ความลับของต้าเกอ [KaiYuan] [TFBoys feat. TNT]

ตอนที่ 9 : Chapter 9

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    8 ต.ค. 63


Chapter 9

 

ฉันทำงานในวันถัดมาด้วยสภาพจิตใจที่ไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเท่าไหร่

ฉันมองไปทางอาจารย์ลู่หานเป็นระยะ

อดคิดไม่ได้ ไม่อยากจะเชื่อว่าอาจารย์ลู่หานกับอาจารย์อี้ฝานเป็นแวมไพร์

อาจารย์ทั้งสองคนดูปกติ แล้วฉันก็ทำงานกับอาจารย์ทั้งสองคนมาตั้งนาน ฉันอยู่ใกล้แวมไพร์มาตลอดเลยหรอเนี่ย

ทำไมฉันต้องระแวงขนาดนี้ ที่ผ่านมาก็ไม่เห็นมีอะไรน่ากลัว ไม่เห็นต้องกลัว

ไม่มีอะไรน่ากลัวสักหน่อย

ฉันต้องไม่ระแวงอาจารย์สิ ฉันก็แค่ต้องทำงานเหมือนเดิม ทำตัวให้ปกติ ต้องไม่คิดมาก

“คิดอะไรอยู่ครับ?” เสียงอาจารย์ลู่หานดังขึ้นตรงหน้า ฉันเงยหน้ามองเจ้าของเสียง

อาจารย์ลู่หานมายืนตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่

“เปล่าค่ะ” ฉันตอบเสียงดัง ฉันจะเสียงดังทำไมกันเนี่ย

อาจารย์ลู่หานอมยิ้ม

“ไม่ต้องกลัวครับ ไม่มีอะไรน่ากลัว ผมก็เป็นลู่หานคนเดิมนั่นล่ะครับ”

ฉันยิ้ม มันคงดูกระอักกระอ่วนมากเลย ฉันได้ยินอาจารย์ลู่หานหัวเราะเบาๆ ด้วย

“ขอตัวก่อนนะครับ”

อาจารย์ลู่หานโค้งตัวให้ฉันก่อนเดินออกไปจากห้องทำงาน

ฉันมองตามจนลับสายตา

 




ถึงเวลาพักกลางวัน ฉันก็อดคิดถึงเรื่องแวมไพร์ไม่ได้อยู่ดี  ฉันนั่งกินข้าวกับหลินหยูเหมือนเดิม มองหลินหยูที่กำลังเล่าเรื่องแฟนให้ฟังแล้วก็ได้รู้สึกคันยุบยิบแถวปาก ฉันอยากเล่าเรื่องทั้งหมดที่เจอให้หลินหยูฟัง แต่เรื่องแวมไพร์ หลินหยูจะเชื่อเหรอ? ไม่แน่หลินหยูจะหาว่าฉันอ่านนิยายเยอะไป

ฉันตักข้าวเข้าปาก พลันหางตาสะดุดเข้ากับกลุ่มนักเรียนที่เพิ่งมาถึงตรงโต๊ะข้างๆ

หวังจวิ้นข่าย

ฉันพยายามไม่มองหวังจวิ้นข่าย แต่ก็อดเหลือบมองไม่ได้

ฉันเผลอลูบต้นคอตัวเอง

หวังจวิ้นข่ายอาจจะลืมไปแล้วว่าเกือบจะดูดเลือดฉัน

แต่ก็ดีแล้วละ ฉันเองก็กลัวหวังจวิ้นข่ายในตอนนั้นมากจริงๆ นั่นแหละ อย่าพูดถึงอีกดีกว่า

หวังจวิ้นข่ายในตอนนี้ดูปกติเหมือนตอนที่ฉันเจอวันแรก เหมือนอาจารย์ลู่หานกับอาจารย์อี้ฝานด้วย

ไม่เห็นมีอะไรที่บ่งบอกได้เลยว่าเป็นแวมไพร์

แต่เหมือนมีอะไรบางอย่างแปลกไปนะ

ดูซึมไปหรือเปล่า?

ฉันเห็นอี้หยางเซียนซีนั่งตรงข้ามหวังจวิ้นข่าย

อี้หยางเซียนซีดูปกติมาก เมื่อคืนก็ตกใจอยู่ข้างฉันนี่ไม่ใช่เหรอ ทำไมปรับตัวได้เร็วขนาดนี้

“แล้วจะทำยังไงต่อ?” อี้หยางเซียนซีเป็นคนพูด

หวังจวิ้นข่ายส่ายหน้า

“ถ้าผมถึงเวลานั้นบ้างจะเป็นยังไงนะ” อันนี้เสียงหม่าเจียฉี ฉันจำได้ หม่าเจียฉี

เดี๋ยวก่อนนะ?

หม่าเจียฉีก็ต้องมีช่วงเวลาแบบนั้นเหรอ? หมายความว่ายังไง?

“น่ากลัวอ่า ผมขอข้ามช่วงนั้นไปได้มั้ย” ซ่งย่าเซวียนพูด

ซ่งย่าเซวียนก็รู้เรื่องแวมไพร์หรอ?

“แต่ได้ยินเขาพูดกันว่า ถ้าผ่านมันไปแล้วก็ไม่มีอะไรยากแล้วนะ” อันนี้เป็นเสียงของหลิวเย่าเหวิน

ฉันชะเง้อรอบโรงอาหารเผื่อว่าจะมีเพื่อนในกลุ่มของเด็กกลุ่มนี้จะมาสมทบ แต่เหมือนจะไม่มี

นี่คือกลุ่มแวมไพร์อย่างนั้นเหรอ?

ไม่ใช่สิ ที่นั่งอยู่ตรงโต๊ะนั้นมีที่ไม่ใช่แวมไพร์กี่คน?

“หวังหยวนรู้เรื่องนั้นหรือยัง?” เซียนซีถาม

“ไม่แน่ใจ แต่คิดว่าอาจารย์ลู่หานกับอาจารย์อี้ฝานน่าจะอธิบายให้ฟังแล้ว”

เหมือนคำว่าแวมไพร์จะเป็นคำต้องห้ามของเด็กๆ กลุ่มนี้

“ยากกว่าตอนจีบอีกอ่า” ย่าเซวียนโอด ส่งสายตาเห็นใจไปให้จวิ้นข่าย

พูดไปแล้ว เหมือนได้ยินว่าหลิวเย่าเหวินฝากให้จวิ้นข่ายช่วยจีบย่าเซวียนใช่มั้ย? มาตอนนี้ก็นั่งอยู่ด้วยกันแล้ว

“ยังจีบไม่ติดเลย ไปกัดคอเขาแล้ว” เซียนซีหัวเราะเบาๆ

หวังจวิ้นข่ายถอนหายใจ

ดูเหมือนปัญหาจะใหญ่กว่าเดิม

โจทย์ยากขึ้นหรือเปล่านะ หวังจวิ้นข่าย

 

 







To Be Continued...





นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

35 ความคิดเห็น