ความลับของต้าเกอ [KaiYuan] [TFBoys feat. TNT]

ตอนที่ 11 : Chapter 11

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    10 ต.ค. 63



Chapter 11

 

“ครูไม่ได้แอบฟังนะ แค่บังเอิญได้ยิน แล้วก็เรื่องคืนนั้นที่โรงยิมที่-“ หลิวเย่าเหวินคว้าตัวฉันไปปิดปากไว้ ฉันเห็นหม่าเจียฉีลูบอกตัวเอง ถอนหายใจ

ฉันตีมือหลิวเย่าเหวินเบาๆ ในที่สุดเย่าเหวินก็ยอมเอามือออก

หวังจวิ้นข่ายกับอี้หยางเซียนซีมองฉันด้วยสายตาปราม อ่า ฉันเกือบพูดออกไปสินะ

อี้หยางเซียนซีกวาดสายตาทั่วกลุ่ม ดูเหมือนกำลังคำนวณว่า คนที่ยังไม่รู้เรื่องแวมไพร์จะสังเกตเห็นความผิดปกติของฉันมั้ย 

ถ้าอย่างนั้นเรื่องแวมไพร์ก็คงยังเป็นความลับเฉพาะคนที่รู้เรื่องอยู่แล้ว

เรื่องนั้นเอาไว้ก่อน เอาเรื่องนี้ก่อน

“ครูบังเอิญได้ยินว่าหวังจวิ้นข่ายชอบหวังหยวนเลยอยากช่วย”

หวังจวิ้นข่ายรับดอกไม้ไป ไม่มีใครพูดอะไร

ฉันคิดว่าสถานการณ์มันค่อนข้างกระอักกระอ่วนฉันจึงขอตัวกลับ

ตอนนั้นเองหวังจวิ้นข่ายก็เรียกฉันไว้ ฉันหันกลับไป

“วันก่อนที่โรงยิม ที่ผมเกือบ เอ่อ...“ หวังจวิ้นข่ายอ้ำอึ้งพลางชี้ไปที่คอ ฉันว่าฉันพอเดาได้ว่าหวังจวิ้นข่ายจะพูดอะไร

มันเป็นเรื่องที่พูดตรงๆ ไม่ได้

ฉันคิดว่าหวังจวิ้นข่ายลืมไปแล้วซะอีก

ฉันมองหม่าเจียฉี หลิวเย่าเหวิน ซ่งย่าเซวียน

ฉันอาจจะคิดไปเองที่รู้สึกว่าเด็กๆ สามคนนี้ดูระแวง กลัว

ฉันว่าฉันพอจะเดาได้แล้ว ว่าในกลุ่มนี้มีใครที่รู้เรื่องแวมไพร์บ้าง

“ไม่เป็นไรนะ อะไรที่ผ่านมาแล้วก็ให้มันแล้วไป” ฉันยิ้ม

“ครูกลับบ้านก่อนนะ” ฉันกำลังจะผละออกไป เสียงของจางเจินหยวนก็ดังขึ้น

“อาจารย์ เดี๋ยวผมไปส่ง”

ฉันปฏิเสธเสียงแข็ง หัวเราะเบาๆ จางเจินหยวนกำลังจะเดินออกมาจากกลุ่ม

“ไม่ต้องๆ ครูกลับเองได้” ฉันดันตัวจางเจินหยวนกลับไปทางหวังจวิ้นข่าย แล้วฉันก็เดินออกมา

ฉันเหลือบมองหวังหยวน ดอกไม้ในถุงเหลือไม่เยอะแล้ว

หวังจวิ้นข่ายจะทำยังไงต่อนะ?

 





วันหยุดวันนี้ฉันไปนั่งเล่นที่คาเฟ่ที่หวังหยวนทำงาน ตอนแรกฉันว่าจะไปปีนเขากับหลินหยู แต่ฝนตกหนักติดต่อกันหลายวัน ฉันกับหลินหยูเลยเปลี่ยนแผนมาที่นี่แทน

วันนี้ลูกค้าในร้านค่อนข้างเยอะ คงเพราะเป็นวันหยุด หรือไม่ก็ฝนที่ตกหนักข้างนอก ทำให้หลายคนต้องหาที่หลบฝน  หรือบางทีอาจจะเป็นเพราะโปรโมชั่นของร้านที่หวังหยวนเพิ่งแจกไปพร้อมดอกไม้วันนั้น

ฉันกับหลินหยูนั่งคุยกันเรื่อยเปื่อย พวกเราเอางานที่พอทำได้ติดตัวกันมาด้วยนิดหน่อย

ฉันมองหวังหยวนแล้วอดคิดถึงหวังจวิ้นข่ายไม่ได้

ฉันเองก็ไม่ค่อยเข้าใจเรื่องความรักฉันท์แฟนอะไรมากนัก เพราะฉันเองก็ไม่มีแฟน

แต่ฉันก็อยากให้หวังจวิ้นข่ายกับหวังหยวนเป็นแฟนกัน

ตั้งแต่เหตุการณ์ที่โรงยิมวันนั้น ทั้งสองคนคงยังไม่ได้คุยกัน

คนหนึ่งก็คงรู้สึกผิด อีกคนหนึ่งก็อาจจะกลัวจนขวัญผวา

มันดูยากเหลือเกินที่ทั้งสองคนจะคุยกันได้อีกครั้ง

ฉันที่บังเอิญรับรู้เรื่องของทั้งคู่มาตั้งแต่ต้น ก็อยากจะให้พวกเขาสมหวัง หรืออีกอย่างหนึ่งก็คืออยากให้หวังจวิ้นข่ายสมหวัง

ฉันเดาความคิดของหวังหยวนไม่ได้จริงๆ

“เค้กช็อกโกแลตครับอาจารย์” หวังหยวนเอาขนมที่หลินหยูสั่งไปมาวาง

หวังหยวนไม่พันผ้าพันคอแล้ว รอยแผลเป็นจางไปเยอะ

หวังหยวนมองฉันด้วยสายตาที่ฉันรู้สึกว่าน่าเอ็นดู สายตาเขาช่างสดใส บริสุทธิ์ ซื่อตรง

ฉันยิ้มให้หวังหยวน

บางที...

ฉันอาจจะช่วยหวังจวิ้นข่ายได้

ถ้าจำไม่ผิด หวังหยวนเองก็ชอบเรื่องเหนือธรรมชาติ แวมไพร์ พ่อมด

บางทีฉันอาจจะมีเรื่องที่คุยกับเขาก็ได้

 







To Be Continued...


นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

35 ความคิดเห็น