My Dear ... [Yaoi] [Boy's Love]

ตอนที่ 1 : Intro

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 598
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    18 เม.ย. 57





Intro 





แสงแดดยามบ่ายเล็ดลอดผ่านกระจกบานใส ราวกับจะแผดเผาพื้นดินให้ลุกเป็นไฟ

ท่ามกลางความร้อนเช่นนี้ สิ่งที่ผู้คนต่างมองหาคือของว่างเย็นๆกับบรรยากาศเย็นๆที่ช่วยคลายความร้อน 

ร้านไอศกรีมเป็นหนึ่งในตัวเลือกนั้น

เสียงกระดิ่งที่ประตูดังขึ้น

พนักงานตัวเล็กในร้านรีบเอ่ยต้อนรับทันที “สวัสดีครับ ยินดีต้อนรับครับผม”

 เสียงใสแว่วมาจากหลังเคาเตอร์แคชเชียร์ คนตัวเล็กก้มๆเงยๆอยู่กับลิ้นชักหลังเคาเตอร์  ไม่ทันได้เงยหน้ามองลูกค้าที่เพิ่งเข้ามาด้วยเอกสารที่กำลังจัดอยู่เต็มมือไปหมด

ไม่รอให้ลูกค้ารอนานไปกว่านี้ คนตัวเล็กกระวีกระวาดคว้าเมนูที่วางอยู่ใกล้ๆติดมือไว้ ก่อนจะผลักประตูบานพับที่กั้นส่วนของพนักงานกับส่วนของร้าน ออกไปต้อนรับลูกค้าอย่างที่ตั้งใจไว้

 

 “จะไปไหนเดียร์?” คนตัวเล็กหันขวับตามเสียงเรียก เมนูยังถือค้างไว้อยู่ในมือ

 

“เอาเมนูไปให้ลูกค้าครับ” คนตัวเล็กกำลังจะผละออกไป ไม่ทันไรก็ชะงัก หันขวับมาหาคู่สนทนาอีกรอบ “ว่าแต่เมื่อกี๊โต๊ะไหนนะครับ?”

ประโยคคำถามจากคนตัวเล็กทำเอาคู่สนทนาที่เป็นเจ้าของร้านถึงกับหลุดขำในลำคอ

 

“เมื่อกี๊ฉันนั่งอยู่หน้าร้านก็ไม่เห็นว่ามีลูกค้าเข้านะ” เดียร์ขมวดคิ้วน้อยๆ

 

จะไม่มีได้ยังไงก็เมื่อกี๊เสียงกระดิ่งยังดัง….

 

 

“เมื่อกี๊คือเสียงพี่ล็อคเข้าร้านหรอครับ?” คนตัวโตพยักหน้าหงึกหงักกับคำถามนั้น

 คนตัวเล็กถอนหายใจเบาๆ ยิ้มให้เจ้าของร้านน้อยๆ ก่อนผละเดินออกไป

ทันใดนั้นข้อมือเรียวถูกคว้าไว้ คนตัวเล็กชะงักตามแรงดึง “จะไปไหนอีก?” เจ้าของร้านตัวโตจับข้อมือบางไว้แน่น

 

“ทำงานไงครับ” เดียร์เอียงคอน้อยๆ คล้ายข้องใจกับคำถามนั้น

เจ้าของร้านขำน้อยๆกับท่าทางของคนตัวเล็ก

 

ล็อคนั่งมองคนตัวเล็กจากหน้าร้าน ไม่เห็นมีทีท่าว่าเดียร์จะไปพักสักที ทนไม่ไหวจนต้องเข้ามาเตือน เดี๋ยวจะเป็นโรคกะเพราะไปซะก่อน

คนตัวโตชี้ไปที่นาฬิกาที่แขวนอยู่ที่ผนังของร้าน “ถึงเวลาพักแล้ว ไปพักก่อน”  

ทันใดนั้นกะเพราะของคนตัวเล็กก็ทำงานเป็นลูกคู่กับประโยคของเจ้าของร้านได้เป็นอย่างดี ส่งเสียงร้องโครกครากให้เจ้าของร่างตัวเล็กได้อายเล่น เดียร์หันมายิ้มแหยๆให้คนตัวโต

 

“งั้นผมไปพักก่อนนะครับ”

คนตัวโตอมยิ้มน้อยๆกับท่าทางของคนตัวเล็ก

เดียร์ผละออกไปหยิบกระเป๋าสะพายใบเล็กหลังเคาเตอร์ก่อนเดินออกไปหลังร้าน

ไม่ลืมส่งยิ้มหวานให้เจ้าของร้าน

 

ล็อคเดินไปหยุดหลังเคาเตอร์ประจำการแทนคนตัวเล็ก  

ดูเหมือนว่าเดียร์จะจัดเอกสารค้างไว้ มีบางส่วนที่เสร็จไปบ้างแล้ว

ทันใดนั้นล็อคสัมผัสได้ถึงความรู้สึกเย็นยะเยือกกระทบผิวหนัง

คนตัวโตคว้ารีโมทเครื่องปรับอากาศ เพิ่มอุณหูภูมิให้ร้าน เมื่อกี๊ยังร้อนอยู่แท้ๆ 

เขาว่าอุณหภูมิในร้านก็ไม่ได้เย็นขนาดนั้นนะ

 

“มึงจับมือเดียร์!

 

ถ้าล็อคได้ยินเจ้าตัวต้องหูชาไปแล้วแน่ๆ

ล็อคไม่รู้เลยว่ามีธาตุอากาศบางใสกำลังตีหน้าเข้มอยู่ข้างๆ

 

ล็อคก้มหน้าจัดเอกสารต่อจากที่เดียร์ทำค้างไว้ พลันประตูบานพับหลังร้านก็ถูกเปิดออกอีกครั้ง

 

คนตัวเล็กที่บอกว่าจะไปพัก เกาะขอบประตูหอบหายใจ

 

ล็อคเงยหน้าขึ้นมามองอย่างสงสัย

 

“อะเอ่อ ผมลืมของครับ” คนตัวเล็กเดินมาหยุดด้านหน้าเคาเตอร์ที่ล็อคอยู่

 

ล็อคแอบเห็นว่าคนตัวเล็กกำมือข้างหนึ่งแน่น 

 

หรือไม่กล้าเข้ามาเอาของเพราะเกรงใจเขาที่อยู่ด้านใน?

 

“จะเอาอะไรหรอ บอกฉันได้นะ เดี๋ยวหยิบให้” ล็อคยิ้มน้อยๆให้คนตัวเล็กที่ตีสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก

คนตัวเล็กกวาดตาไปรอบๆโต๊ะเคาเตอร์ ก่อนหยิบปากามาหนึ่งด้าม “ดะ..ได้แล้วครับ ไปก่อนนะ”

ยิ้มหวานให้เจ้าของร้านก่อนกำมือแน่นเดินออกไป

 

ปากกา? อืม.. บางทีเดียร์คงเอาไปเขียนอะไรล่ะมั้ง

 

ล็อคไม่รู้ว่าที่เดียร์กำมือแน่นไม่ใช่เพราะอะไร

 

ถ้าเดียร์ไม่ได้ยินเสียงโวยวายของธาตุอากาศที่จ้องหน้าล็อคอยู่ คนตัวเล็กคงไม่รีบวิ่งเข้าร้านมาจับตัวให้ออกไปด้วยกัน

คนตัวเล็กเดินออกไปถึงลานโล่งหลังร้าน มองซ้ายมองขวา

เมื่อเห็นว่าคงไม่มีใครอยู่แถวนี้ คนตัวเล็กก็โวยวายออกมา “ตามมาทำไม!

 เดียร์โวยวายกับธาตุอากาศที่อยู่ตรงหน้า

“ตามมาเฝ้าไง ถ้ารู้ว่าเดียร์จะปล่อยเนื้อปล่อยตัวขนาดนี้นะ”  ร่างสูงพ่นเสียงในลำคอ  

 

เดียร์ขมวดคิ้วแน่น ไม่พอใจกับประโยคแบบนั้น

 

“พูดไม่รู้เรื่องหรือไง ว่าเราไม่ได้เกี่ยวข้องกัน ไม่เกี่ยวเลย! นายเลิกตามฉันสักทีได้ไหม!

 เดียร์ตวาดลั่น พลันชะงักไปเมื่อเริ่มรู้สึกตัวว่าตัวเองพูดเสียงดังเกินไป

คนตัวเล็กมองซ้ายมองขวาอีกครั้งให้แน่ใจว่าไม่มีใครอยู่แถวนั้นจริงๆ

 

 “จะไปไหนก็ไป อย่ามาวุ่นวายเวลางานของฉัน!” เดียร์ผละเดินหนีไป ปล่อยให้ธาตุอากาศลอยเคว้งอยู่เดียวดาย

“ไม่รู้ล่ะ เดียร์ไปไหน ผมไปด้วย” ธาตุอากาศที่ว่า วิ่งมาเดินขนาบข้างคนตัวเล็ก ไม่สนใจกับประโยคโวยวายยืดยาวของคนตัวเล็ก

 

เดียร์หันไปมองอย่างหงุดหงิด “วายุ!!

 

“จะพูดคนเดียวอีกนานไหม? คนมองกันแล้วนะ”

เดียร์หันไปมองรอบข้าง  เขาเข้ามาในเขตชุมชนแล้ว

แม่ค้าขายผลไม้รถเข็นมองเดียร์ด้วยสายตาแปลกๆ คนตัวเล็กเห็นอย่างนั้นก็รีบก้มหน้างุด จ้ำเดินอย่างหงุดหงิด ก่นด่าธาตุอากาศที่เดินตามมา

 

วายุขำน้อยๆกับท่าทางของเดียร์ คนตัวโตผิวปากตามอย่างสบายใจ

 

 

ยังไงก็หนีเขาไม่พ้นอยู่แล้วน่า

 

 


 

 # My dear

 

 


ฝากมายเดียร์ไว้ด้วยนะคะ ^^  

ตอนแรกจะตามมาเร็วๆนี้ค่ะ ^ ^ 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

65 ความคิดเห็น

  1. #64 อายะตัน (@tanya7826) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2558 / 15:45
    เอ๊ะ วายุเปงผี -0-
    #64
    0
  2. #12 Ice lemon (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2557 / 16:42
    บทนำ *0* น่าสนใจมากเลย วายุเดียร์
    #12
    0