My Dear ... [Yaoi] [Boy's Love]

ตอนที่ 10 : Chapter 9

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 166
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    24 พ.ค. 57


Chapter 9


 

 

ภาพที่วายุเห็น ทำเอาวายุจุกเหมือนถูกเหล็กร้อนอัดเข้าที่ท้องสักร้อยที 

 

สายตาคมสบตากับคนตัวเล็ก

 

“เดียร์!!!” วายุร้องลั่น

 

ภาพตรงหน้าทำเอาวายุรู้สึกเหมือนใจสลาย

 

ร่างเล็กถูกตรึง ราบไปกับพื้น ชายฉกรรจ์ที่วายุจำหน้าได้ 3-4 คน ตรึงมือและเท้าของเดียร์ไว้คนละข้าง  ไอ้หมอผีที่ชื่อเสือ ขึ้นครอมร่างเล็กไว้ทั้งตัว มันถลกเสื้อเดียร์มากองไว้บนหน้าอก มือหยาบของมันลากไล้หยาบโลนไปตามผิวเนียน

 

“วายุ….” คนตัวเล็กครางแผ่ว สายตาอ้อนวอน ขอความช่วยเหลือถูกส่งมาให้

 

“มึงร้องไปก็ไม่มีใครช่วยมึงได้หรอกเว้ย!!” ไอ้เสือที่อ้างตัวเป็นหมอผี ในที่สุดก็เผยธาตุแท้ออกมา พวกมันหัวเราะลั่นกับท่าทีที่ไร้ทางสู้ของคนตัวเล็ก

 

วายุกำมือแน่น  ความโมโหมาถึงขีดสุด

 

ร่างสูงตรงเข้าไปถีบไอ้เสือออกจากร่างเล็ก

 

“เฮ้ย!!!” ไอ้เสือร้องลั่น สอดส่ายสายตามองหาที่มาของแรงมหาศาลเมื่อครู่ “ใครวะ!!!

 

วายุไม่สนใจว่าตัวเองจะแตะต้องตัวใครได้บ้าง ตอนนี้ขอเพียงแค่ได้ทำอย่างที่ใจนึก

 

ร่างสูงตรงเข้าไปถีบและเตะลูกน้องของไอ้เสือที่ตรึงเดียร์ไว้กับพื้น พวกมันหงายหลังกันไปเป็นแถบๆ ทั้งหัวหน้าและลูกน้อง มองหาที่มาของแรงมหาศาลนั้นกันเลิ่กลั่ก

 

เมื่อเห็นว่าเดียร์หลุดจากพันธนาการนั้นแล้ว วายุตรงเข้าไปกระทืบท้องของพวกมันให้หนำใจ

 

แค่เท้าคงไม่พอ วายุขึ้นคร่อมไอ้เสือ มือหนาเหนี่ยวแรงชกหน้าไอ้หมอผีเถื่อนไม่ยั้ง

 

วายุลงแรงกับหัวหน้ามันไม่หยุด ปล่อยพวกลูกน้องให้นอนร้องโอดโอย 

 

ไม่มีใครมองเห็นวายุ

 

ไม่มีใครทำอะไรวายุได้

 

ใครจะหาว่าเขาเป็นหมาลอบกัดก็ช่าง

 

ในเมื่อไอ้พวกที่วายุกระทืบอยู่นี่  สันดานพวกมันก็ไม่ต่างกับหมานักหรอก!

 

วายุลงแรงจนไอ้เสือเลือดกบปาก ก่อนผละออกไปกระทืบท้องลูกน้องของมันอีกคนละที

 

วายุหันกลับมาหาคนตัวเล็ก “เดียร์..

 

เดียร์ดันตัวเองไปชิดฝาผนัง สองแขนกอดตัวเองแน่น น้ำใสๆเปรอะเต็มใบหน้าเนียน  เสียงสะอื้นดังมาแผ่วๆ

 

วายุกำมือแน่น  พยายามตั้งสติ

 

ร่างสูงเอื้อมมือไปแตะท่อนแขนเล็ก พลันปลายนิ้วสัมผัสได้ถึงความอ่อนนุ่ม วายุกลั้นใจ ลองยื่นมือไปโอบคนตัวเล็กไว้ทั้งตัว

 

ความรู้สึกอุ่นๆแผ่ซ่านไปทั้งลำแขนของวายุ

 

เมื่อเห็นอย่างนั้น วายุไม่รอช้า

 

ค่อยๆช้อนร่างของคนตัวเล็กเข้ามาไว้ในอ้อมกอด

 

แขนข้างหนึ่งสอดใต้รักแร้ทั้งสองข้าง แขนอีกข้างหนึ่งสอดเข้าที่ข้อพับขาทั้งสองข้าง

 

กระชับอ้อมกอดให้เข้าที่ อุ้มคนตัวเล็กขึ้น

 

วายุพาเดียร์เดินออกจากห้องนั้น เปิดประตูด้วยมือเดียว เดินออกไปจากบ้านหลังนั้น

 

วายุไม่ปรายตาหันกลับไปมองอีกเลย….

 

 

 

 

วายุพาเดียร์มาหยุดอยู่ที่ป้ายรถเมล์ วางคนตัวเล็กนั่งลงบนที่นั่ง

 

วายุสังเกตว่าแถวนั้นไม่ค่อยมีคน เนื่องจากเป็นบ้านจัดสรร และค่อนข้างห่างจากตลาดหรือชุมชน  ยิ่งพอช่วงค่ำด้วยแล้ว แทบไม่มีใครออกจากบ้านไปไหนเลย

 

ร่างสูงพยายามหาวิธีที่จะพาคนตัวเล็กกลับ เห็นเดียร์เป็นอย่างนี้ วายุยิ่งใจไม่ดี

 

ร่างสูงขมวดคิ้วแน่น หันไปชกเสาเหล็กข้างๆหนึ่งที

 

“โธ่โว้ย!!!!!!

 

ทั้งๆที่เขาเตือนเดียร์แล้ว! บอกเดียร์แล้ว! ทำไมไม่ฟังกันบ้าง!

 

ทำไมดื้อขนาดนี้!!!

 

ถ้าตอนนั้น เขาไม่ปล่อยให้เดียร์อยู่คนเดียว

 

แค่อยู่กับเดียร์ตลอดเวลา

 

อยู่ข้างๆเดียร์

 

เรื่องแค่นี้ก็ทำไม่ได้!!

 

โธ่โว้ย!! ไอ้วายุ!!!!

 

ชั่วอึดใจต่อมา สภาพอากาศดูจะยิ่งสร้างความลำบากให้มากขึ้น

 

สายฝนโหมกระหน่ำลงมา สายลมพัดพาหยาดละอองฝนกระทบผิวเนียนใส

 

เดียร์กอดตัวเองแน่น

 

วายุพาลโทษดินฟ้าอากาศ ที่เอาแต่สร้างความวุ่นวายให้

 

“เดียร์เดี๋ยวผมพาเดียร์กลับบ้านนะ” วายุนั่งลงข้างๆ

 

มือหนาโอบกอดคนตัวเล็กมาซบอกตัวเอง

 

ดูเหมือนว่าเดียร์ยังตกใจกับเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้น

 

เดียร์ยังไม่ยอมปริปากพูดอะไร

 

วายุขมวดคิ้วแน่น

 

ปัญหาคือ เขาจะพาเดียร์กลับบ้านได้อย่างไร?

 

แน่นอนว่าคงไม่มีใครมองเห็นวายุ แต่เดียร์ในตอนนี้ก็ไม่พร้อมจะเจอกับใคร

 

มือหนาถือวิสาสะล้วงกระเป๋ากางเกงคนตัวเล็ก

 

ควานหาโทรศัพท์มือถือของเจ้าตัว  กดดูรายชื่อผู้ติดต่อในโทรศัพท์ เผื่อมีใครจะช่วยเดียร์ได้บ้าง

 

ฟ้าร้องแทรกเข้ามา ระหว่างที่วายุกำลังกดโทรศัพท์

 

ร่างสูงรีบปิดเครื่อง ยัดโทรศัพท์มือถือลงไปในกระเป๋ากางเกงของคนตัวเล็ก

 

จะให้ใช้โทรศัพท์ตอนนี้คงไม่ดีแน่

 

ร่างสูงกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น  สายตาคมสอดส่องไปตามท้องถนน  เผื่อจะมีรถโดยสารผ่านมาแถวนี้บ้าง  พอก้มมองคนตัวเล็กในอ้อมกอด วายุก็ได้แต่ขมวดคิ้วแน่น

 

เสียงฟ้าร้องแทรกเข้ามาเรื่อยๆ สายฝนยังคงเทกระหน่ำ

 

เดียร์กอดร่างตัวเองไว้แน่น

 

เหตุการณ์ที่เดียร์เพิ่งเจอ มันเกินกว่าที่ความรู้สึกเดียร์จะรับไหว

 

ไม่เอาอีกแล้ว

 

เดียร์ไม่อยากอยู่คนเดียว เดียร์ต้องการคนอยู่ข้างๆ

 

ใครก็ได้ที่อยู่ข้างๆเดียร์ ไม่ปล่อยให้เดียร์อยู่คนเดียว

 

ความรู้สึกเย็นๆของสิ่งที่โอบกอดเดียร์ไว้อยู่

 

ทำให้เดียร์อุ่นใจได้บ้าง

 

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน

 

มันนานมาก กว่าสายฝนจะเริ่มซา

 

เสียงฟ้าร้องหายไป สายลมเบาบางลง

 

วายุตัดสินใจล้วงโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋ากางเกงของคนตัวเล็ก กดเปิดเครื่อง กดดูรายชื่อผู้ติดต่อในโทรศัพท์อีกครั้ง

 

วายุรู้สึกถึงแรงสั่นของคนในอ้อมกอด

 

ริมฝีปากเล็กสั่นระริก ท่อนแขนบางกอดรัดตัวเองแน่นขึ้น

 

วายุพยายามกระชับอ้อมกอด หวังว่าคนตัวเล็กจะอุ่นขึ้นบ้าง

 

แต่ร่างของวายุที่เป็นวิญญาณ คงจะให้ความอบอุ่นเดียร์ไม่ได้นัก

 

วายุดูเวลาในโทรศัพท์มือถือของคนตัวเล็ก

 

สี่ทุ่มแล้ว

 

ขณะที่วายุกำลังไล่ดูรายชื่อผู้ติดต่ออยู่  เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นพอดี

 

ชื่อคนที่โทร.เข้ามา ทำให้วายุชะงักไปนิด แต่เห็นเดียร์เป็นอย่างนี้แล้ว จะยอมสงบศึกสักวันแล้วกันวะ

 

“เดียร์ คุยหน่อยนะ เขาคงไม่ได้ยินเสียงผม”

 

วายุกดรับสาย ยื่นโทรศัพท์ไปแนบหูเดียร์

 

เดียร์เงยหน้ามองวายุ  กรอกเสียงลงไปตามคำสั่ง

 

“คะครับ?”

 

“เดียร์พี่อยากคุยกับเรา เรื่องที่เราลาเสียงที่ดังมาตามสาย ทำให้เดียร์อุ่นใจได้นิดหนึ่ง

 

วายุฟังบทสนทนาอยู่เงียบๆ

 

“พะ..พี่ล็อคผมผะ..ผม” เสียงเดียร์สั่นจนเริ่มฟังไม่ได้ศัพท์

 

ตอนนั้นเองที่ปลายสายเริ่มสังเกตถึงความผิดปกติ

 

“เดียร์ เป็นอะไรครับ? เดียร์อยู่ไหน? เดียร์ บอกพี่ เดียร์อยู่ไหน?”  

 

เดียร์เริ่มรู้สึกว่าอากาศมันเย็นขึ้น คนตัวเล็กพยายามควบคุมสติ แต่ทำได้ยากเหลือเกิน

 

“เดียร์ตั้งสตินะครับ บอกพี่ล็อคไป ว่าตอนนี้เดียร์อยู่ที่ไหน” วายุช่วยพูดปลอบเดียร์อยู่ใกล้ๆ

 

คนตัวเล็กรู้สึกคอแห้งขึ้นมา พยายามกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก  จนในที่สุดเดียร์ก็สามารถบอกที่อยู่ของตัวเองได้

 

วายุนั่งโอบเดียร์อยู่อย่างนั้นไม่ปล่อย

 

คนตัวเล็กยังตัวสั่นอยู่เหมือนเดิม

 

“เดี๋ยวก็ได้กลับบ้านแล้วนะเดียร์”

 

วายุทอดเสียงอ่อนโยน ลูบศีรษะเล็กเบาๆ

 

“ขอโทษ….” เสียงพึมพำเบาๆดังมาจากคนในอ้อมกอด วายุก้มมองน้อยๆ  เสียงนั้นเบาจนวายุแทบไม่ได้ยิน

 

“หืม? ว่าไงนะครับ?”

 

“ขอโทษ” เสียงนั้นดังขึ้นมาอีกนิด วายุพอจับใจความได้

 

ร่างสูงอมยิ้มน้อยๆที่มุมปาก

 

“ไม่เป็นไรครับเดียร์ ไม่เป็นไรนะ” เสียงทุ้มยังคงเอ่ยปลอบโยน มือหนาลูบศีรษะคนตัวเล็กเบาๆ

 

“วายุฉันขอโทษ ถ้าฉันเชื่อนาย” เดียร์ใกล้จะเป่าปี่อีกครั้ง  คนตัวเล็กสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ดวงตาแดงก่ำ

 

“ไม่เป็นไรครับเดียร์ ไม่เป็นไร ไม่ต้องขอโทษนะ เดียร์พยายามทำเพื่อผม ผมต่างหากที่ต้องขอโทษเดียร์” วายุเอ่ยยาวๆ ขัดประโยคของเดียร์ ไม่ปล่อยให้เดียร์พูดอะไรมากไปกว่านี้

 

วันนี้เดียร์เจออะไรมามากพอแล้ว

 

สายฝนหายไป ทิ้งไว้เพียงสายน้ำที่รวมตัวกัน

 

น้ำฝนที่ถูกขังอยู่บนพื้นถนน  ไม่ต่างจากน้ำตาที่เอ่อคลอดวงตาใส

 

วายุไล่สายตามองไปตามท้องถนน พอฝนหยุด เริ่มมีรถผ่านมาบ้าง แต่นานๆจะผ่านมาที

 

ตอนนั้นเอง รถยนต์คันหรูขับมาจอดตรงหน้า

 

คนบนรถลงจากรถด้วยความร้อนรน

 

มาพร้อมเสียงทุ้มที่เดียร์คุ้นเคย “เดียร์

 

คนตัวเล็กเงยหน้าขึ้น  “พี่ล็อค….” คนตัวเล็กสบตากับล็อค พลันมือหนาของวายุก็ตกลงบนเก้าอี้ทันที

 

วายุเอื้อมมือไปจับมือเดียร์อีกครั้ง

 

แต่ทว่า

 

คว้าได้เพียงอากาศ..

 

ร่างสูงก้มมองมือตัวเอง ….  ขมวดคิ้วมุ่น

 

ทำไมถึงเป็นอย่างนี้?

 

ล็อคเดินตรงเข้ามาประคองเดียร์

 

“ขึ้นรถกันก่อนเดียร์”

 

ล็อคไม่รุ้ว่าทำไมเดียร์ถึงเป็นแบบนี้

 

ล็อคไม่รู้ว่าเดียร์เจออะไรมา

 

ล็อคไม่รู้ว่าเดียร์มาทำอะไรแถวนี้

 

ล็อคอยากรู้ทุกเรื่อง

 

แต่ต้องไม่ใช่ตอนนี้

 

ตอนที่เดียร์ยังไม่พร้อมจะคุยแบบนี้

 

ล็อคประคองคนตัวเล็กเข้าไปนั่งข้างคนขับ โน้มตัวไปคาดเข็มขัดนิรภัยให้ ปิดประตูให้เรียบร้อย  คนตัวโตวิ่งมาขึ้นรถฝั่งตัวเอง แน่นอนว่าวายุตามเข้าไปนั่งบนเบาะหลังของรถยนต์คันหรูทันที

 

 

 

 

# My dear

 

 

 

มาดึกๆอีกแล้ว

 

 

น้องเดียร์ดูใสๆซื่อๆเนอะ ฮ่าๆๆ

ที่สำคัญ ดื้อ! ><

 

เป็นกำลังใจให้เดียร์ด้วยนะคะ ^/////////^ 

 

แป้นคีย์บอร์ดโน้ตบุ๊คมันพังอ่ะ T T พังมานานแล้วด้วย ตอนนี้แอมใช้แบบต่อคีย์บอร์ด USB แต่มันเทอะทะมาก T T เวลาพิมพ์เสียงมันดังด้วยอ่า  ถ้าแอมเอาโน้ตบุ๊คไปซ่อมนี่ต้องห่างโน้ตบุ๊คหลายวันชัวร์ T T  ไม่ซื้อใหม่นะ ไม่ซื้อใหม่ >< (แว้บมาบ่น แฮ่ๆ )

 

 

 

เจอกันตอนต่อไปค่ะ ^_^ 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

65 ความคิดเห็น

  1. #23 Ice lemon (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2557 / 20:06
    สงสารวายุ T^T ดีที่เดียร์ปลอดภัย แต่ก้น่าโมโหอยุ่ดีอาะ ดื้อ!
    #23
    0
  2. วันที่ 24 พฤษภาคม 2557 / 07:56
    โชคดีจังวายุช่วยไว้ได้ แต่ทำไมถึงจับต้องเดียร์ได้ล่ะ? แต่เวลาปกติกลับทำไม่ได้ แต่สงสารวายุล่ะงานนี้ พี่ล๊อคได้คะแนนตอนนี้ไปแล้ว
    #7
    0