My Dear ... [Yaoi] [Boy's Love]

ตอนที่ 2 : Chapter 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 466
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    19 เม.ย. 57



Chapter 1

 

 

เสียงนาฬิกาปลุกดังลั่น ตอนเช้า ในห้องพักขนาดย่อม ใจกลางกรุง

 

แสงแดดพยายามสาดส่องเข้ามาให้กระทบถึงเจ้าของนาฬิกาปลุกที่ยังหลับไม่รู้ตื่นสักที 

 

เสียงนาฬิกาแผดลั่นไม่หยุด เพื่อนร่วมห้องรีบวิ่งเข้าห้องนอนมาปลุกเจ้าของนาฬิกาทันที

 

“ไอ้เดียร์โว้ย!”  เสียงหวานใสดังขึ้น ขัดกับรูปประโยคสุดห้าว

 “ไอ้เดียร์! มึงไม่ตื่นไม่ว่า แต่ช่วยลุกมาปิดนาฬิกาไม่ได้รึไงวะ!

 

คนถูกเรียกบิดน้อยๆ ดึงผ้าห่มคลุมโปงหันหลังหนีคนมาปลุก

 

พู่กันคว้านาฬิกามาปิด ก่อนหันมายื้อยุดดึงผ้าห่มผืนใหญ่ออกไปจากตัวเพื่อน

 

แรงพู่กันกับแรงของเดียร์ไม่ได้เยอะไปกว่ากันนัก สงครามผ้าห่มครั้งนี้ค่อนข้างสูสี

 

จนกระทั่งธาตุอากาศบางใสที่ยืนดูเหตุการณ์มาตั้งแต่ต้นทนดูต่อไปไม่ไหว

 

สุดท้ายก็ได้แต่ยื่นมือมาช่วยพู่กันดึงผ้าห่มจนผ้าผืนนั้นร่วงไปกองอยู่ข้างเตียง

 

พู่กันยืนมองอย่างตะลึงในความสามารถของตัวเอง

 

เรี่ยวแรงมหาศาลแบบนั้นมันมาได้ยังไง!

 

“มึงมีเรียนไม่ใช่รึไงไอ้กัน” เดียร์ลุกมานั่งตาปรือมองเพื่อนที่ยืนอ้าปากค้างอยู่ปลายเตียง

 

ตอนนั้นเองคล้ายพู่กันเพิ่งได้สติ สะบัดหัวน้อยๆไล่ความคิดแปลกๆออกไป “มีน่ะมันมีแน่ๆ แต่มึงจะรอให้ห้องข้างๆมาปิดนาฬิกาให้รึไง!

 

เดียร์อ้าปากหาวกว้างๆ บิดตัวแรงๆ “ก็กำลังจะปิดแล้วมึงก็เข้ามา”  พู่กันได้แต่ส่ายหน้าน้อยๆ  เหลือบไปมองนาฬิกาเจ้าปัญหาที่เอ้งเม้งอยู่หัวเตียงก็ตระหนักได้ว่าสายแล้ว

 

“โจ๊กอยู่ในหม้อ อุ่นอีกทีก็กินได้ กูไปเรียนแล้วนะ”

 

พู่กันอยู่กับเดียร์มานาน นานแค่ไหนก็จำไม่ได้ ตั้งแต่จำความได้ก็วิ่งเล่นกับเดียร์แล้ว อยู่กินกับมันจนอยู่มหาวิทยาลัยเดียวกัน เรียนคณะโบราณคดีด้วยกัน จนตอนนี้ก็ปี 2 กันแล้ว จริงๆมีโต้งอีกคนที่เป็นเพื่อนร่วมทุกข์ร่วมสุขกัน แต่ทั้งพู่กันและเดียร์เพิ่งรู้จักโต้งตอนขึ้นมัธยมต้น แต่ถึงอย่างนั้นก็อยู่กันจนยืดยาวมาถึงมหาวิทยาลัยเลยนี่ล่ะ

 

ถึงจะเรียนคณะเดียวกัน แต่วิชาที่ลงเรียนก็ต่างกันไป เพราะทางมหาวิทยาลัยอนุญาตให้นักศึกษาจัดตารางเรียนเองได้  พู่กันและเดียร์ที่ต้องเรียนไปทำงานไปจึงจัดตารางเรียนเพื่อความสะดวกของชีวิต

 

เสียงปิดประตูห้องเป็นสัญญาณที่เดียร์รับรู้ว่าพู่กันออกไปจากห้องแล้ว

 

คนตัวเล็กยังนั่งตาปรืออยู่บนเตียง

 

วันนี้วันจันทร์ มีเรียนตอนบ่าย

 

คิดอย่างนั้นก็ล้มตัวลงนอนไปอีกครั้ง

 

ไม่ได้สนใจธาตุอากาศที่ยืนอยู่ในห้องด้วยเลย

 

“ยังจะนอนต่ออีก” พึมพำเบาๆก่อนย่างกรายเข้าไปหาคนตัวเล็กที่นอนอยู่

 

“เดียร์ ลุกเถอะ สายแล้วนะ” ใบหน้าคมโน้มต่ำลงไปกระซิบริมหู

แตะตัวกันไม่ได้ แต่ได้ใกล้ชิดก็ยังดี

 

เสียงที่ดังอยู่ใกล้เกินไปทำให้เดียร์ลืมตาโพลง

 

ลืมไปเลย ลืมได้ยังไง!

 

ลืมได้ยังไงว่ามี”ใคร”อยู่ในห้องด้วย

 

เดียร์เด้งตัวลุกขึ้นนั่ง ถอยร่นไปชิดหัวเตียง ธาตุอากาศที่ว่านั่งอมยิ้มอยู่ข้างๆ

 

“นายเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่?” เดียร์กระวีกระวาดลุกไปตั้งหลักบนพื้น อย่างน้อยยืนอยู่บนพื้นก็ยังดีกว่านั่งอยู่บนเตียง

 

“ผมอยู่ในห้องนี้ตลอดเวลานะ” วายุยิ้มทะเล้น ท่าทางที่ทำเอาเดียร์ขมวดคิ้ว ยู่หน้า

 

เหนื่อยจะต้องต่อล้อต่อเถียงกับธาตุอากาศที่อยู่ตรงหน้าแต่เช้า เวลานอนดีๆหายไปหมด!

 

มันผิดพลาดตั้งแต่ตอนนั้น! ตอนที่เดียร์กับพู่กันย้ายหอ

 

ด้วยปัญหาเดิมๆเรื่องเดิมๆ ปัญหาของเดียร์ที่พู่กันรับรู้แล้วเข้าใจ

 

เรื่องที่เดียร์มีสัมผัสพิเศษ !

 

เดียร์มีความสามารถพิเศษนี้ตั้งแต่อยู่มัธยมปลาย และความสามารถยิ่งเข้มข้นไปอีกเมื่อเข้ามหาวิทยาลัย ไม่ใช่ว่าเดียร์ไม่กลัว

 

เพราะกลัวนี่ไงเลยต้องย้ายหอแล้วย้ายหออีก

 

ถ้าไม่ใช่เพราะหอที่ย้ายไปแต่ละที่จะมีวิญญาณคอยก่อกวนตลอดล่ะก็นะ  ไม่ได้มาก่อกวนแบบในหนังผีที่เคยดู แต่มาเป็นวิญญาณผู้ชายที่คอยตื๊อ ตอแย แหย่ หยอกล้อ แซว หรืออะไรเทือกนี้  

 

นี่เป็นอีกสาเหตุหนึ่งที่เดียร์กลัว และไม่ชอบเอามากๆ!

 

ลำพังแค่เจอมนุษย์เพศชายตามตื๊อหรือเข้ามาวุ่นวาย เขาก็ระอาพอแล้ว นี่ยังเจอแม้กระทั่งวิญญาณ! ก็ไม่รู้ว่าวิญญาณผู้หญิงหายไปไหนหมดนะ

 

ไม่ใช่ว่าเดียร์ไม่เคยจีบผู้หญิง แน่นอนเกิดเป็นผู้ชายทั้งทีมันก็มีจีบสาวบ้าง แต่พอจีบติด แล้วคบกันไปได้สักพักก็โดนบอกเลิก สาเหตุส่วนใหญ่ที่โดนบอกเลิกเพราะผู้หญิงรับไม่ได้ที่เพื่อนๆของเธอทักว่าเธอคบกับทอม   คิดมาถึงตรงนี้ยิ่งปวดใจ เขาเป็นผู้ชายนะโว้ย เดียร์อยากตะโกนให้ดังไปถึงดาวพลูโต

 

ห้องที่เดียร์กับพู่กันอยู่ตอนนี้เป็นห้องที่เพิ่งย้ายเข้ามาได้ 3 วัน

 

มาวันแรกก็เจอเลย

 

วายุเดียร์จำชื่อได้ พ่อคุณเล่นมาแนะนำตัวตั้งแต่วันแรกที่ย้ายเข้ามา

 

ถึงเดียร์จะเจอวิญญาณผลุบๆโผล่ๆอยู่บ่อยๆ แต่มันก็ยังไม่ชิน แล้ววายุเล่นมาโผล่ตอนกำลังจะเข้าห้องน้ำ อารามตกใจทำให้เดียร์จำทุกอย่างในตอนนั้นได้ดี

 

ตั้งแต่เดียร์รู้ว่าตัวเองมีความสามารถพิเศษแปลกๆ วายุเป็นวิญญาณแรกที่ขอความช่วยเหลือ และตื๊ออย่างถึงที่สุด การขอความช่วยเหลือของวายุเป็นอะไรที่เดียร์สุดลำบากใจที่จะให้ความช่วยเหลือจริงๆ

 

 

 

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เดียร์มองไปรอบๆห้องนอน จำไม่ได้ว่าวางไว้ตรงไหนของห้อง คนตัวเล็กเดินวนอยู่ในห้องหาที่มาของเสียง วายุมองตามอยู่เงียบๆ

 

“ใต้เก้าอี้หน้าโต๊ะหนังสือ” วายุชี้ไปยังที่มาของเสียงที่ร้องลั่นอยู่ เดียร์หันมามองวายุเป็นเชิงไม่พอใจก่อนก้มไปหยิบโทรศัพท์ที่ร้องอยู่ วายุไม่ได้เคืองกับสายตาเคืองๆของคนตัวเล็ก กลับกัน วายุกลับเห็นว่าท่าทางแบบนั้นของเดียร์ช่างน่าเอ็นดู

 

“ครับพี่ล็อค” เดียร์รับโทรศัพท์ทันทีที่คว้าโทรศัพท์ได้ ชื่อของคนที่เดียร์คุยด้วยทำเอาวายุคิ้วกระตุก แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังอดทนรอฟังอยู่เงียบๆ

 

เดียร์หัวร่อต่อกระซิกกับคนในสายนานเกินไป ความอดทนของวายุใกล้หมดลงเต็มที  ว่าจะไม่เสียมารยาทฟังแล้วนะ  แต่เสียงหัวเราะของเดียร์ทำเอาวายุมีมารยาทนานไม่ได้จริงๆ

 

ไม่รอช้า วายุใช้ความสามารถพิเศษของตัวเองฟังเสียงคนในสายไปด้วย

 

ไม่นานการสนทนาทางโทรศัพท์ของเดียร์กับล็อคก็สิ้นสุดลง

 

คนตัวเล็กรีบคว้าผ้าเช็ดตัววิ่งเข้าห้องน้ำทันที

 

ถึงจะปิดประตูลงกลอนแน่นหนา แต่เดียร์คงลืมไปว่าวายุเข้าออกได้ทุกที่แม้มีสิ่งกีดขวาง

 

“จะไปไหน เดียร์?” คนตัวเล็กแทบสำลักฟองยาสีฟัน เมื่อได้ยินเสียงนั้นมาจากด้านหลัง เดียร์คาบแปรงสีฟันไว้ในปาก หันไปมองวายุอย่างไม่พอใจ  ถ้าเขาแก้ผ้าอยู่ล่ะวะ! โชคดีที่วายุเป็นวิญญาณที่มีมารยาทกว่าหลายวิญญาณที่เคยเจอ ขาอ่อนเดียร์เลยยังไม่เคยปรากฏแก่สายตาวายุ

 

“จะอาบน้ำ เข้ามาทำไม!” ตอบไม่ตรงคำถาม คนตัวเล็กพ่นฟองยาสีฟันใส่อากาศ ฟองสีขาวทะลุร่างวายุไปกระทบผนังห้องน้ำ วายุยังยืนตีหน้าเข้มมองเดียร์อยู่นิ่งๆ

 

“แล้วเดียร์จะไปไหนล่ะ?”

 

“เรื่องของฉัน” เดียร์หันไปตั้งหน้าตั้งตาแปรงฟันต่อ

 

“เรื่องของผมด้วย”

 

“อะไรอีกวะ?” เดียร์หันไปบ้วนปากก่อนหันมามองหน้าวิญญาณบางใสที่ตีหน้าเข้มอยู่ด้านหลัง

 

“ทำไมเดียร์ต้องทำตามคำพูดของหมอนั่นด้วย แค่มันโทรให้เดียร์ไปหา เดียร์ก็ไป” น้ำเสียงคล้ายไม่พอใจของวายุ ทำให้เดียร์ไม่พอใจในคำพูดนั้น

 

“พี่ล็อคเป็นเจ้านายฉันนะ! เขาให้ฉันไปช่วยงานที่ร้าน ฉันก็ต้องไปสิ!” น้ำเสียงเริ่มไม่พอใจ

 

“แต่มันยังไม่ถึงเวลางานของเดียร์” วายุยังเถียงต่อ เดียร์รู้สึกว่ามันเหมือนคำพูดของเด็กที่ถูกขัดใจ

 

“เป็นลูกจ้างนายจ้างกันจะไม่มีน้ำใจกันเลยรึไงวะ ฉันอยู่กับพี่ล็อคมาเป็นปีแล้วนะ” เดียร์ถอนหายใจแรงๆ

 

แล้วมันเรื่องอะไรที่เขาต้องมาเถียงอะไรยืดยาวแต่เช้าวะเนี่ย!

 

“ออกไปได้แล้ว จะอาบน้ำ”

 

เพราะเดียร์แตะต้องอีกฝ่ายไม่ได้ เลยยิ่งหงุดหงิดเข้าไปใหญ่ จะผลักออกก็ไม่ได้ ดีที่วายุก็แตะต้องเขาไม่ได้เหมือนกัน

 

“เดียร์” วายุเอ่ยชื่อเดียร์ออกมานิ่งๆ เดียร์ยิ่งขมวดคิ้วแน่นขึ้นไปอีก

 

“วายุ”  เอาสิ นิ่งมาก็นิ่งกลับ เดียร์จ้องหน้าวายุไม่ลดละ สุดท้ายเป็นวายุเองที่ยอมถอยออกมา เดียร์มองตามจนวายุทะลุประตูห้องน้ำไปจ้นพ้นถึงได้หันมาอาบน้ำจริงๆ

 

เดียร์ไม่เห็นวายุอยู่ในห้องจนกระทั่งอาบน้ำแต่งตัวเสร็จ

 

คนตัวเล็กเตรียมจะออกจากห้องมุ่งหน้าไปที่ร้านไอศกรีมที่เขาทำงานอยู่ จู่ๆธาตุอากาศบางใสก็ลอยมาอยู่ตรงหน้า

 

“ไปด้วย” ท่าทางจริงจังของวายุ เดียร์รู้แน่ๆว่ายังไงก็ห้ามไม่ได้

 

เดียร์รู้สึกโล่งอกไปนิดหนึ่ง ที่วายุยังไม่เสียมารยาทตามไปโดยไม่บอก อย่างน้อยก็ยังขออนุญาตกันก่อน

 

คนตัวเล็กถอนหายใจหนักๆก่อนออกจากห้องพัก

 

 

 

 

 

# My dear

 

 

 

ตอนแรกมาแล้วค่ะ ^^

คนเขียนจะพยายามมาลงเร็วๆ คนอ่านจะได้ไม่ต้องรอนาน  ฮี่ๆๆ ^///////^

 

ฝากติดตามมายเดียร์ด้วยนะคะ 

 

 

เจอกันตอนต่อไปค่ะ ^^ 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

65 ความคิดเห็น

  1. #13 Ice lemon (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2557 / 16:54
    โดนกระทั้งผีผุ้ชายตามจีบเลยหรอ =_=;; 555 ลำบากหน่อยนะ
    #13
    0