1004 The story of an Angel [S.Coups x Jeonghan] [SEVENTEEN]

ตอนที่ 11 : Chapter 10 ไม่ปกติ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,136
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    3 ก.ย. 59


Chapter 10

 

อาการปวดศีรษะแล่นริ้วจนเอสคุปส์เบ้หน้า ทว่าในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ความเจ็บปวดกลับบรรเทาลงเมื่อเขาได้กลิ่นหอมอ่อนๆ ดั่งกลิ่นขนมหวาน หอมละมุน เขาคิดว่ามันคือความฝัน และเขาจะปล่อยให้กลิ่นนั้นพัดโชยในความฝันเช่นนั้นต่อไป เวลานี้เขาควรตื่นรับวันใหม่เสียที

ร่างหนางัวเงียลืมตา หรี่ตาให้แสงแดดที่สาดเข้ามาในห้อง พลันต้องเบิกตาโพลงเมื่อเห็นใครบางคนหลับสนิทอยู่ข้างๆ ไม่สิ หลับอยู่ตรงหน้า

เอสคุปส์ไม่ใยดีอาการปวดเมื่อยที่จู่โจมร่างกายหนักหน่วง ไม่มีเวลาบิดกายขับไล่ความเมื่อยขบ เขาผงะถอยห่างด้วยความตกใจ ทว่าขยับถอยได้เพียงนิด เพราะคนข้างกายหลับสนิท... อยู่บนท่อนแขนของเขา พลันร่างขาวงึมงำคล้ายละเมอ ก่อนขยับกายหาไออุ่น เอสคุปส์ชะงักนิ่ง จับจ้องใบหน้าหวานอย่างทำอะไรไม่ถูก พยายามนึกย้อนไปว่าเมื่อคืนนี้เกิดอะไรขึ้น ทำไมจองฮันถึงมาอยู่บนเตียงเขาแบบนี้? ไม่สิ นี่มันเตียงของจองฮัน ต้องถามว่าทำไมเขาถึงได้มาอยู่บนเตียงของจองฮันอย่างนี้? 

เมื่อคืนเขาดื่มเหล้า เหมือนจะดื่มหนักเสียด้วย เขาเมามากหรือเปล่า?  ไม่ได้เผลอทำอะไรจองฮันใช่ไหม? เลิกผ้าห่มดูก็เห็นว่าเสื้อผ้าของพวกเขายังอยู่ครบ เสื้อและกางเกงยังอยู่กับตัวทั้งคู่ 

เอสคุปส์รวบรวมสติสัมปชัญญะ ตั้งสมาธิ สูดลมหายใจลึกๆ ผ่อนออกยาวๆ กลั้นใจเรียกร่างบางตะกุกตะกัก

“จองฮัน”

ร่างเล็กครางอู้อี้ก่อนพลิกกายหนี มือหนาแตะแขนขาวอย่างเก้ๆ กังๆ

“จองฮัน ตื่นเถอะ...”

“หือ?”

ได้ผล จองฮันตื่นแล้ว ดวงตาใสกระพริบปริบก่อนหันหน้าหาคนเรียก กายขาวชันตัวนั่ง มือเล็กขยี้ตาแผ่วเบา

“นายตื่นแล้วเหรอ?” จองฮันถามงัวเงีย มองร่างหนาชันตัวนั่งข้างๆ

เอสคุปส์พยักหน้าตอบ ทั้งที่อยากจะรัวคำถามใส่ร่างบาง อยากรู้ว่ามีอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่า แต่ทำได้เพียงกระสับกระส่ายด้วยไม่รู้จะเริ่มคำถามไหนก่อน สุดท้ายประโยคที่ออกจากปากหนากลับมีเพียง...

“ฉันขอโทษ”

จองฮันเลิกคิ้ว จ้องมองใบหน้าคม คนตัวเล็กหาววอดๆ ก่อนหัวเราะเสียงเบา

“นายขอโทษฉันทำไม? ฉันสิต้องขอโทษนาย” ดวงตาใสมองไปยังท่อนแขนล่ำ “ฉันนอนทับแขนนายทั้งคืนเลย เมื่อยหรือเปล่า?”

“ไม่เมื่อยหรอก” เอสคุปส์ยิ้มแห้งๆ แล้วเขาก็ไม่รู้จะพูดอะไรต่อ ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ เป็นคนตัวเล็กที่ทำลายความเงียบนั้น

“ฉันไปอาบน้ำก่อนนะ”

เอสคุปส์สะดุ้ง รีบเอ่ยรั้งร่างขาวไว้

“นายไม่เป็นไรใช่ไหม?”

จองฮันเลิกคิ้วมองคนถาม สีหน้าประหลาดใจทำให้เอสคุปส์ต้องถามใหม่

“ฉัน... เอ่อ... เราสองคนไม่ได้ แบบ... “ เอสคุปส์เม้มปาก พยายามใช้ภาษามืออธิบาย แต่จองฮันก็ไม่เข้าใจอยู่ดี

“นายมีอะไรหรือเปล่า?” จองฮันถามกลับ เอสคุปส์หยุดใช้ภาษามือ แล้วสรุปเอาเองว่าเมื่อคืนคงไม่มีอะไร เพราะจองฮันดูปกติ เหมือนเดิมทุกประการ

“ไม่มีอะไร” เอสคุปส์ยิ้มกว้าง พลันจองฮันหันกลับมาคืน เอ่ยเสียงหวาน

“นายไม่โกรธฉันใช่ไหม? เอ่อ... ที่ฉันนอนทับแขนนาย”

เอสคุปส์เลิกคิ้ว เขาคิดว่าเขา... “ไม่โกรธหรอก”

“ค่อยยังชั่ว ฉันบอกให้นายปล่อย แต่นายก็ไม่ปล่อย นอนกอดฉันทั้งคืน จนฉันลุกไปไหนไม่ได้” จองฮันเอ่ยเจื้อยแจ้ว ไม่ได้สังเกตเลยว่าคนฟังแทบไม่รับรู้สิ่งที่พูดแล้ว

“ฉันไปอาบน้ำก่อนนะ” จองฮันว่าจบก็ออกจากห้องไป เอสคุปส์มองบานประตูที่ปิดสนิท ความสบายใจก่อนหน้านี้หายไป ความไม่สบายใจมาแทนที่ ที่บอกว่าเมื่อคืนไม่มีอะไรน่ะ เขาคงคิดผิดถนัด เขานอนกอดจองฮันมาทั้งคืนเหรอ?! มันไม่ปกติแล้วนะแบบนี้  เอสคุปส์เอ็งไม่ปกติแล้ว!

 

จองฮันสังเกตว่าเอสคุปส์ไม่คุยกับเขาอีกแล้ว แต่ครั้งนี้แปลกกว่าครั้งก่อน  ครั้งนั้นร่างหนาไม่คุยด้วยแล้วตีตัวออกห่าง คืออาการปกติ แต่ครั้งนี้ ไม่คุยด้วยแต่ทำตัวติดเขาไม่ห่าง เป็นเรื่องที่ยากจะเข้าใจ ร่างเล็กพยายามชวนคุย ก็ตอบกลับแค่ ไม่กับ อืม  จองฮันสังเกตถึงความผิดปกตินี้ตั้งแต่ตอนกินอาหารเช้า เขากำลังกินซีเรียลกับมินกยูอยู่ จู่ๆ เอสคุปส์ก็มานั่งข้างๆ ไม่สิ ต้องเรียกว่าเบียด ร่างหนานั่งเบียดจนจองฮันแทบกินซีเรียลไม่ได้ แค่นั้นคงไม่พอใจหัวหน้าวง มือหนาฉวยถ้วยซีเรียลของจองฮันไปกินจนหมด แล้วก็ไม่พูดอะไรกับคนตัวขาวเลย

จองฮันคิดว่าเมื่อถึงห้องซ้อมแล้วเอสคุปส์จะพูดกับเขามากขึ้น แต่ไม่เลย เอสคุปส์ไม่คุยกับเขา และไม่อธิบายใดๆ เกี่ยวกับพฤติกรรมแปลกๆ ของตัวเองเลย  คนตัวโตเอาแต่ตามติดเขาไม่ห่าง พอจะเดินหนีก็เดินตาม เขานั่งคุยกับเวอร์นอนก็เข้ามานั่งเบียดข้างๆ พอเข้าห้องน้ำก็มาเฝ้าหน้าห้อง ตอนซ้อมเต้น เขาเต้นผิด จำท่าเต้นไม่ได้ หันไปถามจุนก็รู้สึกถึงสายตาคมกริบของหัวหน้าวงที่มองมา เขาไม่เข้าใจพฤติกรรมของเอสคุปส์เลย!

ถึงเวลาพักซ้อม จองฮันนั่งหอบอยู่ข้างวอนอู คนอื่นๆ แยกย้ายกันไปพัก กระจายตัวทั่วบริเวณห้องซ้อม แต่มีอยู่คนหนึ่งที่ไม่ยอมห่างจองฮันไปไหน ร่างขาวทำได้เพียงถอนหายใจเกือบหมดปอดกับสิ่งที่ร่างสูงทำ ปล่อยให้ความเหนื่อยกัดกินร่างกายให้เต็มที่ เมื่อหายเหนื่อยแล้วก็เริ่มมีแรงซักถาม

“มีอะไรหรือเปล่า?” จองฮันหันไปถามคนที่นั่งเบียดอยู่ ร่างเล็กถามประโยคนี้รอบที่สามสิบเจ็ดของวัน แล้วเอสคุปส์ก็ตอบมาคำเดิม สั้นๆ อีกครั้ง

“ไม่มีอะไร”

สุดจะคาดเดาความคิดของร่างหนาในตอนนี้ ทันใดนั้นเองเสียงทุ้มของวอนอูก็ดังแทรกเข้ามา

“ฮยองไม่แฮงค์เหรอครับ?” สายตาวอนอูจับจ้องไปยังใบหน้าหวานของรุ่นพี่ร่างขาว เอสคุปส์จ้องมองการสนทนานั้นเงียบๆ

“แฮงค์เหรอ?” หน้าตาจองฮันเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจจนวอนอูต้องขยายความ

“เมาค้างน่ะครับ ปวดหัว คลื่นไส้ อยากอ้วก ฮยองไม่มีอาการพวกนี้เลยเหรอครับ?” 

“เหมือนจะไม่มีแฮะ...” คนตัวขาวตอบไปแล้วก็ลองคิดทบทวนอีกครั้ง เขาคิดว่าตัวเองไม่รู้สึกอย่างที่รุ่นน้องอธิบายเลยสักนิด

วอนอูยิ้ม “ดีจังเลยครับ” พูดแล้วก็เหลือบตามองพี่ใหญ่ของวง รายนั้นมักเมาหลับไปตั้งแต่แก้วที่สาม เอสคุปส์กระแอมเล็กน้อยกับบทสนทนานั้น เบี่ยงเบนความสนใจร่างบางจากเรื่องน่าอายของเขาสักที โชคดีที่หลังจากนั้นสามนาทีโฮชิก็เรียกซ้อมอีกครั้ง

 

ความวุ่นวายในห้องซ้อมวันนี้ปกติดังเช่นทุกวัน แต่เอสคุปส์กลับรู้สึกว่ามันไม่ปกติ โดยเฉพาะความรู้สึกของเขา เขาก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมต้องทำตัวติดจองฮันขนาดนั้น เขาไม่รู้จะจัดการความหงุดหงิดที่แล่นพล่านในใจยังไง เมื่อเช้า เขาก็หงุดหงิดเล็กน้อยที่เห็นจองฮันหัวเราะร่าอยู่กับมินกยู ในห้องซ้อม เขาก็ไม่พอใจนิดหน่อยที่เห็นคนตัวขาวคุยอะไรไม่รู้เวอร์นอน ทุกอย่างดูขัดหูขัดตาเขาไปหมด หงุดหงิดจนไม่อยากคุยด้วย หรือเป็นเพราะเขาหิวนะ? อ่า... จะเที่ยงแล้วด้วยสิ ยังไม่ได้กินอะไรเลยตั้งแต่เช้า

มื้อเที่ยงของวันคือพิซซ่าหลากรสที่สั่งซื้อเดลิเวอรี่ พิซซ่ามากกว่าห้าถาดหมดภายในไม่กี่นาที เมื่ออิ่มหนำสำราญกันแล้วก็ต้องนั่งพัก รออาหารย่อย แต่ดูเหมือนกระเพาะของหัวหน้าวงเซเว่นทีนจะจุอาหารเพิ่มได้อีก

เอสคุปส์ถือบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปถ้วยโตไปใส่น้ำร้อน ควันหอมฉุยโชยมา ชวนให้น้ำลายสอ ร่างหนาเดินดุ่มๆ มานั่งข้างรูมเมทตัวขาว เว้นระยะห่างน้อยนิด ดวงตาคู่สวยจับจ้องสิ่งที่อยู่ในมือร่างหนา จ้องมองใบหน้าหล่อเพียงชั่วครู่ก่อนหันไปสนใจดิเอ้ทกับดีโน่ที่เดินมานั่งร่วมวง

“โห คุปส์ฮยอง กินต่อจริงเหรอ?” ดีโน่ร้องทัก

“จริงสิ” ไม่พูดอย่างเดียว ทำให้ดูด้วย ร่างหนาคีบเส้นบะหมี่เข้าปากคำโต จองฮันหันมองเพียงชั่ววินาทีก่อนหันไปหากับดีโน่และดิเอ้ท

“จองฮันฮยองก็กินเยอะเหมือนกันนะ~” ดีโน่พูดขึ้น จองฮันเลิกคิ้ว

“เมื่อวานฮยองกินหมูกระทะคนเดียวหนึ่งกระทะเลย แล้วเมื่อกี้ก็กินพิซซ่าไปตั้งเยอะ” ดิเอ้ทเอ่ยสมทบ รุ่นน้องสองคนยิ้มเผล่ที่แซวรุ่นพี่ได้ คนถูกแซวได้แต่ยิ้มเขิน

“กินเยอะที่ไหนกันละ เราก็กินเท่ากันทุกคน”

“ผมกับดีโน่ไม่ได้กินหมูกระทะหนึ่งกระทะคนเดียวแน่ๆ” ดิเอ้ทยิ้มแซวจนจองฮันกลั้นยิ้มไม่ได้ ร่างขาวหัวเราะเสียงเบา ทั้งเขินทั้งอาย แต่มันคือเรื่องจริง

“กินเยอะอย่างนี้ระวังอ้วนนะครับฮยอง” ดีโน่เอ่ยขึ้น

“ไม่อ้วนหรอกน่า” จองฮันยู่หน้า รอยยิ้มเขินอายปรากฏบนใบหน้าหวาน ท่าทางน่ารักที่มีให้รุ่นน้องทั้งสองคน ทำให้ใครอีกคนทนนั่งเงียบๆ ไม่ได้

“กินไหม?” จู่ๆ เสียงทุ้มของหัวหน้าวงก็ดังขึ้น อีกสามคนหันมองคนพูดเป็นตาเดียว

“อยากกินไหม?” เอสคุปส์ถามอีกครั้ง ใช้ตะเกียบคีบเส้นบะหมี่จ่อตรงหน้าร่างขาว จองฮันมองสิ่งที่ร่างหนายื่นมาให้สลับกับดวงตาคู่คม ดิเอ้ทและดีโน่ได้แต่มองรุ่นพี่สองคนสลับไปมา

“ฉันไม่ค่อยหิวเท่าไร” เสียงใสดังตอบ เอสคุปส์ชักสีหน้าเล็กน้อย

“กินเถอะ”

จองฮันเลิกคิ้ว มองใบหน้าหล่อของหัวหน้าวงสลับกับท่าทางสนใจใคร่รู้ของรุ่นน้องอีกสองคน ดีโน่และดิเอ้ทมองหน้ากันก่อนลุกจากไปเงียบๆ

“ฉันไม่กินดีกว่า นาย...” ยังไม่ทันจบประโยค เสียงทุ้มก็ดังขัดขึ้นมา

“ฉันให้นายกิน”

จองฮันสบสายตาคมอย่างไม่เข้าใจ ตั้งแต่เช้าแล้วที่เขาไม่เข้าใจคนตรงหน้าเลย ไม่เข้าใจเลยสักอย่าง เขาหวังว่าเอสคุปส์จะมีคำอธิบายกับสิ่งเหล่านี้ แต่ไม่มีคำพูดใดหรือพฤติกรรมใดที่ทำให้เขากระจ่างขึ้นเลย

จองฮันปัดความสงสัยทิ้งไปอีกครั้ง ตัดสินใจยื่นมือไปรับตะเกียบจากมือหนา ใบหน้าหวานโน้มใกล้ถ้วยบะหมี่ที่คนตัวโตถืออยู่ มือบางคีบเส้นบะหมี่เข้าปาก พลันปอยผมสวยร่วงหล่นลง เอสคุปส์ผวาจับปอยผมนุ่มไว้ได้ทันก่อนที่มันจะจุ่มในถ้วยบะหมี่ สายตาคมจับจ้องใบหน้าขาวที่ลอยอยู่ในระยะใกล้

“อร่อยไหม?” เสียงทุ้มดังขึ้น ใบหน้าหวานพยักหน้าตอบกลับมาในขณะที่สองแก้มเต็มไปด้วยเส้นบะหมี่ ร่างหนานั่งมองคนตัวขาวเคี้ยวหงุบหงับจนหมดแล้วจึงเอ่ยต่อ

“กินอีกนะ”

จองฮันไม่รู้ว่ามันคือประโยคบอกเล่า ประโยคขอร้อง หรือประโยคคำสั่ง แต่กิริยายื่นถ้วยบะหมี่มาตรงหน้ามันทำให้จองฮันไม่รู้จะปฏิเสธยังไง พอจะบอกว่าไม่ คนตรงหน้าก็ชักสีหน้าใส่อีก กินไม่หมดแล้วโยนมาให้เขาเหรอ?

“นายกินบ้างสิ” เสียงหวานสวนกลับ

“แต่ฉันให้นายกิน”

“เดี๋ยวนายก็ไม่อิ่มหรอก”

“ฉันไปต้มใหม่ได้”

เอาสิ มาขนาดนี้ จองฮันไม่รู้จะเถียงยังไงแล้ว

มือบางจะฉวยตะเกียบมาอีกครั้ง ทว่าเอสคุปส์ขยับตะเกียบหนี มือหนาคีบ เส้นบะหมี่จ่อชิดริมฝีปากบาง คนตัวขาวล้มเลิกความคิดที่จะจับตะเกียบด้วยตัวเองไปแล้ว มือเล็กจับปอยผมทัดหู  ใบหน้าหวานโน้มลง งับเส้นบะหมี่เข้าปาก มีมือหนาคอยคีบเส้นบะหมี่ป้อนให้ ระวังไม่ให้เส้นสะบัดจนน้ำในถ้วยกระเซ็น ร่างขาวผละออก เคี้ยวบะหมี่หงุบหงับ เอสคุปส์นิ่งมองแก้มเรื่ออย่างเพลินตาโดยไม่รู้ตัว ถ้าจองฮันจะกินจนอ้วน เขาก็ไม่ว่าอะไรหรอก แก้มขาวเนียนที่พองกลมเพราะอาหารเต็มปากนั้นน่ารักออก พลันคล้ายมีกระแสไฟฟ้าช็อตเรียกสติ

เมื่อกี้เขาคิดอะไรอยู่? 

มือหนาสัมผัสหน้าอกด้านซ้ายโดยพลัน... หัวใจเต้นเรงเกินไปแล้ว

ไม่ได้การ เขาควรลุกออกไปจากตรงนี้

“อะ... เอ่อ ฉันไปดื่มน้ำก่อนนะ” เอสคุปส์เอ่ยจบก็ลุกไปจากไป จองฮันมองตามร่างหนาจนลับสายตาทั้งที่บะหมี่ยังเต็มปาก ความไม่เข้าใจเต็มห้วงความคิด ได้แต่หวังว่าเอสคุปส์จะมีคำอธิบายให้ในเร็ววัน

 

 

1004

 

 

เจอกันใหม่ตอนหน้านะคะ ^^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

235 ความคิดเห็น

  1. #192 kannal (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2559 / 01:10
    กว่าจะได้คำอธิบายในแต่ละตอน พี่คุปส์คนซึนก็คงหาไม่เป็นเรื่องมาคิดอีกแน่ๆ กลายเป็นว่าพี่คุปส์เราก็ยังไม่มีคำอธิบายไปอีกนาน555 รอหน่อยนะชอนซา~
    #192
    0
  2. #158 อาจู'ไนซ์กี้ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 กันยายน 2559 / 21:02
    ลงตอนต่อไปเร็วๆๆๆนะค่ะ รออยู่นะ
    #158
    0
  3. #157 NongplaSomsanho (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 กันยายน 2559 / 15:29
    ต่อไวๆน้าาาค้าาาาาอยากอ่านต่อแล้ววว5555สู้ๆน้ะค้า
    #157
    0
  4. #156 Jumko_Jobo (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 กันยายน 2559 / 08:26
    จองฮันถึงจะเป็นนางฟ้าก็ต้องมีรู้ตัวบ้างสิแหม๋ๆไร้เดียงสาจริงๆเลย...คุปส์เอ็งชอบเค้าก็รู้ตัวเองเร็วๆเถอะ
    #156
    0
  5. #155 SiverRia - SaMa (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 กันยายน 2559 / 21:40
    หายซึนซักทีซิ ฮืออออออ หวานนนนนน ;////;
    #155
    0
  6. #154 KK_cbk (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 กันยายน 2559 / 20:05
    จองฮันไม่รู้เรื่องไรเลยเหรอเนี้ย พี่คุปส์เอาให้รู้เรื่องรู้ราวไปเลย
    #154
    0
  7. #153 sirilaknaksuk321 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 กันยายน 2559 / 14:23
    จองฮันนนนนน รู้ตัวซักที่สิ
    #153
    0