ความลับของต้าเกอ [KaiYuan] [TFBoys feat. TNT]

ตอนที่ 14 : Chapter 14

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 15
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    14 ต.ค. 63


Chapter 14

 

ตอนนี้เย็นแล้ว เป็นเวลาเลิกงาน แต่ฉันยังไม่ได้กลับบ้าน ฉันกำลังเดินไปทางห้องเรียนที่อาจารย์ลู่หานใช้สอน

วันนี้ในคาบสอนตอนบ่าย ฉันลืมของไว้ มันคืออุปกรณ์การสอนของอาจารย์ลู่หาน ฉันเพิ่งนึกได้ตอนที่จัดของ เตรียมตัวกลับบ้าน ตอนนี้ฉันเลยต้องรีบไปเก็บก่อนที่อาจารย์คนอื่นจะใช้ห้องเรียนนี้วันถัดไป

ฉันหยิบหนังสือของอาจารย์ลู่หานที่อยู่บนโต๊ะหน้าห้องเรียน จังหวะก้มหยิบ ปากกาบนหนังสือก็หล่นลงพื้น ฉันคว้าไว้ไม่ทัน ปากกลิ้งไปใต้โต๊ะ ฉันทรุดตัวนั่งเก็บ ทว่าปากกากลิ้งไปลึกกว่าที่ฉันคิด ฉันมองหาสิ่งที่พอจะใช้มาเขี่ยได้

ตอนนั้นเองฉันได้ยินเสียงเปิดประตู พร้อมเสียงกลุ่มคนเข้ามาในห้องเรียน ฉันกำลังจะยื่นหน้าออกไปดู หัวก็โขกกับขอบโต๊ะจนฉันร้องซี๊ด

ฉันยื่นหน้ามองออกไป เห็นหวังจวิ้นข่ายและเพื่อนๆ ฉันว่าฉันพอเดาได้ว่าทำไมพวกเขาถึงมาอยู่ที่นี่

ฉันกำลังจะลุกขึ้น เพื่อหลบออกไป ฉันพยายามลุกขึ้น แต่กระโปรงก็ติดอยู่กับเก้าอี้ ทำให้ฉันขยับตัวลำบาก

ฉันถอนหายใจ

ถ้าหลบออกไปไม่ได้ ก็คงต้องซ่อนอยู่เงียบๆ ไม่ให้ใครเห็นสักพัก

ฉันได้ยินเสียงหวังจวิ้นข่ายกำลังพูด เขาพูดค่อนข้างนาน ฉันไม่ได้ใส่ใจเท่าไหร่นัก จนกระทั่งมีประโยคหนึ่งที่ทำให้ฉันต้องตั้งใจฟัง

“ฉันเป็นแวมไพร์”

ฉันแอบมองจากมุมโต๊ะ ถ้าใครสักคนจากตรงนั้นมองมา คงเห็นดวงตาของฉันกำลังจ้องมองอยู่

เด็กนักเรียนสิบคนตรงหลังห้อง กำลังคุยกันด้วยท่าทางเคร่งเครียด ฉันเห็นหวังหยวนยืนอยู่ข้างๆ จวิ้นข่าย

เหมือนจะไม่มีใครเชื่อสิ่งที่จวิ้นข่ายพูด และหวังจวิ้นข่ายเองก็ดูจนปัญญาจะอธิบาย เจ้าตัวกำลังจะคว้าคอหวังหยวนเข้ามากัด ฉันเห็นหวังจวิ้นข่ายอ้าปากด้วย แต่เย่าเหวิน กับเซียนซีห้ามไว้

แล้วฉันก็เห็นหวังหยวนกัดนิ้วตัวเอง ท่าทางจะกัดจนได้เลือด เพราะทุกคนดูตกใจกับการกระทำของหวังหยวน ตอนนั้นเองท่าทางของหวังจวิ้นข่ายเริ่มเปลี่ยนไป

เกือบคล้ายวันที่ฉันเห็นในโรงยิมวันนั้น แต่วันนี้มีเพียงเขี้ยวแหลม และไอรังสีของความน่ากลัว คงเป็นสัญชาตญาณดิบของแวมไพร์เมื่อได้กลิ่นเลือด หวังหยวนยื่นนิ้วข้างที่กัดไปทางจวิ้นข่าย

ในตอนนั้น คนที่เพิ่งได้รู้ความลับของหวังจวิ้นข่ายต่างก็เอะอะโวยวาย

ฉันเห็นเฮ่อจวิ้นหลินกอดคอเหยียนฮ่าวเฉียงแน่น ติงเฉิงซินเบิกตากว้าง จางเจินหวนอ้าปากค้าง

จวิ้นข่ายกำข้อมือหวังหยวนไว้ ฉันเห็นหวังหยวนเม้มปาก  

หวังจวิ้นข่ายท่าทางไม่ดีนัก เจ้าตัวหายใจแรง แล้วเบือนหน้าหนีไปอีกทาง เหมือนกำลังควบคุมสมาธิ ไม่นานหวังจวิ้นข่ายก็กลับมาเป็นปกติ

แล้วเสียงของจางเจินหยวนก็ดังขึ้น “ข่ายเกอเป็นแวมไพร์อ่า”

ฉันเห็นติงเฉิงซินมองไปทางหม่าเจียฉี ท่าทางของหม่าเจียฉีที่ไม่ได้ตกใจ ทำให้ติงเฉิงซินเลิกคิ้ว

จากนั้นหวังจวิ้นข่ายไล่รายชื่อแวมไพร์ให้ฟัง และนั่นยิ่งทำให้ติงเฉิงซินเบิกกตาว้าง

เมื่อหวังจวิ้นข่ายพูดจบ ฉันเห็นเฮ่อจวิ้นหลิน ยื่นมือไปแตะแขนหวังจวิ้นข่ายด้วยท่าทางระแวง เหยียนฮ่าวเฉียงที่อยู่ข้างๆ ก็เข้าไปจับมือหวังจวิ้นข่าย ใช้สายตาสำรวจทั่วร่างกายรุ่นพี่

ฉันมุดเข้าไปใต้โต๊ะ แอบดูมานานก็เริ่มเมื่อย เลยเปลี่ยนเป็นซ่อนตัวเงียบๆ เหมือนเดิม

ฉันได้ยินหวังจวิ้นข่ายย้ำว่าไม่ต้องกลัว พร้อมเล่าวิวัฒนาการของแวมไพร์ให้ฟัง ฉันเลยได้รู้ว่าทุกวันนี้แวมไพร์ไม่ต้องล่าเหยื่อเหมือนเมื่อหลายพันปีก่อนแล้ว ตอนนี้สิ่งที่แวมไพร์ต่างจากมนุษย์คือพลังบางอย่างที่เป็นประโยชน์ พลังพวกนั้นมีไว้ใช้ในทางที่ดี  แล้วหลังจากนั้นฉันได้ยินหวังจวิ้นข่ายขอร้องว่าอยากให้ทุกคนช่วยเก็บเรื่องแวมไพร์เป็นความลับ พร้อมย้ำกับหม่าเจียฉี ซ่งเซวียนและหลิวเย่าเหวิน ว่าอย่าให้ใครรู้เด็ดขาดว่าเป็นแวมไพร์

ฉันได้ยินหวังจวิ้นข่ายพูดทิ้งท้ายเรื่องความเชื่อใจ เพราะเชื่อใจถึงได้บอก

ดูเหมือนพวกเขาจะคุยกันเพียงเท่านี้

ฉันรอให้ทุกคนออกจากห้องไปก่อน ฉันจึงออกมาจากใต้โต๊ะ ฉันขยับเก้าอี้เพื่อดึงกระโปรง แล้วเดินไปคว้าไม้บรรทัดแถวนั้นมาเขี่ยเอาปากกาที่หล่นอยู่ใต้โต๊ะ

ฉันตรวจสอบความเรียบร้อยของห้องเรียน ก่อนออกจากห้อง

 




ฉันเดินกลับไปยังห้องทำงาน ระหว่างทาง ตรงที่ฉันคิดว่าไม่น่าจะมีใคร ฉันเห็นอี้หยางเซียนซียืนคุยโทรศัพท์อยู่

อี้หยางเซียนซีวางสายตอนที่ฉันเดินเข้าไปใกล้ ฉันยิ้มให้เขา

“อาจารย์ยังไม่กลับบ้านหรอครับ?” อี้หยางเซียนซียิ้ม ฉันเห็นลักยิ้มเขาด้วย ฉันเพิ่งสังเกตว่าเซียนซีมีลักยิ้ม

“อ๋อ อีกสักพักก็กลับแล้วล่ะ”

อี้หยางเซียนซีมองอุปกรณ์การสอนในอ้อมแขนของฉัน ก่อนมองไปทางด้านหลัง

เขายิ้มกรุ้มกริ่ม

ฉันระแวง

“อาจารย์ทำปากกาหล่นครับ”

ฉันก้มมองพื้นด้วยความตกใจ แต่ไม่มีปากกาสักด้าม แล้วก็มีปากกาด้ามหนึ่งลอยอยู่ตรงหน้าฉัน อยู่ในมือเซียนซี

มันคือปากกาที่ฉันถือไว้ แล้วเซียนซีดึงไป

ฉันกลืนน้ำลาย

หรือว่าเซียนซีจะรู้ว่าเมื่อกี้ฉันแอบฟัง

เขาส่งยิ้มมาให้

ฉันเผลอก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว

“เจอกันใหม่วันหลังครับ” เขาพูดไว้เท่านั้นก่อนเดินจากไป





To Be Continued...





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

35 ความคิดเห็น