1004 The story of an Angel [S.Coups x Jeonghan] [SEVENTEEN]

ตอนที่ 8 : Chapter 7 ไม่พอใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,402
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    11 ส.ค. 59



Chapter 7


จองฮันยืนพิงกรอบประตูห้องครัวในขณะที่ยังตื่นไม่เต็มตา ในมือมีขนมปังปิ้งที่เขากัดไปแล้วหนึ่งคำ ดวงตาสวยทอดมองแสงแดดยามเช้าที่ลอดผ่านกระจกหน้าต่างเข้ามาในห้อง เขาเริ่มปรับตัวกับชีวิตบนโลกมนุษย์ได้มากแล้ว เขาเริ่มรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นมนุษย์จริงๆ แหงล่ะ เพราะเขาไม่มีเวทมนตร์หลงเหลืออยู่ในตัวแม้แต่น้อย  ในตอนนี้เขาสามารถปิ้งขนมปังได้ด้วยตัวเอง เปิดโทรทัศน์ได้ ปิดเครื่องปรับอากาศได้ ใช้ตู้เย็นเป็น และอีกมากมายที่เขากำลังเรียนรู้ บนโลกมนุษย์มีอะไรให้ทำมากกว่าที่เคยจินตนาการไว้เสียอีก

เสียงเปิดประตูห้องเรียกความสนใจจากคนตาหวาน เขาหันมองเพื่อนร่วมห้องที่ตื่นสายกว่าเขา

“อรุณสวัสดิ์คุปส์” จองฮันยิ้มหวานทักทาย ทว่าเอสคุปส์เพียงแค่ปรายตามองมาก่อนเดินผ่านเลยไป จองฮันได้แต่ยิ้มเก้ออยู่คนเดียว

“อรุณสวัสดิ์ครับจองฮันฮยอง” เสียงนุ่มทุ้มของรุ่นน้องร่างโปร่งเอ่ยทักมาแต่ไกล จองฮันยิ้มตอบ

“อรุณสวัสดิ์วอนอู” เอ่ยพลางยื่นจานขนมปังให้รุ่นน้อง วอนอูรับมาหนึ่งแผ่น

“วันก่อนจุนบอกผมว่าฮยองไม่มีโทรศัพท์มือถือ จริงเหรอครับ?”

จองฮันนิ่งคิดถึงลักษณะของ”โทรศัพท์มือถือ”แล้วก็พยักหน้ารับ

“ฮยองออกจากบ้านโดยไม่พกโทรศัพท์มือถือเลยเหรอครับ?”

“อ่า... ใช่” แม้จะง่วงอยู่บ้าง แต่เขาก็ตอบออกไปด้วยสติสัมปชัญญะที่ไตร่ตรองคำตอบมาแล้ว คิดว่าคำตอบเขามันคงดูแปลกแน่ๆ สำหรับมนุษย์ แต่เขาไม่ได้โกหก บนสวรรค์ไม่มีโทรศัพท์มือถือให้ใช้ ทว่าดูเหมือนว่าวอนอูจะไม่ถูกใจกับคำตอบเท่าไรนัก จองฮันเม้มปากแน่น เริ่มไม่แน่ใจว่าเขาตอบไม่ถูกคำถามหรืออย่างไร

“อืม... ถ้าผมหนีออกจากบ้าน ผมก็คงไม่พกโทรศัพท์มือถือเหมือนกัน” วอนอูป้อนขนมปังปิ้งคำสุดท้ายเข้าปาก แก้มป่องด้วยขนมปังพลางเคี้ยวตุ้ยๆ นิ่งคิดอะไรต่างๆ นานา จองฮันลอบมองรุ่นน้องแล้วก็ได้แต่ยิ้มแห้ง เขาอยากบอกวอนอูเหลือเกินว่าเขาไม่ได้หนีออกจากบ้านเสียหน่อย

“ทำไมฮยองไม่หาไว้ติดตัวสักเครื่องละครับ? เผื่อฉุกเฉิน อย่างน้อยก็เอาไว้ติดต่อพวกผม” วอนอูเอ่ยด้วยท่าทางจริงจังจนจองฮันอดเห็นด้วยไม่ได้ แต่เขาจะบอกวอนอูได้เหรอว่าเขาใช้เจ้าโทรศัพท์มือถืออะไรนั่นไม่เป็น อ่า... แต่ลองเอามาหัดใช้ก็ไม่เสียหายเท่าไรหรอกมั้ง สิ่งของบนโลกมนุษย์ทำให้เขาตื่นเต้นได้ตลอดนั่นล่ะ

“หลบซิ!” เสียงทุ้มดังขัดบนสนทนา คนพูดเดินเข้ามาแทรกกลางระหว่างเขากับวอนอู จองฮันมองตามร่างหนาที่เดินไปเปิดตู้เย็นในครัว แว่วเสียงหัวเราะในลำคอมาจากรุ่นน้องที่ยืนอยู่ข้างๆ

“หัวเราะอะไรเหรอ?” จองฮันอดถามไม่ได้

“คุปส์ฮยองไงครับ” ว่าจบก็เดินจากไป จองฮันได้แต่มองเอสคุปส์ที่อยู่หน้าตู้เย็นสลับกับรุ่นน้องร่างโปร่งที่ตรงไปยังห้องน้ำ สุดจะทำความเข้าใจได้ คนตาหวานถอนหายใจแผ่วเบาก่อนหลบไปเตรียมตัว เพื่อไปยังห้องซ้อมดังเช่นทุกวัน

 

จองฮันนับสมาชิกในห้องซ้อมรอบที่ห้า นับยังไงก็ได้สิบสองคน เขามั่นใจว่านับตัวเองด้วยแล้ว หันมองนาฬิการอบที่เท่าไรก็จำไม่ได้ เวลานี้สายมากแล้วสำหรับการเริ่มซ้อมของวัน แต่สมาชิกยังมาไม่ครบเลย  สายตาหวานกวาดมองทั่วห้อง โฮชิกับจุนกำลังเตรียมเปิดเพลงเพื่อซ้อมเต้น อูจีกับจีซูกำลังนั่งดีดกีตาร์อยู่ที่มุมห้อง ดิเอ้ทกับมินกยูกำลังเถียงกันเรื่องทรงผมของเวอร์นอน วอนอูกำลังนั่งหัวเราะโดกยอมที่เล่นไล่จับกับซึงกวาน ดีโน่กำลังเคี้ยวขนมกรุบกรอบอยู่ข้างวอนอู  รวมเขาที่ยืนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ก็สิบสองคนถ้วน ใครหายไป?

“คุปส์ฮยองไปไหนมา?” เสียงดีโน่ดังขึ้น จองฮันมองคนที่เพิ่งเดินเข้ามาในห้องซ้อม มือหนาหิ้วถุงกระดาษใบใหญ่ ลวดลายสวยงาม คุปส์ชูถุงกระดาษในมือให้ดีโน่แทนประโยคคำตอบ จองฮันมองตามถุงกระดาษใบนั้นจนกระทั่งมันมาหยุดที่ด้านหน้าของตัวเอง

“เอาไป” เสียงทุ้มดังขึ้น มือหนายื่นถุงกระดาษใบนั้นมาตรงหน้าเขา

“อะไรเหรอ?” คนตัวบางถามออกไป สบตากับสายตาคม จองฮันแน่ใจว่าเขาไม่ได้ตีหน้าบูดหรือเอ่ยด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดเลยสักนิด แต่คนตัวโตกลับเอ่ยย้ำชัดด้วยน้ำเสียงดุดันมาอีกครา

“บอกให้เอาไปไง”

มือขาวยื่นไปรับมาไว้ กำลังจะเอ่ยปากถามถึงสิ่งที่อยู่ในถุง คนให้ก็เดินหนีไปเสียแล้ว

จองฮันหยิบสิ่งที่อยู่ในถุงออกมาดู มันคือกล่อง เขาไม่รู้ว่ากล่องอะไร และใช้งานยังไง เพ่งอยู่นานจนแน่ใจว่ากินไม่ได้แน่ๆ ก็ต้องตัดใจเก็บมันกลับใส่ถุงคืน

“อะไรน่ะฮยอง?” ซึงกวานวิ่งตรงเข้ามารุ่นพี่ตาหวาน จองฮันหยิบสิ่งที่อยู่ในถุงออกมาให้ซึงกวานดู

“โทรศัพท์! คุปส์ฮยองซื้อโทรศัพท์มือถือให้จองฮันฮยอง!” ซึงกวานร้องเสียงดังพลางเบิกตากว้าง คว้ากล่องในมือจองฮันไปเปิดออก คนตัวบางเพิ่งรู้ในตอนนั้นเองว่าเจ้ากล่องสี่เหลี่ยมนี้เปิดได้

“โห... โคตรสวยเลย” ซึงกวานหยิบเครื่องมือสื่อสารทันสมัยออกมาพิจารณา ดิเอ้ทกับมินกยูตามเข้ามาดูสิ่งที่อยู่ในมือรุ่นน้อง โดกยอมกับดีโน่ตามเข้ามาสมทบ จองฮันรู้สึกว่าคนที่ล้อมรอบตัวเขามากขึ้นเรื่อยๆ ต้องขอแหวกทางออกมาสูดอากาศหายใจ

“รุ่นนี้เพิ่งออกใหม่เลย”  เขาได้ยินดีโน่พูดขึ้น

“แพงด้วย วันก่อนฉันแอบดูราคาจากในอินเตอร์เน็ท” มินกยูเอ่ยต่อ

“คุปส์ฮยองไปรวยมาจากไหนเนี่ย” โดกยอมเอ่ยขึ้น

จองฮันหันไปมองร่างหนาที่เอนกายอยู่บนเก้าอี้ตรงมุมห้อง เขาไม่แน่ใจว่าคิดไปเองหรือเปล่า ว่าเอสคุปส์แสร้งหลบตาเขา

 

หลังจากพักกลางวัน พวกเขาได้รับตารางงานจากทีมงานเรื่องคิวแสดง และนี่เป็นครั้งแรกที่จองฮันจะได้แสดงความสามารถบนเวที เขาไม่รู้ว่าตัวเองอยู่บนโลกมนุษย์มานานแค่ไหน ไม่แน่ใจว่าเวลาที่เขาอยู่บนโลกมนุษย์นั้นนานพอที่เขาจะรับผิดชอบกับตำแหน่งนี้ได้หรือเปล่า มันเหลือเชื่อ เขากำลังจะเป็นจองฮัน SEVENTEEN อย่างเต็มตัว เขากำลังจะเป็นศิลปิน หากเขากลับไปเล่าให้น้องสาวฟัง น้องเขาต้องไม่เชื่อแน่ๆ

เขาตื่นเต้น จิตใจเริ่มไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ความกลัวเริ่มแทรกซึมเข้ามาในร่างกาย ท่าทางน่าเป็นห่วงจนโฮชิอดเข้ามาปลอบไม่ได้

“ตื่นเต้นเหรอครับ?”

จองฮันทำได้เพียงแค่พยักหน้ารับประโยคนั้น

“ฮยองต้องทำได้แน่นอน ไม่ต้องกลัวนะ”

จองฮันสบตากับรุ่นน้องตัวบาง โฮชิยิ้มตาหยี

 “เรามาพยายามไปด้วยกันนะครับฮยอง” โฮชิจับมือเขาแน่น คนตัวบางยิ้มรับประโยคนั้น

“ตกลง”

 

วอนอูลอบมองรุ่นพี่ตาหวานอยู่ห่างๆ ก่อนเบนสายตาไปยังหัวหน้าวงที่ตีหน้าเข้มยืนนิ่งอยู่มุมห้อง เห็นอย่างนั้นแล้ววอนอูก็เผลอยกยิ้ม หัวเราะในลำคอเบาๆ

 

จองฮันเจอปัญหาใหม่เข้าแล้ว เขานั่งอยู่หน้าโทรทัศน์ในห้องพัก แต่วันนี้โทรทัศน์ไม่น่าสนใจเท่าสิ่งที่อยู่ในมือ เขาพลิกหน้าพลิกหลังโทรศัพท์มือถือมาเกือบห้านาที แต่ยังไม่รู้ว่าจะทำยังไงกับมัน คำถามในหัวมีมากมาย  เปิดตรงไหน? ใช้ยังไง? มันทำอะไรได้บ้าง? หรือเขาควรจะเอาไปคืนเอสคุปส์ดี ดูเหมือนของสิ่งนี้จะมีราคาสูง เขาไม่แน่ใจว่าจะมีเงินพอให้เอสคุปส์หรือเปล่า เขาไม่ได้เตรียมเงินมาเยอะด้วย

“อ้าว! ฮยอง” อูจีทักขึ้นขณะเดินออกจากห้องนอน จองฮันยิ้มตอบ

“ทำอะไรน่ะฮยอง?” อูจีเดินหาวกว้างๆ ก่อนเข้ามาทรุดนั่งข้างเขา เห็นอูจีหาวแล้วเขาก็อยากหาวตาม เวลานี้ทุกคนต่างนอนพักในห้องของตัวเอง หลังจากซ้อมหนักมาทั้งวัน คงอีกพักใหญ่กว่าทุกคนจะลุกมากินข้าว เวลานั้นต้องเรียกว่าเป็นมื้อดึกแทนมื้อเย็น

เพราะทุกคนต่างแยกย้ายกันไปนอน เขาจึงไม่ได้ถามใครเลยว่าเจ้าโทรศัพท์มือถือใช้ยังไง ได้แต่หมกมุ่นอยู่คนเดียวอย่างไม่รู้จะทำยังไงต่อ

“เอ่อ... ถามหน่อยสิ มันใช้ยังไงเหรอ?” คนตัวบางได้แต่ยิ้มแหยให้รุ่นน้อง อูจีเลิกคิ้วอย่างแปลกใจกับคำถาม ก่อนรับโทรศัพท์มือถือมา

“เปิดเครื่องก่อนครับ” อูจีกดปุ่มเปิดเครื่อง จองฮันนั่งมองตาแป๋ว รุ่นน้องตัวเล็กเอ่ยเจื้อยแจ้วพลางสัมผัสหน้าจอโทรศัพท์มือถือ รุ่นพี่ตัวบางพยายามจดจำทุกรายละเอียด เนิ่นนานจนกระทั่งจองฮันเข้าใจทุกอย่าง เขารับโทรศัพท์มือถือคืนมาจากอูจี สัมผัสหน้าจออย่างที่อูจีทำ ซุกซนลองกดปิดเครื่องและเปิดเครื่องอีกครั้ง อูจีนิ่งมองรุ่นพี่สักพักก่อนหาววอดๆ แล้วเดินจากไป

“ขอบคุณนะ” จองฮันเอ่ยไล่หลังรุ่นน้อง อูจีหันมาโค้งรับคำขอบคุณ

“ไม่เป็นไรครับ” อูจีตรงไปยังครัว  คนตัวบางได้ยินเสียงกุกกัก เสียงกระทะและเสียงช้อนกระทบจาน ไม่ต้องเดาก็รู้ได้ว่าอูจีกำลังหิวแน่ๆ

 

วันแสดงโชว์มาถึงเร็วจนจองฮันไม่ทันตั้งตัว เวลานี้เขากำลังยืนอยู่ท่ามกลางผู้คนมากมายในพื้นที่ด้านล่างเวที บนเวทีตอนนี้มีกลุ่มศิลปินชายกำลังซ้อมการแสดง ทีมงานทุกคนต่างทำหน้าที่ตัวเองอย่างขะมักเขม้น จองฮันเห็นความตั้งใจของทุกคนแล้วก็อดรู้สึกประหม่าไม่ได้

ร่างบางละสายตากลับมายังสมาชิกของวง ทุกคนกำลังวอร์มร่างกายสำหรับการแสดง ชั่ววินาทีหนึ่งเขาเผลอสบตาเอสคุปส์ ส่งยิ้มไปให้แล้วก็ต้องยิ้มเก้อ เอสคุปส์เบือนหน้าหนีเขาแทบจะทันที  คนตัวบางลอบถอนหายใจ ช่วงนี้เขาไม่ได้คุยกับเอสคุปส์เลย ทั้งที่นอนห้องเดียวกันทุกคืน แต่รู้สึกเหมือนอยู่กันคนละขั้วโลก  เขาไม่แน่ใจว่าตัวเองทำอะไรให้เอสคุปส์ไม่พอใจหรือเปล่า เขามั่นใจว่าเขาไม่ได้คิดไปเองว่าเอสคุปส์กำลังหลบหน้าเขา

เสียงเพลงในสตูดิโอเงียบลงพร้อมกับที่กลุ่มศิลปินชายบนเวทีเดินจากไป ทีมงานบางส่วนขึ้นไปเตรียมเวทีสำหรับการแสดงของศิลปินกลุ่มต่อไป

“โฮชิฮยองจะไปไหน?” จองฮันได้ยินเสียงดิเอ้ทดังแว่วมา ก่อนโฮชิตอบกลับไป

“ไปหาจูฮอนฮยอง”

จองฮันเลิกคิ้ว มองตามรุ่นน้องที่ตรงเข้าไปทักกลุ่มศิลปินชายที่เพิ่งลงจากเวที เพราะจองฮันมัวแต่นิ่งมองอยู่อย่างนั้นจึงไม่ทันเห็นว่าทีมงานคนหนึ่งกำลังแบกเสาเหล็กเลี้ยวขึ้นไปบนเวที ด้ามเสาเหล็กใกล้จะเฉี่ยวศีรษะจองฮัน พลันร่างบางโดนฉุดออกจากบริเวณอันตรายได้เสียก่อน จองฮันเบิกตากว้างด้วยความตกใจ หันไปมองด้านหลังโดยพลัน เห็นทีมงานรีบวางเสาเหล็กอันใหญ่ลงพื้นเวทีด้วยความตกใจไม่ต่างกัน

“เกือบไปแล้วนะ” เสียงคนพูดฉายแววอ่อนโยน จองฮันเงยหน้ามองเจ้าของเสียง

“ขอบคุณครับ”

“มินฮยอกฮยองโคตรเท่” ซึงกวานตรงเข้ามาทันทีที่เหตุการณ์อยู่ในความสงบ

“เท่อะไรเล่า เห็นก็ต้องช่วยสิ” มินฮยอกยิ้มตาหยี หันมามองคนตัวบางตรงหน้า

“เอ๊ะ! ไม่คุ้นหน้าเลย เรายังไม่รู้จักกันใช่ไหม?” มินฮยอกเอ่ยทักอย่างอารมณ์ดี จองฮันดีดตัวตั้งตรงก่อนโค้งเก้าสิบองศา

“ผมจองฮัน เซเว่นทีนครับ”

“ฉันมินฮยอก มอนส์ต้าเอ็กซ์”

จีซูที่ยืนอยู่ไม่ไกลถือโอกาสเข้ามาแทรกบทสนทนา

“มินฮยอกฮยองเป็นรุ่นพี่พวกเรา”

จองฮันโค้งทักทายรุ่นพี่อีกครั้ง

“ยินดีที่ได้รู้จักนะจองฮัน” มินฮยอกโอบไหล่บางแน่น จองฮันยิ้มรับ เอ่ยตอบโต้อย่างร่าเริง

“ยินดีที่ได้รู้จักครับมินฮยอกฮยอง”

ท่าทางร่าเริงและน้ำเสียงสดใสของจองฮันนั้นถูกใจใครหลายคน แต่กับใครบางคนคงไม่รู้สึกอย่างนั้น

หัวหน้าวงเซเว่นทีนกระดกน้ำเปล่าในมือขวดที่สามหลังจากนิ่งมองบทสนทนาระหว่างคนตัวบางกับรุ่นพี่ที่สนิท หวังให้น้ำเปล่าดับความร้อนระอุที่แผดเผาอยู่ในร่างกายอย่างไม่รู้สาเหตุ

“ฮยองดื่มน้ำเยอะเกินไปหรือเปล่าน่ะ?” เวอร์นอนเอ่ยอย่างเป็นห่วง เอสคุปส์กระดกน้ำจนหยุดสุดท้ายก่อนยื่นขวดเปล่าให้เวอร์นอน

“ฉันกำลังรักษาสุขภาพ” ว่าจบแล้วก็เดินจากไป รุ่นน้องลูกครึ่งเกาหลี-อเมริกันได้แต่มองตามอย่างไม่เข้าใจ

 

1004

 

 

กรี๊ดดดดดดดด มาอัพในรอบกี่เดือนเนี่ยยยยย ฮืออออออ


เดี๋ยวเซบก็จะมาไทยแล้ว > < ใครไปฝากกรี๊ดด้วยนะคะ แอมไม่ได้ไป แงงงงงง

ใครเจอโมเม้นน่ารักๆ เก็บมาฝากกันด้วยนะคะ > <  

 

 

เจอกันตอนต่อไปน้า ^^ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

235 ความคิดเห็น

  1. #189 kannal (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2559 / 23:28
    คุปส์อ้ปป้า พี่ชอบแล้วอย่าพาลดิ เดี๋ยวก็โดนแย่งหรอก โถ่วๆ น่าสงสารจริง~
    #189
    0
  2. #147 exokrisyeol (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2559 / 06:43
    กรี๊ดดดด คือแบบบเอาจริงรีด ALLJEONG มากๆ แต่ถ้าให้จิ้นข้ามวงก็ต้องมินฮานเลยค่ะะ >////< เค้ากุ๊กกิ๊กกันบนเวทีบ่อยมากก น่าฮัก //หลบเท้าเฮียคุปส์
    #147
    0
  3. #137 อาจู'ไนซ์กี้ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2559 / 21:35
    เอาอีกๆๆๆๆๆๆชอบๆๆๆๆ

    เอาตอนใหม่มาให้ฟินๆๆๆๆอีกเร็วๆๆๆนะค่ะ

    #ชอบคู่นี้มากๆๆๆๆๆ <3
    #137
    0
  4. #136 SiverRia - SaMa (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2559 / 00:38
    คุปป๋ามากกก ซึนมากด้วย 555555 รอตอนต่อนะคะ ชอบมากกกกก
    #136
    0
  5. #135 sirilaknaksuk321 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2559 / 19:10
    มินฮยอกก็มาอ่ะอร้ายยยย
    คุปสึใจเย็นๆนะ555
    #135
    0
  6. วันที่ 11 สิงหาคม 2559 / 11:13
    >///// #134
    0
  7. #133 Love~N (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2559 / 09:30
    แกจะเมินนางฟ้าไม่ได้นะกุ๊ป!!! ฮือออ มินย้อกเท่มากเยย กี๊ดๆ
    #133
    0
  8. #132 2ombIE (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2559 / 08:48
    คิดถึงงงง หายไปน๊านนาน คุ๊ปสึ นายหึงก็บอกไปสิ มัวแต่ทำตัวซึนอยู่นั่นแหล่ะ
    #132
    0
  9. #131 Yok_BlackHole (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2559 / 07:20
    โอ้ยยย คิดถึงมากอ่ะ มาอ่านปล้วแบบ สนุกม๊าดดดดด
    #131
    0
  10. #130 Jumko_Jobo (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2559 / 07:07
    คึปสึหึงหราาาาา!!!หึงหรออออจ๊ะ...จองฮันน่ารักก็เงี้ย...หึงก็บอกกกกอย่าให้วอนอูจับได้เด๊554
    #130
    0