My Dear ... [Yaoi] [Boy's Love]

ตอนที่ 24 : Chapter 23

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 249
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    29 มิ.ย. 57



เสียงนาฬิกาปลุกดังลั่นในตอนเช้า

 

หน้าต่างบานน้อยถูกเปิดทิ้งไว้ส่งผลให้ลมอ่อนๆยามเช้าพัดผ่านเข้ามา

 

เจ้าของนาฬิกาซุกหน้าแน่นเข้ากับผ้าห่ม มือน้อยๆคลำหาที่มาของเสียงน่ารำคาญนั้น พอสัมผัสถึงวัตถุที่ส่งเสียงร้อง มือบางตะปบเจ้าวัตถุนั้นอย่างไม่ออมแรงเสียงน่ารำคาญของนาฬิกาปลุกเงียบลงทันที

 

แต่ความน่ารำคาญยังไม่หมดไปแค่นั้น

 

แรงสั่นสะเทือนที่สัมผัสได้จากแผ่นหลังทำเอาร่างเล็กที่นอนอยู่บนเตียงขมวดคิ้วแน่น ปรือตาน้อยๆมองหาที่มาของแรงสั่นสะเทือนนั้น

 

โทรศัพท์มือถือนี่เอง

 

เจ้าของโทรศัพท์แทบโยนโทรศัพท์ไปไกลๆ ถ้าไม่ทันเห็นตัวหนังสือหราบนหน้าจอว่า “พรีเซนต์งาน 9 โมง”

 

เท่านั้นล่ะ ร่างเล็กกระโจนลงจากเตียงทันที

 

นี่มัน 8 โมงแล้ว!!!

 

พู่กันในชุดเตรียมไปเรียนยืนมองเพื่อนตัวเองที่เพิ่งลุกไปเข้าห้องน้ำอย่างปลงๆ

 

ไม่ใช่ว่าพู่กันไม่พยายามปลุกนะ

 

ทั้งดึง ทั้งทุบ ทั้งตะโกนก็แล้ว ไอ้เดียร์ก็ไม่สะเทือนเลยแม้แต่น้อย

 

รอจนถึงเวลาตื่นของมันนั่นแหละ

 

วันนี้มีพรีเซนต์งานตอน 9 โมง นับจากตอนนี้ก็เหลือเวลาอีกเกือบๆชั่วโมงที่ต้องไปให้ถึงห้องเรียน

 

ป่านนี้ไอ้โต้งคงไปเตรียมตัวอยู่ที่หน้าห้องเรียนแล้วมั้ง

 

แหงล่ะ โปรเจคปลายภาคแบบนี้

 

อดหลับอดนอนมาเกือบเดือน

 

ทุ่มเทมาขนาดนี้แล้ว ก็ต้องทุ่มเทต่อไปจนเสร็จ

 

ช่วงสุดท้ายของเทอมนี่ตัดสินความเป็นความตายของชีวิตเลยนะ

 

คะแนนจะได้มากหรือน้อยขึ้นอยู่กับช่วงนี้เลย

 

ดีที่งานของปลายภาคมีนำเสนอไม่กี่วิชา บางวิชาพอเสร็จรายงานกลางภาคแล้วก็รอสอบปลายภาคอย่างเดียว

 

หนึ่งเทอมนี่ผ่านไปเร็วจริงๆนะ

 

เผลอแป๊บเดียวก็ปลายภาคซะแล้ว

 

“ไปเร็วมึง” เดียร์ใช้เวลาวิ่งผ่านน้ำกับใส่เสื้อผ้าเร็วอย่างน่าอัศจรรย์ วิ่งนำพู่กันไปใส่รองเท้าที่ประตู

 

โปรเจคสุดท้ายของเทอมนี้ขอให้ผ่านไปได้ด้วย A เถอะ !

 

หลังจากช่วงทรหดของการนำเสนองานผ่านพ้นไป

 

เดียร์เดินนำโต้งกับพู่กันมานั่งพักที่ม้าหินอ่อนบริเวณสวนหน้าคณะ

 

“เสร็จซะที” พู่กันครางออกมาอย่างเหนื่อยๆ

 

เดียร์ถอนหายใจแรงๆเหมือนได้ปลดปล่อยความเครียดไปบ้างแล้ว

 

“ยังไม่เสร็จดีเหลือสอบ” เดียร์ครางออกมาเบาๆ  โต้งได้แต่มองเพื่อนตัวเล็กซ้ายขวา ท่าไม่ดีเท่าไรแฮะ

 

“เดี๋ยวกูไปซื้อน้ำ รอกูแป๊บ” โต้งว่าจบก็ลุกออกไป

 

เดียร์กับพู่กันบอกขอบใจอุบอิบตามหลังไป

 

หลังจากนี้คือช่วงของการอ่านหนังสือสอบเต็มๆ

 

ส่งรายงานหมดแล้ว

 

นำเสนองานหมดแล้ว

 

ทีนี้นับถอยหลังสู่วันสอบได้เลย

 

และเพราะเป็นช่วงใกล้สอบ บางวิชาก็ปิดคลาสไปบ้างแล้ว ให้เวลานักศึกษาไปเตรียมตัวสอบกัน

 

และเพราะอย่างนั้น ทำให้ทั้งสามคนมานั่งคอตกอยู่ที่ม้าหินอ่อนได้ เพราะวิชาที่ต้องเรียนก็ปิดคลาสกันหมดแล้ว

 

นักศึกษาพลุ่กพล่านในที่สาธารณะกว่าเวลาปกติ

 

บ้างวิ่งส่งงาน บ้างนั่งอ่านหนังสือ บ้างจับกลุ่มติว

 

เดียร์มองภาพเหล่านั้นด้วยความชินตา

 

“พี่เดียร์!!!” เสียงหวานใสตะโกนมาแต่ไกล เจ้าของชื่อหันมองที่มาของเสียงทันที

 

เดียร์เห็นน้องรหัสยืนโบกมืออยู่ไกลๆ ข้างๆอาโปมีเพื่อนผู้หญิงและผู้ชายรวมกันประมาณ 3-4 คน อาโปหันไปคุยอะไรกับเพื่อนสักพักก็แยกตัวมาหาเดียร์

 

“พี่เดียร์ พี่พู่กัน ดูเหนื่อยๆนะครับ” อาโปวางหนังสือที่หอบมาลงบนโต๊ะ  รุ่นพี่สองคนยิ้มแหยๆไปให้

 

“พรีเซ้นต์งานวิชาในตำนาน แทบลากเลือด” พู่กันบ่นออกมา เดียร์พยักหน้าเห็นด้วยอยู่ข้างๆ

 

ไม่นานโต้งหิวน้ำและขนม ติดมือกลับมาที่โต๊ะ

 

“พอดีเลยพู่กัน พี่กำลังคิดอยู่ว่าจะคุยกับพวกมันยังไงดี” โต้งเปรยออกมาเมื่อเห็นรุ่นน้องตัวเล็กนั่งรวมอยู่ด้วย

 

“ครับ?” อาโปไม่ค่อยเข้าใจที่โต้งพูดเท่าไรนัก

 

“พี่ก็พูดไม่ค่อยเป็น อะไรแบบ หวานๆดีๆ อะไรแบบนั้นน่ะ พวกปลอบ ให้กำลังใจ พี่ก็..

 

“อ๋อฮ่าๆๆๆๆ” พู่กันหัวเราะร่ากับท่าทีของโต้ง และเพราะคำพูดของโต้งทำเอาเดียร์กับพู่กันหลุดขำออกมาด้วย

 

“มึงคิดมากว่ะ พวกกูไม่ได้เป็นอะไรมากขนาดนั้น” พู่กันว่าอย่างหน่ายๆ โต้งได้แต่ยิ้มแหะๆมาให้

 

สักพักพู่กันเริ่มบ่นถึงตอนที่นำเสนอ พอเป็นอย่างนั้นเดียร์เลยร่วมด้วยเสียเลย มีโต้งคอยแทรกเป็นระยะ อาโปนั่งฟังไปเงียบๆ บางคำพูดรุ่นพี่ก็นินทาอาจารย์ บางคำพูดก็ชมอาจารย์ บางคำพูดก็เหน็บแนมเพื่อนร่วมคลาส ฟังไปก็เพลินดีเหมือนกัน แถมรุ่นพี่ยังมีคอยหันมาเตือนว่าวิชานี้โหดยังไงเป็นพักๆ

 

อาโปนั่งฟังไปเรื่อยๆ ในขณะที่กำลังจ้องใบหน้าหวานของพี่รหัสที่กำลังคุยอย่างออกรสชาติ สายตาของอาโปพลันเหลือบไปเห็นอะไรบางอย่างลับๆล่อๆอยู่ไม่ไกลจากด้านหลังพี่รหัสเท่าไรนัก

 

อาโปคงจ้องสิ่งลับๆล่อๆนั่นนานไปหน่อย จนเดียร์ทักออกมา

 

“อะไรหรืออาโป?” เดียร์หันไปมองตามสายตาของรุ่นน้อง

 

เท่านั้นก็พอจะรู้ได้ว่าอาโปมองอะไร

 

“เพื่อนพี่ชายอาโปนี่?”

 

ชายหนุ่มสามคนสะดุ้งสุดตัวเมื่อรู้ว่าโดนจับได้

 

เดียร์เล่นโบกมือให้ขนาดนี้ จะซ่อนตัวต่อไปก็แปลกๆเนอะ

 

“ใครหรือเดียร์?” พู่กันถามเบาๆ

 

“เพื่อนพี่ชายอาโป” เดียร์ตอบไปเบาๆ ในขณะที่ชายหนุ่มทั้งสามคนค่อยๆเคลื่อนย้ายตัวเองมาล้อมหน้าล้อมหลังเดียร์จนเต็มพื้นที่ โต้งคอยกันตัวพู่กันให้ห่างจากหนึ่งในสามคนที่เฉียดมาใกล้พู่กันเกินไป

 

“พวกพี่ไม่มีเรียนกันหรือไง?” อาโปถามออกไป น้ำเสียงไม่ค่อยยินดีนัก

 

ทั้งสามคนมองหน้ากันเลิ่กลั่ก

 

“ไม่มี เรียนเสร็จหมดแล้ว ว่าง” เพชรเป็นคนตอบออกมา

 

“แล้วทำไมถึงมาอยู่แถวนี้?” อาโปยังคงถามต่อไป

 

“ก็” เพชรลากเสียงยาว ส่งสายตาขอความช่วยเหลือไปให้เพื่อนทั้งสองคน

 

“เดินเล่น” ต้นที่นั่งข้างๆเดียร์เป็นคนตอบออกไป

 

ทำเอาคนทั้งสี่คนที่นั่งอยู่ก่อนขมวดคิ้วทันที

 

“เดินเล่นไกลจังนะพี่” อาโปแขวะเข้าให้

 

คณะวิทย์ฯ กับคณะโบราณฯอยู่ใกล้กันนักนี่

 

“ยืดเส้นยืดสายน่า”

 

จะให้บอกได้อย่างไรว่าแอบตามเดียร์

 

ไอ้ว่างน่ะ ไม่ได้โกหกหรอก

 

ตั้งแต่เจอเดียร์ที่โรงพยาบาลตอนนั้นก็เกิดอยากทำความรู้จักขึ้นมาทันที พวกเขามีกันตั้ง 3 คน มาบุกไปทั้งสามคน มันต้องมีคนใดคนหนึ่งได้บ้างละว้า

 

เดียร์เริ่มหันมาคุยกับคนมาใหม่ทั้งสามคน แนะนำให้โต้งกับพู่กันรู้จัก ….ต้องยอมรับว่าต้น เพชร บิ๊ก เป็นคนเข้ากับคนง่ายพอสมควร ได้คุยกับไอ้โต้งไม่เท่าไร นี่จะชวนกันไปกินน้ำสีกันแล้ว

 

เที่ยงๆแบบนี้ แดดแรงแบบนี้ ไหนๆก็ว่างกันแล้ว เดียร์เลยชวนทุกคนไปร้านไอศกรีมที่ทำงานอยู่

 

มันน่าจะดีกว่าไปนั่งก๊งน้ำสีทองกันแต่วันอย่างนี้แหละน่า

 

เดียร์เล่นชวนขนาดนี้ สามหนุ่มคณะวิทย์มีหรือจะปฏิเสธ

 

ร้านไอศกรีมเป็นที่หลบร้อนของผู้คนได้เป็นอย่างดี

 

ลูกค้าเข้าออกเรื่อยๆเป็นพักๆ

 

เดียร์นำทุกคนเข้าไปในร้าน

 

พี่ข้าวที่อยู่หลังเคารน์เตอร์เงยหน้าขึ้นต้อนรับทันที

 

“อ้าว เดียร์” พี่ข้าวส่งยิ้มให้ เมื่อเห็นว่าเป็นรุ่นน้องที่รู้จักก็กลับไปจัดเอกสารต่อ ข้างๆพี่ข้าวมีพี่ปิ่นเป็นลูกมือช่วยอยู่

 

เดียร์เดินนำทุกคนไปที่โต๊ะว่าง ก่อนเดินเลี่ยงมาหยิบเมนูไปให้ทุกคนดู

 

ชินแล้วล่ะกับการบริการแบบนี้

 

เช่นเดียวกันกับโต้งที่ผละออกไปส่องถังไอศกรีม หยิบถ้วยไอศกรีมออกมาเรียงกันอย่างตั้งใจ

 

เดียร์กวาดสายตามองหาเจ้าของร้าน

 

ไม่นาน เจ้าของร้านก็โผล่มาจากหลังร้าน

 

เสื้อเชิ้ตชุ่มไปด้วยเหงื่อท่าทางแบบนี้คงไปขนของหลังร้านด้วยตัวเองอีกแล้วแน่ๆ

 

“มีอะไรให้ช่วยไหมครับ?” เดียร์วิ่งไปดักหน้าพี่ล็อค คนตัวโตชะงักไปด้วยความตกใจ

 

“อ้าว! ยังไม่ถึงเวลางานไม่ใช่หรือ?” ล็อคเหลือบไมองนาฬิกาที่ผนังร้าน ท่าทางของล็อคทำเอาเดียร์ยู่หน้าน้อยๆ

 

“มาก่อนเวลางานไม่ได้หรือครับ”

 

“ไม่ใช่อย่างนั้นเดียร์ อย่าทำหน้าแบบนี้สิ” ล็อคส่งสายตาอ่อนโยนไปให้ อยากจะยื่นมือไปสัมผัสแก้มใสตรงหน้า แต่มือที่เพิ่งไปคลุกฝุ่นมาก็ยังไม่ได้ล้าง เดี๋ยวจะเปื้อนแก้มเนียนเสียเปล่าๆ

 

การกระทำของเดียร์กับเจ้าของร้านอยู่ในสายตาของ”เพื่อนใหม่” คณะวิทย์ฯทั้งสามคน

 

“แฟนหรือวะ?!” ต้นร้องออกมาเบาๆ พยายามแค่นเสียงให้เหลือเพียงเสียงกระซิบ ให้พอฟังรู้เรื่องอยู่

 

“เฮ้ย ไม่ใช่ม้าง เดียร์ดูนิ่งๆ ไม่น่าจะใช่แฟน” เพชรพูดไป สายตาก็ไม่ได้ละไปจากเดียร์เลย

 

“มึงๆ นั่น เค้าเข้าไปข้างหลังด้วยกันแล้ว” บิ๊กร้องลั่น

 

“โอ๊ย พวกพี่!!!”เสียงอาโปแว้ดเข้ามาก่อนที่ตัวจะมาถึง

 

อาโปแยกไปนั่งกับพู่กัน ส่วนชายหนุ่มคณะวิทย์ฯทั้งสามคนถูกปล่อยให้นั่งด้วยกันไปหนึ่งโต๊ะ

 

“ที่ตามมาเพราะแค่นี้หรือไง?!” อาโปเดินเข้ามาหยุดนิ่งที่รุ่นพี่ทั้งสามคน   ทำไมม่อกันเก่งขนาดเนี่ย

 

“ม่ะไม่ใช่ พวกพี่ก็อยากกินไอติมไง” ต้นว่าพลางก้มไปดูเมนูที่ถือค้างไว้ในมือ เพชรกับบิ๊กที่นั่งอยู่ข้างๆรีบเอาอย่างทันที

 

อาโปถอนหายใจแรงๆกลับไปนั่งกระแทกตัวที่เก้าอี้อย่างหน่ายๆ

 

เสียงกระดิ่งที่หน้าร้านดังขึ้น ตามมาด้วยเสียงหวานใสของพนักงานตัวเล็กเอ่ยต้อนรับลูกค้า

 

ล็อคมองหาที่มาของเสียงเมื่อครู่

 

หลายครั้งที่แยกเสียงไม่ออก เสียงพี่ข้าว พี่ปิ่น หรือเดียร์ ฟังๆไปก็ดูคล้ายกันหมด

 

“พี่วายุ!!

 

“ไอ้ยุ!!

 

เจ้าของชื่อที่เพิ่งเดินเข้าร้านไอศกรีมมาหันไปมองคนเรียก  ….ร่างสูงยิ้มน้อยๆอย่างงงๆ

 

“ทำไมมาอยู่ที่นี่กันหมดเลยวะ?”

 

เดียร์กำลังง่วนอยู่กับถังไอศกรีมตอนที่เสียงกระดิ่งดัง พอเสียงอาโปดังขึ้น เดียร์เลยหันไปมอง

 

“ใครวะ?” โต้งถามออกไปเบาๆ

 

“พี่ชายของอาโป”

 

เดียร์ว่าจบก็ยกไอศกรีมไปเสิร์ฟ

 

ไม่ได้เสิร์ฟให้ใครที่ไหน เดียร์ยกทั้งส่วนของเพื่อนๆและของตัวเองอกมาพร้อมกัน ลงมือนั่งทานไอศกรีมกับอาโปและพู่กัน ส่วนของอีกโต๊ะ เดี๋ยวโต้งจะยกออกมาทีหลัง

 

“สวัสดีครับ” เดียร์ยิ้มทักทายไปให้คนมาใหม่ที่นั่งอยู่โต๊ะข้างๆ ได้รับรอยยิ้มอ่อนโยนตอบกลับมา

 

“พี่วายุมาทำอะไรแถวนี้?” อาโปหันไปคุยกับพี่ชายตัวเองบ้าง

 

ถึงพี่วายุจะหายดีเป็นปกติแล้วก็เถอะ แต่ก็อดเป็นห่วงไม่ได้อยู่ดี

 

“มาดูมหาลัย คิดถึง พอดีมันร้อน ก็เลยหาที่นั่งเล่น”

 

“ที่ว่าไม่สบาย หายดีแล้วหรือครับ?” เดียร์ถามออกไปบ้าง

 

เดียร์คิดไปเองหรือเปล่าว่าสายตาของวายุที่ส่งมาดูอ่อนโยนเกินไป

 

ทำไมเดียร์รู้สึกร้อนวูบวาบไปทั้งหน้าแบบนี้นะ!

 

“หายดีแล้วครับ เทอมหน้าคงกลับมาเรียนเท่าที่เรียนได้ก่อน”

 

เดียร์ก้มหน้าหนีสายตาคมคู่นั้น มือบางเขี่ยไอศกรีมเล่น

 

ดีที่โต้งยกไอศกรีมมาเสิร์ฟโต๊ะนั้นพอดี ความสนใจของเจ้าของสายตาจึงเบี่ยงเบนไปได้บ้าง

 

“มึงคิดอะไรอยู่วะวายุ?” ต้นเอ่ยขึ้นมานิ่งๆเมื่อเห็นเพื่อนตัวเองเงียบเกินไป มันไม่ได้เงียบอย่างเดียวมันเอาแต่มองเดียร์ตาไม่กระพริบ

 

“กูคิดอะไรวะ?” วายุพึมพำเบาๆ

 

นั่นสิ เขาคิดอะไรอยู่

 

เขาแค่คิดว่าเดียร์น่ารักดี

 

ดูอ่อนโยนเป็นกันเองน่ารักน่ามอง

 

น่าคบเป็นแฟน

 

“กูสั่งมาสองถ้วย ถ้วยนี้กูให้มึง” บิ๊กยื่นไอศกรีมมาตรงหน้าวายุ

 

วายุขำออกมาน้อยๆเออดี ยังไม่ทันสั่งก็ได้ไอศกรีมละ

 

“เอาดีๆ มึงมามหาลัยเพราะอะไร?” เพชรถามออกไปบ้าง

 

“กูคิดถึงจริงๆ กูไม่ได้โกหก แต่ไม่ใช่เพราะเหตุผลเดียวนี่หว่า”

 

“ว่าไป….

 

“กูอยากเจอเดียร์”

 

“คิดไว้ไม่มีผิด” ต้นสบถออกมาเบาๆ

 

ตอนนั้นเองที่วายุรู้สึกเหมือนถูกสายตาของเพื่อนทิ่มแทงเข้ามา

 

“ทำไมมองกูอย่างนั้นวะ?”

 

“ถ้ามึงคิดจะจีบเดียร์ด้วย พวกกูแม่งแพ้ตั้งแต่ยังไม่เริ่ม” บิ๊กส่ายหน้าอย่างหมดหวัง

 

“ยังไงวะ?”

 

“มึงดูตัวเองแล้วมึงดูพวกกู ใครจะไปสู้มึงได้วะ แค่หน้าตามึงก็ชนะขาดแล้ว แต่นี่มึงแม่งเสือกนิสัยดี  ไม่เจ้าชู้ ไม่กะล่อน  ไอห่า ใครจะสู้มึงได้วะ” ต้นร่ายยาวอย่างเคืองๆ 

 

“พวกมึงกำลังชมกูใช่ไหม?” วายุขำน้อยๆ ตกลงมันด่าหรือมันชม?

 

“พวกกูไม่สู้ แต่ก็ใช่ว่าจะสนับสนุนมึงไม่ได้” เพชรว่าออกมา ท่าทางเริ่มจริงจัง ทำเอาบิ๊กกับต้นจริงจังด้วย

 

“กูยอมหลีกทางให้” ต้นตบบ่าวายุ ท่าทางให้กำลงใจเต็มที่  ต้นคงคิดว่าตัวเองเป็นพระเอกผู้เสียสละอยู่แน่ๆ

 

“เอาไงก็เอา” บิ๊กตบบ่าวายุอีกข้าง

 

วายุยิ้มร่า

 

สายตาคมจับจ้องไปที่ร่างเล็กที่กำลังคุยอย่างออกรสชาติ

 

แค่มองแก้มใสก็รู้สึกถึงความอ่อนนุ่ม ผิวขาวเนียนชวนหลงใหลราวกับได้เคยสัมผัส

 

 “พวกมึงคอยดู” วายุอมยิ้มน้อยๆก่อนเอ่ยเต็มเสียง

 

“กูจะจีบเดียร์ให้ได้”

 

 

 

บริเวณหน้าร้านไอศกรีมเต็มไปด้วยผู้คนที่เดินผ่านไปผ่านมา แต่ไม่ว่าคนจะเยอะแค่ไหนก็ไม่มีใครมองเห็นสองร่างที่ยืนอยู่หน้าร้านไอศกรีมเลย

 

“บอกแล้ว..คู่กันแล้วยังไงก็ไม่แคล้วคลาดกัน”

 

“ไม่ได้บอกว่าไม่เชื่อ แต่ตอนนั้นมันทำใจลำบากนี่”

 

สองเสียงเถียงกันมาพักใหญ่

 

“เดียร์ลืมหมดแล้วจริงๆใช่ไหม?” กามเทพถามออกไปเบาๆ เห็นเดียร์ยิ้ม หัวเราะกับเพื่อนๆแล้วรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก

 

“ลืมหมดแล้ว ทั้งคู่เลย จริงๆต้องบอกว่า “ทุกคน”ลืมเรื่องที่เกิดขึ้นหมดแล้ว” ยมทูตเอ่ยอย่างอ่อนโยน สายตาทอดมองไปทางวายุที่กำลังสุมหัวพูดคุยกับเพื่อนอยู่

 

“เดียร์มองไม่เห็นพวกเราแล้วใช่ไหม?” กามเทพถามอีกครั้ง

 

รู้สึกตงิดใจอย่างไรไม่รู้ รู้สึกเหมือนเผลอสบตาเดียร์หลายครั้ง

 

“เอเรื่องลืมนี่ ลืมหมดแล้วแน่ๆ แต่เรื่องมองเห็นนี่..ไม่แน่ใจนะ บางทีอาจจะ

 

ทันใดนั้นกามเทพก็ต้องเบิกตากว้าง

 

“ไอ้ยมทูต พลาดตลอด! ถ้าจะลืมแล้วก็ต้องลืมให้หมดสิ! ดู! นั่น! เดียร์ยิ้มให้ฉันด้วย!! โธ่ ว้อย!!! ไอ้ยมทูต!!!!!!!!!!!

 

 

 

 

THE END

 

 

 

 

“It's finally Begins 

 

จบแล้วนะคะ >///////////////<

นิยายเรื่องแรกที่แต่งจบได้ภายในเวลาอันรวดเร็ว นี่เร็วมากเลยนะสำหรับแอม

3 เดือนสถิติใหม่เลย TT … ดีใจ

 

 

ขอบคุณทุกคนที่ติดตามให้กำลังใจมาตลอดค่ะ ^_^  

แอมมีแพลนว่าจะแต่งเรื่องใหม่ อีกแล้ว ><

แอบเปิดเรื่องไว้แล้ว ฮี่ๆๆๆๆ   ฝากติดตาม “น้ำแข็ง-สปาย” ด้วยนะคะ ^^

 

ขอบคุณเพลง The Beginning  ของศิลปินวง ONE OK ROCK ด้วยค่ะ ^_^

 

 

 My Dear...บางทีน่าจะมีตอนพิเศษนะคะ ^^

เดี๋ยวแอมขอตั้งสติก่อน แต่งเรื่องนี้แล้วแอมหลอนยังไงไม่รู้ (หัวเราะ) พูดคนเดียว(?)เก่งขึ้นทุกวัน

 

 

แวะไปทักทายพูดคุยกับแอมได้ทุกทางเลยนะคะ ทั้งเฟสบุ๊คและทวิตเตอร์ ^^

 

ขอบคุณทุกคนมากๆค่ะ <3 



อัยแอม


 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

65 ความคิดเห็น

  1. #60 ma_jung (@mameawxsoo2537) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 19 มกราคม 2558 / 12:50
    พี่ล้อคหันมาหาอาโปแล้วหรอ กริ้ดดด ก้ดีน้าาา
    #60
    0
  2. #49 nanae-zzang (@nanaebtyyy1610) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2557 / 22:21
    งื้อออ~ น่ารักกก จบแล้วต้องคิดถึงมากๆแน่ๆเลย คิดถึงเดียร์ที่น่ารัก คิดถึงวายุชายทะเล้น คิดถึงพี่ล็อกผู้อ่อนโยน อ้ากกก!!! ไรท์เค้ารอตอนพิเศษอยู่นะ
    #49
    0
  3. #48 Ferin-1996 (@supapit2539) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2557 / 15:36
    รอตอนพิเศษ 
    #48
    0
  4. วันที่ 30 มิถุนายน 2557 / 12:56
    จบแล้ว!! อะไรอ่า จบเร็วจังเลย อยากให้ต่ออีกสักหน่อยนะ ว่าวายุจีบเดียร์ยังไง แล้วเดียร์ทำไมถึงรักวายุ อยากอ่านต่อ นะๆๆๆๆๆ
    #46
    0
  5. วันที่ 30 มิถุนายน 2557 / 12:55
    จบแล้ว!! อะไรอ่า จบเร็วจังเลย อยากให้ต่ออีกสักหน่อยนะ ว่าวายุจีบเดียร์ยังไง แล้วเดียร์ทำไมถึงรักวายุ อยากอ่านต่อ นะๆๆๆๆๆ
    #45
    0
  6. #44 yaaa (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2557 / 23:48
    จบแบบคาดไม่ถึงมากค่าาา

    5555555555



    รอๆๆรอตอนพิเศษ
    #44
    0