1004 The story of an Angel [S.Coups x Jeonghan] [SEVENTEEN]

ตอนที่ 7 : Chapter 6 สงสัย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,830
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 23 ครั้ง
    3 มิ.ย. 59

Chapter 6

 

จองฮันเดินออกจากห้องน้ำหลังอาบน้ำเสร็จ คนตัวบางอยู่ในชุดเสื้อยืดแขนสั้นกับกางเกงขายาว ผมสีน้ำตาลเข้มชุ่มไปด้วยหยาดน้ำ ในมือบางมีผ้าขนหนูสีฟ้าอ่อน เจ้าตัวเช็ดผมแผ่วเบา แตะซับหยดน้ำตามปลายผม ขาเรียวก้าวตรงไปยังห้องนอน เอสคุปส์นิ่งมองคนตัวเล็กไม่วางตา

...นี่น่ะเหรอผู้ชาย?

“ฮยอง!” ซึงกวานร้องลั่น เอสคุปส์สะดุ้ง ซึงกวานตรงมาทิ้งตัวนั่งข้างๆบนพื้นห้อง

“ฮยองสงสัยเหมือนกันใช่ไหม?” ซึงกวานเอ่ยต่อ เอสคุปส์เลิกคิ้ว

“สงสัยเรื่องอะไร?”

ซึงกวานยู่หน้า ตบเข่าฉาด

“ก็เรื่องจองฮันนูน่าไง ฮยองก็สงสัยใช่ไหมล่ะ ว่าจองฮันนูน่าเป็นผู้ชายจริงหรือเปล่า”

เอสคุปส์ชะงัก นิ่งมองใบหน้าหวานของคนเป็นน้อง

“ทำหน้าแบบนี้ แสดงว่าสงสัยเหมือนกัน ผมยังไม่อยากเชื่อเลยว่าจองฮันนูน่าเป็นผู้ชาย ฮยองเรามา...”

“พอๆ มานี่” เสียงของซึงกวานขาดหายไปด้วยฝีมือของเวอร์นอน เด็กหนุ่มลูกครึ่งฉุดแขนซึงกวานให้ลุกขึ้น ซึงกวานขืนตัวสุดแรง

“เดี๋ยวสิเฮ้ย จะไปไหนเล่า” ตีหน้ายู่ใส่เพื่อนเสร็จก็หันมาหาลีดเดอร์ต่อ

“ฮยอง จองฮันนูน่าน่ะ... เวอร์นอน! ปล่อยสิเฮ้ย นี่!

ร่างของซึงกวานลับสายตาไปแล้ว เอสคุปส์ทำได้เพียงมองตามตาปริบๆ...

 

วอนอูเงยหน้าจากหน้าจอสมาร์ทโฟน เขานั่งห่างจากเอสคุปส์พอสมควร แต่กระนั้นก็อยู๋ในระยะมองเห็น วอนอูลอบสังเกตหัวหน้าวงมาสักพักแล้ว...คนอื่นอาจจะสงสัยจองฮันนูน่า แต่สำหรับเขา...เขาสงสัยเอสคุปส์ฮยอง

“มองอะไรอยู่?” โฮชิเข้ามานั่งข้างเพื่อน วอนอูหันไปหาคนมาใหม่

“จองฮันฮยอง...” วอนอูเอ่ยเสียงเบา โฮชิเลิกคิ้ว

“ทำไมเหรอ?” โฮชิสอดส่ายสายตาหารุ่นพี่ตัวบาง...จองฮันฮยองไม่ได้อยู่แถวนี้นี่

“นายไม่สงสัยจองฮันฮยองใช่ไหม?” วอนอูถามเพื่อน

“สงสัยเรื่องอะไร?” โฮชิกระพริบตาปริบ

“ถ้าอย่างนั้นก็แปลว่านายไม่สงสัย”

โฮชิชะงัก นิ่งมองเพื่อน สีหน้าวอนอูไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ

...อะไรของมันวะ  ใครเข้าใจช่วยแปลให้ที

“ดิเอ้ทล่ะ?” วอนอูถามเพื่อน

“อาบน้ำอยู่ ทำไมเหรอ?”

“แล้วมินกยูล่ะ?” วอนอูถามต่อ

ถามหามินกยู มินกยูก็มา เด็กหนุ่มร่างสูงถือชามบะหมี่ควันหอมฉุยตรงเข้ามายังรุ่นพี่ทั้งสองคน

“หาผมเหรอ?” เด็กหนุ่มยิ้มแย้ม เผยเขี้ยวน้อยๆ ร่างสูงทรุดนั่งข้างรุ่นพี่ตัวบาง วอนอูยกยิ้มเจ้าเล่ห์ ฉวยชามบะหมี่จากมินกยูมา

“ฮยอง!” มินกยูร้องลั่น ชามบะหมี่ไปอยู่ในมือโฮชิเสียแล้ว ด้วยฝีมือของวอนอู

“นายเข้าไปในห้องนอนจองฮันฮยอง” วอนอูบอกคนเป็นน้อง มินกยูมองชามบะหมี่ตาละห้อย สลับกับมองใบหน้าใสของรุ่นพี่

“ไปทำไม~?  ผมหิว จะกินบะหมี่” มินกยูยู่หน้า

“รีบไปเถอะน่า ไปเร็ว” วอนอูฉุดร่างสูงให้ลุกขึ้น มินกยูงอแงยื้อไว้

“ฮยองก็ไปเองสิ”

“ไม่! นายน่ะต้องไป” มินกยูยอมลุกขึ้น เด็กหนุ่มตรงไปยังห้องนอนของจองฮัน ซึ่งนั่นทำให้เอสคุปส์ต้องมองตามร่างสูงของรุ่นน้องโดยไม่ละสายตา ปมคิ้วปรากฏบนใบหน้าคมของหัวหน้าวง วอนอูยกยิ้ม นิ่งมองพี่ใหญ่ของวง วอนอูนับหนึ่งถึงสิบในใจ ยังไม่ทันนับถึงห้า รุ่นพี่ร่างหนาก็ตรงไปยังห้องของจองฮันฮยองเสียแล้ว

“ยิ้มอะไร?” โฮชิถามเพื่อน บะหมี่ในมือพร่องไปครึ่งชามแล้ว

“เดี๋ยวมินกยูจะต้องวิ่งออกมา” ประโยคที่ไม่ตรงกับคำถามนั้นทำเอาโฮชิเกือบสำลักบะหมี่

วอนอูนับหนึ่งถึงสิบในใจอีกครั้ง เมื่อนับถึงเก้า มินกยูก็เดินลิ่วออกมาจากห้องนอนจองฮันฮยอง วอนอูยิ้มร่า

“เป็นยังไง?” วอนอูถามรุ่นน้องคนสนิท

“เป็นอะไร? ฮยองให้ผมเข้าไปทำไม ผมยังไม่รู้เลย” มินกยูทรุดตัวนั่งที่เดิม

“บะหมี่ผมล่ะ?”

โฮชิชูชามเปล่าในมือเป็นคำตอบ มินกยูยู่หน้า อ้าปากค้าง ถอนหายใจอย่างเหนื่อยล้า

“บะหมี่ของผม”

“เลิกงอแงได้แล้ว เดี๋ยวต้มให้ใหม่” วอนอูพูดจริงทำจริง ลุกขึ้นตรงไปยังห้องครัว มินกยูวิ่งตามไปติดๆ โฮชิมองทั้งสองคนสลับกับชามเปล่าในมือ อ่า...เขาต้องเอาไปล้างสินะ

 

[ ต่อตรงนี้ฮับ ]


จองฮันนิ่งมองร่างหนาของใครอีกคนที่เอาแต่มองมานิ่งงัน เรือนผมสีน้ำตาลอ่อนหมาดน้ำมาพักใหญ่ ในมือบางมีผ้าขนหนูสีฟ้าอ่อนแน่นิ่งอยู่

“ไล่มินกยูออกไปทำไมเหรอ?” คนตัวบางถามเสียงใส แววตาฉงนส่งไปให้คนตรงหน้า  ทว่าเอสคุปส์ไม่มีปฏิกิริยาตอบกลับ ดวงตาคู่คมเอาแต่จับจ้องร่างบางดั่งตกอยู่ในภวังค์

...จองฮันหลังอาบน้ำเสร็จน่ามองน้อยเสียเมื่อไร เรือนผมสีน้ำตาลหมาดน้ำชวนมอง ใบหน้าหวานไร้สิ่งปรุงแต่ง ไหนจะกลิ่นกายหอมละมุนนั่นอีก

“นายเป็นอะไรหรือเปล่า?” คนตัวเล็กส่งเสียงออกไปอีกครั้ง เอสคุปส์สะดุ้งเบาๆ  กระแอมไอเสียงแหบแห้ง

“ไม่...ไม่ได้เป็นอะไร” ว่าจบก็ผลุบออกไปจากห้องทันที ปล่อยให้คนตัวบางบางมองตามด้วยความสงสัย ...ไม่เข้าใจพฤติกรรมของคนตัวโตเลยแม้แต่นิดเดียว

 

เอสคุปส์เดินไปทิ้งตัวนั่งข้างเวอร์นอนในห้องนั่งเล่น แรงทิ้งตัวของหัวหน้าวงที่ไม่เบานักทำให้เวอร์นอนเลิกคิ้ว

“เป็นอะไรเหรอฮยอง?”

เอสคุปส์เพียงโบกมือตอบเป็นเชิงว่าไม่เป็นอะไร เวอร์นอนเห็นอย่างนั้นก็พยักหน้ารับ เมื่อพี่ใหญ่บอกว่าไม่ได้เป็นอะไร จึงหันไปควานหาผ้าห่มที่อยู่ด้านหลังก่อนกางแผ่เตรียมเข้านอน เด็กหนุ่มกำลังจะเอนตัวกับฟูกหน้าโทรทัศน์ พลันเสียงของหัวหน้าวงดังขัดขึ้นเสียก่อน

“เวอร์นอน”

“ครับ” เวอร์นอนขานรับพลางตั้งหลักนั่งบนฟูกดีๆ

 “นายว่าฉันเป็นอะไรเหรอ?”

“อะไรนะฮยอง?” เวอร์นอนเลิกคิ้ว

“นายว่าฉันเป็นอะไรหรือเปล่า?” น้ำเสียงของพี่ใหญ่เต็มไปด้วยความไม่แน่ใจ เวอร์นอนสบตากับหัวหน้าวง

“ฮยองคิดว่าฮยองเป็นอะไร?” เวอร์นอนถามอย่างไม่เข้าใจ

“ฉันไม่รู้ นายรู้ไหมว่าฉันเป็นอะไร?” ประโยคที่ทำเอาเวอร์นอนเบิกตากว้าง มีอะไรเข้าใจยากไปกว่านี้อีกไหม? เวอร์นอนมั่นใจว่าภาษาเกาหลีของเขาแข็งแรงพอ แต่กับบทสนทนานี้ เขาไม่เข้าใจจริงๆ

 “โอ๊ยยย ฉันเป็นอะไรวะ?!” เอสคุปส์ทึ้งผมตัวเองแรงๆก่อนลุกจากไป ปล่อยให้เวอร์มองตามด้วยแววตาไม่เข้าใจ

บทสนทนาทั้งหมดระหว่างหัวหน้าวงกับเด็กหนุ่มลูกครึ่งอยู่ในสายตาของจอนวอนอูเรียบร้อยแล้ว

“ทำอะไรอยู่?” โฮชิสะกิดเพื่อนร่างโปร่งที่ยืนเกาะขอบประตูห้องนอน เขามองตามสายตาของวอนอูมาพักใหญ่แล้ว แต่ก็ไม่รู้อยู่ดีว่าวอนอูกำลังมองอะไร

“คุปส์ฮยอง” วอนอูหันมาตอบน้ำเสียงสดใส โฮชิเลิกคิ้ว คำว่าคุปส์ฮยองกลายเป็นประโยคคำตอบของคำถามว่าทำอะไรอยู่ตั้งแต่เมื่อไร?

“คุปส์ฮยองเป็นอะไรเหรอ?” เอาสิ ถ้าเขาจะคุยกับวอนอูไม่รู้เรื่องก็ให้มันรู้ไป

“นั่นสิ..” วอนอูพึมพำ โฮชิเห็นเพื่อนกำลังอมยิ้ม

...อะไรของมันวะ?

โฮชิยังไม่หายสงสัยดีเพื่อนร่างโปร่งก็ชิ่งหนีไม่รอให้โฮชิตั้งคำถามมากไปกว่านี้

“ดึกแล้ว เข้านอนกันเถอะ” วอนอูพูดจบก็ปีนขึ้นเตียงนอน เอ่ยราตรีสวัสดิ์ก่อนล้มตัวลงนอน โฮชิกำลังจะผละไปเข้านอนบ้าง พลันร่างของใครบางคนเข้ามาประชิดตัวเสียก่อน

“ฮยอง” น้ำเสียงทุ้มต่ำของลูกครึ่งเกาหลี-อเมริกันดังขึ้นในระยะประชิด โฮชิผวาเฮือก

“ตกใจหมด!...ยังไม่นอนอีกเหรอ?”  โฮชิหันไปหารุ่นน้อง เวอร์นอนกลับตอบกลับด้วยประโยคคำถาม

“คุปส์ฮยองเป็นอะไร?”

โฮชิเลิกคิ้วกับประโยคนั้น

“ไม่รู้ ไม่รู้อะไรทั้งนั้น ทำไมอะไรๆมันเข้าใจยากขนาดนี้เนี่ย เข้านอนได้แล้วดึกแล้ว” โฮชิตอบไปบ่นไป พูดจบก็ปีนขึ้นเตียงนอน เวอร์นอนที่ยังไม่ได้คำตอบที่ถูกใจก็ต้องเก็บความสงสัยไปเข้านอนด้วยดังเดิม

 

แสงไฟสลัวจากนอกหน้าต่างสาดส่องเข้ามาในห้องนอนของหัวหน้าวง เอสคุปส์ยืนนิ่งกลางห้อง สายตาปรับชินกับแสงสว่างอันน้อยนิดที่ลอดเข้ามา ดวงตาคู่คมพินิจใบหน้าหวานของคนบนเตียง...แพขนตาสวยเรียงตัวกันเหนือดวงตาหวานที่ปิดพริ้ม คิ้วเรียวสวยรับกับจมูกโด่งได้รูป...ริมฝีปากบางปิดสนิท แผ่นอกบางกระเพื่อมขึ้นลงเป็นจังหวะหายใจสม่ำเสมอ...บ่งบอกว่าคนบนเตียงกำลังหลับสนิท

...ยิ่งเพ่งพินิจ ยิ่งยากจะเชื่อว่าคนตัวเล็กตรงหน้าคือผู้ชาย

ทั้งที่ยังคาใจเรื่องที่ว่าจองฮันเป็นผู้ชายหรือผู้หญิง เอสคุปส์ก็เพิ่มความสงสัยเรื่องอาการแปลกๆของตัวเองเข้าไปอีก

ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไรที่เขาเข้าใกล้จองฮันแล้วรู้สึกวูบวาบในอกอย่างบอกไม่ถูก  ไม่เข้าใจว่าความรู้สึกวาบหวามคล้ายพึงพอใจนี้คืออะไร เขายังหาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้สักที สุดท้ายก็วนมาถึงคำถามที่ว่า...เขาเป็นอะไร?

ร่างหนาค่อยๆนั่งลงบนขอบเตียงของคนตัวบาง ยิ่งเข้าใกล้จองฮัน อะไรบางอย่างในอกซ้ายยิ่งกระทุ้งแรงขึ้น เอสคุปส์หยุดความสงสัยทั้งหมดไว้ชั่วขณะ  พลันใบหน้าคมเข้าประชิดใบหน้าหวาน ริมฝีปากหนาประทับแผ่วเบาบนริมฝีปากเรียวสวย เอสคุปส์ผละออกทันทีคล้ายเพิ่งรู้สึกตัว  เลือดในร่างกายสูบฉีดเร็วขึ้น  ความรู้สึกพึงพอใจอัดแน่นเต็มอกอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

ใบหน้าคมโน้มเข้าใกล้ร่างเล็กอีกครั้งคล้ายต้องการยืนยันความรู้สึก ริมฝีปากหนาแนบชิดกับริมฝีปากได้รูป แผ่วเบา...เนิ่นนาน...

มือหนาลูบไล้ท่อนแขนเรียวโดยไม่รู้ตัว เผลอลากฝ่ามือผ่านหน้าอกบาง แม้จะมีเสื้อนอนของคนตัวเล็กกั้นไว้ เอสคุปส์ก็สัมผัสได้ถึงความเรียบเนียนของแผ่นอกเล็ก มือหนาไล้แผ่นอกบางเสียจนเพลินมือ จนกระทั่งร่างเล็กครางแผ่วเบาคล้ายรำคาญจากการถูกรบกวนการนอน ร่างสูงจำต้องตัดใจผละริมฝีปากออก ลุกออกจากเตียงทันที เกรงว่าจะรบกวนคนตัวบางจนรู้สึกตัวตื่น

เอสคุปส์เปิดประตูพรวดออกไปนอกห้องนอน ยืนพิงประตูห้องนอนตัวเองที่ปิดสนิท ในอกซ้ายกระทุ้งรัวแรงจนเอสคุปส์กลัวว่าอะไรที่อยู่ในนั้นมันจะเด้งออกมา

สัมผัสอ่อนนุ่มยังติดตรึงอยู่ที่ริมฝีปาก...ความอุ่นร้อนยามลูบไล้ผิวเนียนละเอียดยังตราตรึงอยู่ที่ฝ่ามือ...อยากสัมผัสแผ่นอกเรียบเนียนมากกว่านี้  

เอสคุปส์พยายามดึงสติกลับเข้าร่าง...มันยากที่จะเชื่อว่าจองฮันเป็นผู้ชาย แต่หน้าอกแบนเรียบที่ได้สัมผัสเป็นสิ่งยืนยันว่าคนตัวบางเป็นผู้ชายจริงๆ

...เขาจะไม่สงสัยอีกต่อไปแล้วว่าจองฮันเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย เอสคุปส์มีคำถามใหม่ที่ดูเหมือนว่าจะหาคำตอบได้ยากกว่าคำถามที่ว่าจองฮันเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย

เขาไม่เข้าใจว่าตัวเองเป็นอะไร

...ความรู้สึกวาบหวามยามได้สัมผัสคนตัวบางคืออะไร?

...ความพึงพอใจที่อัดแน่นเต็มอกมาจากไหน?

...เกิดอะไรขึ้นกับเขากันแน่?

 

 

1004

 


 

 


มาแล้วววววว ^^ ฮี่ๆ ครั้งนี้เหมือนจะมาเร็วขึ้น(?)

ขอบคุณคุณ Mymim!!:) ที่เขียนคำวิจารณ์ให้ด้วยน้า ^/////^  ขอบคุณทุกคอมเม้นค่ะ ^/////^  

อ่า...เห็นราคาบัตรมีทแล้วร้องไห้ T T จะได้เจอกันไหมหนอเซเว่นทีนจ๋า

 

เจอกันตอนต่อไปนะคะ ^^

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 23 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

235 ความคิดเห็น

  1. #188 kannal (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2559 / 23:14
    มันง่ายมากเลยพี่คุปส์555 ~มันคงเป็นความรัก ~ เพลงก็มา555 คุปส์อ้ปป้าสู้ๆ ชอนซาของเรากำลังโดนลักหลับหรอเนี่ยะ55 คำวอนอูสุดแล้ว คิกๆ
    #188
    0
  2. #146 exokrisyeol (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2559 / 06:32
    อิพี่คุปส์จะลักหลับนางฟ้าของรีด !!!!!! >[]< ร้ายกาจมากก นี่ถ้าอาจองไม่ครางออกมานี่จะถึงใหนฮ้าา !!! ร้ายกาจจริงๆๆๆๆ WRITER FIGHTING นะคร้าา
    #146
    0
  3. #129 Potay (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2559 / 18:32
    มารายงานตัวหลังจากอ่านรวดค่ะ -///////- รอนะคะ
    #129
    0
  4. #128 Adora_ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2559 / 02:19
    พี่ฟ้าของเราโดนลวนลามตอนนอนนนน พี่คุปส์รู้ตัวซักทีอาการก็ชัดๆอยู่แล้วนะะะ ไรท์มาต่อเร็วๆนะคะ ;___;
    #128
    0
  5. #127 1009 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2559 / 06:18
    น้องฮันโดนลวนลามค่ะคุณแม่ -///- โดนลักจูบด้วยค่ะ >///< ซึงชอลอยากรู้ใช่มั้ย ว่าตัวเองเป็นอะไร ชอบจองฮันไง .///.
    #127
    0
  6. #125 sirilaknaksuk321 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2559 / 07:45
    ฟินจนจะกระโดดออกหน้าต่างอ่ะ
    #125
    0
  7. #124 SiverRia - SaMa (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2559 / 20:45
    เขินนนนนน งืออออ ลักหลับบบบบ 5555555555 ////7////
    #124
    0
  8. #123 B_MOMORIN27 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2559 / 03:00
    นึกว่าจะไม่มาต่อซะแล้วค่ะ ;_; จองฮันไร้เดียงสาน่ารักมากจริงๆ ส่วนพี่คุปส์ก็ไม่รู้ตัวว่าตกหลุมรักนางฟ้าเข้าให้แล้ว ฮือ
    #123
    0
  9. #122 fAh_svt17 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2559 / 17:32
    โอ้วววววเขินนนน
    #122
    0
  10. #121 Jumko_Jobo (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2559 / 11:29
    งื้อ~คุปสึ...จองฮันอ่าาาาางื้อ~...นายตกหลุมรักแล้วล่ะ555
    #121
    0
  11. #120 ntnchx_ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2559 / 11:05
    รู้สึกวาบหวามตามเลยค่ะ อ๊อยยย ลวนลามนุ้งนี่มันน่าจับตีจริงๆ ;3;
    #120
    0
  12. #119 ล็ อ ก อิ น (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2559 / 10:54
    ต่อออออออออ
    #119
    0
  13. #117 Boombaka55 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2559 / 11:13
    มาเร็วๆๆๆ
    #117
    0
  14. #116 Adora_ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2559 / 00:07
    จองฮันฮยองนะไม่ใช่นูน่า55555 แต่ให้ความรู้สึกเหมือนเป็นผู้หญิงท่ามกลางผู้ชายสิบสองคน
    #116
    0
  15. #115 1009 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2559 / 23:53
    วอนอูร้ายนักนะ แต่แอบฟินมินวอน ><
    #115
    0
  16. #114 BABEBABYBETTER (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2559 / 09:39
    คือดีอ่ะแกรรรรร ทำไมทุกคนระแวงจองฮัน555555
    #114
    0
  17. #113 &#51652;&#51452; &#48540;  &#5122 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2559 / 00:13
    พวกหนุ่มๆสิบกว่าคนทั้งหลายจะพิสูจณ์ จองฮันว่าเป็นหญิงหรือชายอย่างไรกัน โปรดติดตามตอนต่อไปด้วย
    #113
    0
  18. #112 &#51652;&#51452; &#48540;  &#5122 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2559 / 00:07
    พวกหนุ่มๆสิบกว่าคนทั้งหลายจะพิสูจณ์ จองฮันว่าเป็นหญิงหรือชายอย่างไรกัน โปรดติดตามตอนต่อไปด้วย
    #112
    0
  19. #111 songsonglove2 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2559 / 22:25
    รีบมาต่อเร้วววว รอรออออ
    #111
    0
  20. #110 SiverRia - SaMa (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2559 / 20:28
    แงงงงง ต่อด่วนนนนน
    #110
    0
  21. #109 Shimchwangdol (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2559 / 19:33
    ทดสอบต่อมหึงของคุปสึใช่มั้ยคะวอน ร้ายนะเราน่ะ 55555
    #109
    0
  22. #108 aiai050242 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2559 / 19:26
    อยากอ่านต่อแงงง
    #108
    0
  23. #107 Jumko_Jobo (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2559 / 18:45
    พี่คุปส์หึงสินะ555
    #107
    0
  24. #105 My_Asteroid (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2559 / 17:12
    ต่อไวๆนะคะ
    #105
    0