1004 The story of an Angel [S.Coups x Jeonghan] [SEVENTEEN]

ตอนที่ 19 : Chapter 17 บทส่งท้าย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,074
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    31 พ.ค. 60


Chapter 17

 

 

ผ่านไปหลายสัปดาห์ตั้งแต่จองฮันสละสถานะชาวสวรรค์ ชีวิตของเขาบนโลกมนุษย์เป็นไปอย่างราบรื่น เขาได้ร้องเพลง ได้เต้น ได้เจอคนมากมาย ตอนนี้เขาใช้โทรศัพท์มือถือคล่องขึ้นเยอะแล้ว และไม่ลืมเอาเครื่องมือสื่อสารที่ขาดไม่ได้บนโลกมนุษย์ ไปให้ครอบครัวของเขาด้วย พ่อ แม่ และน้องสาวจึงมีโทรศัพท์มือถือไว้ติดต่อกันคนละเครื่อง ขอบคุณมนุษย์ที่คิดค้นเทคโนโลยีดีๆ แบบนี้ ทำให้เขารู้สึกว่าครอบครัวเขาอยู่ใกล้ตัวตลอดเวลา เพียงแค่โทร. ออก ก็ได้ยินเสียงกันแล้ว

วันนี้จองฮันไปวิ่งที่สวนสาธารณะใกล้ที่พัก แดดยามสายส่องกระทบร่างให้ความอบอุ่น สมาชิกเซเว่นทีนต่างวิ่งออกกำลังกายทั่วพื้นที่แห่งนี้ จองฮันวิ่งไปเรื่อยๆ มีเอสคุปส์วิ่งเหยาะๆ อยู่ด้านหลัง ทว่าจู่ๆ จองฮันก็หยุดวิ่ง ในขณะที่สายตามองไปยังหญิงสาวบนเก้าอี้ใต้ต้นไม้ใหญ่ ใบหน้าหวานเผยรอยยิ้ม เอสคุปส์ขมวดคิ้ว

ยังไม่ทันที่เอสคุปส์จะถาม จองฮันก็วิ่งตรงไปยังหญิงสาวคนนั้น เอสคุปส์ฟึดฟัดอยู่คนเดียวก่อนเดินตามไป หญิงสาวหันมาเห็นจองฮันก็ร้องทักด้วยความดีใจ

“จองฮันโอปป้า!

จองฮันยิ้มร่า พลางเอ่ยถามด้วยท่าทางประหลาดใจ

“มาอยู่แถวนี้ได้ยังไง?”

คนเป็นน้องสาวควักสิ่งที่อยู่ในกระเป๋าสะพายออกมา มันคือเหรียญ ธนบัตร และบัตรสารพัด

“หนูใช้ของพวกนี้เป็นแล้ว”

จองฮันก็ยังไม่เข้าใจ คนเป็นน้องจึงอธิบายต่อ

“หนูลองใช้พวกนี้ขึ้นเครื่องที่มันแล่นไปมาอย่างนั้นน่ะค่ะ” เธอเอ่ยพลางชี้ไปยังสิ่งที่อยู่บนท้องถนน

“อ๋อ... รถยนต์”

“หนูขึ้นเครื่องที่มันยาวๆ ที่มีคนขึ้นเยอะๆ”

“รถโดยสารสินะ...”

“หนูนั่งไปเรื่อยๆ แล้วหนูก็เปลี่ยนมาเดิน หนูเดินมาเรื่อยๆ แล้วหนูมาถึงที่นี่ค่ะ” เด็กสาวยิ้มแป้น

จองฮันนั่งลงข้างน้องสาว หัวเราะเบาๆ

“ไม่กลัวเหรอ?” คนเป็นน้องส่ายศีรษะตอบ

“แล้วจำทางกลับบ้านได้เหรอ?”

คนถูกถามชะงักไป นิ้วชี้จิ้มแก้มพลางคิด

“น่าจะจำได้นะคะ ถ้าหนูหลง หนูก็มีไอ้นี่” เธอหยิบโทรศัพท์มือถืออกมาจากกระเป๋าสะพาย

“ใช้คล่องแล้วละสิ”

“ใช่ค่ะ หนูชอบมาก มันเหมือนเป็นเวทมนตร์ของมนุษย์อย่างนั้นละ” เธอเอ่ยพลางเลื่อนหน้าจอโทรศัพท์มือถือเล่น จองฮันเห็นว่าหน้าจอของน้องสาวกำลังแสดง GPS อยู่ เขาคงไม่ต้องกลัวว่าน้องสาวจะหาทางกลับบ้านไม่เจอแล้วละนะ

เอสคุปส์มองคนสองคนคุยกันเงียบๆ เขาทำได้เพียงกระพริบตาปริบๆ มองทั้งสองคนสลับไปมา จองฮันเพิ่งรู้สึกถึงสายตาทิ่มแทงของร่างหนา เขาส่งยิ้มให้ก่อนเอ่ยขึ้น

“นี่น้องสาวฉันเอง” คนเป็นน้องเอ่ยแนะนำตัวเองทันที

“แล้วนี่เอสคุปส์ เป็นแฟนพี่เอง”จองฮันเอ่ยเต็มเสียง เอสคุปส์รู้สึกได้เลยว่าตัวเองกำลังหน้าแดง หญิงสาวเพียงหนึ่งเดียวเบิกตากว้าง ท่าทางตื่นเต้น

“จริงเหรอคะ?! โห โอปป้า มีแฟนหล่อขนาดนี้เลยเหรอ?” เธอหันไปคุยกับพี่ชาย จองฮันยิ้มเขิน เอสคุปส์ถูจมูกตัวเองด้วยไม่รู้จะวางมือไว้ตรงไหน  เบนสายตาไปยังสมาชิกเซเว่นทีนที่วิ่งวนอยู่ในสวนสาธารณะ แต่สายตาทุกคนต่างมองมาทางเขาอย่างอยากรู้อยากเห็น

“แล้วพ่อกับแม่เป็นยังไงบ้าง?” จองฮันถามคนเป็นน้อง

“สบายดีค่ะ โอปป้าละคะ?”

“สบายดี” จองฮันยิ้มร่า พลันคนเป็นน้องขมวดคิ้วคล้ายเพิ่งนึกอะไรได้ มันเป็นเรื่องที่ทำให้เธอคลางแคลงใจมานานพอสมควร

“โอปป้าคะ เพื่อนบ้านเราน่ะค่ะ เขาเรียกพ่อว่าอาจุมม่า เรียกแม่ว่าอาจอชี เรียกหนูว่าฮยองด้วย มันเป็นธรรมเนียมเรียกของคนบนโลกเหรอคะ? เขาเรียกไม่เหมือนบนสวรรค์เหรอ?”

จองฮันเลิกคิ้ว แต่จะว่าไป เขาก็เคยถูกเรียกว่านูนาเหมือนกันนี่นะ

“พ่อเคยบอกว่ามนุษย์จะเห็นต่างไปจากที่ชาวสวรรค์เห็น ต้องใช้เวลาปรับตัวนะ แสดงออกให้คนอื่นเห็นตัวตนของเรา แล้วพวกเขาจะใช้คำเรียกที่เป็นตัวเราจริงๆ”

น้องสาวฟังแล้วก็ยังไม่ค่อยเข้าใจทั้งหมด เธอฟังเงียบๆ ไม่ได้ถามต่อ สักวันเธอก็คงเข้าใจ

“แล้วจะกลับบ้านหรือยัง?” จองฮันถามคนเป็นน้อง

“หนูว่าจะเดินเล่นอีกสักหน่อย”

“อย่ากลับบ้านเย็นมากนะ”

“รับทราบค่ะ” น้องสาวรับคำแข็งขัน “ถ้าอย่างนั้น หนูขอตัวนะคะ”

เธอโค้งให้พี่ชายทั้งสองคน

“หนูคอยติดตามผลงานอยู่นะคะ สู้ๆ !

“ขอบใจนะ” จองฮันลูบเรือนผมน้องสาวแผ่วเบา คนเป็นน้องยิ้มร่าก่อนหมุนตัวเดินจากไป

“เราก็กลับกันเถอะ” เอสคุปส์เอ่ยขึ้น จองฮันพยักหน้า

เอสคุปส์ตะโกนบอกสมาชิกเซเว่นทีนให้กลับไปพักที่ห้อง ทุกคนทำตามอย่างว่าง่าย

 

สมาชิกวงเซเว่นทีนกระจายตัวอยู่ทั่วห้องพัก หลังจากชำระล้างร่างกายหลังออกกำลังเสร็จ

จองฮันและเอสคุปส์นั่งดูโทรทัศน์อยู่ที่พื้นกลางห้อง อีกสิบเอ็ดชีวิตต่างเดินวนเวียนกันทั่วห้อง จองฮันมองตามแล้วก็รู้สึกเวียนหัว โฮชิทำเหมือนมีเรื่องจะคุยกับเขาแล้วก็เดินหายไป ซึงกวานเดินมานั่งข้างเขา แล้วก็ลุกออกไป โดกยอมเดินมานั่งตรงหน้าเขา แล้วก็เดินจากไป วนเวียนกันไปมาหลายครั้งจนเขาต้องถามออกไปในที่สุด

“มีอะไรเหรอ?”

โฮชิเลียริมฝีปาก สบตาคนที่นั่งข้างจองฮันแล้วก็ต้องกลืนน้ำลายอึกใหญ่

“มีอะไร?” เอสคุปส์ถามเสียงแข็ง

“คือ... ” ซึงกวานอ้อมแอ้ม โฮชิฟาดแขนซึงกวานดังเพี๊ยะ ตอนนั้นเองโดกยอมก็ดันตัวมินกยูไปเผชิญหน้ารุ่นพี่ทั้งสองคน มินกยูเบิกตากว้าง ก่อนสูดลมหายใจลึกๆ

“พวกผมเห็นฮยองคุยกับคนที่สวนสาธารธารณะน่ะ ใครเหรอ?” มินกยูพูดออกมาในที่สุด

“อ๋อ... น้องสาวของฉันเอง” จองฮันยิ้มแป้น

คำตอบที่ไม่คาดคิดของจองฮันทำให้อีบสิบเอ็ดชีวิตเบิกตากว้าง

“น้องสาวเหรอ?” จุนครางแผ่ว

“ผู้ชายไม่ใช่เหรอครับ?” เวอร์นอนถามด้วยน้ำเสียงประหลาดใจ

“ผู้หญิงสิ ไม่ใช่ผู้ชาย” จองฮันตอบกลั้วหัวเราะ

“แต่ที่ผมเห็น ยังไงก็ผู้ชายนะ ผมกลัวว่าจะเป็นเพื่อนสนิทของจองฮันฮยอง ตอนนั้นพวกผมกลัวมากเลยนะ ว่าคุปส์ฮยองจะหาเรื่องเขา เพราะหึงฮยอง” ดีโน่เอ่ยขึ้น

จองฮันครางอ๋อ เขาพอจะเข้าใจอะไรแล้ว นี่สินะ เหตุผลที่พากันเกี่ยงไม่ยอมเข้ามาคุยกันสักที

“ก็เหมือนที่พวกนายเคยคิดว่าฉันเป็นผู้หญิงนั่นแหละ มันเป็นเรื่องประหลาดที่ชาวสวรรค์ต้องเจอเมื่ออยู่ในโลกมนุษย์” จองฮันยิ้มแห้งๆ

สมาชิกเซเว่นทีนทุกคน แน่นอนว่ารวมไปถึงเอสคุปส์ ต่างครางรับ พยักหน้าเบาๆ

จองฮันเห็นทุกคนเงียบไปจึงทำลายความเงียบนั้นลง

“หิวหรือยัง? หาอะไรกินกันเถอะ”

เมื่อพูดเรื่องของกิน ภายในห้องพักเซเว่นทีนก็วุ่นวายขึ้นมา มันเป็นเรื่องใหญ่มากกับการลงมติว่าเมนูอาหารของแต่ละมื้อคืออะไร จองฮันและเอสคุปส์ออกเสียงโหวตให้ไก่ทอด เป็นอีกมื้อที่อยากกินไก่ทอด โฮชิเป็นคนรวบรวมคะแนนเสียง ผลโหวตออกมาว่ามื้อนี้ไก่ทอดแพ้ไป และพิซซ่าชนะไปด้วยคะแนนแปดต่อห้า มื้อนี้ของพวกเขาจึงเป็นพิซซ่าหลายถาด

จองฮันเห็นวอนอูฟาดแขนมินกยูเสียงดัง มินกยูยู่หน้าใส่ งอแงไม่หยุด จองฮันจับใจความได้ว่ามินกยูอยากกินไก่ทอด แต่วอนอูอยากกินพิซซ่า แล้วมินกยูก็จะกินไก่ให้ได้

จองฮันได้ยินร่างหนาข้างๆ หัวเราะเสียงเบา จองฮันมองคนที่ยังหัวเราะไม่หยุด เอสคุปส์ชี้ไปที่มินกยูที่เดินหนีวอนอูไปแล้ว คงเป็นวอนอูที่ต้องปลอบอีกตามเคย กำลังมองทุกคนเพลิน มือขาวก็ถูกมือแข็งแรงกอบกุมไว้ สอดประสานเรียวนิ้วแน่น จองฮันได้รับรอยยิ้มอบอุ่นส่งมาให้ ใบหน้าหวานแต้มสีระเรื่อ จองฮันซ่อนรอยยิ้มไว้ในแก้มสีชมพูนั้น

จุนเดินมานั่งหน้าโทรทัศน์ ที่กำลังฉายนิทานเรื่องโปรดของจุนอยู่

จองฮันนั่งฟังเพลิน ท่ามกลางเสียงตึงตังโครมครามในห้องพัก กุมกระชับมือแข็งแรงของใครอีกคนไว้ จองฮันตาพิงศีรษะซบไหล่หนา หาววอด ปรือตาช้าๆ ใกล้เข้าสู่นิทรา แว่วเสียงนิทานเรื่องโปรดของจุนดังมาจากโทรทัศน์

และแล้วนางฟ้าตัวน้อยก็ครองรักกับคนรักอย่างมีความสุข ทว่าเรื่องราวของนางฟ้ายุนจองฮันไม่ได้ยุติเพียงเท่านี้ ยังมีอีกกว่า 1,004 เรื่อง ที่มีแค่จองฮัน คนที่จองฮันรัก และคนที่รักจองฮันเท่านั้น สามารถรับรู้ได้”

“จองฮันเหรอ?” จองฮันครางงึมงำทั้งที่ตายังปิด

“ชื่อเหมือนฉันเลย”

ยุนจองฮันพึมพำ ใกล้เข้าสู่ห้วงนิทราเต็มที

เอสคุปส์ลูบเรือนผมคนรักแผ่วเบา ใบหน้าคมแต่งแต้มรอยยิ้มอ่อนโยน

“ถ้าพิซซ่ามาส่งแล้วจะปลุกนะ”

จองฮันพยักหน้าช้าๆ ก่อนดำดิ่งสู่ห้วงนิทรา

 

 

 

END

 

 

 

 

จบแล้วจ้า

เรื่องของน้องเร็นเอาไว้ให้จินตนการต่อกันเองเนอะ แฮ่

ขอบคุณทุกคนที่ติดตามฟิคเรื่องนี้มาตลอดค่ะ

ขอบคุณเอสคุปส์และจองฮัน

ขอบคุณเซเว่นทีน

Take care

 

อัยแอม

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

235 ความคิดเห็น

  1. #235 lozalye49 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 15 กันยายน 2563 / 22:23
    อีก1,004เรื่องนะคะไรท์ รอเลย5555555
    #235
    0
  2. #233 PD. Lingping (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2560 / 23:45
    จบแล้วอ่า น่ารักจังเลย >< ความจองฮันนี่คืออะไรกันนะ555
    #233
    0
  3. #232 svyjh1004 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2560 / 23:11
    ฮือออจบซะแล้ววรอติดตามเรื่องใหม่ๆนะคะะ
    #232
    0
  4. #231 filmjG (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2560 / 22:08
    ใจหายเลย ฮืออออ รอติดตามเรื่องต่อไปจ้า
    #231
    0
  5. #230 sirilaknaksuk321 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2560 / 08:33
    สนุกมาหค่ะ รอเรื่องใหม่นะคะ สู้ๆ
    #230
    0
  6. #229 manassa (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2560 / 06:17
    ฮือออออ จบแล้ว สนุกมากเลยค่า ยัยฟ้าน่ารักที่สุดเลยยยยยย
    #229
    0
  7. #228 HamJy (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2560 / 23:53
    เป็นเรื่องที่อ่านแล้วมีความสุขมากเลยค่าา ครั้งแรกเลยที่อ่านเรื่องนี่เราอ่านแบบคืนเดียวจบตาแฉะเลยค่ะเพราะว่าสนุกหยุดไม่ได้จริงๆ มาวันนี้เห็นแจ้งเตือนบทส่งท้ายอันนี้คือดีใจมากกกก โอโหรีบกดเข้ามาอ่านด่วนๆเลย ขอบคุณไรท์ที่แต่งเรื่องน่ารักๆแบบนี่นะคะ

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 1 มิถุนายน 2560 / 19:19
    #228
    0