My Dear ... [Yaoi] [Boy's Love]

ตอนที่ 14 : Chapter 13

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 156
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    1 มิ.ย. 57



 

เสียงนาฬิกาปลุกดังลั่นในตอนเช้า เจ้าของนาฬิกาปรือตาน้อยๆ หาที่มาของเสียง พอเจอตัวการแล้ว จัดการตะปบปิดสุดแรง เมื่อทุกอย่างอยู่ในความสงบ คนตัวเล็กพลิกตัวหนีนาฬิกาที่นอนแอ้งแม้งอยู่ข้างๆ เข้าสู่นิทราต่อทันที

 

ทันใดนั้น เดียร์รู้สึกเหมือนตัวเองหายใจไม่ออก เหมือนถูกของหนักทับลงบนร่างกาย เดียร์พยายามออกแรงเปลี่ยนท่านอน บางทีอาจเป็นเพราะนอนผิดท่า เลือดในร่างกายจึงไม่ไหลเวียน หากแต่คนตัวเล็กไม่สามารถขยับกายได้เลยแม้แต่นิดเดียว  พยายามเปล่งเสียงร้องออกไป เผื่อว่าจะมีใครช่วยได้บ้าง แต่เดียร์ไม่สามารถส่งเสียงใดๆได้เลย คนตัวเล็กรู้สึกเหมือนร่างกายถูกดูดพลังงานออกไปจนหมด เดียร์กลั้นใจลองพยายามลืมตาขึ้น  … ลืมตาได้ง่ายกว่าที่คิด กระพริบตาน้อยๆ ปรับสายตาให้ชินกับแสงสว่างในตอนเช้า ภาพตรงหน้าค่อยๆชัดเจนขึ้น ดวงตาใสเบิกกว้างทันที

 

วายุ!!!!!

 

ร่างสูงแนบริมฝีปากประทับริมฝีปากอมชมพูของคนตัวเล็กมาพักใหญ่ ไม่เห็นเดียร์มีปฏิกิริยาตอบสนอง มิน่าล่ะ ขนาดนาฬิกาปลุกดังขนาดนั้น ยังเอาไม่อยู่

 

ทีแรก วายุเพียงจะแกล้งเล่นๆ แค่กระซิบปลุกเบาๆ แล้วรอให้เดียร์ตื่นมาโวยวายเล่นๆ แต่ครานี้ ต่างออกไป

 

ไหนๆก็สัมผัสคนตัวเล็กได้แล้วใช้โอกาสนี้ให้คุ้มสิ

 

วายุตัดสินใจแนบริมฝีปากเข้ากับแก้มเนียน แต่คนตัวเล็กยังคงไม่มีทีท่าว่าจะตื่น พอเป็นอย่างนั้น กลายเป็นว่ายิ่งเปิดโอกาสให้วายุได้สัมผัสคนตัวเล็กมากขึ้น  ริมฝีปากหนาแนบลงไปบนริมฝีปากอมชมพูทันที

 

ยิ่งสัมผัส ยิ่งหลงใหล

 

ร่างสูงใหญ่ของวายุ คร่อมทับร่างของคนตัวเล็กช้าๆ สองมือหนารวบข้อมือคนตัวเล็กกดแนบไว้กับเตียง  ใช้น้ำหนักตัวกดทับขาเรียวเล็กทั้งสองข้างไว้  ริมฝีปากยังคงกอบโกยสัมผัสหวานชื่นจากคนใต้ร่าง  กลิ่นกายของคนตัวเล็กค่อยๆกระทบโสตสัมผัสของวายุ  ร่างสูงยกยิ้มอยู่ในใจ

 

 ไม่ต้องรอให้เข้าร่างได้  ก็ได้กลิ่นกายของคนตัวเล็กได้นี่หว่า….

 

เดียร์ค่อยๆรู้สึกตัวตื่นขึ้นมา คนตัวเล็กดิ้นสุดแรง เหมือนลมหายใจใกล้จะหมดจากปอด พยายามส่งเสียงโวยวายออกไป แต่ทำได้ยากเหลือเกิน

 

วายุเห็นอย่างนั้น ได้แต่ยอมผละออกให้อย่างอ้อยอิ่ง แค่ยอมละจูบให้เท่านั้น ร่างสูงใหญ่ไม่ได้ลุกออกไปจากคนตัวเล็กเลย

 

“นายทำบ้าอะไรฮะ!!” คนตัวเล็กตวาดลั่น พยายามกอบโกยอากาศเข้าปอดไปด้วย เห็นวายุอมยิ้มน้อยๆ น่าหมั่นไส้! ท่อนแขนเล็กพยายามดันไหล่กว้างให้ออกไปจากร่างกายตัวเอง แต่วายุกลับไม่ขยับเลยสักนิด

 

“มันหนักนะ! ออกไป” เดียร์รวบรวมแรงอีกครั้ง ดันไหล่กว้างจนสุดแรง วายุรวบข้อมือบางทั้งสองข้างไว้แน่น

 

“ทำไมขี้เซาจังนะ? ถ้ารู้ว่าปลุกแบบนี้แล้วจะตื่น ผมปลุกตั้งนานแล้ว”  ไม่พูดเปล่า ร่างสูงโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ใบหน้าใส  คนตัวเล็ก เผลอเม้มปากแน่น หลับตาปี๋ วายุกดริมฝีปากแนบแก้มใสทันที  โทษฐานมาทำท่าน่ารักใส่

 

“ไอ้บ้า! ปล่อยนะ อื้อวายุ!! หยุด!! อื้อ!

 

คนตัวเล็กดิ้นหนีริมฝีปากหนาที่เริ่มคลอเคลียเข้าใกล้ริมฝากอีกครั้ง  พยายามหันหน้าหนี แต่วายุก็ดักไว้ได้ทุกทาง   เรี่ยวแรงของเดียร์ไม่สามารถสู้แรงมหาศาลของวายุได้  คนตัวเล็กยกขาปัดป่ายไปมา พยายามดึงมือออกจากการถูกตรึง แต่ทำไม่ได้เลย เมื่อเดียร์ยังถูกวายุฉกพลังงานไปเสียเกือบหมดตัวแบบนี้

 

วายุสอดลิ้นเข้าไปในโพรงปากเล็ก ดูดชิมเหมือนผึ้งที่ควานหาน้ำหวานในดอกไม้ ลิ้นเล็กเอาแต่ถดหนี วายุบดริมฝีปากแนบชิดมากยิ่งขึ้น สอดเรียวลิ้นประสานกับลิ้นเล็กได้ในที่สุด

 

ร่างสูงยิ้มพอใจอยู่ในอก

 

“ไอ้เดียร์!!!” เสียงของเพื่อนร่วมห้องดังเข้ามา เดียร์พยายามร้องขอความช่วยเหลือ แต่ทำอะไรไม่ได้เลย วายุยังคงแนบริมฝีปากอยู่แบบนี้

 

“เป็นไรวะ!!” เดียร์ไม่ได้ยินเสียงเปิดประตูห้องนอน แต่ได้ยินเสียงพู่กันตอนนี้ เดียร์รู้สึกโล่งขึ้นมานิดหนึ่ง แต่พู่กันจะช่วยเขายังไงล่ะวะ! ไม่ต่างกับพู่กันที่ได้แต่เดินไปทั่วห้อง อย่างทำอะไรไม่ถูก

 

จะเข้าห้องมาเอาของ แต่เจอเดียร์นอนดิ้นอยู่แบบนี้!

 

“อื้อ!!!” เดียร์ส่งเสียงออกไปในลำคอ พลางทุบแผ่นหลังกว้างของร่างสูงที่คร่อมทับอยู่ ร่างเล็กหลับตาแน่น ลิ้นเล็กยังถูกเกี่ยวกระหวัดไม่ปล่อย จนพ่อคุณเขาพอใจแล้วนั่นแหละ เดียร์ถึงได้หายใจด้วยตัวเองได้  วายุยอมลุกออกจากร่างเล็ก เดียร์รีบชันตัวนั่ง ดันตัวเองหนีวายุไปจนชิดหัวเตียง

 

“มึงเป็นไรวะ?!” พู่กันถามร้อนรน นั่งลงข้างๆเพื่อนตัวเล็ก เอื้อมมือไปอังหน้าผากเพื่อน บางทีมันอาจจะไม่สบาย ไอ้เดียร์มันถึงได้หน้าแดงแบบนี้

 

“กู….กูโดนผีอำ”

 

“ฮะ?!

 

คำตอบของเดียร์ทำเอาพู่กันอดตกใจไม่ได้ อยู่กับไอ้เดียร์มาตั้งนาน ถึงมันจะบอกว่ามันเห็นวิญญาณได้ แต่มันก็ไม่เคยบอกว่ามันถูกผีอำ

 

เดียร์พยายามไม่สบตาวายุ ไม่รู้ว่าจะเจอสายตาแบบไหนตอบกลับมา

 

เพิ่งถูกมันจูบมาเลยนะเว้ย! จูบแรกน่ะจูบแรก!

 

โธ่ว้อย! ไอ้วายุ!

 

หัวเสียอยู่คนเดียว มีพู่กันนั่งไถ่ถามด้วยความเป็นห่วงอยู่ข้างๆ 

 

“สายแล้วนะเว้ย” เดียร์ทักออกไปในที่สุด หลังจากเจอพู่กันปลอบมาพักใหญ่

 

 “มึงอยู่คนเดียวได้หรือวะ? ..

 

“กูสบายดี ไม่เป็นไร เดี๋ยวกูเคลียร์เอง หรือมึงจะอยู่ช่วยกูเคลียร์?” เดียร์ล้อพู่กันเข้าให้  พู่กันรู้ว่า เคลียร์ของเดียร์ที่ว่า คือ เคลียร์ กับอะไร   ไม่นาน พู่กันขอตัวไปเรียนทันที ปล่อยให้เดียร์อยู่ เคลียร์ไปแล้วกัน อย่างน้อยก็คุยกันรู้เรื่อง

 

พู่กันออกไปแล้ว เดียร์มองร่างสูงที่ยืนอยู่ไม่ไกล  แค่นั้น เดียร์รีบวิ่งลงจากเตียงทันที เดินหนีออกจากห้องนอนไปที่โซฟา

 

สายตาวายุน่ากลัวเหลือเกิน

 

สายตาที่มองเดียร์ราวกับจะกลืนกินเดียร์ไปทั้งตัว

 

“ตื่นแล้ว ยังจะมานั่งหมกตัวอยู่อีก”

 

วายุตามไปนั่งเบียดคนร่างเล็กบนโซฟา จงใจให้ท่อนขาเรียวเล็กพาดหน้าแข้งหนา เดียร์กระเถิบหนีไปจนสุดขอบโซฟา ตั้งท่ารับมือเต็มที่

 

พยายามหนีไปก็คงหนีไม่พ้น เมื่อวายุเดินทะลุทุกอย่างบนโลกใบนี้ ได้

 

ถ้าหนีเข้าห้องน้ำ จะมั่นใจได้อย่างไรว่าวายุจะไม่ตามเข้าไปด้วย

 

“เมื่อกี๊ก็กว่าจะตื่น ผมต้องช่วยปลุกเลยนะ หรือต้องให้ผมอาบน้ำให้ด้วย โอเค ได้” วายุยื่นแขนออกไปหาคนตัวเล็ก ยังไม่ทันโดนตัว เดียร์รีบปัดมือหนาออกจากระยะอันตรายทันที

 

“อาบเองได้ ไม่ต้องยุ่ง!” เดียร์เผลอกัดริมฝีปากล่างแน่น

 

คนมีเรียนตอนบ่าย แต่ถูกปลุกตั้งแต่เช้า

 

มันหงุดหงิดนะ!!!

 

“ทำไมชอบกัดปากตัวเอง หืม? มันสนุกนักหรือไง ไหนผมลองบ้างสิ” วายุยื่นมือไปจับแขนบาง ดึงร่างเล็กๆเข้ามาใกล้ตัว มือบางปัดป้องพัลวัน วายุต้องใช้มือทั้งสองข้างรวบข้อมือเล็กไว้ วายุยื่นใบหน้าเข้าใบใกล้ใบหน้าใส ปลายจมูกคมสัมผัสปลายจมูกของคนในอ้อมแขน

 

เดียร์เม้มริมฝีปากแน่น หลับตาปี๋ หนีสายตาคมของร่างสูง

 

วายุหัวเราะในลำคออย่างพึงพอใจ

 

“แค่ผมจูบเมื่อกี๊มันก็แดงเจ่อพอแล้ว แล้วไปกัดปากตัวเองแบบนี้มันยิ่งแดงเข้าไปใหญ่เลย ดูสิ”  ริมฝีปากหนาประทับจูบเบาๆลงไปที่ริมฝีปากเล็ก  

 

“อย่ากัดปากตัวเองอีกนะ ถ้ากัดอีก ผมจะกัดให้เอง”

 

วายุยอมปล่อยร่างในอ้อมแขนให้เป็นอิสระ

 

เดียร์รู้สึกหายใจติดขัด รวบรวมสติ ปรับอุณหภูมิในร่างกาย

 

อยากจะต่อว่าด่าทอใส่ร่างโปร่งแสงตรงหน้า แต่กลับพูดอะไรไม่ออก เดียร์ได้แต่หายใจเข้าออกแรงๆ หวังว่าจะระบายอารมณ์ทั้งหมดออกไปได้บ้าง

 

“ไปอาบน้ำได้แล้ว ผมไม่แอบดูหรอก”

 

วายุว่าพลางเอนกายยืดแขนทั้งสองข้างวางไว้บนพนักโซฟา สายตามคมมองไปทางร่างเล็กที่ยังนั่งจ้องหน้าเขาเหมือนโมโหมาเป็นชาติ  ท่าทางน่ารักจนวายุอดใจไม่ได้ ยื่นนิ้วใบไล้แก้มใสเล่นเบาๆ

 

“ที่ไม่ไปนี่เพราะอยากให้ผมอาบให้จริงๆใช่ไหม?”

 

แค่นั้น เดียร์ก็วิ่งลงจากโซฟาทันที ยังไม่วายมีหันกลับมามองวายุเป็นระยะๆด้วย  วายุหัวเราะในลำคออย่างพอใจ

 

ใช้เวลไม่นาน คนตัวเล็กก็ออกมาจากห้องน้ำ

 

วายุแอบจับเวลาเล่นๆ ช่วงนี้เดียร์ทำสถิติอาบน้ำได้เร็วขึ้นแฮะ

 

ร่างเล็กเดินไปที่มุมหนังสือ บนโต๊ะญี่ปุ่นที่ตั้งอยู่ใกล้ๆ มีโน้ตบุ๊ควางอยู่ เดียร์เปิดโน้ตบุ๊คเล่น ไม่สนใจอีกร่างที่อยู่ด้วยกัน

 

“โห มีแต่ผู้ชายทักแชทมาเต็มเลย” เสียงที่เดียร์ไม่ค่อยอยากได้ยิน ดังอยู่ข้างๆ คนตัวเล็กพยายามทำเป็นหูทวนลม ควานหาหูฟังมากั้นโลกซะ แต่วายุออกแรงรั้งหูฟังไว้จนได้  เดียร์เผลอเหลือบตามองวายุ เริ่มรู้สึกว่าตัวเองพลาด สายตาหมายมาดแบบนั้น มันทำให้เดียร์ทำอะไรไม่ถูก

 

“จะเปิดเพลงก็เปิด จะเล่นเฟสก็เล่น จะทำอะไรก็ทำ ผมจะนั่งอยู่ตรงนี้แหละ”

 

คำพูดนั้น ทำให้เดียร์เริ่มควันออกหู

 

“ไม่ต้อง! นายนั่นแหละ จะไปไหนก็ไป” ว่าจบเดียร์ก็หันมาเสียบหูฟังกับตัวเครื่อง ยังไม่ทันเสียบหู หูฟังก็ถูกกระชากออกไป

 

“อยู่ด้วยกัน อย่าทำเหมือนอยู่คนเดียวสิ” สายตาออดอ้อนถูกส่งตรงมาให้คนตัวเล็ก เดียร์รู้สึกเหมือนความร้อนในร่างกายทั้งหมดมารวมกันอยู่ที่ใบหน้า ยอมวางหูฟังไว้ข้างตัว เปิดเพลงโดยใช้ลำโพง

 

วายุยกยิ้มน้อยๆ

 

“เห็นไหม ตื่นแต่เช้า ทำอะไรได้ตั้งเยอะ ดีกว่านอนอยู่เฉยๆอีก”

 

วายุพูดออกมาเบาๆ สายตาคมเหลือบไปเห็นโทรศัพท์มือถือของคนตัวเล็กที่วางไว้ข้างตัว ไม่รอให้เจ้าของเครื่องรู้ตัว วายุฉกมันมาทันที

 

“เขาเรียกว่าออมแรง เข้าใจไหม?” เดียร์เผลอหันไปต่อคำกับร่างสูง ทันทีที่รู้สึกตัว คนตัวเล็กรีบหันหน้าหนีมาจดจ่อกับหน้าจอคอมฯทันที

 

วายุเลือกที่จะส่งยิ้มน้อยๆให้คนตัวเล็ก แทนประโยคตอบโต้

 

เห็นท่าทางหงุดหงิดของเดียร์แล้ว อยากจะฟัดเข้าให้จริงๆ

 

วายุหันมาจอจ่อกับโทรศัพท์มือถือของคนตัวเล็ก กดเข้าไปดูโซเชียลเนทเวิร์คทั้งหลายแหล่ที่คนตัวเล็กล็อคอินไว้

ในเฟสบุ๊คมีคนที่เพิ่มเพื่อนมาแล้วเดียร์ไม่รับตั้งหลายคน ในแชทบ็อกซ์ เต็มไปด้วยข้อความทักทายของผู้คนมากหน้าหลายตา ทั้งชายทั้งหญิง วายุไล่เปิดดูไปเรื่อยๆ บางอันเดียร์ก็ตอบ บางอันเดียร์ก็ไม่ตอบ เท่าที่สังเกต เดียร์ไม่ค่อยต่อบทสนทนายาวๆกับคนที่ไม่รู้จัก

 

ส่องจนพอใจแล้ว วายุล็อคเอ้าท์เฟสบุ๊คของเดียร์ แล้วล็อคอินเฟสบุ๊คของตัวเองบ้าง

 

ไม่ได้เล่นอะไรแบบนี้ตั้งหลายเดือน ในนั้นมันจะเป็นยังไงบ้างนะ

 

เดียร์กับวายุหลุดเข้าไปอยู่ในโลกของตัวเองกันพักใหญ่ จนเดียร์ร้องลั่นว่าใกล้ถึงเวลาเรียนแล้ว นั่นแหละวายุเลยรีบโยนมือถือไปข้างๆเดียร์

 

เดียร์ที่ควานหาโทรศัพท์มือถือได้ก็คว้ากระเป๋าที่เตรียมไว้ วิ่งออกไปจากห้องทันที

 

 

 

ไปเรียนวันนี้ เดียร์ได้รับข่าวจากอาจารย์ ว่าสัปดาห์หน้ามีลงภาคสนาม  ตกเย็นวันนั้น เดียร์จึงต้องหาจังหวะลางานไว้ล่วงหน้ากับเจ้าของร้านเลย

 

“โต้งด้วยหรือ?” ล็อคถามโต้งที่ยืนขนาบข้างอยู่ไม่ไกลเพื่อนตัวเอง

 

“ใช่ครับ พวกผมสองคนต้องไปลงภาคสนามอาทิตย์หน้า ไปประมาณสามวัน ผมเลยรีบแจ้งไว้ก่อน เผื่อฉุกละหุก” เดียร์เป็นคนอธิบายเรื่องราว มีโต้งรับคำเป็นลูกคู่

 

ล็อคแอบถอนหายใจเบาๆ มองไปยังพนักงานใหม่ทั้งสองคนที่กำลังรับ-ส่งลูกค้าอยู่

 

“ดีนะที่ได้พี่ข้าวกับพี่ปิ่นแล้ว ไม่งั้นพี่คงไม่รู้จะทำยังไง” ล็อคส่งสายตาเว้าวอนมาทางเดียร์ โต้งที่เห็นสายตาของเจ้าของร้านแล้วเผลอกระแอมเสียงดัง เรียกสติล็อคได้บ้าง

 

“ผมขออนุญาตไปทำงานก่อนนะครับ” โต้งว่าจบก็หายตัวเข้าไปที่อ่างล้างจาน เดียร์เห็นอย่างนั้นก็ขอตัวไปทำงานบ้าง

 

เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังขึ้น ก่อนลูกค้าตัวเล็กที่ล็อคเริ่มคุ้นหน้า จะก้าวเข้ามา

 

ล็อคเผลอมองรอยยิ้มสดใสของคนตัวเล็กที่ก้าวตรงไปทักทายพี่รหัสแล้วเผลอยิ้มตาม

 

รอยยิ้มที่เดียร์ส่งไปให้น้องรหัสช่างหวานไม่แพ้กันทั้งพี่ทั้งน้องเลย

 

เดียร์พาอาโปมานั่งที่โต๊ะว่าง รับออเดอร์จากรุ่นน้องได้ก็เข้าไปจัดการไอศกรีมถ้วยใหญ่มาให้รุ่นน้องตามหน้าที่ของพนักงาน

 

“ช่วงนี้อารมณ์ดีจังนะ~” เดียร์เห็นอาโปยิ้มแย้มร่าเริง อดทักไม่ได้ แต่อยู่คุยด้วยนานๆไม่ได้ ล็อคเริ่มส่งสายตาไล่ให้ไปทำงานแล้ว

 

อาโปกินไอศกรีมไปพลาง คอยอมยิ้มมาให้เดียร์เรื่อยๆ

 

ดูท่าว่าน้องรหัสเขา คงจะมีความสุขมากๆ

 

อาโปนั่งมองบรรยากาศรอบๆร้าน  เสียงเพลงเบาๆที่เปิดคลอ ทำให้ร้านดูมีชีวิตชีวามากขึ้น อาโปซึมซับความรู้สึกเหล่านั้นไว้เต็มอก

 

อาโปหยิบโทรศัพท์มือถือมาเล่นฆ่าเวลา

 

เขาอยากอยู่ใกล้ๆพี่เดียร์ อยากกินไอศกรีมเย็นๆ

 

อยากอยู่แบบนี้นานๆ นั่งเล่นโทรศัพท์ตอนนี้คงไม่เป็นไรหรอก

 

อาโปเข้าเช็คแจ้งเตือนในโซเชียลเน็ทเวิร์คตามความเคยชิน

 

เข้าเฟสบุ๊ค….กดดูไปเรื่อยๆทั้งแจ้งเตือน ทั้งแชทบ็อกซ์

 

รู้สึกเหมือนมีอะไรแปลกๆ

 

อาโปพยายามหาสาเหตุของความรู้สึกนั้น พลันสังเกตเห็นจุดกลมๆสีเขียวที่แสดงสถานะออนไลน์ของใครบางคน

คนตัวเล็กขมวดคิ้วมุ่น

 

พี่วายุ?

 

เฮ้ยพี่วายุจะเล่นได้ยังไง พี่เขายังนอนต่อท่อออกซิเจนอยู่ที่โรงพยาบาล คงไม่ได้ฟื้นเมื่อเช้าแล้วมาเล่นโทรศัพท์ได้ตอนนี้หรอก

 

หรือเพื่อนของพี่วายุ?

 

แต่พี่วายุหวงเรื่องส่วนตัวยิ่งกว่าอะไร จะเพื่อนหรือแฟนก็คงไม่ให้ใครรู้รหัสผ่านทั้งนั้น

 

แล้ววงกลมสีเขียวกับชื่อที่ขึ้นอยู่นี่

 

มาได้ยังไง?

 

วายุนั่งมองน้องชายสุดที่รักมาพักใหญ่ เห็นน้องนิ่งไป เลยก้มไปดูหน้าจอโทรศัพท์น้องบ้าง

 

ฉิบหาย

 

“เดียร์ผมยืมโทรศัพท์หน่อยสิ”วายุเข้าไปหาร่างเล็กที่จัดไอศกรีมอยู่

 

เดียร์หันมามองอย่างไม่เข้าใจ “เอาไปทำไม?”

 

“น่านะให้ผมยืมหน่อย แป๊บเดียว เดี๋ยวให้คืน” วายุกระพริบตาปริบๆ หวังว่าจะได้รับความช่วยเหลือ แต่เดียร์กลับเดินหนีเสียดื้อๆ วายุรีบเดินตามทันที

 

“ผมไม่โทรหาสาวที่ไหนหรอกน่า ผู้ชายก็ไม่มีด้วย น่านะเดียร์” ประโยคนั้นทำให้เดียร์หันมามองเจ้าของประโยคทันที  วายุได้แต่ยิ้มแหยๆไปให้

 

“จะเอาไปทำอะไร?” ร่างเล็กถามอีกครั้ง  วายุชะงักไปเล็กน้อย เหมือนกำลังเรียบเรียงเรื่องราว ในที่สุดวายุก็ยอมเล่าให้ฟัง

 

“เมื่อเช้าผมล็อคอินเฟสบุ๊คไว้ในโทรศัพท์เดียร์ ผมไม่รู้ว่าเดียร์ได้กดออกหรือเปล่า แต่ตอนนี้ผมยังออนไลน์อยู่ในเฟสบุ๊คอยู่เลย อาโปเห็นแล้ว” วายุชี้ไปทางร่างเล็กๆของน้องชายตัวเอง

 

เดียร์อ้าปากค้างกับสิ่งที่ได้ยิน มือบางควานหาโทรศัพท์ขึ้นมากดดู

 

เป็นอย่างที่วายุว่าจริงๆ ชื่อบัญชีผู้ใช้มันไม่ใช่ชื่อเดียร์ แค่รูปประจำตัวก็รู้แล้วว่าไม่ใช่ เดียร์ลนลานรีบล็อคเอ้าท์ทันที

 

“ทำไมสะเพร่าอย่างนี้ฮะ?!” เดียร์แค่นเสียงลอดไปทางไรฟัน โวยวายเสียงดังไม่ได้ ลูกค้ายังนั่งอยู่เต็มร้าน

 

วายุ ยกมือในท่าพนม ถูมือไปมาตรงหน้าเดียร์ เป็นเชิงขอโทษ ยิ้มแหยๆไปให้คนตัวเล็ก

 

“แล้วอย่าขโมยโทรศัพท์ไปเล่นอีก ไม่ชอบ”

 

“ขอโทษคร้าบ..

 

 

 

 

# My dear

 

 

 

 

ให้หวานกันบ้าง >/////<

 

เมื่อไหร่แอมจะนอนกลางคืน ตื่นกลางวันบ้างเนี่ย - -

 

เจอกันตอนต่อไปค่ะ ^_^ 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

65 ความคิดเห็น

  1. #30 Ice lemon (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2557 / 13:54
    กริ้ดดดด >\\\< หวานจางงเลยยยย ชอบ
    #30
    0
  2. #28 Ice lemon (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2557 / 13:34
    โอ้วววว หวานได้ใจมากกกก >\\\< เห้นล้อคกับอาโปแล้ว เอิ่ม คงไม่เกิดรัก4เศร้าหรอกกกน้าาา
    #28
    0
  3. #11 ชายในฝันอยู่ในนิยาย (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2557 / 08:27
    วายุ นายรุกเร็วมากนะ แหม พอแตะตัวเดียร์ได้นี่เอาใหญ่เลย น้องเดียร์เขินจะแย่แล้วนั่น
    #11
    0