Sweetheart Recipe [MARKBAM] END

ตอนที่ 7 : SIXTH INGREDIENT

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,222
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 185 ครั้ง
    4 ต.ค. 59

SIXTH INGREDIENT

 

                รถปอร์เช่สีดำสนิทถูกขับมาจอดเทียบท่าด้วยฝีมือของคนขับหน้าหล่ออย่างมาร์ค ดวงตาคู่คมจ้องมองเข้าไปภายในบ้านหลังนั้นพลางหยิบโทรศัพท์มือถือข้างกายขึ้นมาแล้วจิ้มเข้าไปในแอพพลิเคชั่นสีเขียวคุ้นตา ก่อนจะรัวสติกเกอร์ไปหาใครบางคน จนแล้วจนรอดก็ไม่ได้รับการตอบรับจากฝ่ายตรงข้ามสักที นิ้วเรียวสไลด์ไปยังหน้าจอเบอร์โทรศัพท์แล้วกดโทรออกหาใครบางคน

 

            รอจนคิ้วผูกกันเป็นโบว์แต่ก็ไม่ได้รับการตอบรับจากปลายสาย ทำให้มาร์คต้องตัดสินใจนั่งรอเงียบๆ อยู่ในรถที่แสนจะเงียบเชียบที่แทน

 

Rrrrrrrrrrr

 

          ไม่นานนักโทรศัพท์สีขาวที่วางเอาไว้ก็ดังขึ้นมา หน้าจอขึ้นโชว์เป็นเบอร์ของคนที่เขาเพิ่งจะโทรออกไปเมื่อสักครู่ ทำให้เขาไม่รีรอที่จะกดรับสายทันที

 

[ฮัลโหลครับ? ใครครับ?]

“พี่มาร์ค”

[อ้าว... อ่อ... พี่ผมขอโทษอะ ผมเพิ่งอาบน้ำเสร็จ พี่อยู่ไหนงะ...] เสียงใสแสดงความรู้สึกผิดมาตามสาย

“อยู่หน้าบ้าน”

[โอย... พี่รอผมแปบนะ เดี๋ยวผมรีบแต่งตัวนะ]

“งั้นวางนะ”

[โอเคครับ]

 

            มือหนาส่งโทรศัพท์ของตัวเองให้กลับไปอยู่ตรงคอนโซลรถอีกครั้ง ก่อนจะนั่งรอในรถนิ่งๆ เหมือนเมื่อไม่กี่นาทีก่อนนี้

 

            ใบหน้าหล่อคมคายมองตรงไปยังประตูบ้านที่อยู่เลยจากรถเขาไปไม่กี่เมตร ราวกับกำลังจ้องมองการออกมาของใครบางคนจากบ้านหลังนั้น และไม่นานนักก็ปรากฏร่างคุ้นตาในชุดเสื้อเชิ้ตที่ขาวคลุมทับด้วยสเวตเตอร์สีดำกับกางเกงยีนส์สีซีดที่ดูเหมือนจะเป็นกางเกงตัวเก่งของเจ้าตัวเขาล่ะ

 

            แบมแบมเดินเอาหน้ามาใกล้กับกระจกรถที่ติดฟิล์มเอาไว้ทำให้มองไม่เห็นข้างใน คนเป็นเจ้าของรถหลุดขำออกมาเล็กน้อยก่อนจะเอื้อมมือไปเปิดประตูรถให้

 

“ขอโทษทีพี่ ผมอาบน้ำช้าไปหน่อยงะ” เสียงใสบ่นกระปอดกระแปดใส่ทันทีที่เข้ามานั่งในรถเรียบร้อย

“ไม่เป็นไร” มาร์คตอบกลับก่อนจะเคลื่อนรถออกไปจากบริเวณบ้านด้วยความเร็วที่คงที่

“แล้วไมนี่เอารถยนต์มาอะ”

“ตอนกลางคืนอากาศมันเย็น”

“พี่ขี้หนาวเหรอ?”

“เปล่า”

“อ้าว...แล้วกลัวอากาศเย็นทำไมอะ?”

“กลัวเด็กแถวนี้ป่วย”

 

            โอเค แบมแบมระเบิดตัวเองไปเรียบร้อยแล้วหนึ่งดอก

 

            ดวงตากลมโตมองไปรอบๆ รถคันเท่นี้ กลิ่นของรถที่แบมแบมไม่แน่ใจว่ามันเป็นกลิ่นน้ำหอมปรับอากาศหรือกลิ่นน้ำหอมของคนตรงหน้ากันแน่ แต่ที่รู้ๆ คือโคตรชอบกลิ่นแบบนี้เลย

 

            ใช้เวลาไม่นานนักก็มาถึงร้านเนื้อที่ดูหรูหราเกินกว่าจะเป็นร้านเนื้อย่าง มาร์คหักรถเลี้ยวเข้าไปใช้ที่จอดรถวีไอพีหลังร้านที่ตอนนี้มีรถจอดอยู่เพียงสามคันเท่านั้น ก่อนจะดับเครื่องแล้วออกมาจากรถพร้อมๆ กับแบมแบม

 

            ในหัวของแบมแบมตอนนี้คิดแต่ว่าวันนี้มาร์คโคตรหล่อ ใบหน้าหล่อเหลาถูกฉายชัดกว่าเดิมเพราะผมสีน้ำตาลเทาของเจ้าตัวถูกเซ็ตเสยขึ้นไปแบบเท่ๆ แล้วมันก็โคตรเท่เมื่อมาอยู่กับเสื้อเชิ้ตสีดำที่เจ้าตัวปล่อยชายออกมาแบบสบายๆ กับกางเกงสกินนี่สีดำ

 

“แบมแบม?”

“อ...หะพี่?”

“ถามว่าจะไปได้หรือยัง”

“ไป... ไปดิ ปะ!

 

            ทั้งสองเดินเข้ามาภายในร้านที่มีคนอยู่เสียแน่นร้าน ควันจากเตาย่างเนื้อลอยโขมงอยู่แทบทุกบริเวณ มาร์คเดินตรงเข้าไปยังเค้าท์เตอร์ที่อยู่ไม่ไกลจากประตูมากนัก

 

“สวัสดีค่ะคุณมาร์ค ห้อง VIP07 ค่ะ”

 

            ร่างสูงพยักหน้ารับคำก่อนจะคว้าข้อมือของแบมแบมแล้วพาเดินผ่านโซนปกติเข้ามายังบริเวณที่มีแต่โถงทางเดินกับห้องที่อยู่ขนาบสองข้างทางอีกประมาณสิบห้อง มาร์คพาแบมแบมมาหยุดอยู่ตรงหน้าห้องที่มีป้ายติดไว้ว่า VIP07 ก่อนจะผลักประตูห้องนั้นเข้าไปทันที

 

“มาสักทีนะมึง เอาเว้ยยย เริ่มย่างงง” เสียงของแจ็คสันดังลั่นขึ้นทันทีที่มาร์คเปิดประตูเข้ามา พร้อมบรรดาพลพรรคที่เริ่มลงมือย่างเนื้อตามที่มันบอกจริงๆ

 

            แล้วไอพวกนี้ก็รู้ดีเหลือเกินที่เหลือที่นั่งเอาไว้สองที่ติดกันเนี่ย!

 

            แบมแบมต้องทรุดตัวลงนั่งข้างๆ มาร์คอย่างช่วยไม่ได้ มือเล็กเอื้อมไปรับจานเนื้อมาจากยองแจที่นั่งอยู่ข้างๆ กัน ก่อนจะเริ่มลงมือคีบเนื้อไปย่างทันที

 

            บรรยากาศการกินไม่ได้เงียบอย่างที่ทุกคนคิด เพลงจังหวะสุดตื๊ดถูกเปิดเสียงดังจนหลายๆ คนคิดว่ากำแพงห้องอาจจะแตกได้ และถึงจะเป็นอย่างนั้น แจ็คสันกับยูคยอมมันก็ยังคุยกันไม่หยุดอยู่ดี ยองแจก็ตีกันกับแจ็คสันตลอดเพราะหมอนี่มันแย่งเนื้อที่ยองแจย่างไปแทบทุกชิ้น ส่วนแจบอมกับจินยอง... สองคนนี้เอาแต่สวีทกันจนเนื้อหวานยังกับลูกชุบ

 

            ส่วนมาร์คและแบมแบม... คือจะบอกว่ามาร์คแทบจะไม่ได้กินเลยเพราะเอาแต่คีบให้เด็กกินจุนี่กินตลอด พอบางครั้งคิดว่าเอาให้เยอะแล้วและกำลังจะกินในส่วนของตัวเองบ้าง ไอเด็กคนข้างๆ นี่มันก็สะกิดแล้วสะกิดอีก

 

            มาร์คเลยแบบ กูไม่กินแม่งละครับ...

 

“ไอบีมึงเอาทีเด็ดมา” แจ็คสันเดินไปปิดเพลงก่อนจะพูดขึ้นทำเอาทุกคนงงกันหมด

“จัดไปเพื่อน” และแล้วก็กระจ่างแจ้งเมื่อแจบอมกดกริ่งเรียกเซอร์วิสที่ถูกเตี๊ยมกันไว้ตั้งแต่หน้าร้านให้เข้ามา

 

            ของมึนเมาห้าหกขวดถูกเข็นเข้ามาพร้อมๆ กับน้ำแข็งอีกสามถัง เด็กๆ ปีหนึ่งสามคนได้แต่มองตามตาปริบๆ เพราะไม่ประสีเรื่องพวกนี้เลยสักนิด

 

“พี่ พวกผมไม่กินนะเว้ย” ยองแจเอ่ยแย้งขึ้นมา

“ของแบบนี้มันก็ต้องลองกันบ้าง นิดนึงก็ได้ ไม่ชอบก็นู่นครับ น้ำอัดลมนะหนู” ยูคยอมบอกออกมาพร้อมๆ กับที่มือของเจ้าตัวคว้าเอาขวดแรกมาเปิดเรียบร้อย

 

            แบมแบมหันไปมองรุ่นพี่ข้างๆ ที่รับแก้วเครื่องดื่มมาจากมือยูคยอมเป็นคนสุดท้าย เจ้าตัวกระดกเข้าไปอึกใหญ่ก่อนจะวางไว้บนโต๊ะข้างหน้าตนเอง

 

“พี่กินด้วยอ่อ?”

“นานๆ ที”

“แบม...กินกับยองแจไหม” ยองแจที่นั่งอยู่อีกด้านกระซิบถามแบมแบม ก่อนจะชูแก้วในมือที่แจ็คสันบอกมาว่าชงให้แบบอ่อนสุดๆ

“จะลองเหรอ?”

“นยองไปแล้วหนึ่ง” แล้วก็หันไปมองเพื่อนสนิทของตนเองที่กระดกเข้าปากไปแล้วหนึ่งแก้วเรียบร้อย

 

            จนแล้วจนรอดไอรุ่นพี่พวกนี้มันก็หลอกล่อให้น้องๆ กินได้สำเร็จ จริงๆ มาร์คกะจะห้ามไม่ให้เด็กน่ารักที่นั่งข้างๆ เขากิน แต่มันก็ไม่ทันเสียแล้วเมื่อแบมแบมกระดกแก้วของยองแจเข้าปากไปเกือบครึ่ง

 

            แต่แก้วนั้นมันแค่อ่อนๆ ไม่เป็นไรหรอกมั้ง...

 

“ไม่ต้องกินแล้วนะ” เสียงทุ้มหันไปเอ่ยปรามแบมแบมที่ทำหน้าเอ๋อกับรสชาติของสิ่งแปลกใหม่ไปเรียบร้อย

“แหวะ...”

“อะ...” มาร์คยื่นน้ำอัดลมที่วางอยู่ใกล้ๆ ส่งให้ ซึ่งเด็กน้อยก็ไม่รีรอที่จะกระดกเข้าไปจนหมดทันที แต่ทว่า

“ไอมาร์ค แก้วโค้กที่กูผสมไว้ไปไหนวะ จะเอาไปมอมไอน้องยองแจหน่อย”

“มึงว่าไงนะ”

“แก้วโค้กเนี่ย ที่กูวางไว้นี่ไปไหน คือกูผสมไว้”

“...” มาร์คเบนสายตาไปมองแบมแบมที่ถือแก้วโค้กคามือไว้เป็นคำตอบ

“ชิบหายละ”

“...”

 

            ยูคยอมเสือกผสมไปเยอะด้วยไอชิบหาย...

 

            แบมแบมที่ดูเหมือนจะสติหลุดไปแล้วเงยหน้าขึ้นมองมาร์คตาปรือ ใบหน้าน่ารักขึ้นสีแดงก่ำ ความรู้สึกหนักอึ้งค่อยๆ โจมตีเข้าที่หัวเรื่อยๆ จนควบคุมไม่อยู่ คนตัวเล็กเอนหัวไปพิงกับไหล่กว้างของรุ่นพี่ข้างๆ เพราะไม่สามารถพยุงตัวเองได้อีกต่อไปแล้ว

 

“กูเชื่อละว่าน้องแม่งไม่เคยแดกกันจริงๆ” แจ็คสันพูดขึ้นพร้อมกับมองสภาพของเด็กสามคนที่เมาเป๋ไปแล้วเรียบร้อยโรงเรียนจีน

“แล้วจะบากหน้าพาน้องกลับบ้านได้ยังไงครับสังคม”

“ดึกๆ อาจจะสร่างก็ได้สัส”

 

            ว่าจบไอพวกนั้นมันก็แดกกันต่ออย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว

 

            ไอพวกเวร

 

            มาร์คมองตามไอพวกห่านี่อย่างคาดโทษ แต่พวกมันก็ไม่น่าจะรู้เรื่องแล้วอะจริงๆ แดกไม่ลืมหูลืมตาแล้วครับตอนนี้

 

            คนหน้าหล่อลุกขึ้นยืนเต็มความสูงเพราะอยากเข้าห้องน้ำ แต่ก็ต้องชะงักเมื่อมือเล็กๆ ของรุ่นน้องที่เมาแอ๋อยู่ดันดึงรั้งชายเสื้อของเขาเอาไว้

 

“ม้าคจาปายหนายยยย”

“ไปห้องน้ำ”

“...รีบกลับมาน้า”

 

            มาร์คเดินออกมาจากห้องวีไอพีแล้วตรงไปยังห้องน้ำชายทันที เขาจัดการธุระของตัวเองจนเสร็จแล้วรีบเดินกลับไปยังห้องที่จากมาเพราะกลัวว่าเพื่อนๆ ของเขาจะเล่นอะไรแพลงๆ กับรุ่นน้องอีกน่ะสิ

 

            และเมื่อเปิดประตูมาก็เป็นไปดังคาด เด็กนิเทศปีหนึ่งสามคนนั้นไปนั่งล้อมวงกับไอพวกรุ่นพี่เวรพวกนั้นเรียบร้อยแล้ว รวมถึงแบมแบมด้วยที่ตอนนี้ถือแก้วที่ชงเข้มสุดๆ เอาไว้ในมือ

 

“ม้าคมาแล้ววว” คนตัวเล็กที่หันมาเห็นมาร์คก็วางแก้วเอาไว้แล้วรีบเดินเข้ามาหาทันที

 

            แต่ด้วยความหนักอึ้งในหัวกับสติสัมปชัญญะที่เริ่มจะหายไปทำให้แบมแบมไม่สามารถบังคับตัวเองให้เดินมาจนถึงตัวมาร์คโดยสวัสดิภาพได้ ร่างเล็กโงนเงนไปมาและกำลังจะล้มหน้าทิ่มไปกับพื้น โชคดีที่มาร์ครีบวิ่งเข้ามาช้อนตัวรับเอาไว้ได้ทัน ก่อนจะพยุงพาไปนั่งที่โต๊ะอีกตัวที่ว่างๆ อยู่ เพราะในห้องจะมีโต๊ะญี่ปุ่นตัวใหญ่อยู่สองตัว พวกเขามีกันแค่เจ็ดคนทำให้ใช้โต๊ะไปแค่ตัวเดียวเท่านั้น

 

“ม้าคค.. ง่ำๆ...”

“เด็กขี้เมา”

“แบม...แบมม่ายมาวววว”

“ขี้เมา”

“ม้าคแหละมาววว”

“มาร์คเมาที่ไหน” เชื่อเถอะว่าใครมาได้ยินที่มาร์คกำลังคุยกับเด็กน้อยคนนี้อยู่ตอนนี้ต้องเงิบกันเป็นแถวเพราะประโยคนี้แน่ๆ

“งืม...ง่วง”

“ง่วงก็นอน”

“ยืมหล่ายยย” ว่าไม่พอยังเอามือไปปัดๆ ตรงบ่ากว้างของมาร์คอีก ก่อนจะเอนหัวของตัวเองไปนอนพิงอย่างสบายใจทันที โดยไม่เปิดโอกาสให้มาร์คได้ปฏิเสธเลยแม้แต่น้อย

 

            และเวลาก็ล่วงเลยมาถึงสี่ทุ่มกว่า เด็กๆ สามคนไม่มีท่าที่ว่าจะสร่างเมาในขณะที่รุ่นพี่สี่คนนี้ยังกินได้อีกสบายๆ แต่ในเมื่อเด็กมันไม่ฟื้นมันก็ต้องหาทางออกแล้วล่ะ

 

Rrrrrrrrrrr

 

            รุ่นพี่สี่คนสะดุ้งโหยงเมื่อมีเสียงโทรศัพท์ของใครบางคนดังขึ้น เมื่อมองสำรวจจนเรียบร้อยก็พบว่าเป็นโทรศัพท์ของเด็กที่หลับปุ๋ยอยู่ข้างๆ เขานี่เอง

 

“ไอมาร์คมึงรับเลย”

“เออ มึงรับเลย”

 

            ทำให้มาร์คไม่มีทางเลือกนอกจากกดรับสายที่ขึ้นชื่อโชว์ว่าแม่

 

“ยอโบเซโย”

[อ้าว... แบมแบมล่ะจ๊ะ?] เสียงปลายสายแปลกใจเล็กน้อย ก็แน่ล่ะ ปกติเธอคุยกับลูกเป็นภาษาไทยตลอด พอมีคนมารับสายเป็นภาษาเกาหลีก็เลยแปลกใจ

“น้องเมาอะครับ ขอโทษทีนะครับ”

[อุ๊ยตาย... ขอโทษอะไรกันจ๊ะ แสดงว่าลูกแม่โตแล้วสิเนี่ย]

“...”

[แล้วแบมจะกลับบ้านไหวไหมเนี่ย หนูใช่คนที่มารับน้องไปเมื่อเย็นหรือเปล่าจ๊ะ?]

“ครับ”

[ยังไงรบกวนพากลับมาส่งที่บ้านด้วยนะจ๊ะ เดี๋ยวแม่บอกแม่บ้านเอาไว้ให้ พอดีแม่จะไม่อยู่บ้าน]

“ได้ครับ ผมจะจัดการให้”

[จ้า... ขอบคุณนะจ๊ะ]

“ไม่เป็นไรครับ”

 

            มาร์คลดระดับโทรศัพท์ลงแล้วเอามันกลับไปวางไว้บนโต๊ะเหมือนเดิม พวกตัวเสือกทั้งหลายที่นั่งตั้งใจฟังบทสนทนาอยู่ก็รีบเปิดการ์ดถามทันที

 

“ใครวะ เขาว่าไง”

“แม่น้อง”

“เขาว่าไง ด่าปะ”

“บอกให้พาไปส่งเฉยๆ”

“โล่งอก...”

“งั้นเรากลับกันเลยดีกว่าว่ะ ต้องพาเด็กเมาทั้งหลายไปส่งด้วย”

“เออ งั้นแยกย้าย”

 

            บรรดารุ่นพี่สามคนต่างช่วยกันพยุงน้องอีกสองคนขึ้น พร้อมๆ กับมาร์คที่สะกิดปลุกเด็กขี้เมาข้างๆ ให้ตื่นขึ้นมา

 

“แบม ตื่น”

“งือ...” เสียงงอแงดังออกมาจากปากเล็กนั่นเล็กน้อย แต่เจ้าตัวก็ยอมเปิดเปลือกตาขึ้นแต่โดยดี

“หายเมายัง”

“ปวดหัว... แบมปวดหัวอ่า...”

“กลับบ้าน เดี๋ยวไปส่ง”

 

            มาร์คเดินพยุงแบมแบมออกมาจากร้านโดยผ่านทางประตูหลังร้านพร้อมๆ กับเพื่อนๆ ที่แบกเด็กขี้เมาอีกสองคนมาด้วยเช่นกัน พวกเขาบอกลากันเล็กน้อยก่อนจะแยกย้ายไปขึ้นรถของตัวเอง

 

            ร่างสูงจัดการพาเด็กน้อยไปนั่งข้างคนขับก่อนจะคาดเข็มขัดนิรภัยให้เรียบร้อย ส่วนตัวเองก็เดินอ้อมไปฝั่งคนขับแล้วจัดการสตาร์ทเครื่องยนต์แล้วออกตัวไปทันที

 

            ไม่นานนักมาร์คก็ขับรถมาจอดเทียบอยู่ที่บริเวณหน้าบ้านหลังใหญ่ของคนที่ยังนอนหลับอยู่ข้างๆ คนพี่เดินลงจากรถเพื่อไปกดกริ่งหน้าบ้าน ไม่นานนักก็มีหญิงวัยกลางคนมาเปิดประตูให้

 

“มาส่งคุณแบมแบมใช่ไหมคะ เดี๋ยวป้าเปิดประตูให้ค่ะ ขับรถเข้ามาเลย” มาร์คพยักหน้ารับคำและกลับไปที่รถของตัวเอง ก่อนจะขับเข้าไปภายในบ้านทันทีที่ประตูบ้านถูกเปิดออก

 

            คนตัวสูงพยายามสะกิดปลุกให้แบมแบมตื่นแต่ก็ไม่เป็นผล ทำให้เขาต้องแบกเด็กขี้เซาขึ้นหลังเข้ามาภายในบ้านอย่างช่วยไม่ได้

 

“ห้องคุณแบมแบมอยู่ชั้นสองเลยค่ะ ห้องขวาสุด ขาดเหลืออะไรออกมาเรียกได้นะคะ”

“ครับ ขอบคุณครับ”

 

            สองขาแข็งแรงพาคนสองคนมาจนถึงห้องนอนสีม่วงอ่อนๆ ของในห้องถูกตกแต่งด้วยโทนสีขาวและสีดำทั้งหมด มาร์คพาร่างของคนตัวเล็กให้ไปนอนอยู่บนเตียงกว้างก่อนจะจัดท่านอนให้เรียบร้อย พร้อมกับถอดรองเท้าผ้าใบของเจ้าตัวออกแล้วเอาวางไว้บนพื้นข้างๆ เตียง เมื่อเสร็ตก็คว้ารีโมตแอร์มากดเปิดให้แอร์ภายในห้องทำงาน

 

“งือ...”

“ไง”

“แบมปวดหัว...” มือหนาเอื้อมไปแตะที่หน้าผากเด็กน้อยก่อนจะสัมผัสได้ถึงความร้อนที่แผ่ออกมาจากผิวหนัง

“เดี๋ยวมา”

 

            มาร์คเดินออกมานอกห้องแล้วเดินตามหาคุณแม่บ้านคนเมื่อสักครู่ก่อนจะขอยาลดไข้กับน้ำเปล่า ไม่นานนักเขาก็เดินกลับเข้ามาในห้องพร้อมกับของทั้งสองที่ขอมา

 

“แบมแบม”

“อือ...”

“ลุกมากินยา”

“งะ”

“ลุก เร็วๆ”

“ไม่กินไม่ได้อ่อออ”

“ไม่ได้”

“พี่มาร์คคคคคค”

“หายเมาแล้ว ลุกมากินยา”

“แบมปวดหัวน้า”

“ยิ่งต้องกิน ลุก”

 

            สุดท้ายแบมแบมก็ต้องงัดตัวเองขึ้นมานั่งหน้าง้ำหน้างอจนได้ มาร์คยื่นเอายาสองเม็ดในมือพร้อมน้ำหนึ่งแก้วให้คนตรงหน้าที่กินยาด้วยหน้าเหยเก แต่ถ้าไม่ยอมกินนี่ไอรุ่นพี่ตรงหน้าต้องแดกหัวแน่ๆ

 

“ดีมาก” แล้วก็ยื่นมือไปขยี้ผมนุ่มเบาๆ

“นอนนะ”

“อือ”

“ละพี่จะกลับตอนไหน”

“จะกลับแล้ว ให้ยาเด็กเรียบร้อยแล้ว”

“รอแบมหลับก่อนได้เปล่า...?” เสียงใสเอ่ยถามทั้งๆ ที่ยังหลับตาอยู่

“ได้” แล้วก็ทรุดตัวลงนั่งบนเตียงข้างๆ คนที่กำลังนอนหลับตาพริ้ม

 

            มาร์คนั่งมองเครื่องหน้าน่ารักของคนตรงหน้าที่มองได้ไม่รู้เบื่อ เขานั่งมองแบมแบมจนเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ก็ไม่รู้ แต่เขาคิดว่าเด็กตรงหน้านี้ก็คงจะหลับสนิทไปเรียบร้อยแล้ว

 

“ฝันดีนะ”

 

ใบหน้าหล่อโน้มลงไปจนชิดใบหูของคนที่นอนหลับอยู่ก่อนจะกระซิบเบาๆ และเดินออกจากห้องไป โดยหารู้ไม่ว่าคนที่หลับอยู่เมื่อสักครู่กลับลืมตาพรึบทันทีที่เสียงปิดประตูดังขึ้น

 

แบมแบมยกมือขึ้นมาจับหน้าตัวเองแล้วดันเข้าหากันจนปากจู๋ไปหมด ในหัวก็มีแต่เสียงทุ้มๆ ของมาร์คที่กระซิบฝันดีเมื่อสักครู่ลอยล่องเต็มไปหมด

 

แล้วอย่างนี้จะนอนหลับลงได้ยังไงล่ะคืนนี้อะ!






>>TALK<<

สวัสดีค่ะะ เนื้อย่างมาเสิร์ฟแล้ว ฮ่าๆๆๆ

ยัยน้องแบมเมาเฉยเลย ดีนะเมานิดเดียว เมาแล้วไม่เรื้อน ฮ่าๆๆๆๆ

ช่วงนี้มีงานไซน์เยอะ พี่ม้าคนางก็น่ารักเหลือเกิน ออร่ามาร์คแบมอีก ช่วงนี้มีให้ฟินรัวๆ ฮ่าๆ


ยังไงอย่าลืมคอมเม้นท์และโหวตเป็นกำลังใจให้เจนด้วยนะคะ อิอิ ♡´・ᴗ・`♡

และไปเล่นแท็กฟิคกันได้น้าาา #สูตรรักมบ รออ่านมากเลยน้าาา ;__;


รัก

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 185 ครั้ง

1,360 ความคิดเห็น

  1. #1347 YanisaCH (@YanisaCH) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 11:48
    หู้ยยยยไปส่งบ้านนน
    #1347
    0
  2. #1312 Spices_smile (@igot7ibambam) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2562 / 11:10
    ร้ายยยยยย
    #1312
    0
  3. #1246 @R_Jummar (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2561 / 12:44

    ฟินจ้าาา..จิกหมอนชอบๆ

    #1246
    0
  4. #1230 Oppa (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 เมษายน 2561 / 07:16
    พี่มาร์คทำไมต้องอ่อนโยน โอ้ยยยย แบมเป็นไงบ้างลูกก
    #1230
    0
  5. #1193 TattA (@sun036) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2560 / 15:52
    ไม่ต้องหลับแล้วเห้ย!!
    #1193
    0
  6. #1158 ntn.9846 (@nuntanoot) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 เมษายน 2560 / 00:03
    งุ๊ยยยยย
    #1158
    0
  7. #1121 Bam Yien (@aunjung14872) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 เมษายน 2560 / 21:43
    พี่มาร์คอบอุ่นจัง ละมุนมากกกก แล้วแม่แบมไม่อยู่ทำไมพี่มาร์คไม่นอนกับแบมมมมมมม =.,=
    #1121
    0
  8. #1101 mmkbb14sk (@mmkbb14sk) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 เมษายน 2560 / 04:51
    พูดเยอะขึ้นนะอิพี่มาร์ครู้ตัวป้ะเนี่ยยยยยย
    #1101
    0
  9. #1064 _MYYBB (@mellow-aa) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 มีนาคม 2560 / 12:50
    แบมเมาแล้วน่ารักอะ ขี้อ้อนขึ้นไปอี๊กกกกกกกกก มาร์คต้องแพ้ทางแน่นวลลลลล 
    เทคแคร์ประหนึ่งแฟนเลยอะ โอ้ย เขิน 
    #1064
    0
  10. #1020 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 มีนาคม 2560 / 14:27
    ช่วงนี้พระเอกชั้นมีบทพูดเยอะขึ้นนะเนี่ยแต่พูดอยู่กับเด็กดื้อคนเดียวเลยเนอะ
    #1020
    0
  11. #963 ojay2 (@Ojay) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:50
    งื้อออออ น้องเมาแล้วน่ารักกกก คุยกับอิ้พี่มุ้งมิ้งงง น่ารักกกกกกกกกกกกกกกกกก
    #963
    0
  12. #933 ana julia (@anajulianovela) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2560 / 18:55
    พี่มาร์คดี๊ดี~~~
    #933
    0
  13. #875 ATENNILE (@ATENNILE) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 มกราคม 2560 / 20:43
    หวายๆเขินแทน มีมงมีมาร์คมีแบมโอ๊ยพ่อคุณแม่เขินแก้มจะแตก
    #875
    0
  14. #812 donstop_canstop (@donstop_canstop) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 23:36
    อุ๊ยๆๆๆๆ มีฝันดงฝันดีด้วยอะแกร๊รรรรรร
    #812
    0
  15. #778 Snoopyol (@ploymp) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 มกราคม 2560 / 13:02
    งื้ออออออ พี่เขาน่ารักเกิน ไม่ไหวล้าวว
    #778
    0
  16. #730 MBLoveGot7 (@JanejiraSuttan1) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2559 / 13:14
    ละมุนจัง
    #730
    0
  17. #589 E'nAnG (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2559 / 22:59
    ฮืออออออ น้องเมาแล้วน่ารักอ่ะชอบตอนเค้าคุยกันงุ้งงิ้งๆอ่ะน่ารักดีเมื่อจะได้เป็นแหนกันเนี่ยจะฟินรอล่ะนะ 55555555
    #589
    0
  18. #504 mai_maylody (@pannidana) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2559 / 16:19
    ดูแลดีขนาดนี้ คบกันเถอค่ะ อั๊ยยย
    #504
    0
  19. #432 oni (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2559 / 19:45
    น่ารักไม่ไหวจะเคลียทั้งมาร์ค แบมและคุณแม่
    #432
    0
  20. #378 BbpLu1234 (@BbpLu1234) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2559 / 11:29
    ละมุนจังเลยอ่าาาา >//<
    #378
    0
  21. #365 Pookacha (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2559 / 02:12
    ม้าคคคคคคคคคคคคคคคคคคคค แบมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม ไม่ไหวแล้วนะ ฮื้อ เขิน -////-
    #365
    0
  22. #307 DOWNee40 (@DOWNee40) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2559 / 11:23
    อร้ายยย เขินหนักมาก
    #307
    0
  23. #285 Msc' (@msc-miw) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2559 / 22:30
    ชอบบบบบ ชอบเวลามาร์คอยู่กับแบมจัง
    #285
    0
  24. #264 Nalin Tip (@nalinnalar) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2559 / 13:09
    อิอิ.....ฟินจุง
    ชอบพี่มาร์คอ่ะ มีแทนตัวด้วยชื่อด้วยอ่ะ
    #264
    0
  25. วันที่ 23 ตุลาคม 2559 / 10:42
    น่ารักมาก พี่มาร์คเจอคนพิเศษซะละ
    #247
    0