1004 The story of an Angel [S.Coups x Jeonghan] [SEVENTEEN]

ตอนที่ 9 : Chapter 8 แกล้ง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,223
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    23 ส.ค. 59


Chapter 8

เสียงนาฬิกาปลุกดังลั่นห้องในตอนเช้า จองฮันลุกนั่งงัวเงีย กวาดสายตามองหาที่มาของเสียงน่ารำคาญนั้น หวังจะลุกไปทำให้มันหยุดแผดเสียง ทว่ายังไม่ทันก้าวลงจากเตียง เสียงน่ารำคาญนั้นก็หายไป พลันรู้สึกถึงแรงสั่นไหวของเตียง อันเกิดจากการพลิกกายของคนบนเตียงชั้นบน ได้ยินเสียงทุ้มงึมงำอู้อี้

“ตื่นแล้วก็ไปปลุกเด็กๆ ด้วย”

จองฮันขยี้ตาเบาๆ พยายามใช้สมองอันสดใสในยามเช้าพินิจพิเคราะห์ว่า ทำไมคุปส์ต้องให้เขาไปปลุกเด็กๆ ด้วย?

“กี่โมงแล้ว?” เสียงหวานแหบพร่า เนื่องด้วยเพิ่งใช้เสียงครั้งแรกของวัน เขารู้สึกถึงแรงขยับของคนบนเตียงชั้นบนอีกครั้ง ก่อนเสียงทุ้มดังตามมา

“หกโมง”

จองฮันย่นคิ้ว ลงจากเตียงนอน หมายจะคุยกับร่างหนาที่นอนคลุมโปงอยู่

“ทำไมถึงปลุกเด็กๆ แต่เช้าละ? เมื่อวานไม่เห็นมีใครบอกเลย ว่าวันนี้มีงานด่วน” ประโยคยืดยาวของจองฮันนั้นไร้การตอบรับ

“เมื่อวานเด็กๆ ก็เหนื่อยกันมาก ให้พักต่ออีกสักนิดดีกว่า ฉันว่าอย่าเพิ่ง-

“บอกให้ไปปลุกก็ไปปลุกสิ” เสียงทุ้มดังขัดขึ้นมา จองฮันชะงัก

“แต่ว่า-

“จะไปได้หรือยัง?”

คนนอนคลุมโปงเลิกผ้าห่มออก ชันตัวนั่งพิงหัวเตียง ขมวดคิ้วคล้ายหงุดหงิด สายตาคมจับจ้องใบหน้าขาวไม่ละสายตา

“ปะ... ไปก็ได้”

จบประโยค ร่างขาวก็เดินออกจากห้องไป คนบนเตียงล้มตัวลงบนเตียงอีกครั้ง รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ระบายบนใบหน้าคมโดยไม่รู้ตัว

 

ความไม่เข้าใจมีอยู่เต็มหัวไปหมด จองฮันแปลกใจที่วันนี้คุปส์คุยกับเขา  ถึงแม้ว่าจะคุยด้วยประโยคคำสั่งที่เขาไม่เข้าใจจุดประสงค์ก็ตาม แต่เท่านี้เขาก็รู้สึกดีขึ้นกว่าหลายวันก่อนแล้ว เพราะเขายังไม่รู้เลยว่าเขาทำอะไรให้เอสคุปส์ไม่พอใจ? ทำไมถึงไม่ยอมคุยกัน? แต่คิดมากไปก็เท่านั้น หน้าที่เขาตอนนี้คือปลุกสิ่งมีชีวิตอีกสิบเอ็ดคนที่ยังอยู่ในห้วงนิทรา เขาตรงไปยังเป้าหมายกลุ่มแรก สามชีวิตที่นอนแผ่อยู่หน้าโทรทัศน์ มือขาวถูจมูกฟุดฟิดด้วยร่างกายยังไม่ปรับสภาพตามอุณหภูมิของอากาศยามเช้า นั่งยองๆ ตรงคนที่นอนใกล้เขาที่สุด

“โดกยอม...” ร่าบางเรียกด้วยเสียงไม่ดังนัก ทว่าโดกยอมสะดุ้งตื่นโดยพลัน จองฮันปล่อยให้นักร้องเสียงหลักของวงนั่งเหม่อมองพื้นห้อง เขาตรงไปยังโจชัวร์และเวอร์นอนที่นอนอยู่ถัดไปไม่ไกล

“โจชัวร์ เวอร์นอน ตื่นเถอะ” มือบางเขย่าไหล่ทั้งสองคนเบาๆ ไม่นานทั้งคู่ก็บิดกาย ขับไล่ความเมื่อยขบ ก่อนเด้งตัวลุกนั่ง จองฮันผละจากสามชีวิตที่กำลังวิเคราะห์พื้นห้อง เขาตรงไปยังห้องนอนห้องแรก มีเตียงสองชั้น สองเตียง เขาลังเลเล็กน้อยว่าจะปลุกใครก่อน ระหว่างเตียงล่างฝั่งซ้ายกับขวา สุดท้ายก็เอื้อมมือไปเขย่าแขนของรุ่นน้องที่อยู่ใกล้มือที่สุด

“อูจี... เช้าแล้ว” เตียงล่างหนึ่งคนผ่านไป ยังมีเตียงล่างอีกคน

“จุน... ตื่นหรือยัง?”

ต่อไปก็เตียงบน...ปลุกทางฝั่งจุนต่อเลยแล้วกัน

“ดิเอ้ท”

แล้วก็เตียงบนอีกฝั่ง

“โฮชิ”

จองฮันไม่เคยเดินปลุกทุกคน เป็นครั้งแรกที่ได้รู้ว่าเด็กๆ ตื่นง่ายกันขนาดนี้ คนตัวบางปล่อยให้รุ่นน้องทั้งสี่เรียกสติเข้าร่าง เขาตรงไปยังห้องนอนห้องถัดไป ยังมีอีกสี่ชีวิตที่ยังหลับใหลอยู่บนเตียงนอน

เป็นอีกครั้งที่เขาเปิดประตูเข้ามาแล้วไม่รู้จะเริ่มปลุกใครก่อน ขอปลุกน้องเล็กเตียงบนก่อนแล้วกัน

“ดีโน่ ตื่นเร็ว” แล้วต่อไปก็เตียงล่างของดีโน่

“ซึงกวาน ตื่นหรือยัง?”

จองฮันกำลังจะปลุกอีกสองคนในห้อง ทว่าเมื่อเมื่อหันไปก็พบว่าทั้งสองคนตื่นแล้ว

“ทำไมปลุกแต่เช้าจังครับ?” เสียงดังมาจากเตียงบน วอนอูหาววอดๆ ก่อนขยี้ตาเบาๆ

“เพิ่งหกโมงเอง” มินกยูงัวเงียพูดในขณะจ้องมองนาฬิกาในมือ จองฮันเพียงมองรุ่นน้องเตียงบนกับเตียงล่างสลับไปมา ไม่รู้จะหาประโยคใดมาตอบ

“นั่นสิ... ไม่เข้าใจคุปส์เหมือนกัน”

 

งัวเงีย งัดแงะ ลุกจากที่นอนกันได้ก็มานั่งกองรวมกันในห้องนั่งเล่น ทั้งสิบเอ็ดคน (และจองฮันที่ไหลตามทุกคนมา) รู้โดยสัญชาตญาณว่าถ้าโดนปลุกแต่เช้าจะต้องมีเรื่องด่วนแน่ๆ สะลึมสะลือ ปรือตามองกันไปมาจนผ่านไปครึ่งชั่วโมงก็ยังไร้วี่แววของหัวหน้าวง ทุกสายตาเบนไปยังรูมเมทของพี่ใหญ่โดยมิได้นัดหมาย คนถูกมองสะดุ้งวาบ

“อะ...เอ่อ ฉันปลุกตามคำสั่งคุปส์” เสียงหวานเบาหวิว ยังไม่ทันที่จะมีใครเอ่ยต่อ ประตูห้องนอนของหัวหน้าวงก็เปิดออก ร่างหนาเดินออกมาด้วยหน้าตาสดใสอย่างคนนอนเต็มอิ่ม ต่างกับอีกสิบสองคนที่รู้สึกว่าการลืมตาคือเรื่องที่ยากที่สุดของวัน

“คุปส์ฮยอง” ดีโน่ร้องเรียก เสียงที่ทำให้เอสคุปส์ต้องเงยหน้ามองคนเรียก ร่างหนาเลิกคิ้วก่อนตอบกลับไป

“มีอะไร?” คำถามที่ทำเอาอีกสิบสองคนเลิกคิ้วบ้าง

“ผมต้องถามฮยองสิ ว่าฮยองมีอะไร” ซึงกวานตอบโต้ มินกยูไม่รีรอที่จะเสริมต่อ

“ฮยองให้จองฮันฮยองปลุกพวกผมแต่เช้าทำไม?”

เอสคุปส์อมยิ้มเล็กน้อย ซ่อนรอยยิ้มขบขันไม่ให้ใครเห็น

“อ๋อ~” เสียงทุ้มลากยาว สายตาคมจับจ้องร่างขาวของรูมเมทที่เริ่มมีท่าทางหงุดหงิด  “ก็แค่อยากให้พวกนายตื่นเช้า”

สิบสองชีวิตตกตะลึง ตาค้าง มองพี่ใหญ่สลับกับมองหน้ากันไปมา สิ่งที่ตามมาหลังจากนั้นคือเสียงงอแง โวยวาย เคล้าอาการงัวเงียและหงุดหงิดของแต่ละคน แล้วความวุ่นวายยามเช้าก็ดำเนินต่อไปดังเช่นทุกวัน  บางคนเลือกที่จะกลับไปนอนต่อ บางคนเข้าครัวหาของกิน บางคนเข้าห้องน้ำชำระล้างร่างกาย และบางคนเลือกที่จะตามไปโวยวายกับหัวหน้าวง

“นายปลุกฉันแต่เช้า ให้ไปปลุกเด็กๆ แล้วนายก็บอกว่าแค่อยากให้ตื่นเช้าน่ะเหรอ?” เสียงใสของจองฮันดังแว้ดๆ ข้างกายของหัวหน้าวง ที่กำลังง่วนอยู่กับการหาเครื่องดื่มในตู้เย็น เสียงทุ้มดังตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหน่าย

“ก็แค่นั้นไง ตื่นเช้าเป็นกำไรชีวิตนะ”

“นายก็รู้ว่าเมื่อวานเรากลับกันดึกมาก แล้วเด็กๆ ก็เพิ่งนอนกันไปไม่กี่ชั่วโมง นายยังจะปลุกพวกเขาแต่เช้า นายไม่คิดบ้างเหรอว่า-’’

“ได้ๆ ยอมแล้ว ฉันผิดเอง ฉันขอโทษ” เอสคุปส์สบตาร่างบาง ส่งความสำนึกผิดอย่างจริงใจผ่านการประสานสายตา ใบหน้าหวานมีสีหน้าดีขึ้นเล็กน้อย ทว่าความขุ่นเคืองยังหลงเหลืออยู่ในอกบางประปราย ร่างเล็กเดินหนีร่างหนา เลี่ยงไปสงบใจเพื่อดับความขุ่นข้อง หมองมัว

เสียงตะหลิวกระทบกระทะดังเข้ามา เตือนสติเอสคุปส์ว่ายังมีคนอื่นอยู่ในห้องครัวด้วย เอสคุปส์เบนสายตามองคนที่อยู่หน้าเตา

“หายโกรธจองฮันฮยองแล้วเหรอครับ?” วอนอูถามพลางเทไข่ฟูฟ่องในถ้วยใส่กระทะร้อน เอสคุปส์เม้มปาก ก่อนตอบคำถามรุ่นน้อง

“ฉันไม่ได้โกรธจองฮันนี่”

“แต่ฮยองไม่คุยกับจองฮันฮยองหลายวันเลยนะ”

“ใช่” ไม่ใช่เสียงเอสคุปส์ ไม่ใช่เสียงวอนอู และไม่ใช่เสียงจองฮัน  แต่เป็นเสียงของคนที่กำลังนั่งรื้อกะละมังจากช่องด้านล่างของตู้เก็บภาชนะ ดิเอ้ทปิดฝาตู้ก่อนลุกวางกะละมังใบใหญ่บนโต๊ะ ไม่รอช้ารีบต่อประโยคด้วยภาษาเกาหลีสำเนียงจีนอันเป็นเอกลักษณ์ “วันก่อนจองฮันฮยองมาคุยกับผมด้วย เรื่องนี้แหละ”

เอสคุปส์เลิกคิ้ว ความใคร่รู้ปรากฏบนใบหน้าหล่อเหลา ดิเอ้ทเอ่ยต่อ

“จองฮันฮยองอยากรู้ว่าคุปส์ฮยองโกรธเรื่องอะไร ต้องทำยังไงฮยองถึงจะหายโกรธ”

“แล้วนายตอบไปว่ายังไง?” หัวหน้าวงถาม ดิเอ้ทยักไหล่

“ผมบอกจองฮันฮยองว่า ผมก็ไม่รู้ เพราะผมไม่รู้ว่าฮยองโกรธจองฮันฮยองเรื่องอะไร”

วอนอูพลิกไข่เจียวในกระทะ เสียงตะหลิวดังเป๊ง เอสคุปส์สะดุ้ง

“คุปส์ฮยอง” เสียงโดกยอมดังขึ้นมา เอสคุปส์มองคนเรียกที่กัดแอ๊ปเปิ้ลเขียวพิงขอบประตูห้องครัว คนถูกเรียกนิ่งเงียบ คล้ายกำลังเตรียมรับมือกับระเบิดลูกที่สาม

“...แกล้งจองฮันฮยองอยู่หรือเปล่า?”

“ฉันจะแกล้งทำไมละ?” เอสคุปส์เอ่ยพลางแสร้งหัวเราะแก้เก้อ หยิบกระป๋องน้ำผลไม้แช่เย็นติดมือออกไปจากห้องครัว

สามคนที่ปาระเบิดใส่หัวหน้าวงได้แต่มองตามคนที่เดินออกไปอย่างต้องการจับพิรุธ ก่อนลงเอยด้วยการส่งยิ้มเคลือบแฝงเลศนัยให้กัน พลันเสียงวิ่งตึงตังดังออกมาจากห้องนอน เด็กหนุ่มร่างสูงตะโกนลั่น

“กลิ่นอะไรน่ะ?!” มินกยูพรวดพราดเข้ามาในห้องครัว เบิกตากว้างเมื่อเห็นที่มาของกลิ่นนั้น

“ไหม้หมดแล้ว! อยากกินไข่เจียว ทำไมไม่บอกผม?! ทำเองทำไมเนี่ย? โอย ฮยอง ผมบอกกี่ครั้งแล้ว” และอีกหลายประโยคที่ดังออกมาไม่หยุดจากริมฝีปากได้รูปของมินกยู ดิเอ้ทกับโดกยอมเลี่ยงออกไปจากห้องครัว วอนอูมองรุ่นน้องที่กำลังตักไข่เจียวไหม้ออกจากกระทะ มองตามมือหนาที่เคลื่อนไหวอย่างช่ำชอง คนเป็นพี่เอ่ยขอโทษเสียงเบา แต่หยุดเสียงบ่นของร่างสูงได้โดยพลัน

“เดี๋ยวผมทำให้กินเองนะครับ” มินกยูส่งยิ้มอ่อนโยน เผยเขี้ยวคมอันชวนหลงใหล วอนอูผละจากหน้าเตาไปนั่งสงบเสงี่ยมที่โต๊ะกินข้าว เก็บปากเก็บคำ เก็บไม้เก็บมือ ตั้งหน้าตั้งตารอข้าวไข่เจียว

 

 

ทั้งสิบสามคนรู้ว่าการตามหาเสื้อผ้าของตัวเองในห้องพักไม่ใช่เรื่องง่าย ดังนั้นตอนนี้ในห้องจึงเต็มไปด้วยเสียงโหวกเหวกของการตามหาถุงเท้า เสื้อ กางเกง หรือแม้แต่กางเกงใน  จองฮันหยิบถุงเท้าคู่หนึ่งออกจากตู้เสื้อผ้า ก่อนเดินมานั่งข้างจุนในห้องนั่งเล่น

“แต่งตัวเสร็จเร็วจัง” จองฮันทักรุ่นน้องชาวจีนที่กำลังสนใจกับสิ่งที่อยู่บนหน้าจอโทรศัพท์มือถือ จุนเงยหน้าทักทายคนเป็นพี่

“ผมเตรียมชุดที่จะใส่วันนี้ตั้งแต่เมื่อคืน เช้านี้เลยแต่งตัวได้ไว ฮยองก็แต่งตัวเร็วนะครับ” จุนส่งยิ้มอ่อนโยน จองฮันสวมถุงเท้าเสร็จพอดี

“แต่กว่าจะหาเสื้อเจอ” จองฮันตอบพลางกลั้วหัวเราะ จุนนิ่งมองรุ่นพี่ นิ่งเกินไปจนจองฮันประหลาดใจ

“มีอะไรหรือเปล่า?” คนเป็นพี่ถามออกมาในที่สุด

“ฮยองมีแฟนคลับเป็นผู้ชายด้วย” จุนยื่นสิ่งที่อยู่บนหน้าจอโทรศัพท์มือถือมาตรงหน้ารุ่นพี่ตัวขาว  จองฮันเลิกคิ้ว

“อะไรเหรอ?” จองฮันถามเพราะไม่เข้าใจจริงๆ ไม่รู้ว่าจุนให้ดูอะไร จุนสัมผัสหน้าจอ ขยายตัวหนังสือ อธิบายให้ฟัง

“นี่เป็นข่าวที่ลงว่าวงเรามีสมาชิกที่สวยเหมือนผู้หญิง ในข่าวนี้ เขาสัมภาษณ์แฟนคลับผู้ชายที่ชอบ... จองฮันฮยอง” จบประโยค จองฮันต้องเบิกตากว้างมากขึ้นกว่าเดิม

“แต่ฉันเป็นผู้ชายนะ!

เสียงของจองฮันนั้นไม่เบานัก จึงดึงความสนใจจากคนที่เดินตามหาเสื้อผ้ากันอยู่ได้  อูจีเป็นคนแรกที่เดินตรงเข้ามา ในมือมีเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีครีมติดมาด้วย

“ดูอะไรกัน?” อูจีชะโงกหน้าดูสิ่งที่อยู่ในมือจุน

“ทำอะไรกันอยู่? รีบแต่งตัวเข้าสิ” พี่ใหญ่ของวงรี่เข้ามาร่วมวงสนทนา  หลังจากที่เงี่ยหูฟังสิ่งที่จุนพูดมาพักใหญ่

อูจีอ่านข่าวจบก็ต้องหัวเราะเบาๆ

“มีแฟนคลับผู้ชายจริงๆ แฮะ” พูดแล้วก็นึกถึงตอนที่รับจองฮันฮยองเข้าวง ที่เคยคาดว่าจะมีแฟนคลับผู้ชายชื่นชอบจองฮันฮยอง สุดท้ายก็มีจริงๆ

เอสคุปส์ขมวดคิ้ว นิ่งมองอาการทำตัวไม่ถูกของร่างขาว

“จองฮัน” เสียงทุ้มเจือแววหงุดหงิด จองฮันสะดุ้งมองคนเรียก

“หือ?”

“ถุงเท้าฉันอยู่ไหน?”

จองฮันเลิกคิ้ว ไร้ถ้อยคำตอบโต้ ปฏิกิริยาที่ไม่ถูกใจเอสคุปส์เท่าไร

“ฉันถามว่า ถุงเท้าของฉันอยู่ไหน?”

“อะ...เอ่อ อยู่ในตู้เสื้อผ้ามั้ง”

“ตู้ไหนละ? มีตั้งหลายตู้”

“นายถอดแล้ววางไว้ตรงไหนละ?”

“ถ้าฉันรู้ฉันจะถามนายทำไม”

จองฮันพ่นลมหายใจแรงๆ ก่อนเดินเข้าไปในห้องนอน ตรงไปยังตู้เสื้อผ้า มีเอสคุปส์ตามไปติดๆ จุนกับอูจีมองตามพี่ใหญ่ทั้งสองคนจนลับสายตา ก่อนหันมามองหน้ากันอย่างไม่เข้าใจกับพฤติกรรมของหัวหน้าวง พลันภาษาเกาหลีสำเนียงจีนอันเป็นเอกลักษณ์ดังเข้ามา

“คุปส์ฮยองแกล้งจองฮันฮยองอีกแล้ว” ดิเอ้ทเอ่ยพลางใส่เข็มขัดไป จุนกับอูจีเลิกคิ้วกับประโยคนั้น เมื่อเห็นว่าดิเอ้ทคงไม่อธิบายเพิ่มจึงต้องถามออกไป

“แกล้งเหรอ?” อูจีทวนคำ

“ผมเห็นนะ ถุงเท้าอยู่ในมือคุปส์ฮยองแท้ๆ”  ฟังดิเอ้ทพูดจบแล้ว จุนและอูจียิ่งเพิ่มความสงสัยเข้าไปอีก

“แล้วคุปส์ฮยองจะแกล้งจองฮันฮยองทำไม?” จุนเอ่ยขึ้นบ้าง ดิเอ้ทใส่เข็มขัดเสร็จพอดี ก่อนต่อประโยคของรุ่นพี่

“ผมก็อยากรู้เหมือนกัน”

 

 

1004

 

ครบ 100 % แล้วฮับ ^^

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

235 ความคิดเห็น

  1. #190 kannal (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2559 / 00:39
    พี่คุปส์พี่มันบ้า555 บ้าของแท้เลย ชอบเขาก็บอกสิค่าบบบ~ เฮ้อ55คนซึนนี่ น่าสงสารชะมัด~ ยิ่งพอรู้ว่าชอนซามีฟค.ผช. ยิ่งแล้วใหญ่ ถถถถ
    #190
    0
  2. #148 exokrisyeol (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2559 / 06:48
    ผู้ชายยิ่งชอบยิ่งแกล้ง #โฆษณาBABYMIND
    #148
    0
  3. #141 - 꿀 Jam (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2559 / 00:26
    ว้ายยยย น่าร้ากกกกกกก *^* ติดตามค่า~ // มาเม้นหลังจากอ่านรวดเดียว ฟิคสนุกดีค่ะ ชอบ 555555
    #141
    0
  4. #140 อาจู'ไนซ์กี้ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2559 / 19:05
    น่ารักอ่ะ พี่คุปส์ แกล้งนางฟ้าทำไม

    ลงตอนต่อไปเร็วๆนะค่ะ ชอบๆๆๆๆๆ
    #140
    0
  5. #139 KK_cbk (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2559 / 08:30
    พี่คุปส์อย่าแกล้งจองฮันสิ
    #139
    0
  6. วันที่ 21 สิงหาคม 2559 / 07:42
    งื้อออ น่ารักกกก คุปส์อปป้าอย่าแกล้งจองฮันสิ>//// #138
    0