My Dear ... [Yaoi] [Boy's Love]

ตอนที่ 17 : Chapter 16

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 151
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    6 มิ.ย. 57



 

เดียร์มุ่งหน้ากลับไปที่ร้านไอศกรีม คนตัวเล็กพยายามไม่สนใจร่างโปร่งแสงข้างๆที่เดินตามมาห้ามไม่หยุด

 

ภาพที่เดียร์เห็นตอนเข้าไปในร้าน ทำเอาเดียร์อดตกใจไม่ได้

 

คราบหวานๆของผลไม้ที่เกิดจากฝีมือวายุ กระจายเป็นวงกว้างเต็มเสื้อของพี่ล็อค ดูเหมือนล็อคไม่ได้เดือดร้อนที่จะไปเปลี่ยนเสื้อนัก เดียร์เห็นพี่ล็อคเอาแต่เดินไปเดินมาอยู่หลังเคาน์เตอร์ ท่าทางเคร่งเครียด

 

เดียร์ส่งสายตาคาดโทษไปให้วายุ รีบเดินเข้าไปขอโทษเจ้าของร้านยกใหญ่ ดูเหมือนพี่ล็อคจะไม่ได้ติดใจเอาความอะไรมาก

 

“เดียร์ไม่ได้เป็นคนทำนี่ครับ ไม่ต้องขอโทษหรอก” ล็อคเอ่ยเสียงนุ่ม  คำพูดที่ทำเอาเดียร์ชะงักไป ดวงตาใสเงยขึ้นมองเจ้าของร้าน

 

“พี่ไม่รู้ว่าเขาทำ ทำไมนะ ไม่รู้ว่าพี่ทำอะไรไม่ถูกใจเขาหรือเปล่า

 

เดียร์กระพริบตาปริบๆ ครางออกมาน้อยๆ.. “พี่ล็อครู้….?”

 

ล็อคเพียงแค่ยิ้มน้อยๆให้คนตัวเล็ก มือหนาวางลงบนศีรษะของคนตัวเล็ก โคลงไปมาเล็กน้อย “ขอโทษนะ

 

“พี่สังเกตมาสักพักแล้ว เพิ่งเชื่อจริงๆก็วันนี้ล่ะ”

 

ล็อคขอตัวไปเปลี่ยนเสื้อ ปล่อยให้เดียร์มองตามอย่างอึ้งๆ

 

“ให้มันรู้ซะบ้าง” เสียงทุ้มๆลอยอยู่เหนือหัว เสียงที่เดียร์ได้ยินคนเดียว เรียกสติเดียร์ให้กลับเข้าร่างได้ คนตัวเล็กกัดฟันแน่น มองร่างสูงด้วยความโมโห ยิ่งอยู่ด้วยยิ่งหงุดหงิด เดียร์ผละออกไปทำงานต่อทันที

 

วันต่อมา เดียร์มาทำงานตามปกติ

 

แอบนับถอยหลังวันไปลงภาคสนาม .. มันก็อีกไม่กี่วันแล้ว

 

พี่ข้าวยังไม่กลับมา ตอนกลางวันมีพี่ปิ่นอยู่ร้านคนเดียว บางวันพี่ล็อคที่ไม่มีเรียนก็จะมาเฝ้าร้านด้วย กว่าโต้งกับเดียร์จะมาทำงานก็หลังเลิกเรียน

 

“ไอ้ล็อค” เสียงดังมาจากทางเข้าร้านพร้อมๆกับเสียงกระดิ่งที่ประตู  เดียร์กำลังตักไอศกรีมลงถ้วยอยู่ เผลอหันมองไปยังที่มาของเสียง

 

พี่ข้าว!!

 

แต่ไม่ใช่พี่ข้าวคนเดียวข้างๆพี่ข้าว.. ผู้ชายคนนั้นนี่!

 

เจ้าของร้านลุกออกมาหาผู้มาเยือน พอเข้าไปยืนใกล้ๆกัน ถึงได้รู้ว่าความสูงของทั้งสองคนไม่ต่างกันแม้แต่น้อย

 

“พาพี่ข้าวไป ไม่มีบอกกูก่อนสักคำ”  พี่ล็อคเป็นฝ่ายเริ่มก่อน และได้รับการตอบโต้มานิ่งๆ

 

“กูก็โทรมาบอกมึงแล้วนี่หว่า”

 

“แล้วมึงจะเอายังไง?”

 

“ให้ข้าวอยู่กับมึงไปก่อน อย่างน้อยกูก็ไว้ใจมึง”

 

บทสนทนาดังขึ้น ไม่มีเกริ่นนำหรืออะไรทั้งนั้น

 

เดียร์ไม่ได้ตั้งใจจะฟังนะ แต่สองคนนั้นไม่ได้คุยกันเบาๆเลย

 

เดียร์ยกไอศกรีมไปเสิร์ฟลูกค้า เดินสวนกับคนสามคนที่ยืนอยู่กลางร้าน   เห็นโต้งกับพี่ปิ่นก็มีอาการไม่ต่างกันกับเดียร์

 

พี่ข้าวดูเกร็งๆไม่น้อยเมื่ออยู่ท่ามกลางพี่ล็อคกับผู้ชายคนนั้น

 

ไม่นานพี่ข้าวก็เดินตัวเกร็งเข้าไปหลังเคาน์เตอร์ พี่ปิ่นรีบเข้ามาหาพี่ข้าวทันที ส่วนผู้ชายคนนั้นไปนั่งคุยกับพี่ล็อคที่มุมประจำของเจ้าของร้าน

 

แต่เดี๋ยวก่อน แล้ววัตถุโปร่งแสงเดินได้นั่น จะเข้าไปนั่งร่วมวงทำไม!

 

“ใจเย็นๆบ้างก็ได้ไอ้เต้ มึงทำแบบนี้ กูสงสารพี่ข้าว” ล็อคเอ่ยบอกคนตรงหน้า 

 

“ใจเย็นเหมือนมึง แล้วเป็นไงล่ะ ไปถึงไหนแล้วล่ะมึง” เต้แขวะเพื่อนเข้าให้ ล็อคเผลอคิ้วกระตุก สายตาเจ้าของร้าน มองไปยังพนักงานตัวเล็กอย่างหมายมาด

 

“แบบนี้ก็ดีอยู่แล้วน่า” คำพูดของล็อค เรียกเสียงหัวเราะในลำคอของเพื่อนตัวสูงได้

 

 เต้เป็นเพื่อนล็อคมาตั้งแต่มัธยมปลาย จนตอนนี้ก็เรียนอยู่มหาวิทยาลัยเดียวกัน  ความใจร้อนใจเร็วของไอ้เต้ไม่ลดน้อยลงเลย ขนาดมันถูกใจพี่ข้าว มันยังจีบแบบไม่ให้โอกาสพี่ข้าวหายใจ ล็อคเคยเห็นพี่ข้าวตามร้านขายข้าวแกง ตามคำบอกเล่าของไอ้เต้ ตอนนั้นล็อคคิดว่าพี่ข้าวคงเป็นผู้หญิงที่ไอ้เต้มันหลงหัวปักหัวปำ จนพี่ข้าวมาสมัครงานที่ร้านนั่นแหละ ล็อคถึงได้รู้ว่าพี่ข้าวไม่ใช่ผู้หญิง

 

“คนอื่นมีเยอะแยะ ทำไมต้องเดียร์วะ” วัตถุโปร่งแสงเริ่มส่งเสียงบ้าง  วายุนั่งฟังคนสองคนคุยกัน จะว่าสอดรู้สอดเห็นก็ไม่ผิดนัก เพราะวายุทำอย่างนั้นจริงๆ  เก็บข้อมูลไว้ เผื่อมันจะเป็นประโยชน์

 

ที่วายุหงุดหงิดที่สุด คงไม่พ้นเรื่องที่ล็อคเอาแต่แอบมองเดียร์อยู่แบบนี้!!

 

เมื่อทนฟังต่อไปไม่ได้ วายุก็ได้แต่พาตัวเองออกจากการสนทนานั้น เดินตามเดียร์อยู่เงียบๆดีกว่า อย่างน้อยก็ได้อยู่ใกล้ๆเดียร์

 

ถึงคนตัวเล็กจะแสดงท่าทีรำคาญในบางครั้ง แต่วายุก็รู้สึกดีไม่น้อย เมื่อเดียร์ยอมให้วายุช่วยหยิบจับนั่นนี่บ้างในเวลาทำงาน ต้องอาศัยจังหวะดีๆโอกาสเหมาะๆ วายุรู้สึกเหมือนได้เล่นเกมอะไรสักอย่างอยู่ ต้องคอยช่วยเดียร์ ในจังหวะที่แน่ใจว่าไม่มีใครเห็น แล้วมันก็ได้ผลทุกครั้ง ไม่รู้วายุคิดไปเองหรือเปล่า แต่เห็นท่าทางสนุกสนานของเดียร์แล้ว อดคิดไปไม่ได้ว่าเดียร์เองก็คงสนุกไม่ต่างกัน

 

เดียร์เริ่มตระหนักถึงระยะเวลาที่ต้องไปลงภาคสนาม เมื่อเริ่มคิดได้ว่ายังไม่ได้เตรียมของใช้ หลังเลิกงานของวันนั้น เลยแวะเซเว่นหน้าหอสักหน่อย  ไอ้โต้งก็กลับหอมัน มันบอกว่าเดี๋ยวไปซื้อที่หน้าหอมันเอา

 

โทร.ถามพู่กันถึงของใช้ที่จะซื้อ เดียร์กลับได้รับคำตอบเพียงแค่ “มึงเอาอะไร กูเอาด้วย”

 

คนตัวเล็กเดินหยิบของใช้ที่จำเป็น  ไปลงภาคสนามแบบนี้  อย่าหวังเลยว่าจะได้นอนโรงแรม  ไปแบบประหยัดที่สุด ก็ไปอยู่กับชาวบ้านแถวนั้นเลย ของใช้จำพวกยาสระผม สบู่ ยาสีฟัน เตรียมไว้ดีกว่าต้องไปซื้อเอาข้างหน้า เพราะไม่รู้ว่าที่ๆจะไป จะสะดวกซื้อแค่ไหน

 

มือเล็กหยิบของลงตะกร้าสีส้ม ในใจลองคำนวณเงินกับราคาของ

 

ยาสระผมขวดเดียวใช้กับพู่กันก็ได้ อันนี้ 32 บาท กับสบู่เหลว ก็ใช้กับพู่กันได้ อันนี้อีก … 29 บาท  ยาสีฟันหลอดเล็ก ก็ใช้กับพู่กันได้ …  20 บาท แป้งขวดเล็กๆอีก 18 บาท  ทั้งหมดมัน เท่าไร?

 

เดียร์ยืนนับนิ้วอยู่หน้าชั้นขายของ เหมือนแค่นิ้วมันมันจะไม่พอ คนหัวช้าอย่างเดียร์ สุดท้ายก็ต้องพึ่งเครื่องมือหน่อย กำลังจะคว้าโทรศัพท์มือถือออกมาช่วยคำนวณ เสียงทุ้มก็ดังขัดขึ้นซะก่อน

 

99 บาทแล้ว ยังไม่ถึง 100 เลย เอาขนมจีบซาลาเปาเพิ่มไหม?” เสียงวายุลอยเข้าหูมา เดียร์ชะงักมือที่จะหยิบโทรศัพท์ทันที คนตัวเล็กเงยหน้ามองร่างสูงอย่างไม่ค่อยเชื่อ

 

“ผมเรียนฟิสิกส์นะ อย่าลืมสิ คำนวณแค่นี้ สบายมาก” วายุว่าพลางขยิบตาข้างหนึ่งให้คนตัวเล็ก ก่อนผละออกไป วายุเดินไปหยุดอยู่หน้าตู้กระจก ด้านในมีก้อนแป้งสีขาววางอยู่ หน้าตาน่าทาน

 

“อยากกินแรบบิท” วายุส่งสายตาออดอ้อนมาให้เดียร์

 

เดียร์อดไม่ได้ที่จะส่ายหน้าให้น้อยๆ  แต่กระนั้นก็ยอมเอาซาลาเปาแรบบิทไส้ครีมมาให้วายุชิ้นหนึ่ง

 

อยู่กับวายุมาตั้งนาน ยอมรับว่าเริ่มชินกับการที่มีร่างโปร่งแสงของวายุวนเวียนอยู่ข้างๆ  เริ่มคุ้นชินกับพฤติกรรมหลายอย่าง ถึงช่วงแรกๆ เดียร์จะทำตัวไม่ค่อยถูก แต่เมื่อเวลาผ่านไป พฤติกรรมทุกอย่างของเดียร์กลับเป็นไปโดยอัตโนมัติ โดยเฉพาะเวลาที่ต้องคุยกับวายุในที่สาธารณะ  ต้องคอยลุ้นว่าจะมีใครสังเกตเห็นหรือเปล่า มันกลายเป็นเรื่องน่าตื่นเต้นสำหรับคนตัวเล็กไปเสียนี่

 

 

ในที่สุด วันที่ต้องไปภาคสนามก็มาถึง

 

เดียร์กับพู่กันต้องพากันตื่นแต่เช้ากว่าปกติ เพื่อไปขึ้นรถตามเวลานัด อาจารย์นัดตอน หกโมงครึ่ง ที่หน้าตึกคณะ ถ้าไปไม่ทัน มีวิ่งตามรถแน่ๆ

 

เดียร์กับพู่กันต่างหอบกระเป๋าเป้มาคนละใบ ทั้งสองคนมาถึงก่อนเวลานัด 15 นาที แต่เมื่อมองไปรอบๆ ยังไม่เห็นเพื่อนตัวโตอีกคนที่ควรจะมาถึงแล้ว นักศึกษาคนอื่นๆก็ทยอยมากันเยอะแล้วด้วย

 

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นมาระหว่างที่เดียร์กำลังยืนคิดอะไรเพลินๆ เดียร์สะดุ้งน้อยๆ แต่เสียงโทรศัพท์นั้นไม่ใช่เสียงโทรศัพท์ของเดียร์ แต่เป็นของเพื่อนตัวเล็กที่ยืนอยู่ใกล้ๆ

 

พู่กันยู่หน้าน้อยๆ เมื่อเห็นชื่อหราบนหน้าจอ

 

“กูอยู่ที่จอดรถ” พู่กันกรอกเสียงไปเนือยๆ เดียร์เดาว่าคงเป็นไอ้โต้งนั่นแหละที่โทร.มา

 

“ที่จอดรถตรงไหนวะ?” เสียงทุ้มดังมาลอดโทรศัพท์มือถือเข้ามา ทำเอาพู่กันขมวดคิ้วฉับ

 

“ที่อาจารย์นัดไง”

 

“อาจารย์นัดตรงไหนวะ?”

 

“ตึกคณะไง”

 

“ก็ไม่บอกตั้งแต่แรก”

 

“เอ๊า!!”  พู่กันขึ้นเสียงน้อยๆ เดียร์หันขวับมองเพื่อนตัวเล็กทันที เห็นพู่กันยังสนทนากับคนในสายอยู่

 

“อะไร?”

 

“อะไร?”

 

“ก็แล้วอะไรล่ะ?”

 

“อะไรของมึง”

 

“อ้าว!

 

พู่กันจิ๊ปากน้อยๆ ดูท่าไอ้โต้งคงกวนพู่กันได้แต่เช้า

 

หลังจากพู่กันวางสายไปไม่นาน พี่วินมอไซค์ก็แว๊นพาไอ้โต้งมาส่งที่หน้าตึกคณะได้ทันเวลา

 

รถบัสของมหาลัย พาทุกคนเดินทางไปยังเป้าหมาย

 

ไปลงภาคสนามของโบราณคดี งานนี้มีไปพิพิธภัณฑ์ แล้วก็ไปดูที่ที่นักโบราณคดียังขุดไม่เสร็จ

 

ทุกคนดูชินกับการไปลงภาคสนาม เพราะเคยไปกันมาแล้วตั้งแต่ปี 1 และแทบจะไปกันทุกเทอม แต่มีอยู่คนไม่สิ ไม่ใช่แต่มีวัตถุโปร่งแสงที่ตามเดียร์ไปทุกที่ ดูท่าจะตื่นเต้นกับการตามไปภาคสนามไม่น้อย

 

“ไม่ได้ขอให้ตามมา” เดียร์เอ่ยออกไปนิ่งๆ

 

เดียร์นั่งติดหน้าต่างในแถวเกือบถึงส่วนท้ายของตัวรถ ที่นั่งข้างๆเดียร์ไม่มีใครนั่งด้วย พู่กันกับโต้งนั่งคู่กันที่เบาะฟาก ตรงข้ามกับเดียร์  จะบอกว่าข้างๆเดียร์ไม่มีใครนั่งด้วยก็ไม่ถูกไปซะทีเดียว….

 

ร่างโปร่งแสงที่นั่งหน้าระรื่นอยู่ข้างเดียร์นี่ล่ะ….เดียร์เห็นวายุดูดี๊ด๊ามาตั้งแต่รถออกตัว  วายุหันมายิ้มหวานให้คนตัวเล็ก

“ไหนๆก็มีโอกาสแล้วน่า ที่ผมเรียน ไม่มีพาไปขุดหาโครงกระดูกแบบนี้หรอกนะ ผมอยากเห็นมานานแล้วเหมือนกัน เคยเห็นแต่ในทีวี” เดียร์นิ่งฟังอยู่เงียบๆ สีหน้าวายุไม่ได้ลดความตื่นเต้นลงเลย ท่าทางเหมือนเด็กเล็กๆกำลังจะได้ไปเที่ยวต่างจังหวัด

 

“อีกอย่างนะเดียร์” วายุว่าต่อ เดียร์เงยหน้าสบตาร่างสูงข้างๆ

 

“ผมจะได้ระวังไม่ให้มีใครมายุ่มย่ามกับเดียร์ด้วย”

 

 

 

 

 

# My dear

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

มาต่อแล้วค่ะ ^^

 

ขอบคุณ Ice lemon ด้วยนะคะ สำหรับเรื่องคำผิด ><  บางคำมันก็ข้ามหูข้ามตาแอมไปจริงๆ T T

ขอบคุณมากค่ะ ฮี่ๆๆ อยู่ช่วยแอมแก้คำผิดกันนะ >/////<

 

 

เจอกันตอนต่อไปค่ะ ^_^ 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

65 ความคิดเห็น