    0
  5. #733 SiazMei (@SiazMei) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 มีนาคม 2560 / 20:24
    ฮืออน่ารักมากๆเลย ขอบคุณไรท์ด้วยที่บอกชื่อเพลงคือเคยเห็นเนื้อแต่ไม่รู้ว่าเพลงอะไรชอบมากกก
    #733
    0
  6. #717 071097 (@071097) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2559 / 14:46
    นี่อ่านไปยิ้มไปจนแก้มจะแตกแล้วเนี่ย ทำไมน่ารักขนาดนี้^///^ -3-
    #717
    0
  7. #685 namhom-3449 (@namhom-3449) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 กันยายน 2559 / 22:11
    เขาเปนเเฟนกันเเล้วววววว
    หวังว่าหลังจากนี้คงจะไม่ค่อยมาม่าให้รับประทานใช่ไหม
    #685
    0
  8. #674 Lyy Sangsuwan (@lylyyrockin17) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2559 / 01:23
    ละมุนมากจนอยากสิงเข้าไปในหมอนฟหกด่าสวๆ????????????????
    #674
    0
  9. #645 lufian (@ployykp) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2558 / 04:59
    โอ๊ยยยยย คบกันแล้วววว คยองต้องใช้ยาพาราทั้งโรงงานเลยป้ะเนี่ย
    #645
    0
  10. #614 viewvy_tangmo (@viewvy_tangmo) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 กันยายน 2558 / 17:20
    วรั้ย เป็นแฟนกันล้าวววว
    ต้องขอบคุณโอเซกะอี้ชิงเลยนะนี่
    #614
    0
  11. #570 toonny (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2558 / 19:15
    กรี้ดดดดด ตอนนี้คือดีงามมากกกก

    อ่านละเขิลฟินตัวจะแตกแล้ววว ฮืออแ

    ทำไมน่ารักแบบเน๊
    #570
    0
  12. #543 Whitepearl_2001 (@mooktapa2001) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 เมษายน 2558 / 11:11
    น่ารักอ่าาาาาาาาาาาาาา หลีดเอ้ย กินสมหวังตลอด 5555 
    #543
    0
  13. #531 freedomandpeace (@gdzost) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 เมษายน 2558 / 18:56
    โอ้ยน่ารักมากเลยยยยยย น่ารักมากๆๆ เขินมากกกกกก ในที่สุดดด5555555
    #531
    0
  14. #502 KAKARN_MATO (@kakarn00) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 เมษายน 2558 / 13:46
    ดีตร้าาา เริ่ดจร้าาาาา แอบสงสารซูโฮ
    #502
    0
  15. #443 viewvy_tangmo (@viewvy_tangmo) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 มีนาคม 2558 / 16:23
    ตายๆๆๆๆ เขามากันหวานขนาดนี้ จริงๆต้องขอบคุณคุณอี้จริงๆค่ะ
    ทีทำให้จงอินกับคยองซูมีวันนี้ คุณปาร์คไปไหนนะ มาอัพเดตข่าวหน่อยเร๊ววว
    #443
    0
  16. #367 brownbearO.O (@brown-bb) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2558 / 14:32
    ฮื้ออออออ ชอบมากกกกกกก
    เขินอ่าาาา ><
    #367
    0
  17. #337 Gigss (@kikdame) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2558 / 20:13
    เขิลจุงงงงงง จิกหมอนจะขาดแระ
    #337
    0
  18. #296 หมีไคกัมจง (@my-girl12) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 มกราคม 2558 / 10:21
    กรี๊ดดดดดดดดดดด เขาคบกันแล้ว จะบ้าตาย ยิ้มตามจนแก้มจะแตกอยู่แล้ว ทำไมจงอินมันดูมุ้งมิ้งขนาดนี้ สงสารซูโฮ หมดกับคยองซูไม่ใช่น้อยๆ 555555555
    #296
    0
  19. #268 เงิงเหงือก (@skylyfah) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 มกราคม 2558 / 13:58
    หนุกมากเลยอ่ะะะ
    #268
    0
  20. #215 collonoona (@collonoona) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 มกราคม 2558 / 14:58
    งื้อออออออออ หวานนนนนนน น่ารักง่ะ หวังว่าdispatchจะไม่ตามมาเห็นนะ 5555555555555555555555555
    #215
    0
  21. #214 mewjoke (@mewjoke) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2557 / 14:01
    ง่อวววววว น่ารักกกกกกก เขินตัวจะแตกกกก อยากอ่านต่อแล้วค่ะไรท์ ^^
    #214
    0
  22. #211 baifernxoxo (@baifernxoxo) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2557 / 14:11
    เกินคำว่าฟินนนนนนนน มีความสุขงะ -////-
    #211
    0
  23. #208 dmsasi (@dmsasi) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2557 / 00:33
    เราอ่านท็อคคน้าาา อ่านจบด้วยยยยย ไปเที่ยวปีใหม่ขอให้เดินทางปลอดภัยนะคะ เย้ ตอนนี้หวานมากกกกก รักกันแล้วววววว จะมีอุปสรรคไหมอ่าาา ถ้ามีก็ขอให้เป็นแบบนี้นะ แบบว่าเคลียกันเลยเปิดใจๆ ไม่ค้างคายืดเยื้อ สวีสดีปีใหม่ล่วงหน้านะคะ เลิ้บๆ
    #208
    0
  24. #207 dear (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2557 / 23:39
    ขอบคุณมากๆๆคะ สนุกมากเลย เขิลไปหลายรอบมาก

    รอปีนะ เหมือนจะนานนะ ปีหน้า 5555
    #207
    0
  25. #206 Byunnee~~ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2557 / 19:18
    ฆ่าช้านนนนน ฟินไปไหนนนนนน



    ม่ายยย คิมไคคคค



    ปล.อย่ามีดราม่าเลยนะ 555555555
    #206
    0