k a l p a #Tmonger

ตอนที่ 4 : การตัดสินใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 370
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 34 ครั้ง
    20 เม.ย. 61


นี่เราตื่นโดยไม่ได้ฝันร้ายเหรอเนี่ย..หรือหมอจะรักษาให้แล้ว?


 

ไมเคิลเริ่มตื่นจากการนอนแต่ยังคงไม่ลืมตาและยังพลิกตัวอยู่บนที่นอนจนรู้สึกได้ถึงน้ำหนักยวบลงและแรงสะกิดจากผ้าห่ม


 

“ขอผมนอนต่อได้ไหมหมอนานๆทีจะหลับได้”


 

แต่ทว่าแรงสะกิดยังมีต่อและไม่มีเสียงเจ้าของการปลุกใดๆ

 


“นี่ก็สะกิดจริงๆเลย เป็นหมอหรือเป็นผั--- เฮ้ยย!!” ไมเคิลลืมตาขึ้นมาทำท่าจะหงุดหงิดใส่เพื่อนที่เจ้าตัวเรียกว่าหมอจนชินแต่กลับเจอชายหนุ่มผิวสีเข้มหน้าตาน่าเกรงขามทีชัลลา? วาคานด้า?


 

“ทำไมไม่รู้จักลืมตาสักนิดว่าอะไรเป็นอะไร หืม” ทีชัลลาคิดว่าตัวเองใช้น้ำเสียงที่เอ็นดูเกินไปชูรีบอกว่าเป็นโดยไม่รู้ตัวเวลาเขาคุยกับสัตว์เช่นแรด หรือช้าง


 

“ผมขอโทษที..เอ่อ ผมคิดว่าผมอยู่ในโลกของตัวเอง” ไมเคิลเกาผมตัวเองแก้เก้อ เปียที่ถักให้เมื่อวานก็ยังไม่แกะออกชายหนุ่มต่างถิ่นให้เหตุผลกับชูรีว่ามันทำยาก


 

“แล้วเจ้าอยากกลับโลกตัวเองหรือไม่?” ทีชัลลาถามออกไปในที่สุดในใจลึกๆเองก็อยากให้อีกฝ่ายตอบปฎิเสธไม่รู้เพราะอะไรอาจจะเป็นเพราะสายใยความผูกพันของคู่แห่งโชคชะตาก็ได้


 

“อืม..ผมยังตอบไม่ได้หรอกเพราะมันยังผ่านไปไม่นานแต่สำหรับตอนนี้แล้วก็คงตามใจเจ้าบ้านหากคุณยังให้ผมอยู่ผมก็จะอยู่ แต่ถ้าไม่ผมก็คงต้องหาทางกลับให้ได้” ไมเคิลลุกขึ้นนั่งแล้วตอบตามตรง เขามาอยู่ที่นี่ไม่นานแต่รู้สึกสดชื่นกว่าแต่ก่อนแล้วยังรู้สึกอยากอยู่ใกล้ๆทีชัลลาตลอดเวลา มันทำให้เขาปลอดภัยแถมกลิ่นกายก็เป็นกลิ่นที่เขาชอบด้วยใช้น้ำหอมยี่ห้ออะไรกัน


 

“หากเจ้าว่าเช่นนี้ที่วาคานด้าก็ขอต้อนรับ” 


 

“ผมลืมไปว่าคุณคือกษัตริย์..ต้องเรียกว่าฝ่าบาทใช่ไหมครับ” ทีชัลลาอมยิ้ม


 

“จริงๆจะเรียกพี่ก็ได้เพราะร่างที่เจ้าอยู่คือลูกพี่ลูกน้องของข้าเอง” ไมเคิลได้ยินอย่างนี้แล้วก็ฉุดคิดอะไรได้บางอย่าง


 

“ถ้าผมมาอยู่ในนี้แทนแล้วลูกพี่ลูกของคุณไปไหน อีริค คิลมองเกอร์ใช่ไหม? แปลกดีเหมือนกันผมเคยฝันว่าเป็นเขาบ่อยมาก” ผู้เป็นญาติของอีริคขมวดคิ้วอย่างสงสัย


 

“แล้วฝันว่าอย่างไรบ้าง”


 

“ฝันหลายเหตุการณ์เลยที่จำได้มีโดนคุณจับตัวมา ท้าชิงบันลังก์ และตอนโดนกรงเล็บจากแบล็คแพนเตอร์ฆ่า” สิ่งที่ไมเคิลพูดมาคือสิ่งที่เกิดขึ้นจริงทั้งหมดเพียงแต่ทีชัลลาคิดว่าหากเขาบอกอีกฝ่ายไปจะตกใจหรือไม่ แม้แต่แผลเป็นเกิดจากจำนวนคนที่เอ็นจาดากาฆ่าตายจะเป็นอย่างไร ขนาดแค่เข็มเล็กๆยังกลัวเสียแล้ว


 

“มื้อเช้าเจ้าอยากทานอะไรเดี๋ยวข้าจะไปบอกให้แม่ครัวทำมาให้” ชายหนุ่มวาคานด้าเปลี่ยนเรื่อง


 

“อยากกินอาหารอเมริกัน..ได้ไหม” เสียงอ่อนแกมอ้อนวอนมีหรือที่จะไม่ใจอ่อน ทีชัลลาไม่รู้ว่าการกระทำนี้เป็นธรรมชาติของเจ้าตัวหรืออย่างไร การที่ได้เห็นคิลมองเกอร์นักฆ่าผู้โหดเหี้ยมมาทำแบบนี้ก็แปลกตาดีเหมือนกันนะ


 

“ข้าจะบอกแม่บ้านให้เจ้าก็อาบน้ำอาบท่าเสีย”

 

.

 

 

.

 

 

.

 

 

“พี่อีริค” เสียงสดชื่นของชูรีเรียกให้ไมเคิลที่มองวิวนอกหน้าต่างหันมาสนใจในทันที หญิงสาวอายุน้อยกว่าถือถาดอาหารเข้ามาในห้องแล้วเดินไปวางที่โต๊ะเครื่องแป้ง ไมเคิลเดินไปดูก็พบอาหารเช้าแบบอเมริกันสมใจอยากข้างๆมีนอกเหนือจากนี้ก็คือถ้วยยาเล็กๆ



“ชูรีอันนี้ยาอะไร?” เขาก้มไปดูใกล้รูปร่างมันไม่เหมือนยาที่เขาคุ้นเคยเลยสักนิด


 

“ยาระงับฮีทค่ะ”


 

“ระงับฮีท?”


 

“เอ่อ..มันคือแบบช่วยลด..ฮอร์โมนค่ะ” เจ้าหญิงวาคานด้าอ้ำๆอึ้งๆเพราะไม่รู้จะอธิบายอย่างไรดีให้คนนอกเข้าใจ


 

ทีชัลลานี่พี่ทิ้งความลำบากไว้ที่น้องอีกแล้วนะ!


 

“คนที่นี่ต้องกินยาอะไรแบบนี้ด้วย? แปลกดีแฮะ” ไมเคิลยักไหล่แล้วนั่งลงบนเก้าอี้เริ่มจัดการอาหารเช้าชูรีเมื่อตรวจสอบว่าเรียบร้อยแล้วจึงลงไปที่ห้องแล็บเพื่อกลับไปหาพี่ชายตนที่กำลังนั่งอ่านข้อความที่ฉายผ่านลูกปัดคีโมโย


 

“ทำไมพี่ชอบโยนอะไรที่มันซับซ้อนให้ด้วยทีชัลลา น้องนี่แทบปาดเหงื่อ” ชูรีนั่งลงข้างๆพี่ชายเธอ


 

“แล้วเขากินยาหรือไม่”


 

“กินค่ะ พี่ก็ต้องกินด้วยนะเพราะยิ่งเจอคู่โชคชะตาเดี๋ยวมันจะหนัก” ชูรีบอกด้วยความเป็นห่วงของแบบนี้มันต้องยับยั้งทั้งสองฝ่ายไม่ใช่ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง


 

“เหลือเวลาอีกกี่วันจะเริ่มเข้าฤดู?”

 


“สิบกว่าวันค่ะ” ทีชัลลาหันข้อความไปให้ขนิษฐาอ่านบ้าง


 

“จดหมายจากศูนย์วิทยาศาสตร์นี่”


 

“ใช่ เขาบอกว่ากำลังพยายามติดต่อโลกที่คนในร่างเอ็นจาดากาจากมาพี่เลยบอกว่าถ้าภายในสิบวันได้ยิ่งดี” ชูรีหันไปมองหน้าพี่ชาย


 

“พี่ตั้งใจจะส่งเขากลับก่อนช่วงฮีทใช่ไหม?”


 

“ใช่ พี่กลัวเขาตกใจถึงเขากินยา พี่กินยา เจ้ายังอายุไม่ถึง คนรอบนอกสักวันยังไงก็ต้องเจอ” ทีชัลลาบอกชูรีที่กำลังอ่านข้อความต่อ


 

“คุณไมเคิล บี จอร์แดน กับ อีริค สตีเวนส์ คือบุคคลเดียวกันในโลกคู่ขนานแต่มีคนฝืนกฎธรรมชาติ พี่คิดว่าใคร?” เมื่อเธอพูดจบเชษฐา

ก็หันหน้ามา


 

“พี่กลัวว่าจะเป็นพี่เอง”


 

“ห้ะ ทำไมถึงคิดแบบนั้น?” ชูรีถามต่อ


 

“พี่คิดว่าตอนพี่ลากอีริคมาที่แล็บเจ้า เขาน่าจะเสียชีวิตไปแล้ว..” ทีชัลลาสันนิษฐานเอาตามที่คิดและถ้าหากเป็นแบบนี้จริงเขาจะหัวโขกโต๊ะเสียมันตรงนี้


 

“น้องไม่คิดแบบนั้น พี่คิดดีๆนะพี่อีริคตื่นขึ้นมาแล้วเอาแต่บ่นเรื่องฝันตัวเองแสดงว่าพี่เขาต้องฝันถึงโลกของเราก่อนหน้านี้แล้ว บวกกับที่พี่ลากพี่อีริคคนก่อนเพื่อมากินสมุนไพรรูปหัวใจมันก็น่าจะประจวบเหมาะพอดี” หญิงสาววาดภาพโฮโลแกรมประกอบไปด้วย ทีชัลลาประสานมือเข้าไว้ด้วยกันเป็นทุกครั้งในตอนที่เขากำลังใช้ความคิด


 

“น้องขอให้พี่ไตร่ตรองให้ดีนะอย่างน้อยไปคุยกับพี่อีริคตรงๆ” เขาลุกขึ้นก่อนจะพูดตัดบท


 

“ถ้าพี่กล้าพูดพี่จะฝากเจ้าไปทำไมกัน”


 

ทีชัลลาก้าวเท้าอย่างระมัดนะวังด้วยความเคยชินไปที่ห้องโถง ณ ตอนนี้มีกองทหารโดมิราเจยืนเฝ้าเป็นปกติ


 

“โอโคเยอยู่ไหน?”


 

“ท่านนายพลอยู่ข้างในค่ะฝ่าบาท” เขาพยักหน้าแล้วเดินไปหาหัวหน้ากองบัญชาการของกองทหารทันที


 

“โอโคเย”


 

“ฝ่าบาท?” หัวหน้ากลุ่มองครักษ์หันมาด้วยความแปลกใจ


 

“ไม่มีอะไรหรอกแค่อยากมอบหน้าที่เจ้าให้อารักขาเสียหน่อย”


 

“ฝ่าบาทเองหรือ? จะทรงเสด็จไปที่ไหนคะ?”


 

“เปล่า ไม่ใช่ข้าหรอกแต่เป็นเอ็นจาดากา” ทีชัลลาพูดจบโอโคเยก็เบิกตาโตตกใจอีกรอบ


 

“นี่ฝ่าบาท..”


 

“ใช่ ข้าช่วยชีวิตเขาแต่ตอนนี้คนที่อยู่ในร่างไม่ใช่เอ็นจาดากา ไว้ข้าจะอธิบายมากกว่านี้หากมีโอกาส”


 

“ฝ่าบาททรงมีแผนการอันใดอยู่ในพระทัย?” หญิงสาวหันไปถามกษัตริย์ของเธอเมื่อเห็นอีกฝ่ายหันออกไปมองหน้าต่างอย่างใช้ความคิด


 

“เปล่า ข้าแค่หวังว่าจะมีทางออกอื่นอีกนอกจากฆ่าเขาอีกรอบหนึ่ง”

 

 

.

 

 

.

 

 

.

 

 

ชีวิตนายแพทย์แซค แอฟรอน จิตแพทย์ประจำตัวของไมเคิล บี จอร์แดนเกินครึ่งอยู่ศูนย์วิทยาศาสตร์มากกว่าที่บ้านหรือโรงพยาบาลเสียอีกเพราะนอกจากคนที่นอนนิ่งยังเป็นคนไข้ของเขาแล้วก็เป็นเพื่อนคนเดียวที่เขามี แอฟรอนได้แต่หวังว่าอีกฝ่ายจะฟื้นขึ้นมาส่วนเรื่องโลกคู่ขนานเขาได้รับการอบรมไปก่อนหน้านี้แล้วเนื่องจากว่าโลกทุกวันนี้อะไรก็สามารถเป็นไปได้หมดเรื่องแปลกๆที่อยู่ไกลตัวเราก็ควรต้องรับรู้ไว้เช่นกัน


 

“คุณหมอทราบแล้วใช่ไหมครับว่าโลกขนานมีอะไรบ้าง?”


 

“ทราบครับ”


 

“มีโอกาสเป็นไปได้ที่คุณจอร์แดนจะไปอยู่ในโลกโอเมกาเวิร์สเพราะมีความคล้ายคลึงกับโลกมนุษย์มากที่สุด” นายแพทย์หนุ่มสงสัยกับคำศัพท์ที่ได้ยินขึ้นมาใหม่


 

“โอเมกาเวิร์ส?”


 

“ไว้ถ้าผมแน่ใจเมื่อไหร่แจ้งรายละเอียดอีกที” แซค แอฟรอนเดินไปชิดเตียงสีขาวสะอาดที่บนเตียงมีร่างเพื่อนตัวเองแล้วยื่นมือไปจับมือของไมเคิลที่ยังคงอุ่นอยู่


 

หวังว่าที่นู่นคงจะไม่แย่มากนะ


 

เขารู้ดีว่าเพื่อนของเขาเป็นคนที่มองโลกในแง่ดีเสมอถึงแม้ตัวเองจะแทบนอนไม่ได้เป็นปีๆหรือโลกปัจจุบันที่ประชากรน้อยลงจนขั้นวิกฤตความทุกข์ของไมเคิลก็มีเพียงแค่น้ำแอปเปิ้ลยี่ห้อที่ตนเองชอบหมดเท่านั้น


 

“ดอกเตอร์ครับ!! พบสัญญาณไม่มีที่มาจากพิกัดนอกโลกครับ!!” เสียงตะโกนเพียงเสียงเดียวเรียกความวุ่นวายจากทั้งชั้นมากองที่เดียวกันคนนอกองค์กรอย่างแซคพลอยสงสัยไปด้วยจึงเดินเข้าไปดูตามเสียงเรียก


 

“รบกวนเจ้าหน้าที่จดพิกัดหน่อยครับผมขอแบบชัดเจน” หัวหน้าใหญ่มองหน้าจอที่มีทั้งตัวเลขประลาดและลักษณะกราฟคลื่นเสียงที่รู้เรื่องเพียงกันแค่คนภายในเท่านั้น


 

“นี่ครับดอกเตอร์” กระดาษเล็กๆถูกส่งไปที่มือของคนที่ถูกเรียกว่าดอกเตอร์จากนั้นเหมือนทั้งห้องเงียบไปเสียพักใหญ่ สายตาทั้งหมดจับจ้องหัวหน้าของตนที่กำลังใช่ความคิดอะไรบางอย่างแล้วจู่ๆก็โพล่งขึ้นมาจนทีนี้แทบพากันว้าวุ่นทั้งองค์กร


 

“พิกัดโลกคู่ขนาน!!! เจ้าหน้าที่ทุกคนหาทางติดต่อกลับให้เร็วที่สุดเท่าที่เป็นไปได้!!!

 

 


TBC

 

 

หายไปนานเลยเพราะตันมากๆแล้วก็มีช่วงนอยจนแต่งไม่ออกแงงง ตอนนี้เหมือนจะสั้นกว่าตอนอื่นๆหวังว่าจะชอบกันนะคะ คอมเม้นท์หรือกดให้กำลังใจเค้าด้วยน้าาา

 

แล้วไว้เจอกันตอนหน้าค่าา

B
E
R
L
I
N
?
Oxygen Blue Curve - Crosshair
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 34 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

37 ความคิดเห็น

  1. #28 Mkill (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 เมษายน 2561 / 23:20
    น้องน่ารัก อยากเห็นอาการฮีทกำเริบจัง^^
    #28
    0
  2. #27 ชื่อช้อยค่ะ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 เมษายน 2561 / 07:41
    ไม่นอยด์นะคะไรท์ ยังแต่งสนุกเหมือนเดิม สำหรับเราสั้นหรือยาวไม่เป็นไรขอให้มาก็ดัใจแล้ว
    #27
    0
  3. #26 J.Cecille (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 เมษายน 2561 / 00:20
    ไม่นอยด์นะคุณไรท์ เราชอบฟิคมากเลยค่ะ รออยู่สัมเหมออออ
    #26
    1
    • #26-1 kyupimin(จากตอนที่ 4)
      21 เมษายน 2561 / 01:05
      ขอบคุณมากๆเลยงับบแงง //นอยด์เรื่องอื่นค่ะแต่หายแล้วเป็นช่วงจังหวะในชีวิต55555
      #26-1
  4. #25 KillerxTB (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 เมษายน 2561 / 23:43
    โอ๋เอ๋นะคะไรท์เป็นอะไรรึเปล่าา ไม่งอนไม่นอยด์นะ ยังมาคนอ่านอยู่ตรงนี้ ยูฮู้วววววว
    #25
    1
    • #25-1 kyupimin(จากตอนที่ 4)
      21 เมษายน 2561 / 01:04
      นอยด์เรื่องทั่วไปค่ะ5555 หายแล้วเลยแต่งจนอัพได้ ขอบคุณที่เป็นห่วงงับ💕
      #25-1