[EXO] "Dating a Superstar" (KaiSoo, ChanBaek)

ตอนที่ 13 : #ฟิคเดท : 12

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,834
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    6 ธ.ค. 57

B B





Chapter 12

 




 

            จบงานแฟนมีทลงไปอย่างสวยงาม ท่ามกลางความอิ่มเอมใจของแฟนคลับ ทุกคนทยอยกันเดินทางกลับ มีบางส่วนที่ยังคงจับกลุ่มกันเพื่อรออยู่หน้างานหวังว่าไคจะเดินออกมาแล้วพวกเธอจะได้เจอเขาแบบใกล้ชิดบ้าง


 

            ชานยอลกับคยองซูเดินสวนทางกับทุกคนที่เดินออกมาไปยังประตูทางออก A ที่คยองซูนัดกับจงอินไว้ คนตัวสูงดูตื่นเต้นดีใจจนแทบเก็บอาการไม่อยู่เมื่อรู้ว่าจะได้เข้าไปหาไคถึงข้างใน จนคยองซูต้องยกมือขึ้นมาตีไปหลายรอบเพราะกลัวแฟนคลับคนอื่นๆ จะสงสัย พวกเขาแค่ทำทีเหมือนว่าจะเดินไปเข้าห้องน้ำแล้วก็แยกตัวออกไป ระหว่างทางก็คอยมองซ้ายมองขวาไปด้วย

 

            ผู้หญิงตัวเล็กคนหนึ่งที่แขวนป้ายสต๊าฟยืนรออยู่ที่หน้าประตูหนีไฟ ทันทีที่พวกเขาเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอก็ส่งยิ้มน่ารักมาให้

 

            “คุณโดคยองซูกับคุณปาร์คชานยอลใช่ไหมคะ?

 

            “ครับ/ครับ”

 

            “เชิญทางนี้เลยค่ะ” เธอเปิดประตูหนีไฟแล้วเดินนำพวกเขาเข้าไปในอีกห้องหนึ่งที่เขียนว่าเฉพาะทีมงานเท่านั้น ชานยอลตื่นเต้นจนขาแทบไม่ติดพื้น ไม่คิดไม่ฝันว่าจะได้ใกล้ชิดไอดอลที่ตัวเองชื่นชอบแบบติดขอบเวทีแถมยังได้เข้ามาในห้องแต่งตัวอีกต่างหาก

 

            “เอ่อ ผมขอไปเข้าห้องน้ำก่อนได้ไหมครับ”

 

            “อ๋อ เชิญเลยค่ะ เดินไปทางด้านขวานะคะ พอกลับมาแล้วตรงไปตามทางนี้เลี้ยวซ้ายห้องที่สองทางซ้ายมือก็จะเป็นห้องคิมไคแล้วค่ะ”

 

            ชานยอลส่งสายตาให้คยองซูเดินนำไป ส่วนตัวเขาก็ออกเดินแยกไปทางขวา ตื่นเต้นไปหมดรู้สึกอยากสงบสติอารมณ์สักนิดหน่อยก่อนจะไปเผชิญหน้า ปกติเจอกันที่บ้านก็เหมือนจะคุ้นแล้วนะ แต่พอมาอยู่ในบรรยากาศนี่ความติ่งก็เข้าครอบงำอีกแล้ว เขารู้สึกตัวเองเหมือนกำลังจะเป็นบ้า สั่นไปหมดทั้งตัว คิดว่าเดินไปล้างหน้าสักหน่อยอาจจะดีขึ้น

 

            ระหว่างเดินก็คิดว่าตัวเขานี่โชคดีแค่ไหน แทบจะถอดใจไปตั้งแต่ตอนที่กดบัตรไม่ได้ แต่นี่เขาได้มาอยู่ตรงนี้แล้วไง แถมยังได้บัตรฟรีมาจากไค ได้นั่งใกล้แทบจะเกาะขอบเวทีได้ แล้วไคยังให้เขาเข้ามาหาหลังเวทีแบบนี้อีก โอ้โห สวรรค์!! ปาร์คชานยอลคนนี้นอนตายตาหลับแล้วครับ รู้ไหม?

 

            เผลอเดินกระโดดด้วยความดีอกดีใจ ก่อนจะชะงักเมื่อได้ยินเสียงใครคนหนึ่งดังออกมาจากในห้องน้ำ ด้วยความเสือกแบบอัตโนมัติร่างสูงหันหลังชิดกับกำแพงทันทีแล้วเงี่ยหูฟังอย่างตั้งใจ

 

            “คุณรู้ไหมว่าปีนี้ความนิยมของน้องชายคุณลดลงไปเท่าไหร่แบคฮยอน!

 

           

 

            “ไอ้นิสัยเอาแต่ใจบ้าบอแบบคิมจงอินนี่เลิกสักทีได้ไหม ผมเข้าใจนะว่ามันอึดอัดแค่ไหนที่ต้องอยู่ท่ามกลางสายตาคนทั้งประเทศตลอดเวลา แต่ขอโทษเถอะถ้าไม่ชอบใจจะมาทำอาชีพนี้ทำไม”

 

           

 

            “คราวที่แล้วนักข่าวไปรอที่กองก็ไม่ยอมให้สัมภาษณ์ อยากจะกลับก็กลับไปเลยทั้งๆ ที่พีอาร์ก็แจ้งแล้วใช่ไหมว่ามีคิวต้องให้สัมภาษณ์น่ะ ทำอย่างนี้บริษัทเสียหายนะแบคฮยอน แล้วนักข่าวก็เอาไปเขียนกันใหญ่ ว่าคิมไคดังแล้วหยิ่งอย่างนู้นอย่างนี้”

 

           

 

            “แล้วเลิกสักทีไอ้นิสัยกวนตีนเหวี่ยงแฟนคลับเวลาเขาทำตัวไม่ถูกใจ ไม่ใช่ว่าผมไม่รู้นะว่าเขาชอบพูดจาไม่ดีใส่แฟนคลับที่เข้ามาหาน่ะ มันปฏิเสธได้แต่ช่วยมีศิลปะในการพูดหน่อยได้ไหม งานก็น้อยอยู่แล้ว คนไม่เห็นหน้าความนิยมมันก็ลดลงไป เด็กใหม่ๆ ผุดยังกับเห็ดพวกคุณอยากจะอยู่ในวงการนี้ไปนานแค่ไหน ก็ช่วยเตือนๆ กันด้วยก็แล้วกัน หวังว่าคงเข้าใจ”


 

            “ครับ

 

            ชานยอลเพิ่งได้ยินเสียงเล็กๆ ของแบคฮยอนตอบกลับเป็นครั้งแรก เสียงนั้นสั่นและเต็มไปด้วยความไม่มั่นใจ ฟังจากน้ำเสียงก็รู้ว่าเจ้าตัวคงรู้สึกไม่ค่อยดีเท่าไหร่ การสนทนาหยุดลงไปชานยอลหันกลับมาตั้งท่าเหมือนว่าเพิ่งจะเดินเข้ามาได้ทันจังหวะที่ชายมีอายุหัวล้านคนหนึ่งจะเดินออกมาตวัดสายตามองเขาแวบหนึ่งแล้วเดินจากไป

 

            ชานยอลรอจังหวะเผื่อว่าแบคฮยอนจะเดินตามออกมาแต่ก็ไม่ ในที่สุดร่างสูงจึงค่อยๆ เดินเข้าไปในห้องน้ำแล้วก็เห็นว่าคนตัวเล็กกำลังหันหลังพิงขอบอ่างล้างหน้าแล้วยกมือขึ้นมานวดขมับตัวเอง พอได้ยินเสียงว่ามีคนเดินเข้าไป แบคฮยอนก็เงยหน้าขึ้นมอง

 

            “อ้าว นาย

 

            “อะไรตี๋อ้วน มาแอบยืนร้องไห้อยู่ในห้องน้ำทำไม”

 

            ปากไวกว่าความคิดเสมอ ชานยอลพูดออกไปแล้วก็คิดอยากจะตบปากตัวเองสักพันครั้งเมื่อดวงตาใสเหลือบมองเขาด้วยความเหนื่อยหน่าย

 

            “ฉันไม่มีอารมณ์จะเล่นกับนาย ไปไหนก็ไป”

 

            “ฉันมาเข้าห้องน้ำ แล้วนี่ก็ห้องน้ำจะให้ฉันไปไหน”

 

            “งั้นนายอยากทำอะไรก็ทำไป อย่ามายุ่งกับฉัน”

 

           

 

            ไม่ชินอย่างแรง ร่างสูงถึงกับทำอะไรไม่ถูกเมื่อเจอแบคฮยอนในโหมดนอยด์โลกแตกแบบนี้เข้าให้ เขาไม่รู้ว่าควรทำยังไงเพราะดูท่าทางคนตัวเล็กจะรู้สึกแย่จริงๆ ถึงได้ไม่สนใจที่จะต่อปากต่อคำกับเขาเลย

 

            “ไม่เอาน่า นายไม่เห็นต้องเก็บมาคิดมากขนาดนั้นเลย”

 

            “นายจะไปรู้อะไร”

 

            “ฉันได้ยินที่นายคุยกับตาแก่หัวล้านนั่นหมดแล้ว”

 

           

 

           

 

            แบคฮยอนมองหน้าชานยอลนิ่ง ก่อนจะถอนหายใจ


 

            “มันก็จริงอย่างที่เขาว่า จงอินเป็นแบบนั้นจริงๆ”

 

            “เขาก็แค่เป็นตัวของตัวเอง”

 

            “เหอะ การเป็นดารามันเป็นตัวของตัวเองไม่ได้ร้อยเปอร์เซ็นต์หรอกน่า”

 

           

 

            “เหมือนยืนอยู่กลางสปอตไลท์ไฟสว่าง นายจะมายืนแคะขี้มูกต่อหน้าคนเป็นพันมันก็ไม่โอเคใช่ไหม จงอินก็พยายามแล้ว แต่บางทีพวกสื่อกับแฟนคลับก็มากเกินไป หมอนั่นไม่ชอบให้ใครมาเซ้าซี้น่ารำคาญ พอถึงจุดหนึ่งที่ทนไม่ไหวจงอินก็จะแสดงออกมาว่าไม่พอใจ นั่นทำให้หลายคนไม่ชอบใจที่จงอินเป็นแบบนั้น”

 

            “แต่ฉันไม่เห็นว่ามันจะเสียหายตรงไหน”

 

            “นายคิดว่าจะมีแฟนสักกี่คนที่เป็นเหมือนนายปาร์คชานยอล”

 

            “ก็

 

            “แล้วนายรู้ได้ยังไงว่านายรู้จักจงอินดีพอที่จะไม่เสียใจถ้าวันหนึ่งเขาทำสิ่งที่นายเข้าใจไม่ได้”

 

           

 

            “สิ่งที่นายเข้าใจว่าคิมไคเป็นคือสิ่งที่จงอินสร้างขึ้นมาให้นายเห็น แต่ตัวตนที่แท้จริงล่ะ ถ้ามันไม่เป็นอย่างที่คิดไว้ นายจะยังรักและสนับสนุนเขาอยู่ไหม ถ้าวันหนึ่งนายรู้ว่าจงอินทำสิ่งไม่ดีจนไม่น่าให้อภัยนายยังพร้อมที่จะอยู่เคียงข้างเขาอยู่หรือเปล่า ตอบได้ไหมปาร์คชานยอล”

 

           

 

           

 

            “ไคเคยทำอะไรแบบนั้นด้วยเหรอ?

 

            “ไม่หรอก” แบคฮยอนส่ายหน้า “เห็นไหม แค่นี้นายยังรู้สึกแย่เลยใช่ไหมล่ะ แค่ฟังจากปากฉันทั้งที่ไม่รู้ว่าจริงหรือเปล่าด้วยซ้ำน่ะ แล้วถ้ามันเป็นเรื่องจริงล่ะนายเคยคิดบ้างไหม?

 

            ชานยอลอึ้งไป เขาไม่เคยคิดว่าไคจะเป็นคนไม่ดีแบบที่ใครๆ พูด ไม่ใช่ว่าไม่ได้ยินข่าวเรื่องความร้ายกาจของไอดอลในดวงใจแต่เขาก็เลือกที่จะไม่ใส่ใจมากกว่าเพราะเขาไม่เคยสัมผัสมันด้วยตัวเอง แต่ถ้าวันหนึ่งเขาต้องสัมผัสมันด้วยตัวเอง แค่คิดว่าเจอไคตะคอกใส่หน้าตัวเขาก็แทบน้ำตาจะไหล

 

            “ฉันพูดจนไม่รู้จะพูดยังไง ยิ่งพูดก็ยิ่งเหมือนบังคับให้จงอินเป็นใครที่ไม่ใช่ตัวเอง”

 

            แบคฮยอนถอนหายใจสีหน้าของคนตัวเล็กหม่นลงไปเพราะความกังวล ชานยอลมองแล้วคิดว่าเขาเริ่มจะพอเข้าใจความหนักใจของแบคฮยอนขึ้นมาบ้าง ร่างสูงขยับเข้าไปใกล้ขึ้นก่อนจะเอื้อมมือไปแตะบ่าแบคฮยอนเอาไว้

 

            “ไม่เป็นไรหรอก”

 

           

 

            “มันจะไม่เป็นอะไร ฉันว่าไครู้ว่าเขากำลังทำอะไร เขาคงไม่ยอมปล่อยให้สิ่งที่ตัวเองฝันและพยายามมาตลอดพังลงไปต่อหน้าต่อตาหรอก”

 

           

 

            “ฉันเชื่อมั่นในไค”

 

           

 

            “และฉันก็เชื่อมั่นว่านายจะดูแลไคได้เป็นอย่างดีเหมือนกัน”

 

            แบคฮยอนสบตากับร่างสูงที่กำลังมองมาด้วยแววตาเชื่อมั่น เขาสัมผัสได้ถึงความจริงใจเบื้องหลังคำพูดพวกนั้นและมันทำให้เขามีกำลังใจเพิ่มขึ้นมา ความกังวลใจอาจจะไม่ได้หายไปทั้งหมดทันตา แต่ว่าเขาก็รู้สึกขอบใจชานยอล อย่างน้อยเขาก็ได้ระบายสิ่งที่อึดอัดออกมากับใครสักคน ถึงมันจะเป็นคนที่เขาไม่ค่อยชอบขี้หน้า แต่วันนี้ปาร์คชานยอลก็ถือว่าทำดี

 

            ร่างเล็กระบายยิ้มออกมา รู้สึกสบายใจยิ่งขึ้นเมื่อเห็นรอยยิ้มของคนตรงหน้าส่งมาให้เขาเช่นกัน ทั้งคู่มองกันอยู่อย่างนั้น อยู่ๆ ความรู้สึกเมื่อเย็นวันนั้นก็กลับมา แบคฮยอนนึกถึงใบหน้าของชานยอลที่ขยับเข้ามาใกล้ขึ้นๆ เช่นเดียวกับชานยอลที่นึกถึงแพขนตาที่กะพริบอยู่ตรงหน้า ทั้งคู่ผละสายตาออกจากกันทันที

 

            “เอ้อ ฉันต้องเข้าห้องน้ำนี่นา” ชานยอลยกมือขึ้นมาเกาท้ายทอยแก้เก้อ เช่นเดียวกับคนตัวเล็กที่ถูจมูกแรงๆ ไปมา ใบหน้าของทั้งคู่เป็นสีแดงจัด

 

            “ฉันฉันก็ต้องไปจัดการเรื่องเอารถออกเหมือนกัน”

 

            แบคฮยอนรีบออกไปจากห้องน้ำในขณะที่คนตัวสูงหันหน้าเข้าหาอ่างล้างหน้า โดยที่ต่างคนก็ต่างไม่รู้ว่าตัวเองอมยิ้มออกมาทันทีที่พ้นสายตากันและกัน

 




 

... Dating a Superstar ...

 




 

            สต๊าฟผู้หญิงตัวเล็กปล่อยคยองซูแถวๆ ทางแยกที่จะเดินไปห้องของจงอิน เธอชี้มือไปทางซ้ายแล้วก่อนจะย้ำว่าห้องที่สองทางซ้ายมือ ซึ่งแน่นอนว่าจะมีป้ายชื่อแปะอยู่แล้วคยองซูไม่มีทางหลง

 

            คนตัวเล็กมองไปตามทางเดินที่เปิดไฟสว่าง เขาไม่ค่อยแน่ใจว่าควรจะเข้าไปก่อนหรือรอให้ชานยอลมาถึงแล้วค่อยเดินไปพร้อมกัน แต่ถ้าจะให้ยืนรออยู่ตรงนี้ก็ดูจะขวางทางและเด่นเกินไปสักหน่อย ในที่สุดสองขาเล็กก็ก้าวเดินไปข้างหน้า และหยุดอยู่หน้าประตูที่มีป้ายชื่อเขียนว่า KIMKAI

 

            กำมือเป็นกำปั้นเล็กๆ แล้วเงื้อขึ้นเตรียมจะเคาะประตูแต่แล้วก็ต้องหยุดมือไว้กลางอากาศเมื่อเสียงหัวเราะของใครที่ไม่คุ้นเคยดังขึ้นข้างใน

 

            “ไม่เอาน่าจงอินอย่าทำแบบนี้สิ”

 

            “ไม่ชอบเหรอ?

 

            “ฮ่าๆ ชอบสิ แต่ถ้าใครเห็นจะทำยังไง”

 

เสียงหัวเราะสดใสของผู้ชายอีกคนดังขึ้นมา คยองซูค่อยๆ ลดมือที่กำมือไว้ลง เขารู้สึกว่าตัวเองกำลังหน้าชาแปลกๆ ไม่รู้ว่าสองคนนั้นทำอะไรกันอยู่ในห้องแต่จากบทสนทนาก็ทำให้คิดอะไรไปไกล รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังเป็นบ้า เพราะในหัวตอนนี้ได้แต่ร้องตะโกนว่าให้หันหลังกลับไป แต่ขาเจ้ากรรมกลับเหมือนโดนตอกตะปูเอาไว้ไม่ยอมขยับไปไหน

 

“ไม่มีใครเห็นหรอกน่า เอาอีกไหม?

 

“พอๆ ฉันต้องไปแล้ว เดี๋ยวไว้จะแวะไปหาที่บ้านแล้วกันนะ”

 

เสียงเดินมาที่ประตูทำให้คยองซูสะดุ้งด้วยความตกใจ ขาเล็กๆ ก้าวถอยหลังไปแต่ไม่ทัน ประตูห้องเปิดออกพร้อมกับร่างสูงโปร่งที่มองเขาด้วยแววตาตกใจนิดหน่อย

 

“อ้าว มาอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่”

 



 

จางอี้ชิงกระตุกยิ้มหวานจนลักยิ้มบุ๋มลงไป เมื่อเห็นสีหน้าของคยองซูดูมีท่าทีตกใจจนปิดไม่มิด เขาก้มตัวลงให้อยู่ในระดับสายตาของคนตัวเล็กแล้วกระซิบใกล้ๆ

 

“ได้ยินอะไรไปบ้างล่ะ หืม?

 



 

คยองซูไม่ตอบ ปลายนิ้วเรียวของอี้ชิงยกขึ้นแตะริมฝีปากเป็นเชิงบอกให้คยองซูห้ามพูดกับใคร ร่างโปร่งขยิบตาให้คนตัวเล็กหนึ่งครั้ง ยิ้มให้เป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะเดินออกไป ทิ้งให้คยองซูยืนรากงอกอยู่หน้าประตูพร้อมกับความรู้สึกแปลกๆ ที่ตัวเองก็ไม่รู้ว่าคืออะไร

 

“อ้าว คยองซู นายมาตั้งแต่เมื่อไหร่”

 

เสียงของจงอินที่เดินออกมาดูปลุกให้ร่างเล็กหลุดออกจากภวังค์ได้ เขามองดูผู้ชายผิวแทนที่ยืนอยู่หน้าประตูที่กำลังยิ้มอย่างดีใจเมื่อมองเห็นเขา ร่างสูงดันหลังให้คนตัวเล็กเดินเข้าไปด้านในก่อนจะปิดประตูแล้วนั่งคร่อมลงบนเก้าอี้ที่อยู่หน้ากระจกบานใหญ่ สองแขนเท้าไว้กับพนักพิงด้านหลัง

 

“นายทำอะไรอยู่” จงอินขมวดคิ้วนิดหน่อยเมื่อจับได้ว่าน้ำเสียงของคยองซูดูแข็งๆ

 

“เปล่านี่ อี้ชิงเพิ่งกลับไป ฉันก็รอนายมาอยู่นี่ไง”

 

“เหรอ”

 

“ชานยอลไปไหนล่ะ”

 

“เข้าห้องน้ำ”

 

“ดีจัง เข้านานๆ เลยได้ไหมเนี่ย”

 

“ทำไม?

 

“ก็ตอนนี้ฉันอยากอยู่กับนายแค่สองคนนี่นา” ดวงตาหวานเชื่อมของจงอินที่มองมาถ้าเป็นปกติมันคงทำให้คยองซูรู้สึกเขินมาก แต่ว่าตอนนี้ร่างเล็กกลับทำเพียงแค่มองหน้าคนผิวแทนด้วยสีหน้าเรียบเฉย

 

“มีอะไรล่ะ”

 

“แค่อยากอยู่ด้วยต้องมีอะไรด้วยเหรอ?

 



 

“กลับบ้านด้วยกันนะ”

 

“ฉันกลับกับชานยอลดีกว่า”

 

“ก็เนี่ย พาชานยอลกลับไปด้วย ไปทางเดียวกันกลับด้วยกันจะได้ประหยัดไง”

 

“ก็ไม่ได้ลำบากขนาดไม่มีปัญญาจ่ายค่ารถเมล์ป่ะ”

 

“อ้าว ทำไมพูดแบบนี้ล่ะครับ หาเรื่องกันหรือไง”

 

“ถ้าใช่แล้วจะทำไม”

 

คยองซูมองจงอินไม่ลดละ ในขณะที่อีกฝ่ายทำหน้าตากวนตีนใส่ แต่แล้วคนตัวเล็กก็ต้องผงะด้วยความตกใจเมื่ออยู่ๆ จงอินก็ลุกขึ้นแล้วขยับเก้าอี้เข้ามานั่งใกล้ๆ ก่อนจะยื่นหน้าเข้ามาหาแล้วมองสำรวจคยองซูด้วยความสนใจ

 

“นายงอนอะไร?

 

“เปล่า ทำไมฉันต้องงอนนาย”

 

“งั้นก็มองหน้ากันแล้วพูดมา”

 

คยองซูเอาลิ้นดันกระพุ้งแก้มเบาๆ ก่อนจะกลั้นใจเงยหน้าขึ้นมาสบตากับจงอิน

 

“ฉัน ไม่ ได้ งอน นาย!

 

“เชื่อก็บ้าแล้ว”

 

“อื้อ!” คยองซูส่งเสียงออกมาจากในคอพร้อมกับถลึงตาใส่จงอินทันทีที่ร่างสูงยกมือขึ้นมาจับปากของเขาเอาไว้แล้วบีบให้เป็นเหมือนปากเป็ด คนตัวเล็กส่ายหน้าไปมาอย่างไม่ชอบใจแต่จงอินก็ไม่ยอมปล่อยมือแถมยังหัวเราะใหญ่

 

“คนโกหกต้องปิดปากเอาไว้”

 

มือเล็กที่ยกขึ้นมาปะป่ายไปมาก่อนจะตีไปที่จงอินแรงๆ หลายทีจนคนตัวใหญ่กว่าต้องเบี่ยงตัวหลบ

 

“อื้อ!

 

“พูดอะไรไม่รู้เรื่อง”


 

“อื้อ”


 

“จะให้ปล่อยไหม? หยุดตีก่อนสิ หยุด”

 

คยองซูถลึงตาแต่ที่สุดก็หยุดมือตัวเองไว้ คนตัวเล็กเปลี่ยนมากอดอกแทนด้วยท่าฮึดฮัดขัดใจ พอเห็นแบบนั้นจงอินก็หัวเราะออกมาเบาๆ

 

“แล้วนายก็ต้องหายงอนด้วย” คนตัวเล็กส่ายหน้า “งั้นก็ไม่ปล่อย”

 

คยองซูสบตาจงอินอย่างไม่ยอมแพ้ แต่ในที่สุดเขาก็ถอนหายใจแล้วพยักหน้า จงอินอมยิ้มก่อนจะปล่อยมือออกจากปากเล็ก คยองซูตั้งท่าจะโวยวายออกมาแต่ยังไม่ทันจะได้ขยับปากก็ต้องเบิกตาโพลงเมื่อจงอินขยับหน้าเข้ามาแล้วประทับริมฝีปากของเขาลงบนริมฝีปากอิ่มเบาๆ

 

สัมผัสนุ่มวินาทีที่ริมฝีปากแตะกันกระชากใจของคยองซูให้ไหลไปกองอยู่ที่ปลายเท้า รู้สึกถึงจังหวะการเต้นของหัวใจที่รัวแรงจนแทบทะลุออกมา ริมฝีปากร้อนฉ่าและลามขึ้นมาบนใบหน้าอย่างรวดเร็วเมื่อจงอินผละริมฝีปากออกมามอง

 

“ไม่รู้หรอกว่างอนอะไร แต่ถือว่าง้อแล้วตกลงไหม?

 



 

คยองซูถึงกับเป็นใบ้ เขาไม่รู้ว่าตัวเองกำลังทำหน้ายังไง สิ่งที่เห็นอยู่ตอนนี้คือจงอินที่กำลังหัวเราะอยู่ตรงหน้าเขา หัวสมองว่างเปล่าแทบลืมไปแล้วว่าตัวเองกำลังนั่งอยู่ที่ไหน เสียงเคาะประตูดังขัดขึ้นจงอินเดินไปเปิดเพื่อให้ร่างสูงของชานยอลก้าวเข้ามา

 

            “ไค! งานมันดีมากๆ เลยล่ะ ดีมากเลยจริงๆ นะ” สองมือจับมือของไคเอาไว้แล้วละล่ำละลักพูดออกมาทันทีที่เห็นไอดอลในดวงใจเปิดประตูออกมารับ

 

            “ฮ่าๆ ขอบใจนะ”

 

            “อ้าว แล้วนั่นเป็นอะไร?” ร่างสูงเหลือบไปมองคยองซูที่นั่งนิ่งมองมาข้างหน้าไม่ขยับเขยื้อนกาย เขาขมวดคิ้วด้วยความสงสัยก่อนจะเดินเข้าไปแล้วเอามือโบกตรงหน้าเพื่อนตัวเล็กแรงๆ “เฮ้! คยองซู!

 

            “ปล่อยเขาเถอะ”

 

            “หา?


 

            “ว่าแต่นายอยากกลับพร้อมกันไหมชานยอล”

 

            “เฮ้ย จริงป่ะ ฉันจะได้นั่งพอร์ชคาเรร่าสีแดงของนายจริงๆ น่ะนะ” จงอินพยักหน้า แล้วปาร์คชานยอลก็กระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ เขาดึงตัวคยองซูให้ลุกขึ้นยืน ในขณะที่จงอินเดินไปหยิบกระเป๋า คนตัวสูงถลาวิ่งกึ่งกระโดดออกจากห้องพร้อมกับฮัมเพลงออกไป เหลือแค่คยองซูที่เดินตามหลังจงอินมาเงียบๆ

 

            “อ้อ ฉันลืมบอกไปนายใส่เสื้อสวยดีนะคยองซู”

 

            ร่างสูงหันมายิ้มทะเล้นให้ก่อนจะหัวเราะออกมายกใหญ่เมื่อร่างเล็กค้อนมองจนตาคว่ำ คนตัวสูงเดินนำออกไป ไม่ได้หันมามองว่าใครบางคนกำลังกัดริมฝีปากและพยายามกลั้นรอยยิ้มของตัวเองเอาไว้ไม่ให้แสดงออกมา

























- TBC -


วันนี้วันหยุด ว่างเขียนทั้งวันเลยจัดให้ อิอิ

ตอนนี้นายปาร์คกับลุงบยอนไม่ตีกันนะคะ
งานเครียดต้องมา กลัวลุงแกจะหัวล้านนายปาร์คเลยต้องโอ๋ซะหน่อย

ส่วนคิมไค
เหอะ!! นายมันร้ายยยยยยยยยยย!!
มีสิทธิ์อะไรไปจุ๊บเขาหน้าตาเฉย >////<

แอบยืมฉากปิดปากมาจากซีรี่ส์พิน็อคคิโอ 555
น่าร้ากกกกกกกกก ^^

หลังจากนี้คงต้องรอไปอีกหลายวันเหมือนเช่นเคย
อดทนหน่อยนะคะ ฮึบไว้ๆ
เราจะพยายามหาเวลาว่างแต่งให้ได้

ขอบคุณทุกคนที่ติดตามค่ะ
เลิฟยูวววว

อย่าลืมคอมเม้นนะ จุ๊บๆ


#ฟิคเดท










 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

871 ความคิดเห็น

  1. #844 Mysweet_Dyo (@MYSweet_Dyo) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2561 / 18:54

    เหยยยย คุณคิมไคคคคคค มาจุ๊บคยองซูหน้าตาเฉยงี้ได้ไงแฟนกันก็ไม่ใช่ ง้อให้ดีๆกว่านี้เลยยยยยย ชานแบคก็เริ่มจะรู้สึกดีๆต่อกันขึ้นมาบ้างแล้วเนอะ

    #844
    0
  2. #834 YunewG (@qawsedrftg990468) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2561 / 15:07
    กรี๊ดดดดด จูบแล้ว ><
    #834
    0
  3. #806 PiPoTweeTy (@PiPoTweeTy) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2561 / 14:23
    จูบเค้าแล้วมาขอเค้าเป็นแฟนเลยนะจงอินน
    #806
    0
  4. #773 _tangkwajiya (@_tangkwajiya) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2560 / 08:52
    จงอินกับอี้ชิงทำไรกัน
    #773
    0
  5. #743 Yui (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 30 เมษายน 2560 / 13:24
    จูบเค้านี่..เป็นแฟนกันเหรอ?
    #743
    0
  6. #713 071097 (@071097) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2559 / 14:05
    อร้ายยยยย แม่คะเขาจูบกันแล้วค่ะ มันดีต่อใจจริงๆ^///^
    #713
    0
  7. #666 xxmaarnficxx (@xxmaarnficxx) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 30 มกราคม 2559 / 14:29
    คิมไค -คนหน้าด้าน ฮือๆ เอาสติคยองซูคืนมาเดี๋ยวนี้นะ
    #666
    0
  8. #641 lufian (@ployykp) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2558 / 03:58
    อี้ชิงร้ายหรอ โหยยยยยยยย หรืออำเล่น แต่เราเชื่อว่าไม่มีอะไร แต่เรื่องศิลปินแอบหน่วงแฮะ
    #641
    0
  9. #610 viewvy_tangmo (@viewvy_tangmo) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 20 กันยายน 2558 / 07:53
    จู่โจมเลยหรอจงอิน
    จัดไปเลย คยองซูอย่าไปทน
    ชอบเก๊าะคือชอบ
    #610
    0
  10. #582 shadow (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2558 / 19:54
    จงอินรู้อีกว่าคยองงอน จะรู้ใจกันเกินไปแล้วววววว ><
    #582
    0
  11. #565 Nong Praewchiczz (@5615120005) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2558 / 10:40
    จุ้บๆๆๆ >3< อี้ชิงกับคิมไคทำไรกันอะ?? มีซัมติงกันอ่อ?? แล้วคยองละ!!
    #565
    0
  12. #527 freedomandpeace (@gdzost) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 เมษายน 2558 / 17:41
    ไคเลย์ทำไนกันอ่ะ.... โหยแต่เขิน ไคฉวยโอกาสสส
    #527
    0
  13. #498 KAKARN_MATO (@kakarn00) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 4 เมษายน 2558 / 02:37
    อาอี้ ถถถถถ อิหยอยเป็นเอามากกก
    #498
    0
  14. #439 viewvy_tangmo (@viewvy_tangmo) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 7 มีนาคม 2558 / 15:17
    แล่วๆๆๆๆ จงอินบุกแล้วนะ คยองซูจะทนได้นานแค่ไหน
    ก็เขาน่ารักขนาดนี้หน่ะเนอะ
    #439
    0
  15. #319 brownbearO.O (@brown-bb) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 31 มกราคม 2558 / 18:07
    แบคอย่าเครียดน้าาา
    เชื่อมั่นหน่อย สู้ๆ ชานยอลเชียร์อยู่ 555
    แล้วจงอินกับอี้ชิงทำอะไรน่ะ
    คิดมากจริงจัง ใครได้ยินก็ต้องคิด
    คยองงอนเลยเห็นมั้ย แต่ใครให้ง้อแบบนี้กันล่ะ >///<

    #319
    0
  16. #294 หมีไคกัมจง (@my-girl12) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 29 มกราคม 2558 / 09:23
    กรี๊ดดดดดดดดดดดด เขาจูบกันแล้ว ถ้าจะง้อแบบนี้ ชักอยากให้คยองซูงอนบ่อยๆซะแล้ว
    #294
    0
  17. #177 mamawiwi (@mamavivi) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2557 / 22:09
    กับอี้ชิงคือไร แล้วทำไมจงอินง้อคยองน่ารักมาก ชอบที่สุด
    #177
    0
  18. #164 baifernxoxo (@baifernxoxo) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2557 / 19:23
    กลับมาต่อไวๆนะค่าาาา
    #164
    0
  19. #158 ติ๋ม (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2557 / 01:44
    โมเม้นจุ๊บกันผมนี่ดิ้นพล่าารอบเตียงเลยครัชฟหหกเ้่่สวว้หฟด่วืกผเาาผ(ฮ์ฬฮ)ฟฟก้ปหเสวใหฟ้า
    #158
    0
  20. #156 soul_hyukjae (@soul_hyukjae) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2557 / 23:15
    จงอิน นายมันร้าย
    #156
    0
  21. #154 darkreaction (@darkreaction) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2557 / 00:27
    หลงรักฟิคเรื่องนี้ สู้ๆนะคะ
    #154
    0
  22. #152 rungsabye (@rungsabye) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2557 / 23:45
    พึ่งจะได้มาอ่านเรื่องนี้ น่ารักมากๆเลยค่ะ รออ่านตินต่อๆไปนะคะ ^^
    #152
    0
  23. #151 t-t-thn (@thn-56) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2557 / 18:47
    นานๆทีจะโมเม้นท์หวานๆกะเค้าสักทีนะชานแบค 55555555555555555 ละอี้ชิงนี่ยังไงๆๆๆ
    #151
    0
  24. #150 nanny (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2557 / 19:38
    เครียดแทนคิมไค เรื่องความดัง แต่ถ้าทำแบบนี้เราก็ไม่ชอบนะ จริงๆ เรื่องเหวี่ยงเนี่ย 5555555

    กะพี่อี้นี่อะไร แก อธิบายนะ !!!!! คิมไค !!
    #150
    0
  25. #148 hyperxnae (@wishshine) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2557 / 18:00
    จงอินกับอี้ชิง เฮ้ยๆๆๆๆๆๆ
    โดนจุ้บไปแล้วหายงอนไหมนะหรือจะไม่หายนะ . _ .
    #148
    0