1004 The story of an Angel [S.Coups x Jeonghan] [SEVENTEEN]

ตอนที่ 12 : Chapter 11 ความรู้สึก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,208
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    17 ก.ย. 59

Chapter 11

 

วงเซเว่นทีนจบการโปรโมทเพลงล่าสุดไปเมื่อหลายวันก่อน หลังจากทำงานหนักติดต่อกันมาหลายสัปดาห์ ในที่สุดก็ถึงวันที่จะได้พักผ่อนกันเสียที พวกเขามีเวลาอีกหลายสัปดาห์ก่อนโปรโมทเพลงต่อไป

วันแรกของการพักผ่อน ทุกคนต่างเก็บตัวอุดอู้อยู่บนเตียงตั้งแต่เช้าจนถึงเช้าของอีกวัน  เมื่อมีแรงกันแล้วก็เริ่มหารือเรื่องสถานที่พักผ่อนหย่อนใจ ท้ายที่สุด ทุกคนต่างลงความเห็นว่าสถานที่ที่จะไปในวันถัดมานั้นคือสวนสาธารณะ แน่นอนว่าไม่ใช่สวนสาธารณะที่จองฮันเคยหลงเข้าไป แต่เป็นสวนสาธารณะพื้นที่กว้าง ริมแม่น้ำ

วันที่ได้เที่ยว สมาชิกวงเซเว่นทีนมักจะตื่นเช้าด้วยตัวเองทุกครั้ง วันนี้เอสคุปส์จึงไม่ต้องวานจองฮันให้ไปปลุกเด็กๆ หลังจากแย่งกันเข้าห้องน้ำและกินอาหารเช้ากันเสร็จ ก็ได้เวลาเดินทางกันเสียที ทุกคนตื่นเต้นกันเป็นพิเศษ แต่มีอยู่คนหนึ่งที่ตื่นเต้น ดีใจ จนเก็บอาการไม่อยู่

ทันทีที่มาถึงสวนสาธารณะ สมาชิกเซเว่นทีนต่างวิ่งเข้าใส่ต้นไม้และแสงแดดอุ่นยามสาย จองฮันกวาดตามองไปทั่วบริเวณ ตื่นตาตื่นใจกับการมาสวนสาธารณะแห่งนี้ เขารู้สึกดีกว่าสวนสาธารณะที่เขาเคยหลงไปเมื่อครั้งก่อน ด้วยทัศนียภาพอันสวยงาม อากาศบริสุทธิ์ สดชื่น ไร้มลภาวะ ทุกอย่างชวนให้รู้สึกผ่อนคลายไปหมด

จองฮันเห็นเด็กๆ จับกลุ่มกันอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ แสงแดดลอดผ่านช่องว่างของกิ่งไม้ตกกระทบเสื้อผ้าของเด็กๆ เป็นวงกลมน้อย ใหญ่ เอสคุปส์ยืนอยู่ไม่ไกลจากตรงนั้น จองฮันเลี่ยงสมาชิกทุกคนไปยังริมแม่น้ำ แววตาเป็นประกายกวาดสายตาไปทั่วบริเวณ เพลิดเพลินยามมองกระแสน้ำไหลเอื่อยตามแรงลม ผ่อนคลายยามมองใบไม้พลิ้วไหวเมื่อสายลมพัดโบก ผมสีน้ำตาลยาวสยายหยอกล้อกับสายลม ดวงตาหวานปิดพริ้มรับสายลมโชย สูดลมหายใจ รับอากาศบริสุทธิ์เข้าเต็มปอด รอยยิ้มสดใสฉายชัดบนใบหน้าสวย  ร่างบางไม่รู้ตัวเลยว่า ทุกท่วงท่านั้นอยู่ในสายตาของหัวหน้าวงตลอดเวลา

เอสคุปส์นิ่งมองคนตัวเล็กมาครู่ใหญ่ ไม่รู้เพราะเหตุใด เขาจึงรู้สึกผ่อนคลายกับทุกการกระทำของคนตัวบางถึงขนาดนั้น เอสคุปส์ละความสนใจจากเด็กๆ ที่จับกลุ่มคุยกัน เขาตรงไปยังคนที่ยืนรับลมตรงริมแม่น้ำ  ตั้งใจจะไปชวนคุย แม้ว่าจะยังไม่รู้ว่าจะชวนคุยเรื่องอะไรก็เถอะ พลันร่างหนาชะงักค้างเมื่อซึงกวานวิ่งโร่แซงหน้าเขาไป รุ่นน้องตัวขาวเข้าถึงตัวจองฮันก่อนเขา เอสคุปส์เม้มปากแน่น ขมวดคิ้ว หงุดหงิดนิดหน่อยที่โดนขวาง มองซึงกวานคุยกับคนตัวบางแล้วก็ตัดสินใจไม่เข้าไปคุยกับจองฮัน  หันหลังกลับไปยังร่มไม้ที่เดิม  ไม่นานซึงกวานกับจองฮันก็เดินไปสมทบกับวงสนทนาวงใหญ่ ที่ไม่ไกลจากเขามากนัก

 

จองฮันตามไปร่วมวงกับเด็กๆ ด้วยประโยคสั้นๆ จากซึงกวานว่า  “จองฮันฮยองไปเล่นบาสฯ กันเถอะ”

เขาไม่รู้จักบาสฯ ไม่แน่ใจว่าบนสวรรค์มีบาสฯ ให้เล่นหรือเปล่า บางทีมันอาจจะเป็นของเล่นที่มนุษย์ประดิษฐ์ขึ้นมา และมีอยู่เฉพาะบนโลกเท่านั้น เขาไม่รู้ว่ามันเล่นยังไง แต่เขาคิดว่ามันต้องสนุกแน่ๆ

“จองฮันฮยองมาแล้ว” ซึงกวานส่งเสียงไปก่อนตัวจะไปถึง ทุกคนเงยหน้ามอง

“คุปส์ฮยองละ?” วอนอูถามกลับมา ทุกคนในวงสนทนาต่างกวาดสายตามองหาพี่ใหญ่ของวง เป็นมินกยูที่ตาไวที่สุด เด็กหนุ่มตะโกนถามเสียงดัง

“คุปส์ฮยองเล่นบาสไหม?”

แล้วก็ได้รับการปฏิเสธกลับมา หัวข้อต่อไปของการสนทนาคือการแบ่งทีม

“เป่า ยิง ฉุบ แบ่งทีมละห้าคน ไม่มีตัวสำรองนะ” ประโยคของโฮชิทำให้จองฮันต้องเงยหน้า ไล่สายตามองทุกคนที่ยืนอยู่ตรงนั้น นับแล้วได้จำนวนสิบคนถ้วน หายไปสาม เขาคิดว่าเด็กๆ อยู่ตรงนี้ทุกคนเสียอีก เพื่อคลายความแคลงใจ ร่างขาวจึงชะเง้อคอ กวาดสายตาไปรอบๆ เขาเห็นเอสคุปส์กำลังตรงไปยังสุนัขพันธุ์โกลเดนฯ ตัวโตที่เจ้าของพามาเดินเล่น แล้วก็... อ้อ นั่นไง อูจีกำลังใส่หูฟัง คงกำลังฟังอะไรสักอย่างอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ ไม่ไกลจากอูจีมากนัก จุนกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่

เสียงโหวกเหวกจากการแบ่งทีม ดึงความสนใจให้จองฮันต้องละสายตาจากสมาชิกทั้งสาม ผลจากการแบ่งทีม จองฮันอยู่ทีมเดียวกับโฮชิ วอนอู ดีโน่ และซึงกวาน ส่วนสมาชิกอีกทีมได้แก่ โจชัวร์ โดกยอม  เวอร์นอน  มินกยู และดิเอ้ท 

หลังจากนั้นทีมบาสเกตบอลทั้งสองทีมก็เคลื่อนพลไปยังสนามบาสฯ กลางแจ้ง จองฮันเดินตามเด็กๆ เหลียวซ้ายแลขวาอย่างตื่นตาตื่นใจ เขาเพิ่งเคยเห็นสนามบาสเกตบอลครั้งแรก สนามบาสฯ แห่งนี้ตั้งอยู่ห่างจากริมแม่น้ำพอสมควร บรรยากาศรอบด้านสดชื่น ด้วยสายลมโชยตลอดเวลา และต้นไม้น้อยใหญ่ที่เรียงรายข้างสนาม

จองฮันเล่นบาสฯ ไม่เป็นหรอก ได้แต่ทำตามคำแนะนำของเด็กๆ โฮชิบอกให้เขาแย่งบาสจากโจชัวร์ เขาก็แย่งมาได้ วอนอูตะโกนมาบอกว่าอย่าจับลูกวิ่ง ให้เคาะลูกบาสฯ กับพื้นไปเรื่อยๆ เขาก็ทำตาม ซึงกวานร้องขอลูกบาสฯ เขาก็โยนไปให้ ดีโน่ตะโกนบอกให้เขาโยนบาสฯ ลงห่วง เขาก็โยนลงไป

“จองฮันฮยอง อย่านะ ไม่นะ ไม่” มินกยูร้องลั่น ในขณะที่วิ่งไล่ตามรุ่นพี่ตาหวาน จองฮันหัวเราะร่า ส่งลูกบาสฯ ให้วอนอูอย่างรู้หน้าที่ วอนอูรับไปโยนลงห่วงอย่างทันท่วงที

“ฮยองอ่า อ่อนข้อให้พวกผมบ้างสิ” ดิเอ้ทโอดครวญ เด็กหนุ่มเชื้อสายจีนยืนหอบแฮ่กๆ จองฮันยิ้มล้อ ก่อนวิ่งเข้าไปหาวอนอู ไฮไฟว์ด้วยความดีใจ

คะแนนของทีมจองฮันนำห่างเกือบสิบแต้ม จองฮันยิ้มแป้น บาสเกตบอลมันสนุกอย่างนี้นี่เอง ขณะที่เขากำลังวิ่งไล่ลูกบาสจากเวอร์นอน เสียงโหวกเหวกจากข้างสนามก็ดึงความสนใจจากทุกคนในสนาม บาสเกตบอลกระเด้งกระดอนหลุดจากมือของเวอร์นอน จองฮันคว้าลูกบาสฯ ไว้ ก่อนมองตามสายตาทุกคนที่มองไปยังข้างสนาม ตรงข้างสนามมีชายหนุ่มเจ็ดคนยืนอยู่

“ฮยอง!” เสียงของโฮชิดังลั่น เด็กหนุ่มตัวขาววิ่งตรงไปยังชายหนุ่มทั้งเจ็ด จองฮันยิ้มร่าเมื่อเห็นว่าใครที่ยืนอยู่ข้างสนาม

สมาชิกเซเว่นทีนพักการเล่นบาสฯ ไว้โดยไม่ต้องนัดหมาย ทุกคนวิ่งไปยังผู้มาใหม่ทั้งเจ็ด

“ฮยอง! มาได้ยังไง” ซึงกวานร้องทักคนกลุ่มนั้น

“นั่งรถมา” จูฮอนตอบไป พลันฝ่ามือของคุณพ่อชยอนูก็ประทับรุนแรงลงบนศีรษะของลูกชาย

“น้องถามดีๆ” ชยอนูเอ็ดลั่น  จูฮอนลูบหัวป้อยๆ

“ผมก็ตอบดีๆ แล้วไง” จูฮอนยู่หน้า ละความสนใจจากคุณพ่อของวงมาสนใจรุ่นน้องกลุ่มใหญ่ตรงหน้า

“วันนี้ฮยองหยุดกันเหรอ?” มินกยูถาม

“โปรโมทเสร็จแล้ว เลยมีเวลาพัก แล้วอีกสามคนไปไหนละ? นับได้สิบคน” กีฮยอนถามกลับ

“อยู่นู่น~” โฮชิชี้ไปทางต้นไม้ใหญ่ สมาชิกวง Monsta X ส่งเสียงเรียกสมาชิกเซเว่นทีนอีกสามคน ทั้งสามคนเห็นแล้วก็รีบวิ่งมาทักทาย

ทั้งยี่สิบคนได้พูดคุยกันพอหอมปากหอมคอแล้วก็เริ่มหากิจกรรมทำร่วมกัน และกิจกรรมนั้นก็ไม่พ้นสิ่งที่อยู่ในมือของจองฮันมาพักใหญ่ เจ้าลูกกลมสีส้มที่คนตัวบางเคาะเล่นมาหลายนาที

“แบ่งทีมเลย” มินฮยอกเร่ง หันไปเป่า ยิง ฉุบกับสมาชิกวงตัวเอง ปล่อยให้เด็กๆ เซเว่นทีนเลือกผู้เล่นกัน

ทีมของมอนส์ต้าเอ็กซ์ มี ชยอนู กีฮยอน มินฮยอก วอนโฮ และฮยองวอน มีไอเอ็มและจูฮอนเป็นเชียร์ลีดเดอร์ ส่วนทางฝั่งเซเว่นทีน มี เอสคุปส์ ดีโน่ ซึงกวาน มินกยู และจองฮัน

จองฮันหัวเราะร่าที่ได้ลงสนามด้วย ไม่นึกว่าทุกคนในวงจะไว้ใจให้เขาลงเล่น ทั้งที่เขาเพิ่งหัดเล่นแท้ๆ

“อย่าออมมือนะ” มินฮยอกบอกจองฮันด้วยน้ำเสียงสดใส

“ฮยองก็เหมือนกัน” จองฮันยกยิ้ม

เกมดำเนินไปเรื่อยๆ ผลัดกันนำและตาม กองเชียร์เซเว่นทีนเสียงดังกว่าเพราะจำนวนสมาชิกที่มากกว่า ในขณะที่ไอเอ็มและจูฮอนทั้งเต้นและกระโดดไปมาอย่างบ้าคลั่ง

จองฮันรับลูกบาสฯ จากเอสคุปส์ส่งให้ซึงกวาน แต่ชยอนูเข้ามาขวางไว้ได้ ลูกบาสถูกส่งไปให้มินฮยอก แล้วก็วางลงห่วง ได้ไปสองแต้ม ไอเอ็มและจูฮอนร้องฮูเร่ฮ่าฮ่าเสียงดังลั่น

“นำแล้วนะ” มินฮยอกตรงเข้ามาบอกจองฮัน

“ตาผมบ้าง” จองฮันว่าจบก็เข้าไปแย่งลูกบาสฯ จากกีฮยอน ส่งให้มินกยู ก่อนวิ่งไปดักรอใต้แป้น ลูกบาสฯ อยู่ในมือของทีมเซเว่นทีน ลูกบาสฯ มาถึงมือจองฮันในที่สุด คนตาหวานยิงลงห่วงในระยะสามคะแนน กองเชียร์เซเว่นทีนร้องลั่น

“ผมนำแล้วนะ” จองฮันบอกมินฮยอกเสียงใส มินฮยอกหัวเราะร่วน

เกมกีฬาที่ไม่มีสิ่งใดเป็นเดิมพันนั้นดำเนินไปเรื่อยๆ ทุกอย่างดูปกติอย่างที่มันควรจะเป็น แต่มีอยู่คนหนึ่งที่ดูจะไม่ปกติด้วยสักเท่าไร

“ฮยอง! เอ้า รับ” ดีโน่ส่งลูกบาสฯ ให้พี่ใหญ่ของวง เอสคุปส์รับมาเงอะงะ เกือบพลาดท่ารับไว้ไม่ทัน

“ฮยอง! ส่งมาเร็ว” มินกยูตะโกน เอสคุปส์มองหาคนเรียก เขาไม่รู้จะส่งไปทางไหน เพราะเขาหามินกยูไม่เจอ พลันลูกบาสฯ ถูกฉวยไป เอสคุปส์ร้องลั่น กำลังจะวิ่งตาม ก็ต้องชะงัก เพราะคนที่แย่งลูกบาสฯ ไปคือคนที่เขาเอาแต่มองมาตั้งแต่เริ่มเกม

จองฮันเคาะลูกบาสฯ สามครั้งก่อนวางลงห่วง ได้มาอีกสองคะแนน เสียงใสดังลั่นด้วยความดีใจ เอสคุปส์มองท่าทางน่ารักนั้นแล้วอดไม่ได้ที่จะต้องยิ้มตาม พลันรอยยิ้มบนใบหน้าคมค่อยๆ จางหายไป เมื่อคนตัวขาวตรงไปหาใครบางคนของฝั่งตรงข้ามอีกแล้ว คิ้วหนาขมวดเข้าเรื่อยๆ

“ฮยอง!” ซึงกวานตะโกน เอสคุปส์รู้ว่านั่นคือเสียงซึงกวานแต่ไม่รู้ว่าซึงกวานตะโกนมาจากทางไหน ยังไม่ทันได้มองหา พลันลูกกลมๆ สีส้มก็ลอยปะทะหน้าผากเต็มแรง เอสคุปส์เสียหลัก เซล้มลงไปบนพื้น ทุกคนในสนามร้องลั่นด้วยความตกใจ ดีโน่วิ่งมาถึงพี่ใหญ่เป็นคนแรก ชยอนูตามมาติดๆ เมื่อทุกคนเห็นคนเจ็บร้องครางแล้วก็ตกลงยุติเกมกีฬาทันที

เอสคุปส์ถูกพามายังเก้าอี้ตัวยาวใต้ต้นไม้ใหญ่ ร่างหนาวิงเวียน มึนตึงที่ศีรษะ นอนราบบนเก้าอี้ยาว ตอนนั้นเองที่ใครคนหนึ่งพาตัวเองมานั่งบนเก้าอี้ในฝั่งที่เขาจะวางศีรษะ กลายเป็นว่าศีรษะเขาหนุนบนตักใครคนนั้นแทน

“เป็นยังไงบ้าง?” เสียงใสเต็มไปด้วยความวิตก เอสคุปส์เงยหน้ามองใบหน้าหวานของเจ้าของตัก รอยยิ้มยินดีฉายชัดบนใบหน้าคม รู้สึกเหมือนเป็นผู้ชนะ  โดยไม่ต้องแข่งต่อ

จองฮันเลือกเขา

“ฉันไม่เป็นอะไรหรอก” เอสคุปส์ตอบเสียงพร่า จองฮันขมวดคิ้ว ใบหน้าหวานงอเง้า

“นายโดนลูกบาสฯ กระแทกไปขนาดนั้น” จองฮันเอ็ดเข้าให้ ทว่าเอสคุปส์กลับหัวเราะกลับมา

“ใครก็ได้ตามหมอมาที คุปส์ฮยองต้องสมองกระทบกระเทือนแน่ๆ” อูจีเอ่ยแทรกขึ้นมา ทุกคนขำพรืด

“ฮยอง ผมขอโทษ” ซึงกวานย่อตัวลงข้างเก้าอี้ ดึงมือหัวหน้าวงมากุมแน่น “ผมไม่น่าโยนลูกบาสฯ ให้ฮยองเลย” ซึงกวานแสร้งยู่หน้า เอสคุปส์หัวเราะเสียงเบา เขารู้ว่าซึงกวานกำลังแสร้งสำนึกผิด แต่ก็นั่นแหละ ตอนนั้นเขามัวแต่วอกแวกนี่นะ สมาธิไม่ได้อยู่กับเกมเลย

ฮะ? เมื่อกี้เขาว่าอะไรนะ?

วอกแวกเหรอ? ทำไมเขาถึงวอกแวกละ?

เอสคุปส์นิ่งมองใบหน้าหวานของเจ้าของตัก... นี่หรือเปล่า สาเหตุที่ทำให้เขาวอกแวก

 

เอสคุปส์รู้สึกผิดที่ทำให้วันพักผ่อนต้องกร่อยไป เขาเอาแต่ขอโทษสมาชิกมอนส์ต้าเอ็กซ์ ขอโทษสมาชิกของวง หลังจากคนเจ็บพักฟื้นจนมีแรงแล้ว ทุกคนลงความเห็นว่าควรกินมื้อกลางวันกันเสียที เพราะเวลานี้ก็ปาเข้าไปบ่ายแก่แล้ว หลังจากกินมื้อบ่ายกันเสร็จ ทั้งสองวงตกลงแยกย้ายกันที่ร้านอาหาร เอสคุปส์กำลังคิดว่าการพักผ่อนวันนี้คงจบลงแต่เพียงเท่านี้ แต่ไม่วายก่อนจะแยกย้ายกัน เขาเห็นจองฮันวิ่งโร่ไปถ่ายรูปคู่ในกล้องสมาร์ทโฟนของมินฮยอก ร่างหนาคิ้วกระตุก

ร่างหนาตรงเข้าไปล่ำลาชายหนุ่มทั้งเจ็ดคน แน่นอนว่าที่ตรงนั้นมีคนตาหวานยืนอยู่ มือหนาถือวิสาสะโอบรั้งไหล่บางแนบชิด ดึงตัวให้ออกห่างจากมินฮยอก จองฮันหันมองใบหน้าคมชั่วครู่ ไม่เข้าใจพฤติกรรมของหัวหน้าวง

“ไว้เจอกันใหม่นะครับ ผมขอโทษนะครับที่ทำให้เสียบรรยากาศ” เอสคุปส์เอ่ยบอกกับทั้งเจ็ดคน

“ไม่เป็นไรน่า อย่าคิดมาก มันเป็นอุบัติเหตุ นายอย่าลืมไปตรวจร่างกายด้วยนะ เผื่อมีช้ำใน” ชยอนูบอกคนเป็นน้อง

“ครับ” เอสคุปส์ยิ้มรับ โค้งให้รุ่นพี่ด้วยความเคารพ

“แล้วเจอกันใหม่นะ” วอนโฮเอ่ยขึ้น ตามด้วยเสียงล่ำลาเซ็งแซ่ของสมาชิกเซเว่นทีน

เอสคุปส์ยืนส่งรุ่นพี่และรุ่นน้องจนลับสายตา ก่อนกลับเข้าไปในร้านอาหาร เตรียมตัวจ่ายเงินค่าอาหารทั้งหมด ตอนนั้นเองที่เขารู้สึกว่ากำลังมีสายตากว่าสิบคู่กำลังจ้องมองมา เอสคุปส์กวาดสายตามองทุกคนแล้วก็ต้องเลิกคิ้ว

“มีอะไร?” เอสคุปส์ลูบหน้าตัวเอง ทั้งคางและแก้ม เผื่อมีเศษอาหารติดหน้าเขาอยู่ แต่ไม่พบอะไรบนหน้าเลย

“บอกแล้ว ว่าฉันไม่ได้คิดไปเอง” วอนอูเอ่ยขึ้นมา

“ฉันเชื่อนายแล้ว” โฮชิคราง

“ผมก็ตงิดใจอยู่” ดิเอ้ทเอ่ยบ้าง

“ฉันเดาไม่ผิดจริงๆ ด้วย” โดกยอมยิ้มร่า

สมาชิกทุกคนต่างเข้าใจประโยคเหล่านั้น มีเพียงเอสคุปส์และจองฮันที่ไม่เข้าใจว่าเด็กๆ คุยกันเรื่องอะไรอยู่

“กลับกันเลยไหม?” เอสคุปส์เอ่ยขึ้น เด็กๆ พยักหน้ารับอย่างพร้อมเพรียง เป็นอันว่าการพักผ่อนนอกสถานที่ของวันนี้ยุติลงเพียงเท่านี้ เอสคุปส์คิดว่าเด็กๆ ควรกลับไปนอนพักต่อที่ห้อง แต่เด็กๆ ไม่ได้คิดอย่างนั้น

 

หลังจากมาถึงห้องพักในเมืองใหญ่ สมาชิกเซเว่นทีนต่างแยกย้ายทำธุระส่วนตัวของตัวเอง บ้างก็เข้าห้องน้ำ บ้างก็เข้าห้องนอน บ้างก็นอนแผ่หน้าโทรทัศน์ เอสคุปส์คิดว่าทุกอย่างปกติดี แต่เขาคิดผิด เด็กๆ กำลังพยายามทำเหมือนทุกอย่างปกติ ในขณะที่กำลังรอจังหวะต้อนพี่ใหญ่ของวงต่างหาก

มินกยูนั่งพิงขาเก้าอี้หน้าโทรทัศน์ เหยียดขาอย่างไม่สนใจว่ามันขวางทางเดินคนอื่น เอสคุปส์เข้าไปนั่งข้างรุ่นน้องร่างสูง มินกยูสะดุ้งเล็กน้อย แต่เอสคุปส์ไม่ทันสังเกต มินกยูเหลือบมองหัวหน้าวง ตอนนั้นเอง สมาชิกเซเว่นทีนทุกคนต่างมารวมตัวกันหน้าโทรทัศน์ ยกเว้นจองฮันที่กำลังหลับสนิทอยู่ในห้องนอน เมื่อทุกอย่างพร้อมแล้ว มินกยูก็เริ่มเปิดบทสนทนา

“คุปส์ฮยอง”

เอสคุปส์ครางรับ พลางมองเด็กๆ ที่นั่งกันสลอนอยู่ตรงหน้า มินกยูมองตาพี่ใหญ่ของวง เอ่ยประโยคที่ทำเอาเอสคุปส์นิ่งค้าง

“ฮยองชอบจองฮันฮยองใช่ไหม?”

ไม่มีใครกล้าขยับตัวหลังจบประโยคนั้น แม้แต่หายใจยังรู้สึกว่าเสียงดังเกินไป เอสคุปส์กลืนน้ำลายอึกใหญ่ จู่ๆ ก็รู้สึกหาจุดโฟกัสสายตาไม่ได้ ร่างหนากวาดสายตามองทุกคนในห้อง ก่อนแสร้งหัวเราะกลบเกลื่อน

“ทำไมถึงถามอย่างนั้น?”

“ฮยองชอบจองฮันฮยองหรือเปล่า?” วอนอูถามบ้าง เอสคุปส์คิ้วกระตุก รู้สึกเหมือนเด็กสิบขวบที่ขโมยขนมแม่แล้วโดนจับได้

“ถามเรื่องอะไรกันเนี่ย?” เอสคุปส์กลั้วหัวเราะ แต่เด็กๆ ไม่หัวเราะด้วย  สายตาทั้งสิบเอ็ดคู่จ้องมองพี่ใหญ่ของวงนิ่งงัน

“ถ้านายชอบจองฮันก็บอกไปเลยสิ จะเก็บความรู้สึกไว้คนเดียวอย่างนี้หรือไง?” โจชัวร์เอ่ยขึ้น เอสคุปส์ยังไม่มีทีท่าว่าจะตอบโต้  โฮชิได้โอกาสก็รับช่วงต่อ

“ฮยองก็เห็นว่าใครๆ ก็อยากอยู่ใกล้จองฮันฮยอง ฮยองจะรอให้จองฮันฮยองเป็นแฟนคนอื่นก่อนเหรอ ถึงจะบอกชอบ” โฮชิสวนกลับ หัวหน้าวงเม้มปากแน่น

“ฉันจะชอบจองฮันได้ยังไง” เอสคุปส์เอ่ยเสียงเบา สายตาเต็มไปด้วยความไม่มั่นใจ “ฉันเพิ่งรู้จักจองฮันได้ไม่นาน แถมจองฮันเป็นใคร มาจากไหน ก็ไม่มีใครรู้”

เด็กๆ ถอนหายใจกับประโยคยาวเหยียดของหัวหน้าวง

“ฮยองกล้าสาบานไหม ว่าไม่หึงจองฮันฮยองกับมินฮยอกฮยอง” ซึงกวานโต้กลับ เอสคุปส์กลั้นหายใจ คล้ายโดนจี้ใจดำ

“ชอบก็บอกเลยสิ” จุนเอ่ยขึ้น

เอสคุปส์เม้มปากแน่น  เขาแค่ไม่พอใจทุกครั้งที่เห็นจองฮันพูดคุยหรือหยอกล้อกับคนอื่น เขาอยากเข้าไปขัดขวางทุกครั้งที่คนตัวขาวแจกรอยยิ้มให้คนอื่นไปทั่ว เขาเพิ่งสังเกตว่าเขามักจะทำตัวไม่ถูกทุกครั้งที่อยู่ใกล้จองฮัน วาบหวามในอกทุกคราที่ร่างขาวส่งยิ้มมาให้ เขาคิดว่ามันคงเป็นแค่ความรู้สึกดีๆ เพียงชั่วระยะเวลาสั้นๆ หรือารมณ์หลงใหลเพียงชั่ววูบ ยิ่งคิดยิ่งสงสัย ยิ่งไม่เข้าใจยิ่งต้องพิสูจน์ เขาพยายามหาสาเหตุของความไม่ปกติของตัวเอง สุดท้ายเขาก็พบว่า มีแค่จองฮันคนเดียวที่ทำให้เขาเป็นอย่างนี้

เขาชอบจองฮันเหรอ?

 

เสียงเปิดประตูห้องนอนทำให้สมาชิกเซเว่นทีนแทบไม่กล้าหายใจ คนในห้องเดินงัวเงียออกมา หาววอดๆ ขยี้ตาด้วยความง่วงงุน ร่างบางเห็นทุกคนรวมตัวกันหน้าโทรทัศน์ก็เดินงัวเงียเข้าไปหา  ทรุดตัวนั่งข้างคนที่อยู่ใกล้ตัวมากที่สุด เอสคุปส์หันมองใบหน้าหวานของคนที่ทรุดตัวนั่งลงข้างๆ

“คุยอะไรกันอยู่เหรอ?” จองฮันถาม สบตาคนที่อยู่ใกล้ตัวที่สุด เอสคุปส์กระแอมเสียงเบา

“ไม่มีอะไรหรอก” เสียงทุ้มดังตอบไป ได้เสียงถอนหายใจจากทุกคนในห้องสวนกลับมา

“ถ้าฮยองไม่พูดออกมา พวกผมก็ไม่ลุกไปไหนหรอก” โฮชิบอกหัวหน้าวง

“อย่าคิดหนีนะฮยอง ผมไม่ให้ฮยองไปไหนเหมือนกัน” มินกยูเอ่ยสำทับ

จองฮันมองทุกคนด้วยความไม่เข้าใจ ไม่มีใครอธิบายให้เขาฟังเลยว่ากำลังคุยเรื่องอะไรกันอยู่

“บอกเลย” ดีโน่เอ่ยขึ้น เอสคุปส์สะดุ้ง ก่อนโพล่งออกไป

“ฉันชอบนาย”

จองฮันกวาดสายตามองเด็กๆ ก่อนหยุดสายตาที่คนข้างๆ ที่มองลึกเข้ามาในดวงตาของเขา เสียงทุ้มดังย้ำชัดอีกครั้ง

“ฉันชอบนาย จองฮัน”

 

 

1004

 

 

 

 

ว้ากกกกกกกกกก ฮ่าๆๆๆ เป็นตอนที่เขียนแล้วลบเยอะมาก เขียนไป ลบไป

 

 

เจอกันใหม่ตอนต่อไปนะคะ ^^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

235 ความคิดเห็น

  1. #193 kannal (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2559 / 01:28
    บทจะบอกก็ต้องมีสักขีพยาน555 เด็กๆเหมือนลูกๆของป๊าคุปส์ม๊าฮันเลยน้าาาาา แต่นั่นสิ บอกแบบนี้ชอนซาเราจะเข้าใจมั้ยนะ อย่าปฏิเสธเลยชอนซา555
    #193
    0
  2. #166 sunshun (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 กันยายน 2559 / 00:53
    เอ้ย บอกง่ายงี้เลยอ่อคุปสึ
    #166
    0
  3. #165 Jumko_Jobo (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 กันยายน 2559 / 15:46
    เขินนนนนนมากกกกกจะเขินทำไมไม่รู้~เขินเหมือนโดนคุปส์บอกชอบ555
    #165
    1
    • #165-1 Yok_BlackHole(จากตอนที่ 12)
      24 กันยายน 2559 / 15:59
      เซม 55555
      #165-1
  4. #164 NongplaSomsanho (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 กันยายน 2559 / 15:08
    ><><><ที่สุดอ่ะ. .. ต่อไวๆน้าาาค้างงเบยย~สู้ๆค้าา
    #164
    0
  5. #163 sirilaknaksuk321 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 กันยายน 2559 / 14:53
    แม่ค๊าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา!!!!!!!!!!!
    เค้าบอกชอบกันแล้ว~
    ว่าแต่ จองฮันรู้จักใช่มั้ยว่าชอบคืออะไร?
    #163
    0
  6. #162 อาจู'ไนซ์กี้ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 16 กันยายน 2559 / 22:44
    อ๊าาาาากกกกกกกในที่สู๊ดดดดดดดดก็ยอมบอกแล้ว#เอาตอนใหม่มาลงเร็วๆๆๆๆๆนะค่ะ please!!!!!!!!!!!!!!!
    #162
    0
  7. #161 - 꿀 Jam (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 16 กันยายน 2559 / 22:06
    อมกกกกกก ;-; ดีไปอีก 5555555
    #161
    0
  8. #160 กนชลมก (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 16 กันยายน 2559 / 16:44
    กรี๊ดดดดดดดดดดด ในที่สู๊ดดดดดด กีนสิดหปเฟหดืม่สสววใงงงฟหกด่าสว
    #160
    0
  9. #159 KK_cbk (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 16 กันยายน 2559 / 16:06
    บอกแล้วๆๆๆๆๆๆๆๆ จองฮันจะรู้เรื่องไหมเนี้ย
    #159
    0