ความลับของต้าเกอ [KaiYuan] [TFBoys feat. TNT]

ตอนที่ 12 : Chapter 12

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    12 ต.ค. 63


Chapter 12

 

“หวังหยวน” ฉันเรียกไว้ก่อนที่เจ้าตัวจะเดินจากไป

“ครับ?”

“วันนี้เลิกงานกี่โมงเหรอ?”

หวังหยวนดูนาฬิกาข้อมือก่อนนิ่งคิด

“วันนี้เลิกงานสองทุ่มครึ่งครับ อาจารย์มีอะไรหรือเปล่าครับ?”

“วันนี้เลิกงานแล้ว เราไปกินข้าวเย็นด้วยกันนะ”

“ครับ?”

“ครูมีเรื่องอยากคุยด้วย”

หวังหยวนรับคำด้วยท่าทางสงสัยก่อนเดินกลับไปทำงาน

หลินหยูมองฉันอย่างจับผิด

“ฉันแค่อยากเลี้ยงข้าวนักเรียน ผิดตรงไหน?” ฉันพูดเพียงเท่านั้น เพราะเรื่องที่ฉันจะคุยกับหวังหยวนเป็นเรื่องที่ฉันคุยกับหลินยูไม่ได้ ฉันถึงต้องคุยกับหวังหยวนโดยเฉพาะแบบนี้ไงล่ะ

หลินหยูไม่ใช่คนช่างซักเท่าไหร่ ฉันเลยไม่ต้องตอบคำถามจนปวดหัว

ฉันรีบส่งข้อความหาหวังจวิ้นข่ายพร้อมนัดเวลาและสถานที่

ตั้งแต่ที่ฉันรู้เรื่องแวมไพร์ในมหาวิทยาลัย ฉันก็มีคอนแทคติดต่อกับแวมไพร์ที่ฉันรู้จักทุกคน เพื่อเป็นหลักประกันว่าถ้าฉันทำอะไรที่เป็นภัยต่อกลุ่มแวมไพร์ ช่องทางติดต่อทุกอย่างของฉันจะโดนแฮกทันที อันตรายต่อตัวฉันมากเลยนะ

หวังจวิ้นข่ายตอบฉันมาว่าไม่กล้าเจอหวังหยวนจริงๆ

ฉันยกเหตุผลหลายอย่างมาอ้างกว่าหวังจวิ้นข่ายจะส่งข้อความสั้นๆ มาให้ฉันว่า

“โอเคครับ”

ฉันก็ไม่ค่อยมั่นใจหรอกว่าที่ฉันทำมันจะได้ผลดี ฉันที่เข้ามารู้เห็นเรื่องพวกนี้แล้วมันอยู่เฉยไม่ได้จริงๆ

ฉันกับหลินหยูแยกย้ายกันหลับบ้านในช่วงเย็น ก่อนฉันจะกลับมาที่คาเฟ่อีกครั้งตอนสองทุ่มครึ่ง แล้วฉันก็เจอหวังหยวนกำลังเดินออกจากร้านพร้อมกระเป๋าเป้ คงถึงเวลาเลิกงางนพอดี

“สวัสดี” ฉันทัก

“สวัสดีครับอาจารย์” หวังหยวนยิ้มให้อย่างเคย

 




ฉันกับหวังหยวนไปกินหม้อไฟกันในวันนี้

ฉันมองรอบร้าน หาคนที่ฉันนัดให้มา หวังจวิ้นข่ายคงไม่เบี้ยวนะ

พลันเห็นกลุ่มคนมีพิรุธนั่งอยู่ตรงโต๊ะด้านหลังหวังหยวน ประมาณเก้าคน

ฉันสบตาใครสักคนที่บังเอิญหันมาทางนี้ ก่อนเจ้าตัวจะรีบหันกลับไป ฉันจำได้ว่าเป็นหนึ่งในเพื่อนของจวิ้นข่าย เท่านี้ก็รู้แล้วว่าตรงนี้คือหวังจวิ้นข่ายและเพื่อนๆ อย่างแน่นอน

ฉันคิดว่าหวังหยวนคงไม่รู้สึกถึงกลุ่มบุคคลผู้น่าสงสัยเหล่านี้ หวังหยวนอาจจะไม่อยากคุยจวิ้นข่าย แต่กับคนอื่นก็น่าจะพูดคุยกันได้ แต่จนถึงตอนนี้หวังหยวนยังไม่ได้หันไปทักใครเลย เพียงกินอาหารด้วยท่าทางผ่อนคลาย

ฉันชวนหวังหยวนคุยเรื่องนิยายแฟนตาซีตั้งแต่เข้ามาในร้าน ซึ่งหวังหยวนก็ดูตื่นเต้นที่ฉันชวนคุยเรื่องที่เจ้าตัวชอบ

ถึงจะบอกว่าฉันพาหวังหยวนมาเพื่อจวิ้นข่าย แต่ฉันเองที่ได้เพื่อนคุยเรื่องนิยายแล้วก็เผลอคุยเพลิน เกือบลืมไปแล้วว่าหวังจวิ้นข่ายรออยู่

ฉันอยากจะเปลี่ยนเรื่องหลายครั้ง แต่ก็ไม่รู้จะเข้าเรื่องยังไงไม่ให้หวังหยวนตกใจ

“อาจารย์ยังตกใจอยู่หรือเปล่าครับ?” หวังหยวนถามขึ้น

ฉันรู้ว่าคำถามของหวังหยวน หมายถึงเรื่องอะไร

ฉันเห็นเห็นเด็กผู้ชายตรงโต๊ะด้านหลังหวังหยวนชะงัก ฉันเองก็ไม่คิดว่าหวังหยวนจะเป็นคนพูดถึงเรื่องนี้ด้วยตัวเอง

ฉันมองหม้อไฟบนโต๊ะสักพักก่อนตอบ

“ไม่แล้วล่ะ เธอล่ะ?”

“ผมยังกลัวอยู่นิดหน่อย” หวังหยวนตอบเสียงเบา

ฉันเม้มปาก ไม่รู้จะวางมือไว้ตรงไหนดี ฉันเห็นเด็กชายทั้งเก้าคนด้านหลังกำลังพยายามเงี่ยหูฟัง

“แล้วได้คุยกับจวิ้นข่ายบ้างมั้ย?”

หวังหยวนส่ายหน้า

“ครูคุยกับจวิ้นข่ายมาบ้างแล้ว เขาเองก็รู้สึกผิด แล้วก็กลัวเธอจะโกรธ”

หวังหยวนเม้มปาก

“อยากคุยกับหวังจวิ้นข่ายหรือเปล่า?”

ฉันเห็นหวังหยวนลูบต้นคอ ตรงรอยแผลเป็น

“อยากครับ” หวังหยวนตอบพลางมองหม้อน้ำซุปที่กำลังเดือด

ฉันได้ยินเสียงตะเกียบร่วงดังมาจากหนึ่งในเด็กชายทั้งเก้าด้านหลัง






To Be Continued...

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

35 ความคิดเห็น