SF My Market KyuMin

ตอนที่ 1 : SF ความฝันของพิน็อคคิโอ้ Part.1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 187
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    13 ก.ค. 54


กลางศตวรรษที่
21 หุ่นยนต์เริ่มเข้ามามีส่วนในชีวิตของผู้คนที่ละน้อย พร้อมๆกับความก้าวหน้าของวิทยาศาสตร์ หุ่นยนต์รับใช้ หุ่นยนต์สัตว์เลี้ยง แต่มีคนที่มีหุ่นยนต์แบบนั้นได้มีแต่ครอบครัวที่ร่ำรวยเท่านั้น... ครอบครัวเราซึ่งเป็นเพียงครอบครัวธรรมดามนบ้านนอก จึงมีเพียงแมวธรรมดาชื่อว่า ฮยาคุ ซึ่งเป็นแมวที่พวกเราเคยเลี้ยงไว้มาก่อน

ฮยาคุ ทำใจดีๆไว้นะ ฮยาคุ ชนแล้วหนีใจร้ายที่สุดเลยเสียงของซองมินดังขึ้น น้ำใสๆซึมที่ดวงตา

ทำไงดี ใครก็ได้

เป็นอะไรหรือเปล่าเสียงของใครอีกคนดังขึ้น

เอ๋

 มาที่บ้านผมสิ เดี๋ยวซ่อมให้เจ้าของเสียงเดินมาเป็นหนุ่มร่างสูงผมสีดำไม่ยาวมาก ผิวขาวซีด ดวงตาสีดำ เด็กหนุ่มคนนี้  หล่อมากเสียจนเราเคลิ้มไปเลย ซองมินคิดในใจ...

เธอคือ...

ผมชื่อ คยูฮยอน ครับนั่นคือการพบกันของเรากับคยูฮยอน ในวันที่หิมะตกตอนเราอายุ 18....

-------------------------@-----------------[ความฝันของพิน็อคคิโอ้]---------------------@-------------------------------------

การผ่าตัดสำเร็จด้วยดีนะ โทษทีนะ ขาหน้ามันเสียหายหนัก เลยต้องใส่ขาปลอมแทน  เสียงของด็อกเตอร์พูดขึ้น

 เอ้อ ขอบคุณมากนะฮะ ซองมินขอบคุณพลางวิ่งไปดูฮยาคุที่หลับเพราะฤทธิ์ยาสลบอยู่

เอ่อ คุณเป็นหมอหรอฮะ? เพิ่งรู้นะเนี่ยว่าแถวนี้มีโรงพยาบาลด้วย ผ่านมาแถวนี้ทีไรนึกว่าเป็นสถาบันวิจัยอะไรแปลกๆซะอีกซองมิน พล่ามออกมาพลางเกาท้ายทอยแก้เขิน

 อ่าฮะ... เธอชื่อ ซองมิน สินะ! เป็นคนตรงดีนะเนี่ย!” ด็อกเตอร์พูดพลางหัวเราะ--ชอบใจ  เอ้อ แต่เดิมที่นี่วิจัยเกี่ยวกับพวกวิศวะอิเล็กทรอนิกส์แล้วก็วิศวกรรทเครื่องกลน่ะ รู้จักไหม ฉันชื่อ ลีทึก ล่ะดอกเตอร์ยิ้มให้

 ละ...ลีทึก หรอ เรารู้จักเขานี่... เขาเป็นนักพัฒนาหุ่นยนต์ชื่อดังระดับโลกเลยล่ะ... เขามาอยู่บ้านนอกแบบนี้หรอ!? จริงด้วยมีหุ่นยนต์เต็มไปหมดเลย

ซองมินอา ชอบหุ่นยนต์มั้ย? เห็นรุ่นใหม่ล่าสุดแล้วเป็นไงบ้างล่ะดอกเตอร์ถามขึ้น

รุ่นใหม่ล่าสุดหรอฮะ ตัวไหนเอ่ย?” ซองมินถามด้วยความอยากรู้

ฮ่า ฮ่า ก็อยู่ตรงหน้าเธอนี่ไง” “หา??? คยูฮยอนน่ะหรอฮะซองมินถามอย่างแปลกใจ นี่หุ่นยนต์หรอ...

ใช่แล้ว แอนดรอยด์ รุ่น T –D52 คยูฮยอน เป็นหุ่นยนต์ที่ฉันพัฒนาขึ้นอย่างลับสุดยอด

ฝากตัวด้วยนะครับ คยูฮยอนพูดพลางยื่นมือมา

ล้อเล่นใช่ไหม... เมื่อซองมินสัมผัสกับมือของคยูฮยนก็สัมผัสได้ถึงความเย็น นี่หรอ มือที่ประดิษฐ์ขึ้นมา... ดูจากภายนอกเหมือนคนธรมมดาแท้ๆ

-------------------------@-----------------[ความฝันของพิน็อคคิโอ้]---------------------@-------------------------------------

นี่หรอ...หุ่นยนต์?

 “เอ่อ...คยูฮยอน ไม่ต้องไปส่งซองมินก็ได้”

“นี่...ซองมินมักจะพาแมวมาเดินเล่นทางนี้ประจำสินะครับ” ซองมินหันไปมองหน้าอีกคนอย่างสงสัย

“รู้ด้วยหรอ?”

 “อื้ม...เห็นผ่านมาบ่อยๆน่ะ” คยูฮยอนโน้มตัวไปหาอีกคนพร้อมกระซิบที่ข้างหูอย่างแผ่วเบา

“ว่าจะทักซองมินตั้งนานแล้วล่ะ”

อีกคนหลุบหน้าต่ำแก้มขึ้นสีนิดๆ หุ่นยนต์อะไรขี้หลีชะมัด!!!

“ขอตัวก่อนนะ” คนตัวเล็กเดินไปทางอื่นแก้เขินแต่มือใหญ่จับเอาไว้จนซองมินสะดุ้ง

“ยะ อย่ามาจับนะ!!!

แย่จังพอดูเหมือนคนแล้วทำตัวไม่ถูกเลย...

“ขอโทษนะฮะพูดตามตรง ซองมินกลัวคยูฮยอนน่ะ เธอดูเหมือนมนุษย์มากจนน่ากลัว”

“กลัวเหรอที่จริงผมได้รับการพัฒนาจนเหมือนมนุษย์มาก แต่เห็นว่ายังไม่ได้พัฒนาด้านอารมณ์ ความรู้สึกน่ะ แต่เรื่องนั้นพัฒนาได้ด้วยการสัมผัส ใกล้ชิดกับผู้คน... ผมก็เลยอยากเป็นเพื่อนกับซองมินน่ะ(เป็นสามีก็ยังได้><_ไรท์เตอร์) แล้วฮยาคุก็ยังซ่อมไม่เสร็จด้วย”

“นี่ที่ว่าซ่อมหมายความว่าไงกัน ฮยาคุไม่ใช่เครื่องจักรซะหน่อย” คนตัวเล็กกว่าเริ่มขึ้นเสียงใส่

“สำหรับคยูฮยอนแล้วสิ่งมีชีวิตกับเครื่องจักเหมือนกันงั้นหรอ ! ซองมินรู้สึกขอบคุณที่คยูฮยอนช่วยนะ...”

คยูฮยอนมองอีกคนอย่างแปลกใจ “ขอโทษครับ ผมทำให้คุณไม่พอใจหรอหรอ?”

 

ซองมินยู่ปากเล็กน้อย “ไม่พอใจสิ ช่างเถอะ! ไม่มีอะไรหรอก”

ถึงจะโมโหหุ่นยนต์ก็เท่านั้นสินะ...

“ขอโทษระซองมินคงเป็นเพื่อนกับคยูฮยอนไม่ได้หรอก ไปหาคนอื่นแทนเถอะ ไปล่ะ” ซองมินเดินจากคยูฮยอนไปโดยไม่เหลียวหันกลับมา...

บ้านของซองมิน...

“ฮ้าดด... เช้ย!! อ๋อย จามไม่หยุดเลย...”

“เป็นอะไรรึป่าวฮะพี่เกิงกินยารึยัง?” เสียงของซองมินถามขึ้นมาด้วยความเป็นห่วง

“ยาหมดน่ะ” ฮันเกิง ผู้เป็นพี่ชายตอบปัดๆไป

“เอ๋...งั้นเดี๋ยว ซองมินออกไปซื้อยาให้วันนี้พ่อกับแม่กลับดึกด้วย”

“ไม่ต้องหรอกมันอันตราย” ผู้เป็นพี่ชายลูบหัวซองมินอย่างเป็นห่วง

“ไม่เป็นไรหรอกฮะ ร้านยาอยู่แค่นี้เอง” ซองมินยิ้มบางๆให้ผู้เป็นพี่ชาย จากนั้นก็เดินไปหยิบเสื้อโคทสีหวานตัวหนามาสวมใส่แล้วเดินออไปยังหน้าประตู...

 “เหวอ..หิมะตกหนักกว่าที่คิดอีก” ซองมินบ่นพึมพำพร้อมกำชับเสื้อโค้ทตัวหนาให้แน่น

 “ถ้าฮยาคุอยู่ก็ดีหรอกไปทางไหนเนี่ย มองไม่เห็นเลย”

 กึก..

 เมื่อคนตัวเล็กเดินออกจากบ้านไม่กี่ก้าวก็เห็นคนตัวสูงเสื้อยืดแขนยาวสีดำกางเงยนส์สีซีดยืนแถวหน้าบ้านเขาอย่างไร้ความรู้สึก สิ่งไม่มีชีวิตที่เรียกว่าหุ่นยนต์...

“คะ...คยูฮยอน...” เมื่ออีกคนได้ยินเสียงเรียกเบาๆ ก็หันหน้าไปหาเจ้าของเสียงเล็กน้อย...

 “อ้าว..ซองมินมืดแบบนี้ออกมาทำไมหรอครับ?”

“นั้นมันความพูดฉันต่างหากนะ...ทำอะไรอยู่น่ะ?”

“ผมคิดอะไรเพลินๆอยู่ครับ ว่าไปทำอะไรให้ซองมินโกรธกันนะ แต่ก็ยังคิดไม่ออกเลย ผมรู้จักสิ่งต่างๆมากมาย แต่ไม่เข้าใจจิตใจมนุษย์เลยสักนิด ทำไมซองมินถึงโกรธผมละครับ บอกผมหน่อยเถอะ”

 ร่างสูงพูดด้วยความเสียใจแต่หน้าก็ไร้ความรู้สึก

 “ผมจะพยายามเข้าใจ การที่อีกฝ่ายเอือมระอาเพราะคิดว่าพูดไปก็เท่านั้นมันน่าเศร้ายิ่งกว่าโดนโกรธอีกนะครับ”

 ซองมินตกใจในคำพูดของคยูฮยอน

เธอเสียใจหรอ?

 “การถูกทิ้งน่ะมันน่าเศร้ามากเลยนะครับ”

เมื่อคยูฮยอนพูดเสร็จยังไม่ทันที่ซองมินจะได้กล่าวอะไร ร่างของคยูฮยอนก็ล้มลงตรงกลับไหล่ของซองมิน ง่ายๆเลยคือ ตอนนี้คยูฮยอนเหมือนกำลังเข้ากอดซองมินแล้วเอาคางเกยที่ไหล่บาง

“นี่..คะ..ยูฮยอน เป็นอะไรรึป่าว?”

 “ขอโทษครับ ผมโอเวอร์ฮีทซะแล้วล่ะ” เสียงหัวใจของซองมินเต้นแรง

 เรานึกว่า เขาไม่มีหัวใจ ถึงจะพูดอะไรออกไปก็ไม่เป็นไรซะอีก

แต่คนที่ไร้หัวใจคือเราต่างหาก

ไม่นึกเลยว่าเป็นหุ่นยนต์

จะพูดคำว่าอย่าตัดใจได้ด้วย...

To Be Con.

Writer talk : สวัสดีค่ะ โฮะๆ เราคือไรท์เตอร์หน้าใหม่ฝากตัวด้วยนะคะ ^0^ Happy KyuMin day.

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

11 ความคิดเห็น

  1. #5 solasola (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 กันยายน 2554 / 13:53
    หุ่นยนต์กี้เศร้าเลย มินเมิน
    #5
    0
  2. #4 sakapo50 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2554 / 20:38
     มินเป็นเพื่อนกี้เถอะ
    #4
    0
  3. #3 เลิฟ คยูมิน (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2554 / 23:32

    อ่า มินพาคยูไปพักก่อนเถอะ ท่าจะยืนข้างนอกนานแล้ว เดี๋ยวเจ๊งไป หาไม่ได้แล้วนะ หุ่นหล่อ ๆ แบบนี้

    #3
    0
  4. #2 KyuMin_ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2554 / 20:43
    น่าติดตาม

    ถ้าได้หุ่นยนต์อย่างนี้บ้าง 
    #2
    0
  5. #1 interpiter (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2554 / 21:12
     ตายแล้วววววว   อยากได้หุ่นยนต์แบบนี้บ้าง
    #1
    0