Sweetheart Recipe [MARKBAM] END

ตอนที่ 8 : SEVENTH INGREDIENT

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,649
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 190 ครั้ง
    12 มี.ค. 60

SEVENTH INGREDIENT

 

“...แบม แบมแบม!

“ห...หะ? ตะโกนทำไมเล่ายองแจ ตกใจหมด”

“ยองแจเรียกตั้งนานแล้วเถอะ เหม่ออะไรนักหนา”

“นั่นสิ แบมเหม่ออะไรนักหนาเนี่ย หรือยังไม่สร่างเมา?”

“บ้าเหรอ! แบมสร่างตั้งนาน...แล้ว“

 

            สามเพื่อนซี้นั่งเถียงกันอยู่ภายในร้านอาหารแห่งหนึ่งที่ตั้งอยู่ในห้างหรูใจกลางเมือง บ่ายวันเสาร์แบบนี้จะให้นอนอยู่บ้านมันก็น่าเบื่อ เพราะฉะนั้นหลังจากที่ทั้งสามคนสร่างเมาดีแล้วเรียบร้อยจากของมึนเมาที่รุ่นพี่ตัวแสบเอามาให้กินเมื่อคืน ก็ตัดสินใจกันว่าจะออกมาหาเดินเล่นกันสักหน่อย แล้วถึงจะแวะไปที่ห้องเสื้อของที่บ้านแบมแบมเพื่อลองชุดที่จะใส่ในงานเปิดตัวโรงแรมสาขาใหม่ของแม่จินยอง

 

            สรุปแล้วด้วยความขี้เกียจของไอพวกพี่ๆ สามคนนั้นที่ไปส่งยองแจกับจินยอง ทำให้ยองแจต้องไปนอนกองอยู่ที่บ้านเพื่อนสนิทอย่างจินยองไปโดยปริยาย แต่ยังโชคดีที่บรรดาคุณแม่ไม่อยู่บ้านเพราะรู้สึกว่าเมื่อคืนคุณนายเขาจะไปฉลองอะไรกันสักอย่างตามประสา

 

            และตอนนี้สาเหตุที่แบมแบมนั่งเหม่อก็มาจากเมื่อคืน... อะไรก็น่าจะรู้ๆ กันอยู่

 

            เก็บเป็นความลับระหว่างเราก็แล้วกัน

 

“ขออนุญาตเสิร์ฟอาหารค่ะ” เสียงพนักงานร้านอาหารดังขึ้นขัดบทสนทนาของทั้งสาม ก่อนที่ซูชิหน้าตาน่ารับประทานจะถูกนำมาวางเสิร์ฟจนเต็มโต๊ะไปหมด

“ไข่หวานนี่ของยองแจนะ”

“ย๊า!! แบมแบม อย่ามาแย่งแซลมอนของนยองสิ”

“อันนั้นของแบมมม ไข่จุ้งงงง”

 

            และทั้งสามก็ประชันสงครามตะเกียบกันจนซูชิละลานตาเมื่อสักครู่หายวับไปเหมือนมีใครเอาผ้าคลุมล่องหนมาคลุมทับไว้

 

            นี่กินหรืออะไร

 

            สามเกลอเดินไปยังเค้าท์เตอร์และจัดการกับค่าอาหารมื้อนี้จนเรียบร้อย แล้วก็เดินกลับออกมาเพื่อจะเดินทางไปยังห้องเสื้อของบ้านแบมแบมต่อ ระหว่างทางเดินไปโบกแท็กซี่ก็ยังจะแวะซื้อไอศกรีมกินกันคนละโคนอีกนะ ไม่นานนักแท็กซี่สีเทาก็ขับมาจอดเทียบตรงหน้าทั้งสามคน

 

“ไป BHK’s CLOSET ครับ”

 

 

BHK’s CLOSET

 

            แบมแบมจ่ายเงินค่าโดยสารให้กับลุงคนขับแท็กซี่เรียบร้อยเมื่อมาถึงที่หมาย ทั้งสามคนเดินตรงเข้าไปภายในสถานที่ที่แสนจะคุ้นเคย เพราะไม่ว่าจะไปงานใดๆ พวกเขาจะต้องมาตัดชุดที่ห้องเสื้อของบ้านแบมแบมเสมอ

 

            ก็ได้ส่วนลดอะ จะให้ไปตัดที่ไหนล่ะ

 

“อ้าวแบม มาแล้วเหรอลูก”

“คุณน้าสวัสดีฮะ” จินยองกับยองแจยกมือขึ้นไหว้อย่างสวยงามจนนึกว่าเป็นคนไทยด้วยกัน

“หวัดดีจ่ะเด็กๆ ชุดอยู่ในห้องเลยลูก เดี๋ยวแม่ขอคุยกับลูกค้าก่อน”

 

            ทั้งสามคนพยักหน้ารับคำก่อนจะเดินตรงเข้าไปภายในห้องที่ติดไว้ว่าเฉพาะพนักงานเท่านั้น ภายในมีหุ่นตั้งโชว์ชุดสูทอยู่สามตัว ซึ่งมันก็คือชุดของพวกเขาที่มาตัดเอาไว้ตั้งแต่เมื่อหลายเดือนก่อน โดยทั้งสามตัวเป็นเสื้อสูทสีขาวธรรมดากับกางเกงสแลคสีเดียวกัน แต่ดีไซน์ของทั้งสามตัวไม่เหมือนกันเพราะงานนี้ไม่ใช่งานสังคมที่ต้องพิธีรีตองอะไรมาก เป็นแค่งานฉลองเล็กๆ น้อยๆ ของคุณนายปาร์คเขาล่ะ

 

“ตัวไม่มีกระดุมนี่ของแบมใช่มะ”

“ช่ายย อันนี้ของยองแจ” แบมแบมยื่นสูทสีขาวที่มีปกสีดำไปให้ยองแจ และส่งอีกตัวที่มีกระเป๋าและดูเนี้ยบที่สุดไปให้ยองแจ

“ไปลองกันดีกว่า”

 

            ไม่นานนักทั้งสามก็กลับออกมาในชุดสูทขนาดพอดีตัว ไปยืนส่องกระจกแล้วชื่นชมตัวเองกันอยู่พักใหญ่ จนกระทั่งแม่ของแบมแบมเดินเข้ามาภายในห้อง

 

“ไงจ๊ะ ถูกใจไหม?”

“โดนใจมากเลยฮะ ขอบคุณมากครับคุณน้า”

 “ไม่เป็นไรหรอกจ้ะ ไม่ต้องแก้ตรงไหนใช่ไหมลูก?”

“ไม่มีครับ” ทั้งสามพูดเป็นเสียงเดียวกัน

“งั้นเปลี่ยนชุดกลับไป เดี๋ยวแม่โทรให้คุณลุงพ่อบ้านที่บ้านมารับกลับ จะได้ไม่ต้องเสียค่ารถ”

“โอเคครับบ”

 

            และทั้งสามก็กลับเข้าไปเปลี่ยนชุดตามที่เจ้าของร้านท่านบอกมา ก่อนจะแบกเอาชุดสูทของตนเองออกมาและนำมันยัดใส่เข้าไปภายในรถคันหรูจากบ้านแบมแบม และตามด้วยยัดร่างของตนเองเข้าไป ก่อนที่รถจะออกตัวและมุ่งหน้ากลับไปยังบ้านของพวกเขา

 

            เอาจริงๆ บ้านสามหลังมันไม่ได้อยู่ไกลกันหรอก ที่ไกลกันคงจะเป็นประตูบ้านมากกว่าเพราะบริเวณบ้านมันใหญ่มาก ถ้าดูตามแปลนจริงๆ แล้วคือบ้านทั้งสามอยู่ติดกันเลยต่างหาก

 

            เมื่อส่งจินยองกับยองแจเรียบร้อยแล้วแบมแบมก็กลับมานอนเอกเขนกที่บ้านอีกครั้ง คนตัวเล็กจัดการเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดที่ใส่สบายมากขึ้นอย่างเสื้อกล้ามตัวโคร่งสีดำกับกางเกงสามส่วนสีเดียวกัน มือก็จัดการคว้าเอายางรัดผมสีแดงมามัดเส้นผมนุ่มของตัวเองเอาไว้ให้เป็นจุกเล็กๆ ด้านหน้า ก่อนจะพาร่างของตัวเองไปนั่งจุ้มปุ๊กอยู่หน้าคอมพิวเตอร์แล้วคว้าหูฟังสีแดงมายัดหัวเอาไว้และเปิดเข้าเกมที่เล่นเป็นประจำทันที

 

            ในบรรยากาศห้องที่เงียบสงบมีเพียงเสียงคลิกเมาส์กับกดแป้นคีย์บอร์ดเท่านั้นที่ดังมาเป็นระยะ นอกจากนั้นก็เป็นคำบ่นของเด็กติดเกมที่พูดอัดใส่ไมค์ที่วางอยู่ตรงหน้า

 

            เวลาผ่านไปร่วมสองชั่วโมงแต่แบมแบมก็ยังนั่งคลิกเมาส์ยิกๆ อยู่อย่างนั้น จนกระทั่งในที่สุดเขาก็ถอดหูฟังออกแล้วลุกไปเข้าห้องน้ำเมื่อเกมนี้จบลง สกอร์ที่ขึ้นบนหน้าจอแสดงให้เห็นว่าเกมนี้ฝั่งของเด็กน้อยเป็นฝ่ายชนะ

 

Rrrrrrrrrrr

 

            แบมแบมรีบเดินออกมาจากห้องน้ำเมื่อได้ยินเสียงโทรศัพท์ของตัวเองดังขึ้น เจ้าตัวรีบเดินออกมาแล้วคว้าเครื่องมือสื่อสารที่ดังอยู่ขึ้นมากดรับแบบไม่ได้มองหน้าจอ

 

“ยอโบบบ”

[ฮัลโหล]

“ใครอะ?”

[พี่มาร์ค... เมมเบอร์เป็นไหม...]

“อะ... พี่มาร์คอ่อ... โทรมาไมงะ?” มือเล็กคว้าเอาหูฟังโทรศัพท์อันเล็กๆ มาเสียบเข้ากับโทรศัพท์และยัดหูฟังเข้าไปภายในหู ส่วนคอมก็จัดการต่อกับลำโพงและหรี่เสียงไม่ให้ดังจนเกินไป ก่อนจะเริ่มเล่นเกมต่อทั้งๆ ที่ยังคุยโทรศัพท์อยู่นั่นแหละ

[ทำอะไรอยู่?]

“เล่นเกมอะ... โอ้ย ...ยิงหัวแทบแตกแล้วโว้ย”

[...]

“ยองแจซ้ายๆ ซ้ายยยยยโว้ยยยยย” ตะโกนเรียกเพื่อนสนิทที่เข้ามาร่วมเกมด้วยตั้งแต่เมื่อเกือบชั่วโมงก่อน

 

            เอาจริงๆ ในกลุ่มคงมีจินยองคนเดียวที่ไม่เล่นเกม

 

[เกมไร]

“โอเวอร์วอชพี่ สนุกน้า... รีปเปอร์มาหลัง ยองแจจจจจจจ”

[เล่นอยู่]

“คือพี่เล่นอยู่ตอนนี้หรือพี่จะบอกว่าพี่ก็เล่น... อ่อเปล่าคุยโทรศัพท์อยู่อะไอรีน” เสียงห้าวลอดออกมาจากลำโพง ใช่... ไอรีนก็ปลายมาเป็นหนึ่งในแก๊งเกมของแบมแบมเหมือนกัน

[เล่นอยู่ตอนนี้]

“อยากไปเล่นด้วยอะ... ระวังวิโดว์ๆๆ ซ้ายบนตรงห้องอะ”

[ตัวชื่อไร]

BAMTWICE...ยองแจจจ ชุบทีมีอัลติ ชุบเททททท” และก็ได้รับการชุบชีวิตจากเพื่อนของตน

[เห็นละ]

“หะ เห็นแบมได้ไงอะ แบมเล่นอยู่นะพี่”

[MARKEST] เสียงทุ้มไม่ได้ตอบคำถามแต่กลับบอกชื่อตัวละครของตนเองมาแทน

 

            แบมแบมกดเปิดหน้าจอผู้เล่นก่อนจะเห็นชื่อที่มาร์คเพิ่งพูดออกมาไปปรากฏอยู่ตรงผู้เล่นฝ่ายตรงข้ามกับตนเอง

 

“พี่อยู่คนละฝั่งกะแบมอะ”

[ใช่]

“เดี๋ยวแบมจะไล่ฆ่าพี่เลยคอยดู... พี่คุณกางโล่ดิ้ จะบุก”

[ฮึๆ]

“หัวเราะอะไรพี่มาร์ค เด่อ...ไอรีนอิเหมยมา อิเหมยยยยย”

 

            และเด็กติดเกมก็เสียเวลาเล่นเกมไปนานโข โดยจากที่บอกกับมาร์คไปว่าจะฆ่าเขากลับกลายเป็นว่าตัวละครของแบมแบมโดนฆ่ารัวๆ และตอนนี้คนตัวเล็กก็ปิดคอมไปเรียบร้อยแล้ว แต่โทรศัพท์ก็ยังคงค้างสายที่คุยกับใครบางคนมาร่วมชั่วโมงแล้ว แต่เอาจริงๆ คนที่โทรมามันก็ไม่ค่อยพูดอะไรนะ เหมือนแบมแบมพูดคนเดียวเลยอะ

 

            แต่พอพี่มาร์คพูดมาทีนี่จั๊กจี้หูมาก เหมือนพี่เขามากระซิบอยู่ข้างๆ หู

 

            เหมือนเมื่อคืน...

 

            ฮือออ... คิดอีกแล้ววว

 

“ละพี่ไม่ไปทำงานทำการหรือไง มัวเล่นเกม”

[เลิกเล่นแล้ว]

“เด่อออ” คนตัวเล็กนอนเบะปากใส่โทรศัพท์

[เดี๋ยวตีปาก]

“จะมาตีทำไมเล่า... วิดีโอคอลไหมพี่ พี่จะได้ไม่ต้องพูดมากไง”

 

            มาร์คไม่ได้ตอบกลับมาแต่วางสายไปแล้วเรียบร้อย สักพักก็มีสายเรียกเข้าจากแอพพลิเคชั่นสีเขียวๆ ทันที แบมแบมกดรับสายก่อนที่หน้าจอจะปรากฏภาพเป็นคนหน้าหล่อที่กำลังนั่งกินขนมอยู่พร้อมๆ กับไอแพดที่วางอยู่ตรงหน้า

 

“ทำไรอะ?”

[สูตรขนมที่ต้องส่งอาจารย์] ไม่ว่าเปล่ายังยกไอแพดขึ้นโชว์ให้ดูอีก

“อ๋า... แบมกวนพี่เปล่าอะ”

[ไม่]

“แบมเห็นพี่กินหนมละแบมหิวอะ เง้อออ”

[อะ...] มาร์คยื่นเอาคุกกี้ชิ้นเล็กในมือมาใกล้หน้าจอโทรศัพท์เป็นเชิงว่าให้แบมกิน

“กินได้ที่ไหนเล่า”

[อดกินไป]

 

            แบมแบมเบ้ปากใส่คนในโทรศัพท์เล็กน้อย ก่อนจะซุกหน้าลงไปกับหมอนใบโต

 

[...เดี๋ยวไว้คุยกันทีหลังนะ ไอบีโทรมา]

“อ่า.. โอเคครับพี่”

 

            แล้วสายก็ตัดไป ทิ้งแบมแบมไว้กับความเงียบสงบอีกครั้ง แต่ก็เงียบได้ไม่นานเมื่อคนตัวเล็กกดโทรออกหาเพื่อนสนิทอีกครั้ง

 

“จินยอง ไปเดินเล่นที่สวนกันมะ?”

 

 

            และไม่นานนักทั้งสองคนก็มาปรากฏร่างอยู่ในสวนสาธารณะขนาดใหญ่ใกล้ๆ บ้านในชุดที่พร้อมออกกำลังกายเต็มร้อย แบมแบมอยู่ในชุดเสื้อยืดสบายๆ สีขาวกับกางเกงขาวอร์มขาสั้นเลยเข่าสีดำและรองเท้าวิ่งสีแดง ส่วนจินยองอยู่ในชุดเสื้อวอร์มสีดำกับกางเกงขาสั้นและรองเท้าวิ่งสีเดียวกัน

 

“เหงาอะดิเลยต้องออกมาวิ่งงี้” จินยองพูดอัดใส่หน้าแบมแบมทันทีที่เจอหน้า

“นิดเดียวเองง ก็คุณแม่ไม่อยู่บ้านอะ”

 

            ทั้งสองคุยกันไปแค่เล็กน้อยก็เริ่มออกวิ่งเบาๆ ในสวนสาธารณะกว้างใหญ่ แต่ก็มีแวะตามข้างทางบ้างไม่ว่าจะแวะซื้อขนมกิน แวะเล่นกับเด็กน้อย แวะเล่นกับหมาคนอื่น จวบจนเวลาล่วงเลยมาถึงห้าโมงกว่าจินยองก็ขอตัวกลับบ้านไปก่อน ทำให้แบมแบมต้องมายืนให้อาหารปลาอยู่คนเดียวตรงริมน้ำ

 

            แต่แล้วก็มีจักรยานคันหนึ่งมาจอดเทียบอยู่ด้านหลังโดยที่คนตัวเล็กไม่ได้รู้ตัวเลยแม้แต่น้อย

 

“ขอโทษนะครับ ผมขออยู่คุยด้วยสักครู่ได้ไหมครับ?”

 

            แบมแบมหันหน้ากลับมาก็เจอผู้ชายที่หน้าตาไม่คุ้นเอาเสียเลย แถมหน้าตายังดูไม่ค่อยหน้าไว้ใจอีกต่างหากเถอะ

 

“เอ่อ...”

“นะครับ” หมอนั่นเดินตรงเข้ามาหาคนตัวเล็กด้วยสายตาไม่น่าไว้วางใจ มือหยาบยื่นมาหมายจะแตะผิวใสของเด็กหนุ่มที่ตอนนี้ตัวสั่นราวกับลูกนก

“ถอยออกไปนะครับ”

“อย่าเล่นตัวไปหน่อยเลยน่าคนสวย...” ฝ่ามือหยาบกร้านแตะเข้าที่ผิวหน้าของแบมแบม และมือเล็กของเจ้าตัวก็ส่งไปปัดมือนั้นออกโดยอัตโนมัติ

“อย่ามายุ่งกับผม!

“อย่าเล่นตัวน่า” มือหนานั่นกำข้อมือเล็กเอาไว้แน่นจนแบมแบมรู้สึกเจ็บไปหมด ใบหน้าของอีกฝ่ายเลื่อนเข้ามาใกล้จนแทบชิดแก้ม แต่ก็ต้องชะงักกึกเมื่อมีเสียงดังมาจากด้านหลัง

“ไม่คิดว่าจะละลาบละล้วงคนอื่นมากไปหน่อยหรือไง?”

 

            ทั้งสองคนหันหน้าไปทางต้นเสียงของผู้มาเยือน แบมแบมรู้สึกโล่งใจขึ้นมามากโขเมื่อเห็นหน้าของรุ่นพี่สุดหล่อที่ทำให้ใจเต้นตึกตักทุกครั้งที่เจอ

 

            แต่คราวนี้มันเป็นความโล่งใจ...

 

            โล่งใจมากจริงๆ...

 

“คุณมายุ่งอะไรครับ แฟนผมเขางอนผมเลยจะง้อแค่นั้นเอง”

 

            แฟนห่าไรละไอกร๊วก

 

“ถามเขาหรือยังละ?”

“ใช่ไหมครับแฟน...” มือหยาบเอื้อมมาลูบผิวแก้มใสของแบมแบมโดยที่คนตัวเล็กขัดขืนไม่ออก ตัวสั่นจนทำอะไรไม่ถูกแล้ว

 

ผลั้วะ!

 

            และก่อนที่ไอเวรนั่นจะทำอะไรไปมากกว่านั้น หมัดหนักๆ ของมาร์คก็พุ่งตรงเข้าไปเสยหน้าอุบาทว์ๆ ของไอโรคจิตคนนั้นทันที

 

“ไอเชี่ยเอ้ย!” เสียงทุ้มสบถดังลั่นพร้อมรัวหมัดไม่หยุด โชคดีที่เวลาแบบนี้ไม่ค่อยมีใครอยู่ที่สวนสาธารณะแล้ว ทำให้ไม่มีใครมาเห็นเหตุการณ์นี้นอกจากแบมแบม

“พ... พี่มาร์ค พอแล้ว” ร่างเล็กทำใจกล้าเดินเข้าไปใกล้และเอ่ยบอกมาร์ค ซึ่งนั่นก็ทำให้คนตัวสูงหยุดการกระทำนั้นทันที พร้อมๆ กับคนแปลกหน้าที่ลุกขึ้นพร้อมใบหน้าบวมช้ำ

“คราวหลังอย่ามายุ่งกับคนของกูอีก”

“กูฝากไว้ก่อนแล้วกัน” ใบหน้าบวมช้ำขบสันกรามแน่น ก่อนจะเดินหายไปจากบริเวณนั้น

 

            แบมแบมตัวสั่นหงกอยู่ข้างหลังมาร์ค คนเป็นพี่จับร่างเล็กหันซ้ายขวาเพื่อให้แน่ใจว่าไม่เป็นอะไร มือหนาเลื่อนมาลูบผิวแก้มใสเบาๆ ดวงหน้าคมฉายชัดให้เห็นถึงความเป็นห่วง

 

“ฮึก...”

 

หยาดน้ำใสไหลออกมาจากดวงตากลมพานทำให้มาร์คทำอะไรไม่ถูก แต่ก็ตัดสินใจดึงคนตัวเล็กตรงหน้าเข้ามาไว้ในอ้อมกอดของตนเอง มือเล็กของแบมแบมกำเสื้อของมาร์คเอาไว้แน่น ใบหน้าหวานซุกเข้ากับบ่ากว้างพร้อมร้องสะอื้นออกมาอย่างไม่อายใคร

 

กลัวมากจริงๆ...

 

“ไม่เป็นไรแล้ว... ไม่ร้องนะ”

 

            เสียงทุ้มพูดกระซิบข้างหูก่อนจะลูบหลังของเด็กน้อยในอ้อมกอดเบาๆ

 

            พี่มาร์คไม่รู้หรือไง...

 

            ว่าคำพูดปลอบโยนที่อ่อนโยนแบบนั้นมันทำให้แบมแบมร้องไห้ออกมาหนักยิ่งกว่าเดิมเสียอีก...

 

           

“เดี๋ยวไปส่งนะ”

“อื้อ...”

 

            มาร์คพาร่างของคนตัวเล็กซ้อนดูคาติคันเดิมขี่มาส่งถึงบ้าน เอาจริงๆ มาร์คเดินขึ้นมาส่งแบมแบมถึงห้องนอนเลยด้วยซ้ำไป

 

“เอ่อ.. พี่มาร์ค”

“หือ”

“ขอบคุณมากๆ จริงๆ นะครับ แบมไม่รู้ว่าพี่มาได้ไง แต่...ต...แต่...”

“ไม่ต้องพูดแล้ว ไม่ต้องร้องแล้วด้วย” นิ้วโป้งของร่างสูงถูกส่งไปเกลี่ยน้ำตาที่หยดแหมะออกมาอีกครั้ง

“อือ...”

“กลับละ นอนพักดีๆ”

“ด.. เดี๋ยว”

“ว่าไง”

“แผลพี่...” แล้วแบมแบมก็ชี้ๆ ไปที่แก้มของมาร์คที่มีรอยเล็บข่วน กับตรงมุมปากที่ฟกช้ำและมีเลือดเล็กน้อย

“อันนี้แมวข่วน ไปช่วยแมวมา จริงๆ มีนี่ด้วย” แล้วมาร์คก็ยกแขนให้ดูเผยให้เห็นแผลตรงข้อศอกและรอยกรีดเป็นทางยาว

“โดนอะไรมา...”

“ช่วยแมว อันนี้ตกจากต้นไม้แล้วรั้วมันขูด”

“เดี๋ยวแบมทำแผลให้”

“ไม่เป็นไร ไปอาบน้ำเถอะไปจะได้เข้านอน”

“ไม่เป็นไรฮะ เดี๋ยวแบมรีบทำแผลให้”

“งั้นเดี๋ยวนั่งรอ ไปอาบน้ำ...”

“จะไล่แบมไปอาบน้ำทำไมนักหนาเล่า...”

“เมื่อกี้เห็นว่าไอเชี่ยนั่นจับแก้ม ไม่ชอบ ไปล้างออก”

“อะ...”

 

            และเหตุผลของพ่อคุณก็ทำให้แบมแบมต้องเข้ามาชำระร่างกายอยู่ในห้องน้ำเป็นที่เรียบร้อย

 

            ไม่นานนักคนตัวเล็กก็เดินตัวหอมฟุ้งออกมาจากห้องน้ำ มาร์คเกือบหลุดขำออกมากับรอยปะแป้งที่อยู่บนแก้มป่องๆ ทั้งสองข้าง แต่ก็ต้องพยายามกลั้นขำเอาไว้อย่างสุดความสามารถ ดวงตาคู่คมมองตามแบมแบมที่เดินไปหยิบกล่องพยาบาลมาจากโต๊ะทำงาน แล้วก็มาทรุดตัวลงนั่งอยู่ข้างๆ มาร์คที่นั่งอยู่บนเตียงนอนของเจ้าของห้อง

 

            ใบหน้าน่ารักทำหน้าเหยเกตอนเห็นแผลที่แขนของรุ่นพี่แต่ก็ยังพยายามทำแผลให้จนเสร็จ จริงๆ แล้วแผลตรงแขนมันไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้นหรอก รอยขูดก็ไม่ได้ลึกมาก แต่เลือดมันออกเยอะเฉยๆ เท่านั้นเอง

 

            แบมแบมใช้สำลีชุบน้ำเกลือเช็ดทำความสะอาดแผลแมวข่วนบนหน้าของมาร์คและตรงมุมปากที่โดนต่อย ก่อนจะเปลี่ยนเป็นสำลีชุบยาแล้วเอามาแต้มน้อยๆ ตรงแผล มือเล็กยกขึ้นมาพัดๆ ให้ยาซึมเข้าแผลจนมันแห้งสนิท เมื่อเสร็จแล้วก็จัดการยัดสำลีใช้แล้วลงไปในถุงพลาสติกเพื่อจะนำเอาไปทิ้ง แบมแบมปิดกล่องพยาบาลลงและกำลังจะลุกเอาไปเก็บ ทว่า

 

            มือหนาของมาร์คดึงให้คนตัวเล็กนั่งลงบนเตียงอีกครั้ง นิ้วมือหนาไล้วนไปมาบนข้อมือที่มีรอยแดงจางๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาจ้องมองใบหน้าหวานของเด็กหนุ่มตรงหน้าที่เริ่มขึ้นสีระเรื่อ มาร์คยกริมฝีปากขึ้นยิ้มเล็กน้อยก่อนจะยื่นหน้าไปกดจมูกโด่งลงบนแก้มนิ่มน่าฟัดของคนตรงหน้า

 

“พี่มาร์ค!

“หมั่นเขี้ยว”

“อะ...”

“จำแต่เรื่องดีๆ ก็พอแล้ว” ว่าจบมือหนาก็ยกขึ้นมาลูบผมของเด็กน้อยที่นั่งเอ๋อไปเรียบร้อย

“ขอบคุณมากที่ทำแผลให้ ไปนะ”

 

            มาร์คเดินยิ้มกริ่มออกมาจากห้องนอนแล้วปล่อยให้เจ้าของห้องนั่งเงิบอยู่อย่างนั้นนั่นแหละ

 

            จะว่าไป...

 

            แก้มเด็กนี่มันหอมจริงๆ นะ





>>TALK<<

สวัสดีค่าาา มาแล้วววว

ดราม่าเฉยเลย งงตัวเองเหมือนกัน555555555555555555555

แต่ก็นั่นล่ะค่ะ เดี๋ยวจะเริ่มมีจุดเหวี่ยงเล็กๆน้อยๆ แล้วนะ อิอิ

แต่ยังยืนยันคำเดิมค่ะว่าฟิคเรื่องนี้เป็นฟิคใสใสวัยขบเผาะโน๊ะ

เห็นมะขนาดน้องเกือบโดนลวนลามยังมีหวานให้ตบท้าย ฮ่าๆๆ


ขอบคุณทุกคอมเม้นท์นะคะ และรบกวนคอมเม้นท์และโหวตเป็นกำลังใจให้กันต่อไปน้าาา (人・㉨・)♡

และอย่าลืมไปเล่นแท็กฟิคนะคะ #สูตรรักมบ ร้างมากกก อยากอ่านมากก ฮ่าๆๆ รอรีอยู่นะคะ


รัก ♡

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 190 ครั้ง

1,360 ความคิดเห็น

  1. #1348 YanisaCH (@YanisaCH) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 12:46
    แอบไปหอมแก้มเค้าาาา
    #1348
    0
  2. #1313 Spices_smile (@igot7ibambam) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2562 / 11:15
    เขินนนนนน
    #1313
    0
  3. #1231 Oppa (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 เมษายน 2561 / 07:29
    พี่มาร์คไม่ได้นะ ผิดผีแล้วให้แม่มาขอน้องแบมเลย อิอิ
    #1231
    0
  4. #1183 taffy (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2560 / 21:35
    ได้เหรอมาร์คมาหอมแก้มแบบนี้ก็ได้เหรอ
    #1183
    0
  5. #1178 Kam~Red Hood~ (@kam-nakthong) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2560 / 08:16
    หมั่นเขี้ยววว ฮื้อออ
    #1178
    0
  6. #1177 เบซัน1402 (@bamvararuk) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2560 / 18:42
    โง้ยยยย ไปหอมแก้มน้องได้ไงเป็นแฟนน้องหรอห้ะ55555
    #1177
    0
  7. #1159 ntn.9846 (@nuntanoot) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 เมษายน 2560 / 00:09
    หูยยยยย หอมน้องเฉย
    #1159
    0
  8. #1122 Bam Yien (@aunjung14872) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 เมษายน 2560 / 21:57
    กรี๊ดดดดด แบบนี่เค้าเรียกพูดน้อยแต่ต่อยหนัก มีหงมีหอมแก้ม ฟินไปอีกก
    #1122
    0
  9. #1102 mmkbb14sk (@mmkbb14sk) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 เมษายน 2560 / 07:33
    จากที่เงียบๆนะอิพี่มาร์ค เนียนเลย
    #1102
    0
  10. #1065 _MYYBB (@mellow-aa) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 มีนาคม 2560 / 13:34
    แหมมมมมมม เนียนเนอะะะะ แอบหอมแก้มซะด้วย พัฒนานะคะเนี่ยยย โอ้ยเขิน คุยโทรศัพนานเหมือนแฟนกันเลย จีบน้องอยู่ป่าวเนี่ยเอาดีๆมาร์ค พี่ว่าอาการออกเยอะแล้วนะ คริๆ แต่ก็ขอบคุณนะที่ช่วยน้องไว้ได้ทันอ่า
    #1065
    0
  11. #1021 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 มีนาคม 2560 / 16:18
    ดีจังที่พี่มาร์คมาช่วยน้องไว้ได้ทัน แถมได้กำไรจากน้องไปอีกนะ
    #1021
    0
  12. #1013 yongjaeye (@yongjaeye) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 มีนาคม 2560 / 00:10
    อิพี่มาร์คคนเย็นชา เงียบๆไปไหนแล้ววว
    #1013
    0
  13. #964 ojay2 (@Ojay) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:01
    น่ากลัววว ดีนะมาร์คมาช่วยทัน แต่มาร์คแกแตะอั่งน้องงงงงง หมั่นเขี้ยวแล้วหอมแก้มคือไร เขินนนนนนนนนนน หื้ออออออออ
    #964
    0
  14. #934 ana julia (@anajulianovela) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2560 / 19:07
    โลกนี้ช่างอันตราย ขนาดสวนโซนคฤหาสน์น้องยังเจอโรคจิตได้
    #934
    0
  15. #876 ATENNILE (@ATENNILE) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 มกราคม 2560 / 20:53
    แก้มเด็กหอมมากมั้ยยะเจ้ามาร์ค มาหอมแก้มลูกชั้นทำไมหวงนะ 5555
    #876
    0
  16. #873 shierichi (@shierichi) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 มกราคม 2560 / 18:22
    กริ๊ดดดดดดดด อิพี่มาร์คหอมแก้มแบบอี๊กกกกกกก
    #873
    0
  17. #813 donstop_canstop (@donstop_canstop) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 มกราคม 2560 / 00:23
    อิมาร์คคคคคคค คนของกูว่าพลีคแล้วเจอกหอมแก้มนี่พลีคก่าวอีกอะ
    #813
    0
  18. #791 BloodA93 (@BE-LIDA08) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 09:24
    พี่ม้าคคคคค หอมแก้มน้องแบบนี้ได้ไงงือออออ
    #791
    0
  19. #779 Snoopyol (@ploymp) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 มกราคม 2560 / 13:03
    อร้ายยยยยยยย เขาหอมแก้มกันค่ะแมม่
    #779
    0
  20. #667 Vagabond Picha (@vagabondnue) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2559 / 22:20
    เดี๋ยวววว คนเงียบคนซึนหายไปไหน
    #667
    0
  21. #629 Mewbralee (@Mewbralee) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2559 / 12:55
    มีความเนียน มีความพูดเยอะขึ้น5555
    #629
    0
  22. #628 คนแมนซังนัมจา~ (@arada_jsm) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2559 / 23:29
    แหมมมมมมม+++ อิพ่อคนเนียน อยากเบะปากเป็นรูปหัวใจใส่จริงจริ้งง เหม็นความรักอ่ะค่ะ 555555 (โสดแล้วพาล)
    #628
    0
  23. #590 E'nAnG (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2559 / 23:19
    อิ้วววววววววว พี่ซึนหอมแก้มเด็กเว้ยยย เนียนๆทำเป็นหมั่นเขี้ยวเป็นไงล่ะเริ่มหลงเด็กแล้วล่ะสิ เขินตรงบอกว่าไม่ชอบให้ใครมาจับแก้มน้องนี่แหละอิคนขี้หวงเอ้ย><
    #590
    0
  24. #505 mai_maylody (@pannidana) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2559 / 16:39
    ตกลงใครจะรุกใครกันแน่คะ พี่มาร์คมีหวงแยมด้วยย><
    #505
    0
  25. #435 oni (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2559 / 00:04
    หวังว่าแบมจะไม่เจอคนโรคจิตอีกเเล้วนะ

    พี่มาร์คมาช่วยดีใจจังเลยค่ะ ถ้าให้ดีก็น่าจะแจ้งความให้ตำรวจจัดการไปเลย
    #435
    0