ความลับของต้าเกอ [KaiYuan] [TFBoys feat. TNT]

ตอนที่ 8 : Chapter 8

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    6 ต.ค. 63


Chapter 8

 

ฉันตื่นขึ้นมาในห้องทำงานของอาจารย์ลู่หาน ในห้องทำงานมีโซฟาตัวยาวสองตัว ฉันนอนอยู่ที่โซฟาตัวหนึ่ง อีกตัวหนึ่งหวังหยวนนอนหลับอยู่บนนั้น

หวังจวิ้นข่ายกับอี้หยางเซียนซีไม่ได้อยู่ที่นี่ อาจารย์ลู่หานกับอาจารย์อู๋อี้ฝานคุยกันท่าท่าเคร่งเครียดอยู่ที่โต๊ะทำงาน

ฉันลุกนั่ง เห็นอาจารย์ลู่หานสะกิดอาจารย์อี้ฝาน ก่อนมานั่งใกล้ฉันทั้งสองคน

“เป็นอะไรมากมั้ย?” อาจารย์ลู่หานถาม ฉันยิ้มพลางส่ายหน้า

ดูนาฬิกาข้อมือตัวเองก็เห็นว่าเย็นมากแล้ว อาจารย์คนอื่นคงเลิกงานกันแล้ว

ฉันมองอาจารย์อี้ฝานกับอาจารย์ลู่หาน ดูเหมือนมีอะไรอยากจะถามฉัน หรือไม่ก็อยากเล่าให้ฉันฟัง

ฉันได้ยินเสียงอาจารย์อี้ฝานถอนหายใจ

อาจารย์ลู่หานบอกว่าเหมือนฉันมีคำถามอยู่ในใจ อาจารย์อี้ฝานเลยอาสาอธิบาย

“หวังจวิ้นข่ายเป็นแวมไพร์”

อาจารย์อี้ฝานเข้าเรื่อง ชัดเจนจนฉันตกใจ เหมือนหัวใจดิ่งวูบไปอยู่ที่แกนโลก แต่อีกห้วงอารมณ์หนึ่ง ฉันคิดว่าฉันพอจะรับไหว

“ค่ะ” ฉันพยายามโต้ตอบด้วยน้ำเสียงแห้งผาก พยายามทำสีหน้าให้เป็นปกติที่สุด

“ฉันกับลู่หานก็ด้วย”

“คะ?”

ฉันมองอาจารย์อี้ฝานสลับกับอาจารย์ลู่หาน อาจารย์ลู่หานส่งยิ้มอ่อนโยนมาให้

อันนี้คือ...

ไม่ ฉันอยู่ใกล้แวมไพร์มาตลอดโดยที่ไม่รู้ตัวเลยสักนิดเหรอเนี่?!

“แต่... แต่อาจารย์ทั้งสองคนไม่มีท่าทางที่ดูเหมือนแวมไพร์”

“พวกเราควบคุมพลังแวมไพร์ได้แล้ว” อาจารย์ลู่หานตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“แล้วทำไมหวังจวิ้นข่าย...” ฉันยังถามไม่จบ  หวังหยวนที่นอนอยู่ที่โซฟาอีกตัวก็ลุกนั่งช้าๆ

หวังหยวนลูบต้นคอพลางร้องซี๊ด อาจารย์ลู่หานกับอาจารย์อี้ฝานลอบมองหน้ากัน

“หวังหยวน” อาจารย์ลู่หานทรุดเข่าข้างโซฟา สบตาหวังหยวนที่นั่งอยู่

“เกิดอะไรขึ้นเหรอครับ?” หวังหยวนมองมือตัวเองที่มีคราบเลือดเกรอะกรังแห้งติดมือ

หวังหยวนมีสีหน้าตกใจ พอฉันเห็นท่าทางหวังหยวนฉันก็พอจะเดาได้ว่าก่อนหน้านี้ฉันแสดงท่าทางออกไปยังไง

“เธอถูกหวังจวิ้นข่ายกัดคอ” อาจารย์ลู่หานอธิบายช้าๆ ด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลชวนฟัง เป็นน้ำเสียงที่เดาได้ว่าคนพูดค่อนข้างใจเย็นพอสมควร ในขณะเดียวกันก็ต้องจับท่าทางของหวังหยวนว่าจะตื่นตระหนกระดับไหน

“ทำไม?” หวังหยวนถามเสียงแหบแห้ง ฉันเดาว่าคงกลัวมากแน่ๆ

ฉันเห็นอาจารย์ลู่หานกลืนน้ำลาย ก่อนหันไปมองหน้าอาจารย์อี้ฝานแล้วให้คำตอบหวังหยวน

“หวังจวิ้นข่ายเป็นแวมไพร์”

ทั้งห้องเงียบกริบ

ฉันลุ้นกับท่าทางของหวังหยวนว่าจะแสดงออกยังไง

“อาจารย์กำลังจะบอกว่าแวมไพร์มีจริงงั้นหรอครับ?” หวังหยวนกำคอเสื้อตัวเองแน่น

อาจารย์ลู่หานเม้มริมฝีปากก่อนตอบหวังหยวน

“ใช่”

สีหน้าหวังหยวนคล้ายตื่นกลัว แต่ก็ดูตื่นเต้น

“หวังจวิ้นข่ายเป็นแวมไพร์” หวังหยวนทวนคำในขณะที่ลูบต้นคอตัวเองเบาๆ

พลันหวังหยวนกุมมืออาจารย์ลู่หานเขย่าแรงๆ

“แล้วอย่างนี้จะเป็นอันตรายมั้ยครับ? หวังจวิ้นข่ายจะไปทำร้ายคนอื่นหรือเปล่า คนอื่นจะเดือดร้อนมั้ย?”

และอีกหลายคำถามที่ฉันฟังไม่ทัน

“ไม่เป็นไรๆ มันไม่มีเรื่องน่ากลัวแบบนั้นแน่นอน อาจารย์อู๋อี้ฝานก็เป็นแวมไพร์ ยังไม่ทำร้ายใครเลย” อาจารย์ลู่หานพูด หวังหยวนชะงักไป

“ตัวอาจารย์เองก็ด้วย” อาจารย์ลู่หานพูดต่อ

หวังหยวนเบิกตากว้าง หยุดเขย่ามือแล้ว

“แวมไพร์ไม่ได้น่ากลัวเหมือนในนิทานนะ” อาจารย์ลู่หานลูบหัวหวังหยวน

“แล้วทำไมจวิ้นข่ายถึง...” หวังหยวนพูดพลางลูบคอตัวเอง ฉันคิดว่าน่าจะเป็นคำถามเดียวกันกับที่ฉันยังถามไม่จบ

“เพราะหวังจวิ้นข่ายเพิ่งเป็นแวมไพร์เต็มตัว” อาจารย์ลู่หานอธิบาย ฉันขยับตัวตรง ตั้งใจฟัง

“แวมไพร์ที่เพิ่งบรรลุนิติภาวะ จะมีช่วงอารมณ์ที่รุนแรงอยู่ช่วงหนึ่ง เมื่อผ่านช่วงนั้นไปแล้ว อารมณ์จะคงที่ เมื่อผ่านไปแล้วก็จะรับมือ แล้วก็ควบคุมได้ เหมือนตัวอาจารย์แล้วก็อาจารย์อี้ฝาน”

หวังหยวนพยักหน้าคล้อยตาม ฉันเองก็ด้วย

“ช่วงนี้หวังจวิ้นข่ายต้องรับมือกับสภาวะอารมณ์ที่รุนแรง หลังจากนี้ต้องฝึกสมาธิเพื่อให้ใช้ชีวิตได้ปกติ อาจารย์กับอาจารย์อี้ฝานเองก็ต้องช่วยหวังจวิ้นข่ายในช่วงนี้ด้วย”

อ้อ... นี่คงเป็นสาเหตุที่อาจารย์ลู่หานกับอาจารย์อี้ฝานหายไปด้วยกันบ่อยๆ เพราะต้องคอยดูแลหวังจวิ้นข่ายที่อารมณ์ยังไม่คงที่

เอ้า! ถ้าอย่างนั้นที่ฉันได้ยินอาจารย์ทั้งสองคนคุยเรื่องแวมไพร์ ก็ไม่ได้คุยกันเรื่องนิยายน่ะสิ

“หวังหยวน” อาจารย์ลู่หานสบตาเจ้าของชื่อ

“นายกลัวมั้ย?”

หวังหยวนหลบสายตา ท่าทางลังเล

“ผม...จริงๆ ผมชอบเรื่องเหนือธรรมชาติ พลังวิเศษ เวทมนต์ พ่อมด แวมไพร์”

ลู่หานพยักหน้า ฉันเองก็ดีใจที่เจอคนที่ชอบอะไรคล้ายกัน

“ผมเคยคิดเล่นๆ ว่าถ้าเรื่องพวกนี้เป็นเรื่องจริงคงดี แต่พอเป็นเรื่องจริงแล้ว ผมกลับกลัว”

อาจารย์ลู่หานขยับตัวนั่งบนโซฟาข้างหวังหยวน โอบไหล่ พลางลูบเบาๆ

“แล้วตอนนี้หวังจวิ้นข่ายเป็นยังไงบ้างหรอครับ?”

ใช่ ฉันเองก็อยากรู้

ฉันเห็นอาจารย์อู๋อี้ฝานมีสีหน้าคล้ายลำบากใจ ก่อนตอบ

“หวังจวิ้นข่ายกลัวนายโกรธ ก็เลยแยกตัวออกไป ตอนนี้คงไปอยู่ไหนสักที่”

“แล้วอี้อยางเซียนซีละคะ?” ฉันถาม

“ไปด้วยกันก่อนที่พวกเราจะมาที่นี่”

อาจารย์อี้ฝานเงียบไปสักพักก่อนเอยต่อ

“หวังจวิ้นข่ายรู้สึกผิดที่ควบคุมตัวเองไม่ได้จนทำร้ายนายเข้า”

หวังหยวนพยักหน้ารับ

“อาจารย์มีเรื่องหนึ่งที่อยากจะขอร้อง” อาจารย์ลู่หานพูดขึ้น สบตาหวังหยวนก่อนหันมาทางฉัน

“เรื่องที่อาจารย์เป็นแวมไพร์ หวังจวิ้นข่ายด้วย ขอให้เก็บเป็นความลับได้มั้ย?”

อาจารย์ลู่หานขอร้องทางสายตาจนฉันหายใจสะดุด

หวังหยวนรับคำ ฉันเองก็เหมือนกัน

“ค่ะ”

 







To Be Continued...



ถ้าเป็นกับข้าว ฟิคเรื่องนี้คงเป็นยำรวม

อยากแท็กอู๋อี้ฝานกับลู่หานด้วยค่ะ แต่แท็กไม่พอแย้ว แง











นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

35 ความคิดเห็น