My Dear ... [Yaoi] [Boy's Love]

ตอนที่ 16 : Chapter 15

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 142
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    4 มิ.ย. 57




 

หลังจากวันนั้นที่พี่ล็อคบอกว่าได้ไอศกรีมสูตรใหม่มา วันนี้พี่ล็อคไม่รอช้า รีบลงมือทำไอศกรีมที่ว่าทันที

 

ล็อคง่วนอยู่กับถังไอศกรีมตั้งแต่ช่วงเย็น

 

เดียร์ โต้ง และปิ่น คอยรับ-ส่งลูกค้าอยู่เรื่อยๆ

 

พี่ข้าวยังไม่มาทำงานเลย เหมือนได้ยินพี่ล็อคบอกพี่ปิ่นว่าวันนี้พี่ข้าวโทร.มาลางาน

 

ขนาดพี่ปิ่นยังต้องรู้เรื่องพี่ข้าวจากพี่ล็อค...

 

แล้วพี่ข้าวไปไหน พี่ข้าวเป็นอะไรหรือเปล่า?....จะเกี่ยวกับผู้ชายคนนั้นที่มาฉุดพี่ข้าวไปตั้งแต่วันนั้นหรือเปล่า..

 

เดียร์เหลือบมองเจ้าของร้านหลายครั้ง เห็นเจ้าของร้านหยิบนั่น ใส่นี่ ลงไปในถ้วยไอศกรีม เห็นตักชิมแล้วก็ตักออกจากถ้วย ดูเครียดจังแฮะ

 

“เดียร์ มาช่วยชิมหน่อย” เสียงเจ้าของร้านเรียกเดียร์นิ่งๆ ทำเอาคนตัวเล็กที่เผลอคิดอะไรเพลินๆอยู่ ถึงกับสะดุ้งสุดตัว เดียร์รับคำอ้ำอึ้ง เดินตรงไปยืนข้างคนตัวโต

 

“ถ้าจะท้องเสีย ก็ท้องเสียกันวันนี้แหละ” ล็อคว่าพลางยิ้มแหยๆมาให้  คนตัวเล็กมองไอศกรีมในถ้วยกล้วย มะม่วง มะละกอ สตรอเบอรี่ ราดช็อคโกแลต โดยด้วยลูกเกด หมดหรือยังนะ เดียร์ไม่รู้ว่าในถ้วยนั้นมีอะไรมากกว่านี้ซ่อนอยู่หรือเปล่า ... มันดูน่าทานนะ คงไม่ถึงกับท้องเสียหรอก

 

เดียร์เอื้อมมือไปคว้าช้อนที่วางอยู่ไม่ไกล ตั้งใจจะเอามาตักไอศกรีม ยังไม่ทันจะหยิบช้อนออกมา มือหนาของคนข้างๆก็คว้าไว้ซะก่อน

 

“กินนี่เลย” ล็อคจับมือบางไว้แน่น ยื่นช้อนที่มีไอศกรีมอยู่ไปตรงหน้าร่างเล็ก  เดียร์อึกอักอย่างทำอะไรไม่ถูกสายตาคมส่งแรงกดดันมาจนเดียร์รู้สึกได้ เดียร์รู้สึกแปลกๆไม่น้อย แต่กระนั้นก็ยอมอ้าปากรับไอศกรีมจากคนตัวโต

 

ล็อคยกยิ้มอย่างพึงพอใจ

 

“โอเคไหม?” ล็อคอดไม่ได้ที่จะลุ้นกับคำตอบของคนตัวเล็ก เดียร์ยังอมไอศกรีมไว้ในปาก ไอศกรีมเลอะขอบปากเรียวเล็กไหลย้อยเกือบถึงคาง  มือหนาของเจ้าของร้านยื่นไปปาดไอศกรีมออกจากใบหน้าใส ทำเอาเดียร์ถึงกับชะงัก

 

“ว่ายังไงครับ โอเคหรือเปล่า?” สายตาอ่อนโยนถูกส่งมาให้ร่างเล็ก รอยยิ้มจุดที่ริมฝีปากคม ยิ่งเห็นท่าทางเก้อเขินของเดียร์แล้วชักอยากชิมคนตรงหน้าแทนไอศกรีม….

 

“เยอะไปแล้วเยอะปาย”  เสียงที่ล็อคไม่ได้ยินดังแทรกเข้ามา เดียร์รีบเรียกสติเข้าร่าง หันไปมองวายุที่ลงแรงปัดมือล็อคออกจากมือเขา

ล็อคชะงักไปเล็กน้อย สายตาคมส่งแววตาฉงนไปให้ร่างเล็ก เดียร์เพียงแต่ยิ้มแหยๆไปให้ กล่าวขอโทษเจ้าของร้านตามมารยาท  กลับเข้าเรื่องไอศกรีมเถอะ

 

“โยเกิร์ตหรือครับ?...” เดียร์เลียริมฝีปากน้อยๆ รสชาติจากไอศกรีมยังติดอยู่ในปาก

 

“ใช่แล้วพี่เอาโยเกิร์ตมาทำเป็นเนื้อไอศกรีมดู เดียร์ว่ามันโอเคไหม?”

 

“โอเคมากเลยครับ อร่อยมาก” เดียร์ชูนิ้วโป้งทั้งสองข้างให้พี่ล็อค สีหน้ายิ้มแย้มจนล็อคอยากจะถ่ายภาพตรงหน้าตั้งเป็นหน้าจอโทรศัพท์

 

“จริงๆมีอีกนะ พี่เพิ่งลองทำเองครั้งแรก ไม่รู้มันจะเป็นยังไง พี่พยายามชิมแล้วเปรียบเทียบกับร้านอื่นดู กะว่ารสชาติต้องไม่เหมือนกับร้านอื่น ไม่ว่าจะทำจากโยเกิร์ตหรือนมสดก็เถอะ” ล็อคเริ่มลงมือกับไอศกรีมนมสดต่อทันที มีเดียร์คอยยืนช่วยหยิบจับส่งของอยู่ข้างๆ  โต้งกับปิ่นเดินเข้าออกหลังเคาน์เตอร์อยู่เป็นระยะๆ ตามออเดอร์ไอศกรีมที่ได้รับมา เห็นเจ้าของร้านกำลังจีบสาวอยู่อดไม่ได้ที่จะพากันแอบไปหัวเราะเบาๆ

 

“เดียร์ช่วยพี่ดูหน่อยสิ เดียร์ว่าพี่ต้องตวงน้ำเชื่อมเพิ่มอีกไหม?” คนตัวเล็กเผลอส่งสายตาปริบๆไปให้เจ้าของร้าน

 

ล็อคยืนอยู่หน้าเครื่องปั่นผลไม้ ถึงเดียร์จะไม่ค่อยเข้าใจว่าพี่ล็อคจะปั่นมะละกอผสมกับมะม่วงเพื่ออะไร แต่เดียร์ก็ยอมเขยิบตัวเข้าไปใกล้ๆคนตัวสูง

 

พี่ล็อคทำเป็นอยู่คนเดียวแท้ๆ….มาถามเดียร์ที่ไม่ค่อยรู้อะไร

 

ใบหน้าใสยื่นไปพิจารณาระดับน้ำเชื่อมในตัวเครื่องจริงๆมันก็คงพอแล้วมั้งน้ำแค่นี้มันก็คงไม่หวานเกินไป

 

ใบหน้าใสอยู่ในระดับอกของคนข้างๆเดียร์กำลังจะผละออก โดยไม่ทันตั้งตัว จมูกรั้นของคนตัวเล็ก สัมผัสกับแก้มสากของคนข้างๆทันที

 

เดียร์ชะงัก ต้องเรียกว่าชะงักในระดับแข็งค้าง

 

คนตัวเล็กดึงตัวเองกลับมาตั้งหลัก เรียกสติ พยายามควบคุมระบบหมุนเวียนเลือดในร่างกายที่ดูมันจะทำงานเร็วกว่าปกติ

 

พี่ล็อค!!!!

 

ยื่นหน้าเข้ามาทำไม!!!!!

 

เดียร์เผลอสบตากับเจ้าของร้าน แล้วต้องรีบหลบสายตานั้นทันที

 

“เดียร์ว่าน้ำเชื่อมแค่นี้มันจะหวานไปไหม?” น้ำเสียงอ่อนโยนดังเข้ามา เดียร์ได้แต่ตอบอ้ำๆอึ้งๆไป “ผมว่า

 

ยังไม่ทันที่เดียร์จะพูดได้จบประโยค คนตัวเล็กก็ต้องเบิกตากว้าง เมื่อมะละกอกับมะม่วงที่มันควรอยู่ในตัวเครื่อง ถูกเทใส่ร่างของเจ้าของร้านจนหมด  ถ้าคนอื่นมาเห็นตอนนี้ คงจะเห็นเพียงเครื่องปั่นผลไม้ ลอยอยู่กลางอากาศ

 

“พอแค่นี้! เลิกงาน! กลับ!!!” วายุโยนเครื่องปั่นผลไม้ลงพื้นอย่างไม่สนใจใยดี เดินตรงมาฉุดแขนเดียร์ลากออกไปนอกร้านทันที ทิ้งให้วายุยืนช็อคอยู่คนเดียว มองตามร่างบางที่เดินตัวปลิวออกไปนอกร้านเหมือนกำลังถูกใครบังคับจูงให้ออกไป

 

“พี่ล็อค โอเคไหม?” โต้งกระวีกระวาดเข้ามาทันทีเมื่อได้ยินเสียงฮือฮาของลูกค้าพูดถึงเหตุการณ์หลังเคาน์เตอร์ มีปิ่นวิ่งตามโต้งมาติดๆ  มองสภาพเจ้าของร้านแล้วอดตกใจไม่ได้ มือบางกระวีกระวาดเข้าไปปัดชิ้นมะม่วงที่ติดอยู่ตามไหล่กว้าง เข้าไปหยิบเครื่องปั่นผลไม้วางไว้ที่อ่างล้างจาน

 

“เมื่อกี๊ไม่ใช่ฝีมือเดียร์” ล็อคพึมพำออกมาเบาๆ   เจ้าของร้านไอศกรีมขมวดคิ้วแน่น

 

โต้งยืนมองนิ่งๆ ได้ยินที่ล็อคพูดทุกคำ

 

ไม่ใช่ฝีมือเดียร์..แล้วฝีมือใคร….

 

 

 

 

“วายุ! หยุดนะ!! มันเจ็บ! ปล่อย!!”  เสียงหวานใสดังเรื่อยมาตลอดทาง

 

วายุไม่ได้ผ่อนแรงที่จับยึดข้อมือบางแม้แต่น้อย ตั้งแต่ร้านไอศกรีมจนมาถึงทางเท้าในมหาวิทยาลัย ไม่ว่าเดียร์จะพยายามดิ้นแค่ไหนก็ไม่มีทีท่าว่าจะหลุดง่ายๆ

 

เดียร์ไม่สนว่านี่คือทางเท้าที่ผู้คนเดินกันขวักไขว่

 

ไม่สนว่าตรงนี้จะมีรถหลากยี่ห้อขับผ่านไปผ่านมา

 

ไม่สนว่าใครจะคิดว่าเดียร์บ้า

 

เดียร์แค่ต้องการคุยกับวายุให้รู้เรื่อง!!

 

“วายุ! หยุด!! นายเป็นบ้าอะไรฮะ!!!” เสียงเล็กโวยวายลั่น วายุหันมามองคนตัวเล็กด้วยสายตาแววโรจน์ชั่ววินาที ร่างสูงฉุดข้อมือบางเข้าไปในตึกคณะที่อยู่ใกล้ๆ

 

วายุไม่สนว่าที่นี่คือตึกคณะอะไร

 

วายุต้องการที่สงบ เพื่อคุยกับคนตัวเล็กให้รู้เรื่อง!

 

เสียงซ้อมเชียร์ลีดเดอร์ดังอยู่ไม่ใกล้เท่าไร แสงสว่างรายล้อมไปทั้งตัวตึก วายุหยุดนิ่งอยู่ที่ระเบียงทางเดิน เมื่อแน่ใจว่าคงไม่มีใครเดินผ่านมาแถวนี้แน่ๆ  ร่างสูงใช้สองมือจับยึดใบหน้าเรียวใสไว้แน่น ริมฝีปากหนาแนบจูบกับริมฝีปากเรียวเล็กตรงหน้าทันที คนตัวเล็กเบิกตากว้าง มือเล็กทุบหลังไหล่ร่างสูงสุดแรง แต่วายุกลับไม่สะทกสะท้านกับเรี่ยวแรงอันน้อยนิดนั้นเลย

 

“อื้อ.!” เสียงอู้อี้ดังมาจากร่างเล็ก คนตัวเล็กรู้สึกเหมือนถูกแย่งอากาศหายใจ พยายามวอนขออากาศหายใจจากร่างตรงหน้า  แต่ทำได้ยากเย็นเหลือเกิน เมื่อวายุยังกอบโกยความหวานหอมจากริมฝีปากเล็กอย่างไม่ลดละ   มือบางไร้เรี่ยวแรงขัดขืน เริ่มเกาะเกี่ยวท่อนแขนหนาของร่างตรงหน้าไว้แน่น มือหนาข้างหนึ่งไล้แผ่นหลังบางอย่างหลงใหล ค่อยๆโอบเอวบางเข้าหาตัว ประคองร่างในอ้อมกอดไว้ก่อนที่ร่างเล็กจะทรุดลงไปกองกับพื้น

 

เรียวลิ้นหนาเกี่ยวกระหวัดลิ้นเล็กอย่างหลงใหล ดูดดื่มความหอมหวานจากรสจูบ จมูกคมไซร้แก้มใสทั้งสองข้าง ก่อนค่อยๆผละออกให้คนตัวเล็กได้หายใจชั่วขณะ ใบหน้าคมลากริมฝีปากซุกไซ้ไปกับซอกคอขาว ริมฝีปากหนาขบเม้มต้นคอเล็กจนเกิดรอย จมูกโด่งซอนไซไปตามเรือนผมนุ่ม สายตาคมผละออกมามองรอยสีแดงเข้มบนต้นคอขาวเนียนอย่างพึงพอใจ

 

วายุเข้าครอบครองริมฝีปากเล็กอีกครา

 

ไม่ชอบเวลาที่เดียร์ยอมให้ผู้ชายคนอื่นถูกเนื้อต้องตัว!

 

ไม่ชอบที่ไอ้ล็อคมันหอมแก้ม!!

 

มันจะเกินไปแล้ว!! …

 

ทำไมเดียร์ไม่ขัดขืนไอ้ล็อคบ้างวะ!!

 

วายุอยากจะใช้จูบนี้แสดงความเป็นเจ้าของ อยากจะสัมผัสให้เดียร์รู้ว่าวายุรู้สึกยังไงกับเดียร์  คิดว่าวายุล้อเล่นหรือไงกัน!

 

เนิ่นนาน กว่าร่างสูงจะพอใจ คนตัวเล็กแทบประคองตัวไม่อยู่ ถ้าไม่ได้มือหนายึดเอวบางไว้กับตัว คนตัวเล็กคงร่วงลงไปกองกับพื้นแน่ๆ

 

“ทีหลังอย่าไปยอมมันง่ายๆอีก” วายุประคองใบหน้าใสไว้ ใบหน้าคมแสดงออกถึงความไม่พอใจ เดียร์พยายามปัดมือหนาออกไปจากหน้าตัวเอง พลางกอบโกยออกซิเจนเข้าปอดให้มากที่สุด  ใบหน้าใสขึ้นสีเรื่ออมชมพู ริมฝีปากเล็กบวมเจ่อ

 

ดวงตาใสวาววับไปด้วยหยดน้ำ….

 

น้ำใสๆที่เกาะขอบดวงตากลมโต ค่อยๆไหลรินอาบแก้ม

 

จากหนึ่งหยดเป็นสองหยด

 

วายุเริ่มใจเสีย เมื่อสายน้ำจากดวงตาใสยังคงไหลอาบแก้มเนียนต่อเนื่องไม่หยุด

 

“เดียร์” เสียงทุ้มเรียกชื่อคนตรงหน้าแผ่ว  คนตัวเล็กยกมือปาดน้ำใสๆที่นองอยู่เต็มแก้ม

 

“เป็นบ้าอะไรวายุ!!! นายจะวุ่นวายกับฉันเกินไปแล้ว!!!!” เดียร์ออกแรงผลักแผ่นอกกว้างออกห่างจากตัว  

 

วายุรู้สึกเหมือนเรี่ยวแรงหดหาย เพียงเพราะน้ำใสๆที่นองแก้มเนียน เขาไม่ได้ตั้งใจให้มันเป็นแบบนี้

 

“ขอโทษ” เสียงทุ้มแผ่วลงอย่างเห็นได้ชัด เดียร์ส่งสายตาเคืองโกรธไปให้ร่างสูง คนตัวเล็กกัดริมฝีปากล่างแน่น เดินหนีวายุไปทางที่วายุเพิ่งลากออกมา ร่างสูงคิ้วกระตุกทันที

 

“จะไปไหน?” วายุตามไปคว้าแขนเล็กไว้ คงออกแรงมากไปหน่อย คนตัวเล็กถึงกับเซมาปะทะแผ่นอกกว้าง

 

“อย่ามายุ่ง!!!”  เดียร์พยายามบิดแขนออกจากพันธนาการนั้น สายตาคมมองใบหน้าใสที่ขมวดคิ้วแน่น ได้แต่ยอมปล่อยแขนบางให้เป็นอิสระ

 

“เดียร์ผมขอโทษ ผมไม่อยากให้เดียร์เผลอใจไปกับมันนะ” เดียร์ก้าวเดินไปเรื่อยๆ ไม่ได้สนใจสายตาเว้าวอนของร่างข้างๆ

 

“ช่วยผมแล้ว ก็ต้องเชื่อใจผมด้วยนะ” วายุยังคงว่าต่อไป  คนตัวเล็กหันมามองด้วยความโมโห

 

“ทำไม! กลัวตัวเองเข้าร่างไม่ได้หรือไง!!

 

วายุชะงักไปกับคำพูดของร่างเล็ก ร่างสูงมองร่างเล็กด้วยความตกใจ

 

ทำไมเดียร์คิดอย่างนั้น…..

 

“ผมจะเข้าร่างได้หรือไม่ได้ ผมไม่รู้ แต่ผมไม่ชอบที่เดียร์ปล่อยให้มันโดนตัวเดียร์แบบนั้น!” วายุเริ่มมีลมหวงขึ้นมาอีกครั้ง

 

“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับนาย!

 

“ผมไม่ชอบ!  เพราะเดียร์เปิดใจให้ผมแล้ว!

 

“เพ้ออะไรของนาย!

 

“ตั้งแต่ที่ผมโดนตัวเดียร์ได้แล้ว!

 

ทั้งคู่เงียบไป

 

ร่างเล็กหยุดนิ่ง หันมองร่างสูงข้างๆ วายุมองใบหน้าเนียนใสอยู่ก่อนแล้ว

 

“ยิ่งผมสัมผัสเดียร์ได้ ผมยิ่งรู้สึกเหมือนในร่างกายมีก้อนเนื้อเต้นอยู่ในอก” วายุสบตากับร่างตรงหน้า

 

“จำได้ไหมอาโปเคยบอกว่าผมมีอาการดีขึ้น”

 

เดียร์สบตากับร่างโปร่งแสงตรงหน้า ดวงตากลมโตมองเหมือนพยายามเค้นหาความจริงอะไรบางอย่างอยู่ คนตัวเล็กมองรอยยิ้มน้อยๆที่ประดับอยู่บนใบหน้าคม

เดียร์ไม่เคยสังเกต ไม่เคยรับรู้ถึงความผิดปกติเหล่านั้น

 

หรือที่วายุพูดมา

 

จะเป็นเรื่องจริง….

 

 

 

 

 

# My dear

 

 

 

 

 

น้องเดียร์….  = =  ดูรั้นๆเนอะ

ทำไมรั้นได้ขนาดนี้ T T  

 

 

 

 

เจอกันตอนต่อไปค่ะ ^_^ 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

65 ความคิดเห็น

  1. #31 Ice lemon (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2557 / 11:58
    จะหวานทั้งที ต้องทะเลอะกันอีก =_=;; วายุบอกรักเดียร์ไปเลย เดียร์จะได้รุ้สักที กริ้ดดดด



    มีผิดเล้กน้อยนะ ตรงชื่อคนเหมือนจากล้อคเป้ยวายุแทนที่ยืนช้อก

    #31
    0
  2. วันที่ 5 มิถุนายน 2557 / 12:24
    เดียร์ไม่ได้รู้ตัวเลยเหรอว่าวายุหึงน่ะ ทั้งที่แสดงออกขนาดนั้น แต่อย่างว่านะ แบบเดียร์ ถ้าไม่พูดก็คงไม่รู้หรอก
    #27
    0