ความลับของต้าเกอ [KaiYuan] [TFBoys feat. TNT]

ตอนที่ 13 : Chapter 13

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    13 ต.ค. 63



Chapter 13

 

“ถ้าหวังจวิ้นข่ายอยู่ตรงนี้ จะคุยกับจวิ้นข่ายหรือเปล่า?” ฉันถาม

หวังหยวนเงียบไปสักพักก่อนตอบ

“คุยครับ”

“ครูว่าหวังจวิ้นข่ายเองก็ดูท่าทางอยากคุยกับเธอเหมือนกันนะ”

“ครับ?”

ฉันมองไปทางด้านหลังหวังหยวน หวังหยวนมองตามสายตาฉัน

ที่โต๊ะด้านหลัง หวังจวิ้นข่ายลุกขึ้นยืน เหมือนกำลังกลั้นยิ้ม หน้า หู คอ แดงเถือก

ทันทีที่หวังจวิ้นข่ายหันมา เจ้าตัวก็รีบหันหลัง เดินออกไปจากโต๊ะ แล้วเสียงเอะอะโวยวายก็ตามมา

“ข่ายเกอจะไปไหน?!

“หวังหยวนเกออยู่ทางนี้ ไม่ใช่ทางนั้น”

หวังจวิ้นข่ายยังใจดีหันมาตะโกนตอบ

“ฉันไปห้องน้ำ!

ทั้งโต๊ะหันมาทางหวังหยวนที่มองอยู่

“หวัดดี” หวังหยวนยิ้มทักโต๊ะข้างๆ

ฉันกำตะเกียบ รอดูว่าจะเป็นยังไง

“อ้าว หยวนเกอ สวัสดีครับ” เฮ่อจวิ้นหลินทักเป็นคนแรก ด้วยท่าทางเก้ๆ กังๆ  จากนั้นคนอื่นๆ ก็ส่งเสียงทักทายตามมาเหมือนคลื่นทะเล

ฉันว่าไม่ค่อยเนียนเท่าไหร่นะ

“เอ่อ... คือว่า ข่ายเกอ” เหยียนฮ่าวเฉียงอ้ำอึ้ง เหมือนอยากอธิบาย

“ข่ายเกอไปห้องน้ำ เดี๋ยวก็คงกลับมาครับ” เฮ่อจวิ้นหลินพูดต่อ

ฉันว่าสถานการณ์ดูกระอักกระอ่วนขึ้นเรื่อยๆ

หวังหยวนหันมาทางฉันก่อนเอ่ยขึ้น

“อาจารย์ครับ ผมไปห้องน้ำแป๊บหนึ่งนะครับ”

ฉันพยักหน้ารับ หวังหยวนลุกออกไป

ฉันสบตากับเด็กผู้ชายโต๊ะข้างๆ ทั้งแปดคน

มันคงดูเกินความคาดหมายของทุกคนที่หวังหยวนจะลุกออกไป

“กินๆ เนี่ยน้ำกำลังเดือด” ฉันพูดขึ้น ทั้งแปดคนเลยขยับตัวได้อีกครั้ง

“พวกเรารวมโต๊ะกันมั้ยครับอาจารย์?” จางเจินหยวนถามฉัน

“ไม่เป็นไรๆ ครูจะกลับแล้ว พวกเธอกินต่อตามสบายเลย”  ฉันรีบเช็ดมือ ก่อนขอตัวกลับ

ฉันจ่ายเงินค่าอาหารสำหรับโต๊ะฉัน แล้วก็ของโต๊ะหวังจวิ้นข่ายในส่วนที่สั่งกันไปแล้ว หลังจากนี้ก็คงจะสั่งกันเพิ่มอีกละมั้ง น่าจะยังไม่อิ่มง่ายๆ

ฉันหัวเราะเบาๆ แล้วเดินออกจากร้านไป

ฉันส่งข้อความหาหวังหยวน บอกว่ามีธุระต้องกลับก่อน

หวังว่าหวังจวิ้นข่ายกับหวังหยวนจะได้คุยกันสักทีนะ

 






ช่วงเช้านี้ฉันนั่งทำงานในห้อง อาจารย์ลู่หานประจำอยู่ที่โต๊ะ ต่างคนต่างทำงานเงียบๆ จนกระทั่งเสียงเคาะประตูดังขึ้น ฉันชะงักจากงานที่ทำ ประตูเปิดออก พร้อมผู้มาใหม่

หวังจวิ้นข่ายเอ่ยขออนุญาต ฉันได้ยินอาจารย์ลู่หานบอกให้เข้ามา หวังจวิ้นข่ายจึงเข้ามา เขาโค้งและยิ้มให้ฉัน ก่อนเดินไปหาอาจารย์ลู่หาน

ฉันหันมาจดจ่อกับงานอีกครั้ง

แต่ถึงอย่างนั้น ด้วยห้องที่ค่อนข้างเงียบ ฉันจึงได้ยินว่าอาจารย์ลู่หานกับหวังจวิ้นข่ายคุยอะไรกันบ้าง

ฉันฟังผ่านๆ พลางเพ่งสมาธิกับงาน

จนกระทั่งฉันได้ยินจวิ้นข่ายพูดว่าไม่อยากเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับ

ฉันตั้งใจฟังโดยไม่รู้ตัว

หวังจวิ้นข่ายบอกอาจารย์ลู่หานว่า ไม่อยากให้เรื่องแวมไพร์เป็นความลับกับเพื่อนสนิท ไม่อยากให้เพื่อนบังเอิญรู้ด้วยตัวเอง เลยอยากบอกตั้งแต่ตอนนี้ แต่ก็กลัวเพื่อนจะกลัวแล้วไม่กล้าคุยด้วย

ฟังเสียงอาจารย์ลู่หานแล้วก็ดูลังเลไม่น้อยเหมือนกัน พวกเขาคุยกันอีกหลายประโยค ฉันเองก็หลุดจากบทสนทนา หันมาจดจ่อกับงานอย่างจริงจัง แต่ทว่าฉันก็ยังได้ยินอาจารย์ลู่หานบอกจวิ้นข่ายว่า เห็นด้วย

อาจารย์ลู่หานไม่ได้ห้าม แต่ก็ย้ำเรื่องความลับ และคนที่ไว้ใจ

หวังจวิ้นข่ายย้ำว่าเป็นเพื่อนที่ไว้ใจจริงๆ

ฉันมองงานตรงหน้าแล้วก็ขมวดคิ้ว ฉันทำพลาดตั้งแต่ตรงไหนเนี่ย

“ผมกลับก่อนนะครับ” หวังจวิ้นข่ายหยุดทักตรงหน้าโต๊ะฉัน

ฉันเงยหน้า ยิ้มให้ พลางพยักหน้ารับ

เมื่อกี้ฉันอ่านถึงตรงไหนแล้วนะ ฉันต้องรื้องานอีกกี่รอบล่ะเนี่ย

 

 

 


To Be Continued...

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

35 ความคิดเห็น