My Dear ... [Yaoi] [Boy's Love]

ตอนที่ 25 : Special Part 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 148
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    11 ส.ค. 57




Part  1

 

 

 

ดวงจันทร์ลอยเด่นบนฟากฟ้า แสงนวลตาสาดส่องหยอกล้อกับหมู่ดาว

 

เดียร์เงยหน้าสูดอากาศเย็นๆเข้าปอด ดวงตาใสจับจ้องดวงจันทร์กลมโตที่คล้ายลอยตามมาในขณะที่เดียร์กำลังเคลื่อนที่ไปเรื่อยๆ

 

“อย่าปล่อยมือสิครับ เดี๋ยวตกนะ” เสียงทุ้มดังขึ้นพร้อมกับกระชับมือน้อยๆทั้งสองข้างไว้ที่เอวหนา

 

“นายกล้าทำฉันตกด้วยเหรอ?” เดียร์กระเซ้าไปพลางยู่หน้าน้อยๆ ได้ยินเสียงทุ้มหัวเราะเบาๆ

 

วายุปั่นจักรยานไปตามทางจักรยานของมหาวิทยาลัย บรรยากาศในเวลาสี่ทุ่มช่างเงียบสงบ

 

เดียร์เลิกงานจากร้านไอศกรีมสามทุ่ม วายุเดาว่าคนตัวเล็กคงอดไม่ได้ที่จะต้องหาอะไรทานในเวลากลางคืน ซึ่งวายุเดาไม่ผิดเลย
ไม่เสียทีที่มานั่งรอเดียร์ที่หน้าหอตั้งแต่สามทุ่ม หลังจากนั้นทั้งวายุและเดียร์ก็มาอยู่บนทางจักรยาน เดินทางไปยังร้านอาหารหน้ามหาวิทยาลัย

 

บรรยากาศหน้ามหาวิทยาลัยหลังสี่ทุ่มคึกคักกว่าตอนกลางวัน

 

วายุเลี้ยวจักรยานเข้าจอดหน้าร้านอาหารตามสั่งเล็กๆ

 

“อยากกินผัดพริกหมู” เดียร์เงยหน้าบอกร่างสูง วายุยิ้มให้น้อยๆ ยื่นมือกุมมือบางไว้ ออกแรงดึงน้อยๆ เป็นเชิงว่าให้เดินไปด้วยกัน

 

วายุนำเดียร์เข้าไปจับจองที่นั่งภายในร้าน

 

เดียร์หยิบรายการอาหารบนโต๊ะ กวาดตามองหาสิ่งที่อยากทาน
วายุหยิบปากกากับกระดาษเตรียมเขียนรายการอาหารตามคำสั่งของคนตัวเล็กอย่างรู้หน้าที่

 

“เอาผัดพริกหมู ปลานิลนึ่งมะนาว ไก่ทอด  นายจะเอาอะไรไหม?”

 

เดียร์เงยหน้ามองร่างสูงที่กำลังจดยิกๆลงกระดาษเปล่าแผ่นเล็กๆ … วายุส่ายหน้าตอบพลางอมยิ้มน้อยๆ

 

ตัวแค่นี้แต่กินเยอะจังน้าที่กินเข้าไปมันไปอยู่ไหนหมดกัน

 

“เครื่องดื่มล่ะครับ เอาอะไรดี”

 

“น้ำเปล่าดีกว่า”

 

วายุเขียนรายการอาหารลงไปตามคำสั่ง ไม่ลืมเขียนข้าวเปล่าสองจานที่คนตัวเล็กไม่ต้องพูดเขาก็รู้ว่าต้องเขียนลงไป

 

อ่านรายการอาหารทวนซ้ำให้คนตัวเล็กฟังอีกรอบ พนักงานในร้านจึงมาเก็บออเดอร์ไป

 

“เหนื่อยไหม?” เสียงทุ้มเอื้อนเอ่ยพลางจับจ้องใบหน้าใสที่ระเรื่อไปด้วยสีชมพูจางๆ ท่าทางคงเหนื่อยจากงานที่ทำ
ไหนจะเรียนตอนกลางวันอีก 
  เดียร์เพียงยิ้มหวานมาให้พลางส่ายหน้าเบาๆ

 

… เห็นเดียร์เหนื่อยขนาดนี้เขารู้สึกเป็นห่วงอย่างบอกไม่ถูก

 

เขาเคยบอกให้เดียร์เลิกทำงานตั้งแต่ยังจีบเดียร์ไม่ติด ตอนนั้นเล่นเอาเดียร์โวยวายไปอยู่พักใหญ่

ต้องหาวิธีง้อสารพัดกว่าเดียร์จะยอมคุยด้วย พอจีบติด เขาลองบอกให้เดียร์เพลางานลงก็โดนงอนอีก

สุดท้ายเลยปล่อยให้เจ้าตัวทำตามใจไป แต่มีข้อแม้ว่าต้องให้เขาไปรับไปส่งเดียร์ที่ร้านด้วยตัวเอง

บอกตามตรง เขาไม่ไว้ใจเจ้านายของเดียร์ที่ชื่อไอ้ล็อคอะไรนั่นเลย

 

“พี่วายุ! …พี่เดียร์!”  เสียงใสดังเข้ามาจากภายนอกร้าน

 

เจ้าของชื่อทั้งสองคนหันไปตามเสียงเรียก

 

วายุเห็นน้องชายตัวเองยืนโบกมือให้สุดแรงอยู่บริเวณนอกร้าน

 

แต่เดี๋ยวก่อน! …. อาโปไม่ได้มาคนเดียว

 

“พี่ล็อค สวัสดีครับ อาโปมาไงเนี่ยเรา” เดียร์รีบทักทายคนสองคนที่ยืนอยู่นอกร้าน

 

ท่าทางของเดียร์ทำเอาวายุคิ้วกระตุก

 

พูดถึงก็มาเลยนะไอ้เจ้าของร้านบ้าบออะไรเนี่ย

 

อาโปดูมีท่าทีลังเลเล็กน้อย อาโปเงยหน้าคุยอะไรกับไอ้ล็อคไม่รู้ ดูเหมือนว่าอาโปจะเข้ามาหาเขากับเดียร์
แต่ไอ้ล็อคอะไรนั่นเหมือนไม่อยากให้อาโปเข้ามา

 

… จริงๆ ไอ้ล็อคมันดูห่างๆจากเดียร์ไปนะ

 

ตั้งแต่มันรู้ว่าเขากับเดียร์เป็นแฟนกัน

 

“พี่วายุ พี่เดียร์ ผมต้องไปแล้ว… ไว้เจอกันนะพี่” อาโปหันมาตะโกนบอกก่อนจะถูกคนตัวสูงข้างๆลากเดินไปด้วยกัน

ท่าทางที่ดูยังไงก็รู้ว่าอาโปโดนฉุดทำเอาคนเป็นพี่ชายถึงกับนั่งไม่ติด

 

“เฮ้ยอาโป  ไอ้ล็อค มึงจะทำอะไรน้องกูวะ!” วายุโพล่งไปโดยไม่ทันตั้งตัว ตั้งท่าจะลุกตามสองคนนั้นไป
แต่ทว่ามือน้อยๆของคนที่นั่งตรงข้ามออกแรงคว้าแขนหนาไว้ได้ก่อน

 

“พี่ล็อคไม่ทำอะไรอาโปหรอก เชื่อใจได้”

 

ทำไมยิ่งเดียร์พูดอย่างนั้นเขายิ่งอยากกระโดดถีบขาคู่ใส่ไอ้ล็อคมากขึ้นกันนะ

 

เดียร์เชื่อใจไอ้ล็อคขนาดนั้นเลยเหรอ!

 

เดียร์เชื่อใจไอ้ล็อคกี่เรื่องแล้วทำไมต้องเป็นไอ้ล็อคด้วยวะ!

 

“ทำหน้าแบบนี้ แสดงว่าคิดมากเรื่องพี่ล็อคอีกแล้วใช่ไหมเนี่ย”

 

ยิ่งคบกัน เขายิ่งรู้ว่าเดียร์อ่านใจเขาได้เก่งขึ้น

 

คนตัวเล็กกระชับมือน้อยๆเข้ากับมือหนา ออกแรงจับไว้แน่นๆ

 

“พี่ล็อคเป็นแค่เจ้านาย โอเค? ..ไม่สำคัญว่าจะเจอใครก่อนหรือหลัง ถ้าคนที่ใช่ยังไงก็ใช่ ถ้าไม่ใช่ก็คือไม่ใช่”

 

เสียงหวานที่เอื้อนเอ่ย ทำเอาวายุอบอุ่นในหัวใจอย่างประหลาด

 

วายุกระชับมือตัวเองเข้ากับมือน้อยๆ เอ่ยเบาๆ… “ขอโทษ

 

เดียร์ยิ้มแป้น ส่ายหน้าน้อยๆเป็นเชิงว่าไม่เป็นไร

 

วายุหยิบน้ำเปล่าเย็นๆมาดื่มดับอาการวู่วาม รอไปสักพัก ข้าวสวยร้อนๆ กับอาหารอุ่นๆก็มาตั้งเรียงรายตรงหน้า

 

เดียร์ลงมือจัดการอาหารตรงหน้าทันที มีวายุคอยหยิบนั่นตักนี่ไปใส่ในจานข้าวให้ ถึงจะถูกคนตัวเล็กเอ็ดเบาๆว่าไม่ต้อง
แต่วายุกลับแสร้งทำเป็นหูทวนลมเสียนี่

 

“ล้นจานแล้ว พอก่อน” นั่นแหละ วายุถึงได้หยุดจริงๆ

 

วายุเริ่มตักอาหารใส่จานตัวเอง ลงมือทานบ้าง

 

สายตาคมจับจ้องท่าทางน่ารักของคนตัวเล็กไม่วางตา

 

เสียงโทรทัศน์ที่เปิดในร้านดังเข้ามาเป็นพักๆ... เหมือนได้ยินเสียงรายงานข่าวรอบดึกจบไปแล้ว

 

ต่อไปก็คงเป็นละคร

 

วายุเห็นป้าแม่ครัวหารีโมทมาเพิ่มเสียงโทรทัศน์ ได้ยินแกบ่นกับพนักงานคนอื่นว่าละครเรื่องโปรดกำลังจะมา

 

“เรื่องนี้ฉันชอบมากเลยนะพระเอกเป็นวิญญาณด้วย” ป้าแม่ครัวนั่งบนเก้าอี้ไม่มีพนัก หันไปคุยกับพนักงานที่ล้างจานอยู่ใกล้ๆ

 

ตอนนี้ลูกค้าในร้านแน่นจนไม่มีที่ว่าง ยังไม่มีใครเข้าออกร้าน ป้าแกเลยนั่งพักได้

 

“พระเอกเป็นผี น่าดูตรงไหนป้า น่ากลัวออก” หญิงสาวที่นั่งล้างจานอยู่เอ่ยออกมา

 

“แกไม่รู้อะไร เพราะพระเอกเป็นผีนี่แหละสนุก นางเอกเห็นผีได้ด้วยนะ นี่แล้วแกดู พระเอกหล่อขนาดนี้ ฉันจะพลาดได้ง๊าย~!

 

พระเอกเป็นผี… นางเอกเห็นผี

 

เนื้อเรื่องฟังดูแปลกๆแฮะ แล้วจะรักกันได้ยังไง คนกับผีเนี่ยนะ

 

วายุเคี้ยวข้าวไปเงียบๆ ไม่ได้ตั้งใจจะฟังที่ป้าแกพูดหรอก ถ้าป้าแกไม่พูดเสียงดังจนได้ยินกันทั้งร้านแบบนี้

 

เดียร์ละจากจานข้าว หันหน้าไปทางโทรทัศน์  ในปากยังเคี้ยวข้าวหนุบหนับ

 

ดวงตาใสจับจ้องโทรทัศน์ที่ตัวละครกำลังดำเนินเรื่องอยู่ ดูอยู่อย่างนั้นจนกลืนข้าวหมดปาก ก่อนเอ่ยออกมา

 

“เห็นผีได้ไม่เห็นแปลกเลย”

 

เดียร์ไม่ได้สนใจละครต่อ คนตัวเล็กหันกลับมาจดจ่ออยู่กับจานข้าวอีกครั้ง

 

วายุขมวดคิ้วน้อยๆ 

 

เดียร์เคยบอกเขาว่าเดียร์มีสัมผัสพิเศษ แต่เรื่องแบบนี้จะเชื่อได้สักแค่ไหนกัน

 

แต่ถึงจะว่าอย่างนั้น หลายครั้งที่เขาสังเกตว่าเดียร์มีท่าทางแปลกๆ

 

เหมือนเดียร์คุยคนเดียวบ้าง ทำอะไรแปลกๆบ้าง

 

แล้วมันจะเกี่ยวกับที่เดียร์มีสัมผัสพิเศษหรือเปล่า?

 

วายุสะบัดหน้าน้อยๆขับไล่ความคิดที่ชวนสับสน

 

เขาไม่เชื่อเรื่องอะไรก็ตามที่วิทยาศาสตร์พิสูจน์ไม่ได้

 

ใช้เวลาไม่นานเดียร์ก็ทานข้าวเสร็จ วายุเริ่มชินกับอาการทานเยอะของเดียร์แล้ว

 

กับข้าวทุกจานแทบไม่เหลืออะไรที่กินได้

 

“พรุ่งนี้วันหยุด ไปเที่ยวกันไหม?” เดียร์ตะโกนฝ่าแรงลม ขณะซ้อนท้ายจักรยานคันเดิม

 

“อยากไปไหนครับ?” เสียงทุ้มตอบกลับ กระชับมือน้อยๆเข้ากับเอวให้แน่นขึ้น

 

เดียร์ชะงักไปเล็กน้อย ดวงตากลมโตกวาดมองไปรอบๆ

 

รูปร่างคล้ายสีควันบุหรี่ลอยไปลอยมาผ่านตาเดียร์ไปเรื่อยๆตามทาง หลากหลายหน้าตา หลากหลายรูปร่าง
เดียร์ยิ้มทักทายไปตามมารยาทเมื่อเห็นว่าบางตนหยุดยิ้มให้

 

คิดตามที่วายุถาม

 

ไปเที่ยวที่ไหนเหรอ

 

จริงสิ!

 

“ไปสวนสนุกกัน”

 

 

 

 

 

# My dear

 

 

ตอนพิเศษพาร์ทแรกมาแล้วค่ะ ><~~

ขอโทษมากๆค่ะ ดองไว้นานมาก TT_TT

แอมแว้บไปเปิดเรื่องใหม่แล้วนะคะ ลงไปได้ ตอนแล้วค่ะ ฮี่ๆๆๆ ^^

เรื่อง Moonlight… แค่ทำงานกลางคืน  ฝากด้วยนะคะ ^///////^

ขอไปปั่นตอนพิเศษของน้องเดียร์พาร์ท ต่อก่อนนะคะ

 

จะรีบมาต่อโดยพลันฮับ ^//////////^


นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

65 ความคิดเห็น