1004 The story of an Angel [S.Coups x Jeonghan] [SEVENTEEN]

ตอนที่ 16 : Chapter 15 การเดินทาง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 852
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    17 ม.ค. 60


Chapter 15

 

หลายวันมานี้จองฮันไม่ขังตัวเองไว้ในห้องนอนแล้ว เขาคิดว่าควรยอมรับความจริงมากกว่าเอาแต่ฝังใจอยู่กับอดีต พฤติกรรมของลูกชายทำให้คนเป็นพ่อและแม่ยิ้มได้บ้าง

จองฮันอยู่ที่บ้านกับครอบครัว ทั้งพ่อ แม่ และน้องสาวคอยเข้ามาพูดคุยกับเขาเป็นระยะ คลายความเหงาไปได้พอสมควร อย่างน้อยจองฮันก็ไม่ต้องฟุ้งซ่านว่าอยู่ที่นี่แล้วไม่มีใคร

จองฮันคิดมาตลอดว่าที่เรื่องทุกอย่างเป็นแบบนี้ ส่วนหนึ่งเกิดจากความดื้อรั้นของเขา เขาไม่น่าอยากไปโลกมนุษย์เลย ตอนนั้นคิดเพียงว่าอยากเปิดหู เปิดตา อยากผจญภัยในโลกมนุษย์ ใครเลยจะรู้ว่าเขาจะมีความรักกับมนุษย์ แต่เรื่องมันเกิดขึ้นแล้ว คงต้องยอมรับมัน  แต่หลังจากนี้ละ? เขาจะทำยังไงกับความรู้สึกที่มีให้เอสคุปส์?

คิดถึง อยากเห็นหน้า อยากคุยด้วย แต่ในเวลาแบบนี้เขาคงไม่สามารถผ่านด่านสวรรค์ลงไปโลกมนุษย์ได้ ที่สำคัญพ่อกับแม่คงไม่อนุญาต ความรักของเขากับเอสคุปส์คงเป็นไปไม่ได้ มันต้องยุติลงเพียงเท่านี้

จองฮันเดินผ่านโซฟาในห้องนั่งเล่น บุพการีทั้งสองท่านนั่งอยู่ตรงนั้น คุยกันด้วยท่าทางเคร่งเครียด บนเก้าอี้ตัวใหญ่ที่ตั้งอยู่ไม่ไกล มีน้องสาวกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ จองฮันตรงเข้าไปหาบุพการี ยังไม่ทันที่จองฮันจะเอ่ยทัก คนเป็นแม่ก็เงยหน้าทักเขาก่อน

“จองฮัน” คนเป็นแม่ปรับเสียงให้คลายกังวลให้มากที่สุด แต่จองฮันจับกระแสความกังวลได้ชัดเจน ร่างขาวส่งยิ้มให้พ่อและแม่ นั่งลงบนโซฟาที่ใกล้ที่สุด พ่อกับแม่หยุดคุยกันไปครู่ใหญ่ตั้งแต่ที่เขาเดินเข้ามา จองฮันไม่แน่ใจว่าพ่อกับแม่กำลังคุยเรื่องที่เขาไม่ควรได้ยินอยู่หรือเปล่า

“ผมมารบกวนพ่อกับแม่หรือเปล่าครับ?” จองฮันถามอย่างเกรงใจ พ่อกับแม่มองหน้ากันคล้ายปรึกษากันทางสายตาว่าจะตอบคำถามลูกว่ายังไง ในที่สุดบิดาเป็นผู้ตอบคำถามนั้น

“ไม่หรอก” คนเป็นพ่อส่งยิ้มอ่อนโยนให้ลูกชาย น้องสาวของจองฮันวางหนังสือในมือของเธอไปนานแล้ว เธอนิ่งมองการสนทนาของคนในครอบครัว ภาวนาให้ทุกอย่างเป็นไปในทางที่ดีขึ้น

จองฮันก้มหน้ามองเท้าตัวเอง กลืนน้ำลายอย่างฝืดคอ ความรู้สึกผิดท่วมท้นในอกตั้งแต่เกิดเหตุการณ์ที่เขาถูกสภาเรียกไปตักเตือน เขาทำให้คนในครอบครัวลำบากใจ

“ผมขอโทษ” ลูกชายคนเดียวของบ้านเอ่ยแผ่วเบา พ่อ แม่ รวมถึงน้องสาวต่างกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว จองฮันเม้มปากแน่นก่อนเอ่ยต่อ

“ผมขอโทษที่ดื้อ ผมไม่น่าลงไปโลกมนุษย์เลย ถ้าผมไม่ดื้อขออนุญาตพ่อกับแม่ เรื่องก็คงไม่บานปลายมาถึงขนาดนี้” จองฮันพูดไปทั้งที่ไม่รู้ตัวว่าน้ำสียงสั่นเครือทุกขณะ มือขาวถูกจมูกเบาๆ

“ผมอยากกลับไปโลกมนุษย์อีก สถานที่แห่งนั้นทำให้ผมได้ทำอะไรที่ไม่เคยทำ ได้ลองทำอะไรหลายอย่าง ผมได้รู้จักเพื่อนใหม่ ผมได้ร้องเพลง ได้เต้น ผมมีเพื่อนๆ น้องๆ มีแฟนคลับ ผมมีหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบ

“ผมจากพวกเขามาโดยที่ไม่ได้ล่ำลาเลย ผมอยากกลับไปหาพวกเขา ถ้าผมบอกความจริงพวกเขาไม่ได้ อย่างน้อยก็ให้ผมได้โกหกพวกเขาว่าทำไมผมต้องจากพวกเขาไป สวรรค์น่าจะให้เวลาผมล่ำลาสักนิด”

จองฮันพร่ำพรูด้วยความอัดอั้น หยาดน้ำตารินไหลอย่างห้ามไม่ได้ เสียงใสสั่นเทาด้วยแรงสะอื้น น้องสาวของจองฮันปาดน้ำตาตัวเองแผ่วเบา คนเป็นพ่อและแม่นั่งมองลูกชายด้วยน้ำตาคลอ

“แต่พ่อกับแม่ไม่ต้องห่วง” จองฮันสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ก่อนเอ่ยต่อ

“ผมไม่อยากไปโลกมนุษย์อีกแล้วครับ ผมจะอยู่ที่นี่ ผมจะเก็บเรื่องราวในโลกมนุษย์ไว้เป็นความทรงจำดีๆ ขอบคุณพ่อกับแม่มากนะครับที่ให้โอกาสผมได้ไปผจญภัยในโลกมนุษย์ ผมสนุกมาก” จองฮันยิ้มจาง ทว่าเจ็บปวดในอกทุกถ้อยคำที่เอื้อนเอ่ย ความเศร้าถูกระบายออกมาเป็นหยาดน้ำตา

“ผมขอตัวก่อนนะครับ”

“จองฮัน” คนเป็นพ่อเรียกลูกชายไว้ก่อนที่เจ้าตัวจะลุกจากไป จองฮันชะงัก

“พ่อกับแม่ก็ไม่สบายใจที่เห็นลูกเป็นแบบนี้ พ่อคิดถึงจองฮันที่ร่าเริง จองฮันที่คุยเก่ง พ่ออยากได้ลูกชายคนนั้นกลับมา”

จองฮันก้มหน้าฟังคำพูดของพ่อ เตรียมใจรับฟังคำว่ากล่าวตักเตือนที่จะต้องตามมา อันเนื่องมาจากที่เขาดื้อรั้นไม่ยอมฟังคำเตือนของบิดาตั้งแต่แรก

“พ่อกับแม่ปรึกษากันแล้ว” คนเป็นพ่อเอ่ยต่อ

จองฮันเผลอกลั้นหายใจ รอฟังประโยคที่กำลังจะตามมา

“พวกเราทุกคนจะไปโลกมนุษย์กัน”

จองฮันขมวดคิ้วก่อนเบิกตากว้าง เขาได้ยินเสียงน้องสาวร้องกรี๊ดด้วยความดีใจ เสียงแห่งความสุขของเด็กสาวขับไล่บรรยากาศอึมครึมในบ้านได้เป็นอย่างดี

“อะไรนะครับ?” จองฮันครางแผ่ว คนเป็นแม่เข้าไปนั่งข้างลูกชาย กุมกระชับมือลูกไว้แน่น

“พวกเราก็อยู่บนสวรรค์กันมาตั้งนานแล้ว เปลี่ยนไปใช้ชีวิตที่โลกมนุษย์ดูบ้างดีกว่าเนอะ ชีวิตที่นั่นคงไม่แย่เท่าไรหรอก ใช่ไหม? หืม?” มารดาเอ่ยเสียงใส เช็ดคราบน้ำตาบนใบหน้าเนียนของลูกชาย

จองฮันมองบิดาและมารดาสลับไปมา หาความล้อเล่นในแววตาของทั้งสองท่าน ทว่าจองฮันพบเพียงความหนักแน่นในแววตาอ่อนโยน เขามองน้องสาวที่ยังร้องดีใจไม่หยุด

“พ่อ... แม่...” จองฮันเค้นเสียงอย่างยากลำบาก ความดีใจอัดแน่นเต็มอก เขามองบุพการีด้วยความประหลาดใจ ยากจะเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน

“พวกเราจะทำเรื่องสละสถานะชาวสวรรค์ แล้วไปเริ่มต้นใหม่กันที่โลกมนุษย์” คนเป็นพ่อเอ่ยขึ้น

“พ่อกับแม่ไม่ต้องทำถึงขนาดนี้ก็ได้”

มารดาลูบศีรษะลูกชายก่อนเอ่ย

“ได้ยังไงละลูก จองฮันเป็นลูกแม่นะ”

“เป็นลูกพ่อด้วย”

“เป็นพี่หนูด้วย” เสียงของน้องสาวดังแทรกเข้ามา จองฮันหลุดหัวเราะให้กับเสียงอันร่าเริงของเธอ จองฮันมองทุกคนด้วยความตื้นตัน

“หนูจะได้ไปโลกมนุษย์แล้ว!” คนเป็นพี่ชายได้ยินน้องสาวร้องลั่น

“เพื่อความสุขของลูกๆ พ่อกับแม่ทำได้ทุกอย่างอยู่แล้วนะ” บิดาเอ่ยเสียงเข้ม ท่าทางดุดันขัดกับน้ำเสียงอ่อนโยน จองฮันไม่รู้จะพูดอะไรนอกจาก...

“ขอบคุณมากนะครับ พ่อ แม่” จองฮันกอดแม่แน่น หัวหน้าครอบครัวเข้าไปลูบศีรษะลูกชายด้วยความหมั่นไส้เล็กน้อย

“ซึมมาตั้งหลายวัน ยิ้มได้สักทีนะ” บิดาเอ่ยพลางตบไหล่ลูกชาย จองฮันหัวเราะลั่นอย่างมีความสุข

เขากำลังจะได้กลับไปยังโลกมนุษย์อีกครั้ง จะได้อยู่กับครอบครัวที่โลกมนุษย์ จะได้เจอทุกคนในวง เจอแฟนคลับ จะได้อยู่กับทุกคนที่เขารัก พวกเราจะได้อยู่ด้วยกันที่โลกมนุษย์

 


หลังจากนั้นสามวัน คุณยุนผู้เป็นหัวหน้าครอบครัวก็เดินทางไปสภาสวรรค์ เพื่อดำเนินการขออนุมัติการสละสถานะชาวสวรรค์ ต้องใช้เวลาหลายสัปดาห์กว่าสภาจะอนุมัติ เพราะต้องเดินเรื่องผ่านคณะกรรมการและผู้ประเมินหลายขั้นตอน มันไม่ใช่เรื่องง่ายในการขออนุมัติ แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องยากเกินไป

จองฮันใช้เวลาที่รออนุมัติไปกับการเก็บของที่จำเป็น เมื่อได้รับการอนุมัติก็สามารถเดินทางได้ทันที

“โอปป้า สวยไหม?” เสียงของน้องสาวดังเข้ามา จองฮันชะงักมือที่กำลังเก็บหนังสือใส่กระเป๋า เขามองน้องสาวที่ถือเดรสสีฟ้าอ่อนในมือ เธอทาบมันลงบนตัวเธอ พร้อมรอยยิ้มหวาน

“สวย” จองฮันตอบพร้อมชูนิ้วโป้ง น้องสาวหัวเราะคิกคัก

“งั้นหนูเอาตัวนี้ไปด้วย”

ไม่ไกลจากจองฮัน คุณนายยุน ผู้เป็นมารดากำลังอ่านหนังสือเกี่ยวกับโลกมนุษย์ด้วยท่าทางเคร่งเครียด จองฮันเห็นมารดานั่งอยู่อย่างนั้นมาหลายชั่วโมงแล้ว

“แม่ครับ” ส่งเสียงเรียกไป ทว่าไร้การตอบกลับ

“แม่ครับ” ลองเรียกอีกครั้ง คนเป็นแม่ก็ยังขมวดคิ้วใส่หนังสืออยู่

“แม่ครับ!

คุณนายยุนสะดุ้งสุดตัว เงยหน้าเลิกลักด้วยความตกใจ

“อะไร? เกิดอะไรขึ้น? ใครทำอะไรลูก?”

จองฮันเลิกคิ้ว กลั้นหัวเราะกับท่าทางน่ารักของคนเป็นแม่

“แม่ไม่เมื่อยเหรอครับ? ผมเห็นแม่ก้มอ่านมานานแล้วนะ” เขาชี้ไปยังหนังสือที่กางหราอยู่ในมือมารดา คุณนายยุนยิ้มแย้มก่อนเอ่ยตอบ

“มันสนุกน่ะสิ นี่ หนังสือเล่มนี้อ่านเพลินมากเลยนะ เขียนได้ดีจนแม่อยากไปอยู่โลกมนุษย์ตอนนี้เสียแล้วสิ”  คุณนายยุนหัวเราะเขิน จองฮันยิ้มแป้น

“ใช่ไหมละครับ? ผมมั่นใจว่าถ้าไปถึงโลกมนุษย์แล้ว แม่จะต้องประทับใจเหมือนผมแน่ๆ” จองฮันเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน คนเป็นแม่มองลูกชายด้วยความเอ็นดู

“งั้นแม่จะเอาเล่มนี้ไปด้วย” เธอยื่นหนังสือให้ลูกชาย จองฮันรับมาพร้อมรอยยิ้ม

“ได้สิครับ”

 


ในที่สุดวันที่จองฮันรอคอยก็มาถึง เขาและครอบครัวเตรียมตัวออกเดินทางในตอนเช้า อากาศปลอดโปร่ง ลมพัดเอื่อยชวนระรื่นใจ จองฮันเดินตามพ่อและแม่ มีน้องสาวเดินขนาบข้าง พวกเขามุ่งตรงไปยังประตูที่จะพาไปยังโลกมนุษย์ พ่อยื่นเอกสารอนุมัติจากสภาให้เจ้าหน้าที่ตรวจ ใช้เวลาเกือบชั่วโมงในการตรวจสอบ  เพราะเป็นการเดินทางที่สำคัญ ชาวสวรรค์หลายคนให้ความสนใจในการเดินทางของครอบครัวของจองฮัน เพราะไม่ใช่เหตุการณ์ที่ชาวสวรรค์จะพบเห็นบ่อยๆ

จองฮันและครอบครัวล่ำลาทุกคนที่มาส่ง ทั้งคนรู้จักและเพื่อนๆ ต่างอวยพรให้พวกเขาเดินทางโดยสวัสดิภาพ จองฮันซึมซับบรรยากาศของสวรรค์เป็นครั้งสุดท้าย สถานที่แห่งความสุขและรอยยิ้ม เขาจะไม่ลืมสถานที่แห่งนี้ 

จองฮันพร้อมแล้วที่จะไปยังโลกมนุษย์ ความท้าทายและแปลกใหม่กำลังรออยู่ เขาจะได้ทำอะไรที่ไม่ต้องใช้เวทมนตร์และคาถา เขาแทบจะลืมคาถาต่างๆ ไปหมดแล้ว จองฮันคิดว่าการลงมือทำอะไรด้วยตัวเองมันน่าภูมิใจกว่าการท่องจำคาถาเสียอีก

พ่อ แม่ และน้องสาวต่างล่ำลาเพื่อนของตนกันเรียบร้อย จองฮันโบกมือลาเพื่อนตนเองบ้าง พลันได้ยินเจ้าหน้าที่เอ่ยเสียงดัง

“เตรียมพร้อม”

มีแสงสว่างที่ประตูทางออก ห่างจากจองฮันไม่กี่ก้าว

“ปรับชั้นบรรยากาศ” เจ้าหน้าที่คนเดิมเอ่ยต่อ

“ออกเดินทาง” เจ้าหน้าที่คนเดิมเอ่ยเป็นครั้งสุดท้าย

พ่อของจองฮันก้าวเท้าผ่านประตูไปเป็นคนแรก ตามด้วยแม่ น้องสาว และเขา

แสงสว่างวาบกระทบสายตาจนต้องหลับตาปี๋ สัมผัสได้ว่าตัวเองกำลังลอย  มีลมปะทะใบหน้าเป็นระยะ จองฮันกำลังเคลื่อนลงไปสู่เบื้องล่าง แสงสว่างแสบตาจางหายไป จองฮันปรือตาช้าๆ  ภาพตรงหน้าคือสีฟ้าอ่อนสลับขาวของก้อนเมฆที่ผ่านหน้าเขาไปเรื่อยๆ ครอบครัวของเขาอยู่ไม่ไกล แต่ละคนมองชั้นบรรยากาศพื้นล่างด้วยความตื่นเต้น

“เราจะไปทางนั้น” คนเป็นพ่อเอ่ยขึ้น จองฮันพยักหน้ารับ ก่อนดีดตัวไปตามทิศทางที่พ่อบอก พวกเขากำลังลอยตัวอยู่ในเวทมนตร์ส่งถึงที่ที่ติดมาจากสวรรค์ มันจะหายไปเมื่อเขาเดินทางถึงพื้นโลก

พ่อพาทุกคนมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันออก จองฮันคุ้นตากับสภาพภูมิประเทศเรื่อยๆ เขาลงไปใกล้แผ่นดินขึ้นมากขึ้น เส้นทางเบื้องล่างคุ้นตาจนเขาเผยยิ้ม เขาว่าเขามีที่ที่ต้องแวะไป

“เราจะไปที่นั่น” พ่อชี้ไปยังพื้นที่โล่งบนสนามหญ้าแห่งหนึ่ง

“เราจะอยู่อาศัยกันที่บ้านหลังนั้น” พ่อชี้ไปยังบ้านที่อยู่ใกล้สนามหญ้า มันไม่ใช่สนามหญ้าที่กว้าง ไม่ใช่บ้านหลังใหญ่โต แต่พวกเขามั่นใจว่ามันคือบ้านที่ดีที่สุด และนี่คือบ้านที่ทางสภาสวรรค์กำหนดพิกัดให้ ขอบคุณสวรรค์ที่ใจดีถึงเพียงนี้

จองฮันจดจำเส้นทางมาบ้านหลังใหม่ได้ขึ้นใจแล้วจึงเอ่ยขึ้น

“ผมขอแวะไปที่ที่หนึ่งก่อนนะครับ”

คนเป็นแม่เลิกคิ้ว “ลูกจะไปไหน?”

“ห้องของเพื่อนครับ มีเพื่อนหลายคนอยู่ที่นั่น”

คนเป็นแม่ยิ้มพลางพยักหน้ารับ จองฮันผละจากไปช้าๆ ได้ยินน้องสาวตะโกนไล่หลัง

“ระวังตัวด้วยนะคะ”

 




จองฮันลอยมาถึงสถานที่อันคุ้นเคย เหมือนทุกอย่างกำลังย้อนไปในวันแรกที่เขามาที่นี่ ร่างขาวเคลื่อนตัวลงสู่ด้านล่างช้าๆ ลานดาดฟ้ากว้างอยู่เบื้องหน้า เขามั่นใจว่าครั้งนี้เขาจะต้องลงสู่พื้นด้วยความสง่าผาเผยกว่าคราแรก

เขากำลังจะไปหาทุกคน เรากำลังจะได้เจอกันอีกครั้ง

 

เสียงซึงกวานดังลั่นออกมาจากห้องน้ำเมื่อมีคนปิดไฟ วอนอูหัวเราะร่า สวิตซ์ไฟห้องน้ำอยู่ในมือ กดเปิดและปิดสลับไปมาจนคนที่อยู่ในห้องน้ำเปิดประตูออกมาโวยวาย

“ฮยอง!” ซึงกวานร้องลั่น เงื้อมมือเตรียมฟาดแขนรุ่นพี่ วอนอูหัวเราะ รีบวิ่งหนีไปทางห้องครัว ซึงกวานวิ่งไล่ตาม ในห้องครัวนั้นมินกยูกำลังหั่นผักกาดขาวอยู่

“อ๊ะ! อย่าโดนมือผม” มินกยูวางมีด ชูมือสุดแขน ให้มืออยู่ห่างมีดมากที่สุด  เด็กหนุ่มดันตัวซึงกวานกับวอนอูออกจากห้องครัว วอนอูวิ่งตรงไปยังห้องนอน ซึงกวานวิ่งตามไม่หยุด เสียงวิ่งตึงตึงรบกวนการอ่านหนังสือของอูจีที่สุด

“ไปวิ่งไล่กันข้างนอกสิ” อูจีดุ วอนอูเลี่ยงไปยังห้องนอนอีกห้อง ในนั้นมีกลุ่มคนกำลังสุ่มหัวกันอยู่บนเตียง นั่งอัดกันอยู่บนนั้น ประกอบไปด้วย โฮชิ โดคยอม โจชัวร์ จุน ดิเอ้ท ดีโน่ และเวอร์นอน โฮชิกำลังเล่าเรื่องบางอย่างด้วยท่าทางชวนลุ้นระทึก

“มันมืดมากเลยตอนนั้น ฉันได้ยินเสียง แต่พอเดินออกไป ฉันก็...”

“แฮ่!” วอนอูโผล่หน้าเข้าไปกลางวง ทุกคนร้องลั่น โฮชิตีแขนเพื่อนหลายทีด้วยความตกใจ

“วอนอู!” โฮชิถอนหายใจพรู ลูบอกตัวเองเบาๆ วอนอูหัวเราะกับท่าทางของทุกคน ซึงกวานตามมาทันจนได้ในที่สุด เด็กหนุ่มล็อคคอคนเป็นพี่เสียแน่นด้วยความหมั่นไส้ วอนอูดิ้นพล่านแต่หัวเราะไม่หยุด

พลันเสียงตึงตังโครมครามดังมาจากดาดฟ้า เอสคุปส์คิดว่าความดังของเสียงเมื่อครู่คงปลุกอูจีตื่นได้ในครั้งเดียว… .ทุกคนในห้องพักต่างหยุดการเคลื่อนไหว  สบตากันเป็นเชิงถาม

เดี๋ยวนะ เหตุการณ์คุ้นๆ เหมือนเดจาวู

“ทุกคนได้ยินเหมือนกันใช่ไหม?” เอสคุปส์ตะโกนเสียงดังมาจากห้องนั่งเล่น  ทุกคนในห้องรี่ไปหาหัวหน้าวงทันที

“เสียงอะไร?” เอสคุปส์เอ่ยขึ้นก่อนหุนหันออกจากห้องไป

พี่ใหญ่ของวงเดินขึ้นบันไดไปบนดาดฟ้า  มีอีกสิบเอ็ดชีวิตเดินตามหลังมา  เอสคุปส์เปิดประตูดาดฟ้า สองเท้าก้าวเข้าไปไร้ซึ่งความหวดกลัว พลันสายตาคู่คมปะทะเข้ากับแสงสว่างสีขาวเจิดจ้า เอสคุปส์ยกแขนข้างหนึ่งบังแสงนั้นไม่ให้สว่างวาบเข้าตามากเกินไป  ร่างหนาขมวดคิ้ว ก้าวเท้าไปยังแสงสว่างนั้น ยิ่งเดินเข้าใกล้  แสงนั้นยิ่งจางลง ตอนนั้นเองที่เขาเพิ่งสังเกตเห็นร่างคนนอนนิ่งอยู่บนพื้น เอสคุปส์พิจารณาร่างนั้น

เอสคุปส์ตกใจที่ชั่ววินาทีเขารู้สึกว่าเหตุการณ์นี้เหมือนเคยเกิดขึ้นมาก่อน เขามองร่างที่พยายามชันตัวลุกขึ้น  เอสคุปส์สะดุ้ง

ใช่! เหตุการณ์นี้เคยเกิดขึ้นแล้ว!

เอสคุปส์ยิ้มกว้างเมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าเป็นใคร  ได้รับรอยยิ้มสดใสจากคนตรงหน้ากลับมา

“จองฮัน”

 

 

1004

 

 

คิดถึงทุกคน  ^3^~

 

พบกันใหม่ตอนต่อไปนะคะ ^^ 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

235 ความคิดเห็น

  1. #223 ชื่อน้องน้ำ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 มกราคม 2560 / 12:06
    ไรท์กลับมาก๊อนนนนนนนนนน ฮรืออออ จะร้องไห้แล้วนะ จะร้องแล้ว ฮรืออออ ชอบมาต่อไวๆนะคะ
    #223
    0
  2. #222 _belllk_ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 มกราคม 2560 / 00:45
    หลบๆพิจองมา55555 มาไม่มาเปล่าเอามาทั้งบ้านเลยจร้า5555555สุดๆแล้วรอนะคะลุ้นมากอยากอ่านแล้ว^ ^
    #222
    0
  3. #221 sirilaknaksuk321 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 มกราคม 2560 / 23:05
    เย่ๆๆๆๆ happy มากๆเลย
    ในที่สุดวันนี้ก็มาถึง~
    #221
    0
  4. #220 anchimai (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 มกราคม 2560 / 15:13
    ได้เจอสักที ~~~~~ ชอบเรื่องนี้มาก ติดตามๆๆ รอตอนต่อไปคะ
    #220
    0
  5. #219 Potay (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 มกราคม 2560 / 13:21
    #จุดพลุ
    #219
    0
  6. #218 KK_cbk (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 มกราคม 2560 / 12:43
    เจอกันแล้วววววว เย้ๆๆๆๆ
    #218
    0
  7. #217 Jumko_Jobo (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 มกราคม 2560 / 07:08
    เย้~จองฉันกลับมาล๊าววววว
    #217
    0
  8. #216 vitorrea (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 มกราคม 2560 / 06:07
    ีรอค่า รึบมาต่อไวๆนะ
    #216
    0
  9. #215 butajang (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 มกราคม 2560 / 03:41
    กรี๊ดดด รอตอนต่อไปเลยค่าาาา เค้ากลับมาแล้ว และเท่เหมือนเดิมเลย55++
    #215
    0