My Dear ... [Yaoi] [Boy's Love]

ตอนที่ 15 : Chapter 14

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 167
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    3 มิ.ย. 57


 


 

 

 

เดียร์มาทำงานที่ร้านไอศกรีมหลังเลิกเรียนเหมือนทุกวัน

 

เดียร์เห็นพี่ข้าวกับพี่ปิ่นวิ่งทำงานกันให้วุ่น ไม่รู้เดียร์รู้สึกไปเองหรือเปล่า ว่าตั้งแต่มีพี่ข้าวกับพี่ปิ่นมาช่วยงานในร้าน ลูกค้าที่เยอะอยู่แล้ว กลับเยอะมากขึ้นไปอีก โดยเฉพาะลูกค้าผู้ชาย  

 

เดียร์โยนกระเป๋าสะพายไปเก็บใต้เคาน์เตอร์ หยิบผ้ากันเปื้อนมาคาดเอว เดินไปรับลูกค้าที่เข้ามาในร้านเรื่อยๆ

 

พี่ข้าวกับพี่ปิ่นยังอยู่หน้าถังไอศกรีมกันทั้งคู่ โต้งยังไม่มา ส่วนพี่ล็อค  ไม่รู้วันนี้เข้าร้านหรือเปล่า เจ้าของร้านจะมาหรือไม่มาก็ได้ แต่เดียร์ก็ยังเห็นพี่ล็อคมาแทบทุกวัน ไม่ยอมขาดเลยแม้แต่วันเดียว

 

ลูกค้าเดินเข้ามาระหว่างที่เดียร์กำลังยืนคิดอะไรเพลินๆ

 

ชายหนุ่มร่างสูงตรงหน้าชะงักไปนิดที่เดียร์เข้าไปต้อนรับ

 

“เชิญครับ” เดียร์ส่งยิ้มไปให้ แต่ดูท่าว่าลูกค้าคนนั้นไม่ได้สนใจเดียร์เลย เอาแต่มองไปรอบๆร้าน เหมือนกำลังหาใครอยู่ ขนาดเดียร์พาเดินมาจนถึงโต๊ะแล้ว ยังไม่สนใจเดียร์เลย

 

เดียร์ยื่นเมนูให้ลูกค้า บอกว่าอีกสักครู่จะมารับเมนู

 

“ลูกค้าคนนั้นเขาดูแปลกๆ” เดียร์เดินเข้าไปหลังเคาน์เตอร์ พึมพำเบาๆ ข้าวกำลังตักไอศกรีมใส่ถ้วยอยู่ หันมามองเดียร์แว้บหนึ่ง

 

“ทำไมหรือ?” ข้าวถามพลางตกแต่งไอศกรีมเตรียมยกไปเสิร์ฟ

 

“ไม่รู้สิครับ คนนั้น” เดียร์ส่งสายตาไปที่ลูกค้าชายคนนั้น ข้าวมองตามสายตาเดียร์  เห็นว่าเดียร์มองใครอยู่ ข้าวเผลอนิ่งไปชั่วครู่

 

“เอ่อพี่ไปเสิร์ฟไอศกรีมก่อนนะ” ข้าวก้มหน้าน้อยๆ เดินเลี่ยงออกไปอีกทาง  เดียร์ได้แต่มองตามข้าวนิ่งๆ

 

ไม่นานพี่ปิ่นกับพี่ข้าวก็เดินกลับเข้ามาด้วยกัน พี่ข้าวพูดอะไรกับพี่ปิ่นไม่รู้ ท่าทางดูเครียดๆ  เดียร์เผลอสบตากับพี่ข้าวที่ยิ้มแหยๆมาให้ เดียร์ได้แต่ส่งยิ้มน้อยๆตอบไป  แค่นั้น เดียร์ก็ต้องขอตัวออกไปรับออเดอร์ของลูกค้าก่อน

 

“ดูแปลกๆเนอะ สงสัยจะมีซัมธิง” เสียงที่ลอยอยู่เหนือศีรษะเดียร์แบบนี้ จะเป็นใครไม่ได้เลยนอกจากร่างโปร่งแสงที่ตามเดียร์มาตลอด

 

เดียร์ไม่ได้หันไปตอบประโยคของวายุ เดียร์รับออเดอร์จากลูกค้าที่มีท่าทีแปลกๆคนนั้น กำลังจะเดินกลับ ลูกค้าก็เรียกไว้อีกครั้ง

 

“ขอโทษนะครับให้ข้าวมาหาผมหน่อยสิ”

 

เดียร์ชะงักไปหลายวินาทีทีเดียว..

 

อยากเจอพี่ข้าว?

 

สงสัยคงเป็นคนรู้จักกัน

 

เดียร์รับคำจากลูกค้าหนุ่ม ตั้งใจจะเดินไปเรียกพี่ข้าว

 

ยังไม่ทันจะได้เอ่ยอะไรบอกพี่ข้าว เป็นพี่ข้าวซะอีกที่ดูลุกลี้ลุกลน เป็นฝ่ายเข้ามาหาเดียร์ก่อน

 

“ถ้าเขาถามหาพี่ บอกเขาว่าพี่ไม่อยู่นะ” ข้าวถูมือตัวเองไปมา สีหน้าดูกังวลจนผิดปกติ

 

เดียร์ได้แต่ส่งยิ้มแหยๆไปให้ “ผมบอกเขาไปแล้วว่าพี่ข้าวอยู่

 

ข้าวแทบทรุดตอนได้ยินประโยคนั้นจากน้องตัวเล็ก

 

เดียร์ไม่รู้ว่าพี่ข้าวกับผู้ชายคนนั้นเป็นอะไรกัน หรือมีเรื่องอะไรกัน แต่ท่าทางของพี่ข้าวตอนนี้ ทำเอาเดียร์รู้สึกผิดยังไงไม่รู้สิ

 

ข้าวเดินไหล่ตกไปหาชายหนุ่มโต๊ะนั้น เดียร์แอบมองตามอยู่เงียบๆ  พี่ปิ่นก็คอยลุ้นอยู่ข้างๆด้วย  เหมือนว่าผู้ชายคนนั้นจะคุยอะไรกับพี่ข้าวนิดหน่อย แค่คุยน่ะคงนิดเดียว เพราะหลังจากนั้น ผู้ชายคนนั้นก็ลากพี่ข้าวออกไปจากร้านเฉยเลย  ไม่สนใจพี่ข้าวที่พยายามดิ้นให้หลุดจากข้อมือนั้น

 

เดียร์อดตกใจกับเหตุการณ์ตรงหน้าไม่ได้  ได้ยินเสียงถอนหายใจดังมาจากข้างๆพี่ปิ่นถอนหายใจซะดังเชียว

 

“เอาอีกแล้ว” ปิ่นพึมพำเบาๆ ตบไหล่เดียร์ปุๆ แค่นั้น พี่ปิ่นก็หันไปง่วนอยู่กับถังไอศกรีมเหมือนเดิม

 

เดียร์อยากจะถามออกไปซะเหลือเกิน แต่มันจะดูยุ่งไปหรือเปล่า ถ้าพี่เขาจะบอกก็คงจะบอกเองมั้ง จะถามดีไหม? ถามหรือไม่ถาม?

 

เดียร์มองตามพี่ปิ่นอยู่เงียบๆ ตัดสินใจไม่ถามอะไรออกไป ก้มมองถ้วยไอศกรีมที่ถือค้างไว้ในมือ ที่จริงมันควรเป็นออเดอร์ของผู้ชายที่ลากพี่ข้าวออกไป ดีนะ..ยังไม่ได้ตักไอศกรีมใส่ถ้วย

 

ไม่นานโต้งก็เข้าร้านมา มาพร้อมพี่ล็อคซะด้วย

 

“โทษทีนะ พี่พาโต้งไปขนของมา เมื่อคืนพี่ลองคิดสูตรไอศกรีมเล่นๆ เลยอยากลองทำดู”

 

ของที่ว่านั่น ไม่พ้นพวกวัตถุดิบที่เอาไว้ตกแต่งไอศกรีม หรือส่วนผสมของเครื่องดื่มเย็นๆ ที่อยู่ในหน้ารายการอาหารของร้าน

 

เดียร์กำลังจะเข้าไปช่วยโต้งขนของจากรถพี่ล็อค แต่กลับถูกพี่ล็อคห้ามไว้ซะอย่างนั้น  ล็อคกับโต้งช่วยกันขนของจนเสร็จจนได้ หลังจากนั้น ล็อคมาประจำที่แคชเชียร์ ส่วนโต้งเดินเข้ามาทำงานหลังเคาน์เตอร์

 

เดียร์หันไปล้างผลไม้ ทั้งผลเชอร์รี่และสตรอเบอร์รี่สีแดงสด  ข้างๆเดียร์มีพี่ปิ่นคอยหยิบผลไม้เหล่านั้น จัดลงถ้วยไอศกรีม

 

“พี่ข้าวลาหยุดหรือครับ?” เสียงทุ้มดังมาจากแคชเชียร์ เดียร์เงยหน้าจากผลไม้ สบตากับพี่ปิ่นแว้บหนึ่ง สีหน้าพี่ปิ่นแลดูกลืนไม่เข้าคายไม่ออกอย่างไรไม่รู้

 

“เอ่อครับ พี่ข้าวไปทำธุระนิดหน่อยครับ” เดียร์เป็นคนตอบออกไป  ปิ่นแอบถอนหายใจเบาๆ รีบหันไปเป็นลูกคู่ทันที “ข้าวมันรีบไปทำธุระนิดหน่อยครับ เลยไม่ทันลางานด้วยตัวเอง”

 

ล็อคพยักหน้าหงึกหงัก คิ้วหนาขมวดน้อยๆ “พี่ข้าวไม่สบายหรือเปล่าครับ ถ้ายังไงบอกผมได้นะ” ล็อคหันมาบอกปิ่นที่เริ่มตั้งตัวไม่อยู่แล้ว กระนั้นก็พยายามจบบทสนทนาให้ได้ จึงได้แต่รับคำไปเบาๆ “เอ่อครับ”

 

การทำงานในร้านไอศกรีมดำเนินไปอย่างเช่นทุกวัน เจ้าของร้านไอศกรีมมองพนักงานแต่ละคน จากมุมประจำของเจ้าของร้าน

โต้งกำลังรับออเดอร์จากโต๊ะลูกค้าสาวกลุ่มหนึ่ง พี่ปิ่นกำลังยกไอศกรีมมาเสิร์ฟโต๊ะลูกค้าชายที่ล็อคเดาว่าโต๊ะนั้นคงเป็นนักศึกษาทั้งโต๊ะ  สายตาคมหยุดนิ่งอยู่ที่พนักงานตัวเล็กหน้าแคชเชียร์ คนตัวเล็กยิ้มส่งลูกค้าหลังจากที่ลูกค้าชำระเงินเสร็จ

 

เผลอนึกย้อนไปตอนที่เปิดร้านช่วงแรกๆ ตอนที่โต้งกับเดียร์มาสมัครงานที่ร้าน ล็อคสอนงานทุกอย่างในร้านให้ทั้งสองคน  ทั้งโต้งและเดียร์ทำงานได้เหมือนกันหมด ยกเว้นอยู่อย่างเดียวที่โต้งไม่ค่อยอยากจะทำนัก คืองานแคชเชียร์ โต้งให้เหตุผลว่า ไม่ถนัดนับเงิน ทอนเงิน งานนี้ค่อนข้างละเอียด ให้โต้งใช้แรงงาน ออกแรงจัดไอศกรีมลงถ้วยยังดีกว่า

 

ถามว่าล็อคไว้ใจโต้งกับเดียร์ไหม? ตอบได้เลยว่าไว้ใจมาก ทำงานด้วยกันมาเป็นปี เจอหน้ากันจนแทบจะเรียกได้ว่าเป็นครอบครับเดียวกันแล้ว

 

เสียงเพลงบรรเลงเบาๆคลอไปเรื่อยๆ ทำให้ร้านดูมีชีวิตชีวา บรรยากาศสดใสโอบล้อมร้านไอศกรีมแห่งนี้ไว้สายตาคมนิ่งมองพนักงานตัวเล็กที่ประจำอยู่ที่แคชเชียร์ พลันจุดยิ้มน้อยๆประดับบนใบหน้าหล่อ

 

เจ้าของร้านเดินไปเปลี่ยนเพลงที่เปิดคลออยู่ เปลี่ยนเป็นเพลงสื่อความหมายเล็กๆ

 

หวังว่าใครคนนั้นจะรับรู้นะ

 

 เสียงดนตรีจังหวะสบายๆดังขึ้นเบาๆ ล็อคเดินกลับมานั่งที่ประจำที่สามารถมองเห็นทุกคนในร้านได้

 

ถ้าคนไม่รักจะฝืนอย่างไร ทำดีแค่ไหนก็รับไม่ได้

เป็นเรื่องของหัวใจ ที่ต้องรู้และต้องเตรียมใจ

แต่คนที่รักเขาก็รักต่อไป ทำดีแค่ไหนคุณก็ไม่สนใจ

รู้ก็รู้ว่ายังห่างไกล แต่แอบคิดเข้าข้างตัวเอง

 

 

เนื้อเพลงท่อนแรกดังขึ้น สายตาคมหยุดนิ่งที่ร่างเล็กที่ยังอยู่ที่แคชเชียร์เหมือนเดิม

 

อยากให้คุณมองมองตรงนี้ คนแอบรักคุณอยู่ตรงนี้

แอบส่งยิ้มเสมอ แต่คุณคงไม่สนใจ

อยากให้คุณมองมองอีกที คนแอบรักคุณอยู่ตรงนี้

แค่คุณหันมา ไม่ขออะไรมากไปกว่านี้

 

ความรู้สึกถูกจับจ้องอยู่ ทำให้เดียร์หันกลับมาสบตาที่มาของสายตาคู่นั้น ล็อคเพียงส่งยิ้มน้อยๆไปให้ ความรู้สึกวูบวาบอัดแน่นเต็มแผ่นอกหนา เมื่อ…..ได้รับยิ้มหวานๆตอบกลับมา

 

ถ้าคนรักกันจะรู้อย่างไร ตั้งแต่แรกเจอหรือนานเท่าไหร่

ปล่อยตามหัวใจ ให้ความรักนำทางคุณไป

แต่คนที่รักเขาก็รักต่อไป อีกนานแค่ไหนก็จะรอเรื่อยไป

รู้ก็รู้ว่ายังห่างไกล แต่แอบคิดเข้าข้างตัวเอง

 

คนตัวเล็กหลบตาวูบ เพียงแค่สบตากับสายตาคู่คมแค่นั้น

ไม่รู้ว่าล็อคคิดไปเองหรือเปล่า ..แต่เขาเห็นแก้มใสขึ้นสีเรื่อ  

 

รู้ก็รู้ว่าคิดไปแล้ว รู้ก็รู้ก็เผลอไปแล้ว

เพิ่งจะรู้ตอนรักไปแล้วให้ถอนใจยังไงช่วยที (ช่วยที)

เฝ้าเตือนตัวเองทุกทีที่เจอ ใกล้ใกล้คุณห้ามใจไม่ไหว

 

เดียร์เผลอสบตากับเจ้าของร้านอีกครั้ง ร่างเล็กเผลอกัดริมฝีปากล่างแน่น

 

คนตัวเล็กไม่สามารถอยู่ที่แคชเชียร์ต่อไปได้แล้ว อาศัยจังหวะที่ไม่มีลูกค้ารอชำระเงิน เดินเข้าไปหลบอยู่ถังไอศกรีมทันที หวังว่าจะหนีสายตาคมคู่นั้นได้บ้าง

 

ทำไมสายตาพี่ล็อคมันหยาดเยิ้มได้ขนาดนั้น….

 

เสียงเพลงหยุดลง พร้อมๆกับที่เสียงใครบางคนดังขึ้นมา

 

 “เพลงอะไรวะ ไม่เห็นเพราะเลย!!

 

เดียร์ตกใจกับเสียงตวาดนั้น เผลอมองหาที่มาของเสียง  แล้วก็ได้เจอ วายุกำลังขมวดคิ้วแน่น มือหนากำเข้าหาตัวซะแน่น สายตาคมๆมองมาทางเดียร์อย่างเคืองๆ

 

เพลงต่อไปเริ่มบรรเลง เพลงจังหวะช้าๆ สบายๆ ชวนผ่อนคลายอารมณ์กับไอศกรีมเย็นๆ

 

“เป็นอะไรเดียร์ เขินหรือ? เขินกับเพลงที่ไอ้บ้านั่นมันเปิดหรือ?!!”  วายุตรงเข้ามาบีบแขนบางแน่น คนตัวเล็กยู่หน้าไปตามแรงบีบที่ดูเหมือนว่ามันจะมากขึ้น

 

“โอ๊ย! เป็นบ้าอะไรวายุ!! มาโวยวายอะไร!!!” เดียร์พยายามแค่นเสียงตอบโต้ ยังอยู่ในร้าน ส่งเสียงดังไม่ได้ ไม่งั้นคงได้มีคนจับเดียร์ส่งศรีธัญญาแน่

 

วายุเห็นสีหน้าเจ็บปวดของเดียร์ เลยยอมผ่อนแรงลง แต่ยังไม่ปล่อยมือออกจากแขนเล็ก

 

“เดียร์อย่าหวั่นไหวไปกับมันนะ อย่าฟังใครนะ อย่ามองใคร อย่าคุยกับใคร” วายุตีหน้าเข้มใส่ร่างบาง ทำเอาเดียร์ขมวดคิ้วฉับ พยายามสะบัดแขนออกจากการเกาะกุม

 

“นายจะบ้าหรือไง!!  หวั่นไหวอะไร เพ้อเจ้อ! แล้วนายจะให้ฉันอยู่คนเดียวบนโลกหรือไง!!! อย่าเยอะ!!” เดียร์พยามสะบัดแขนให้หลุด แต่วายุดูท่าจะไม่ปล่อยง่ายๆเลย  ดวงตาใสเหลือบเห็นใครบางคนกำลังตรงเข้ามาหลังเคาน์เตอร์

 

ไม่ใช่โต้ง ไม่ใช่พี่ปิ่น แต่เป็น……พี่ล็อค

 

เห็นอย่างนั้น เดียร์ยิ่งพยายามสะบัดแขนให้หลุดจากการเกาะกุม แต่วายุกลับจับยึดแขนเดียร์ให้แน่นมากขึ้นเท่านั้น

 

พี่ล็อคมาแล้วพี่ล็อคเดินตรงเข้ามาแล้ว

 

“เป็นอะไรหรือเปล่าเดียร์?” ล็อคเดินเข้ามาหยุดตรงหน้า เดียร์ได้แต่อึกๆอักๆ …. เผลอสบตากับล็อค ก็คิดไปถึงสายตาคมที่มองมาเมื่อครู่ แก้มใสขึ้นสีระเรื่อโดยไม่ทันตั้งตัว

 

“ไม่สบายหรือ?” เจ้าของร้านไม่ถามเปล่า มือหนาอังหน้าผากเนียนของคนตัวเล็กตรงหน้า  แต่ไม่นานกลับถูกปัดออกด้วยแรงที่ล็อคมองไม่เห็น ล็อคผงะไปนิดหน่อย ขมวดคิ้วน้อยๆ แต่ไม่วายยังเอื้อมมือมาจับแขนบางด้วย บังเอิญเหลือเกินว่าเป็นข้างที่วายุกำลังจับไว้อยู่พอดี

 

“ไปนั่งพักก่อนไหม?” ล็อคออกแรงดึงแขนเดียร์ แต่ทว่าล็อครู้สึกเหมือนมีแรงต้าน ไม่ให้ล็อคออกแรงดึงได้ง่ายๆ  เดียร์ได้แต่ส่งสายตาเป็นเชิงขอโทษมาให้ล็อค

 

ไม่ได้ตั้งใจจะปฏิเสธ แค่ร่างกายเดียร์ เดียร์ยังควบคุมไม่ได้เลย แล้วนั่นไม่ใช่ฝีมือเดียร์ด้วย

 

เมื่อเดียร์ไม่เดินออกไปด้วยกัน ร่างสูงใหญ่ของเจ้าของร้านไอศกรีมเลยเข้าหาเดียร์ซะเลย

 

ล็อคเดินมาขนาบข้างคนตัวเล็ก ใกล้จนล็อคได้กลิ่นกายของคนตัวเล็ก ผสานกับผิวเนียนที่ล็อคสัมผัสอยู่ ทำให้ล็อคไม่อยากผละออกไปเลยจริงๆ

 

เดียร์อดตกใจไม่ได้ กับร่างสูงใหญ่ของเจ้าของร้านที่ยืนอยู่แนบชิดกัน ไม่ใช่แค่ไหล่ชนไหล่ หากแต่แผ่นอกกว้างของล็อค ซ้อนไหล่ข้างหนึ่งของเดียร์อยู่เต็มๆ

 

“มันจะใกล้ไปแล้วนะเว้ย!!” เสียงทุ้มที่ล็อคไม่ได้ยินตวาดลั่น มาพร้อมแรงฉุดที่ข้อมือบาง เดียร์เผลอสะดุ้งไปกับแรงนั้น

 

วายุตั้งใจดึงเดียร์ให้ห่างจากคนที่ยืนใกล้เดียร์เกินไป หากแต่แรงดึงของวายุกลับทำให้ร่างเล็กเซเข้าปะทะแผ่นอกกว้างของคนที่ยืนอยู่ด้านหลังไปเต็มๆ คนตัวเล็กรับรู้ได้ถึงแผ่นอกหนาที่แนบชิดอยู่กับแผ่นหลัง  เดียร์พยายามดิ้นหนีจากสัมผัสนั้น วายุไม่รอช้า รีบดึงข้อมือเดียร์ออกจากสถานการณ์บาดตาทันที เดียร์รีบหันไปขอโทษเจ้าของร้านซะยกใหญ่ ไม่สนใจวายุที่ยืนหัวฟัดหัวเหวี่ยงอยู่สักนิด

 

ไปขอโทษมันทำไมวะ!

 

“ผมไม่ได้ตั้งใจนะครับ ผมคงมึนๆนิดหน่อย” เดียร์รีบอธิบายต่อทันทีว่าคงไม่สบายนิดหน่อย

 

ล็อคยังไม่ทันได้ว่าอะไรเลย

 

ถ้าเดียร์สังเกตดีๆ จะเห็นรอยยิ้มพอใจประดับอยู่บนใบหน้าหล่อของเจ้าของร้าน

 

 

 

 

# My dear

 

 

 

 

มาเช้า(?) อีกแล้ว T T

จริงๆนี่ควรเป็นเวลานอนนะ  เวลานอนตามประเทศไทยเป๊ะ

ทำไมแอมไม่ยอมหลับยอมนอน = =

 

ขอบคุณเพลง ไม่ขออะไรมากไปกว่านี้ ของ Basketbad ค่ะ ^//////^

เขียนเรื่องร้านไอศกรีมตอนดึกๆนี่ทรมาณท้องไส้ดีจังค่ะ T T

 

นอกจากแอมจะติดใจพี่บัง B.A.P แล้ว (ตอนนั้นยังบอกชอบน้องโล่อยู่ไม่ใช่รึไง - - )

ตอนนี้แอมเพิ่งมาดูคุโรโกะ >////<  คางามิน่าร้ากกกกก 

 

 

เจอกันตอนต่อไปค่ะ ^_^  


นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

65 ความคิดเห็น

  1. #51 sukanyaza (@nooaedekza) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2557 / 15:13
    ง้อเมีย
    #51
    0
  2. #29 Ice lemon (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2557 / 13:51
    อุ้ววว ท่าทางจะหึงน่าดุเลย ^^ เดียร์ก้อย่าไปน่าแดงกับคนอื่นซี่ >\\< ถึงพี่ล้อคก้โออยุ่ก้เตอะ 555 สงสัยพนักงานร้านนี้มีเคะมากเกิ้น ลุกชายถึงเต้มเลยนิ 555
    #29
    0
  3. #18 yaaa (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2557 / 16:09
    กี้สสสสสส

    วายุน่ารักมากกก !!

    เมื่อไรเดียร์จะเปิดใจให้วายุเต็มทีสักทีน้า -3-



    อยากจะบอกว่า เคยอ่านเรื่องนี้ตอนแบบเวอชั่นเก่า

    ชอบนะ แต่ชอบเวอชั่นใหม่มากกว่า
    #18
    0
  4. วันที่ 3 มิถุนายน 2557 / 12:30
    วายุหึงน่าดูเลยนะเนี่ย
    #17
    0