Sweetheart Recipe [MARKBAM] END

ตอนที่ 40 : First Special - 'Cheesecake' [100 per.]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,634
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 55 ครั้ง
    16 มี.ค. 60

First Special

‘Cheesecake’

 

หลายเดือนก่อน

 

            ใครว่าจบมัธยมปลายแล้วมันจะหลุดพ้นจากนรก...

 

            นรกของจริงมันคือช่วงมหาลัยต่างหากล่ะ

 

            ร่างสูงยืนโหนเอนไปตามแรงเหวี่ยงบนรถโดยสารที่แน่นไปด้วยผู้คนตั้งแต่นักเรียน นักศึกษา ยันวัยทำงานก็ต่างมาเบียดเสียดกันอยู่บนรถโดยสารคันนี้

 

            มาร์ครู้สึกหัวเสียไม่น้อยที่ต้องมาขึ้นรถโดยสารที่ไม่สบายตัวแบบนี้ เหตุเกิดก็เพราะก่อนเปิดเทอมอาทิตย์นึงมีไอเพื่อนตัวดีอย่างแจ็คสันน่ะยืมดูคาติลูกรักของเขาไปขี่เล่น แล้วเป็นไงล่ะ ผลลัพธ์ที่ได้คือแจ้งเตือนจากแอพพลิเคชั่นแชทชื่อดังว่าลูกรักของเขายางแตกดังปังและถูกส่งตัวเข้าไปรักษาในศูนย์เรียบร้อย

 

            แต่ก็เอาเถอะ... อีกแค่สองวันก็จะซ่อมเสร็จแล้ว... เวรของกรรมที่ต้องขึ้นรถเบียดๆ นี่มาในช่วงวันแรกของการเปิดเทอมมหาวิทยาลัย

 

            เรียวขายาวค้ำยันร่างของตัวเองเอาไว้รวมถึงร่างของเด็กข้างหน้านี่ด้วย ตัวเตี้ยๆ สูงแค่ประมาณไหล่ของเขานี่ยืนโงนเงนไปมา ที่จับก็ไม่มีเลยต้องอาศัยทิ้งน้ำหนักพิงมาที่ตัวเขาอย่างนี่แหละ

 

            เห็นว่าเรียนที่เดียวกันหรอกนะเลยยอมให้

 

            ไม่กี่อึดใจหลังจากนั้น รถที่แสนจะแน่นอึดอัดนี่ก็จอดเทียบท่าที่หน้ามหาวิทยาลัยของเขาสักที มาร์คแทบจะเดินไหลไปกับประชากรที่เบียดตัวกันแย่งกันออกจากประตูเล็กๆ นั่น... คือจะรีบไปไหนวะครับ ก็ได้ออกเหมือนกันหมดปะ

 

“โอ๊ะ..!

 

            มือหนาเอื้อมไปด้านหน้าไวกว่าความคิดเมื่อเห็นว่าร่างเล็กๆ ตรงหน้านี่ถูกดันและกำลังจะเซล้มลงหน้าทิ่มพื้นในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า มาร์คคว้าแขนเล็กเอาไว้ก่อนจะออกแรงดึงให้เข้ามาหาตัวเอง ประคองร่างของทั้งตนเองและอีกฝ่ายให้ยืนบนพื้นดีๆ เขาสังเกตว่าไอเด็กข้างหน้านี่แอบลอบถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ไม่นานนักรถโดยสารและฝูงชนนับล้านก็สายโต๋หายไปจากบริเวณนั้น

 

            แหม... รีบไปไหนกันเหรอจ๊ะ

 

“ขอบคุณมากนะครั...บ”

 

            คนตัวเล็กตรงหน้าหันหน้ากลับมาหามาร์ค ใบหน้าหวานกับดวงตากลมโตนั่นทำเอาใจเขาเผลอกระตุกไปชั่วครู่ เสียงแหบหวานมีสเน่ห์ที่เอ่ยขอบคุณออกมานั่นมันโคตรน่าฟังสำหรับมาร์ค

 

            แล้วนั่นจะหน้าแดงใส่เขาทำไมวะ!

 

            หลังจากเอ่ยขอบคุณออกมาไอเด็กนี่ก็ใบ้แดกเหมือนกับเขาที่ไม่รู้จะตอบอะไรกลับไป เลยเลือกที่จะเดินลิ่วๆ หนีออกมาจากบริเวณนั้นทันที

 

            เด็กบ้า! มาทำให้เขินไปด้วยได้ยังไงวะเนี่ย!

 

            ขายาวนั่นเร่งฝีเท้าเดินจนไม่ได้รู้ตัวเลยว่าได้ทำอะไรบางอย่างตกไว้บนพื้นตรงหน้าของเด็กปีหนึ่งหน้าตาน่ารักจิ้มลิ้มคนนั้น

 

            ...บัตรนักศึกษาของมาร์คต้วนถูกเด็กคนนั้นเก็บไปแล้ว

 

            มาร์คเดินมาจนถึงหน้าคณะคหกรรมศาสตร์ของตัวเอง มือหนาควานหาบัตรนักศึกษาของตัวเองตามตัวแล้วแต่ก็ไม่เจอ ก่อนจะฉุกคิดขึ้นได้ว่าเดินชนกับใครบางคนเมื่อหลายนาทีที่ผ่านมา ก่อนจะรีบหมุนตัววิ่งกลับไปทางเดิมทันที

 

            ริมฝีปากเรียวหอบอากาศเข้าปอดรัวๆ เพราะใช้แรงไปกับการวิ่งพอสมควร เขากวาดสายตามองไปรอบๆ บริเวณที่หยุดคุยกับเด็กคนเมื่อกี้จนทั่ว แต่ก็ไม่พบกับวี่แววของบัตรนักศึกษาเลยแม้แต่น้อย

 

“ไปไหน”

“ไอมาร์ค”

“..?”

“ทำหน้าเครื่องหมายเควสชั่นมาร์คใส่กูทำไม ทำไรมึงเนี่ย”

 

            มาร์ครู้สึกเหม็นเบื่อในใจทันทีที่เห็นเพื่อนสนิทคนหนึ่งในกลุ่มอย่างคิมยูคยอม บัตรก็หายแล้วยังต้องมาเจอหน้าเด๋อๆ ของไอเพื่อนพูดมากนี่อีก

 

            เสียงทุ้มเอ่ยบอกยูคยอมให้จบๆ ไปว่าบัตรนักศึกษา แต่หลังจากนั้นมันพล่ามอะไรมาเขาก็ได้แค่อือออตอบกลับไป สุดท้ายก็ทนไม่ไหวเดินลิ่วๆ หนีกลับเข้าไปในมหาวิทยาลัย ทิ้งให้ยูคยอมเพื่อนรักวิ่งไล่หลังตามด่าเขาอยู่อย่างนั้นนั่นแหละ

 

            แต่ก็นะ... เขาสนที่ไหน

 

            วันนี้ทั้งวันผ่านไปอย่างน่าเบื่อหน่ายสำหรับมาร์ค หนึ่งคือเพราะต้องมาเรียนทฤษฎีตลอดห้าชั่วโมงเต็ม แน่นอนว่าเขาโคตรจะเกลียดมัน... ถึงจะได้เข้าคลาสทำคุกกี้อีกสองชั่วโมงก็ตาม สองคือบัตรนักเรียนที่สาบสูญไปกับเด็กน้อยคนนั้น... และสาม

 

“ทำหน้าไม่ดีเลยเพื่อน เป็นไรคะพี่มาร์คของน้องง”

“...”

“คือเมินน้องแจ็คอย่างนี้น้องก็เสียใจนะคะพี่มาร์ค”

 

            สามคือไอแจ็คสันเพื่อนเวรที่ทำให้รถเขาพังเนี่ยแหละ

 

            เห็นหน้าแล้วรำคาญหัวใจเหลือเกิน

 

            เดี๋ยวๆ แล้วนั่นอะไรน่ะ... คิมยูคยอมกำลังเดินตรงมาทางนี้เหรอ?

 

            ความบรรลัยขั้นสูงสุดในชีวิตเขาคือเวลาที่ไอสองตัวนี้มารวมตัวกันเนี่ยแหละ

 

            มาร์คมองภาพที่เพื่อนรักสองคนตรงหน้ากอดกันกลมเกลียวแล้วผละมาตบหัวกันอย่างเอือมระอา ก่อนจะตัดสินใจเดินตรงไปยื่นกล่องคุกกี้ที่ทำเอาไว้ให้พวกมันคนละกล่อง มันสองตัวรับไปอย่างสนอกสนใจ แจ็คสันคนไร้มารยาททำเพียงแค่รับกล่องคุกกี้ไปไว้ในอ้อมอก ส่วนยูคยอมที่เป็นคนดีกว่านิดนึงก็เอ่ยขอบคุณเขาพลางถามไถ่เรื่องบัตรนักศึกษา และแน่นอนว่าคำตอบที่ให้ไปคือยังหาไม่เจอ

 

            แจ็คสันบ่นอะไรงึมงำสักอย่างซึ่งเขาไม่ได้สนใจ สองขากำลังจะก้าวออกนำไป แต่ประโยคยาวๆ ที่แจ็คสันพูดต่อมามันก็ช่วยหยุดแรงขาทั้งขาเอาไว้ให้อยู่ฟังก่อน

 

“เพื่อนน้องรหัสกูอะเขาเจอบัตรมึง คือตะกี้น้องยองแจเขาเดินมาส่งกูอะ ละเหมือนเพื่อนน้องเขามาบอกน้องว่าเจอบัตรเด็กคหกรรมปีสองตกอยู่เลยเก็บไว้ให้ น้องมันเห็นกูมานี่ก็เลยพูดๆ ขึ้นมา”

 

            อืม... นานๆ ทีจะทำตัวมีประโยชน์ล่ะนะ

 

“อยู่ไหน”

“ใจเย็นเพื่อนมาร์ค กูบอกน้องให้ไปบอกเพื่อนน้องละว่าเดี๋ยวกูให้มึงไปเอาบัตรที่คณะน้องเขาวันจันทร์”

“คณะ?”

“นิเทศครับเพื่อนมาร์ค”

 

            มาร์คพยักหน้ารับก่อนจะออกเดินอีกครั้ง... ก็ไม่มีอะไรต้องถามแล้วนี่นา

 

            แต่จนแล้วจนรอดไอคู่หูคู่ฮาก็วิ่งตามเขามาจนได้ พวกมันคุยอะไรกันก็ไม่รู้ข้ามหัวไปมา รับรู้แค่เพียงว่าแจ็คสันน่ะบอกว่าจะขอเบอร์น้องคนที่เก็บบัตรมาให้ก็เท่านั้นแหละ

 

            จะใช่เด็กคนที่เจอกันเมื่อเช้าหรือเปล่านะ?

 

 

            วันต่อมามาร์คต้องยืนโยกไปมาบนรถเมล์อีกครั้ง วันนี้เขาอาจจะมาสายไปหน่อยเลยไม่ได้เจอน้องคนนั้น... อ่า จะไปคิดถึงทำไมกันนะ แต่ก็เอาเถอะ หลังจากวันนี้ก็คงจะไม่ได้เจอกันแล้วล่ะมั้ง เพราะเย็นวันนี้ก็ได้ฤกษ์ที่เขาจะไปรับลูกชายสุดที่รักกลับบ้านแล้วล่ะ

 

            จริงๆ จะขับรถยนต์มาเองมันก็ได้นั่นแหละ แต่ตอนเช้าๆ แบบนี้รถมันติดเหลือเกิน แถมยังหาที่จอดในมหาวิทยาลัยยากอีก ถ้าไม่จำเป็นเขาก็ไม่อยากจะขับมันมานักหรอกน่า

 

            ไม่นานหลังจากนั้นมาร์คก็เข้ามาเดินเตาะแตะอยู่ในมหาวิทยาลัยเรียบร้อย เขาเดินสับขาอย่างรีบๆ มุ่งตรงไปยังตึกคณะของตนเอง และเมื่อสองขาพาร่างสูงมาหยุดอยู่ที่หน้าตึกคณะแล้วก็มีเสียงแจ้งเตือนจากแอพพลิเคชั่นสีเขียวๆ เสียพอดิบพอดี

 

WangJ: อยู่ไหนครับคุณชาย?

MARK: หน้าคณะ

WangJ: ไปสายนะมึงอะ

WangJ: นี่เบอร์น้องเขา กูขอมาให้ละ

 

            มาร์คขมวดคิ้วมองหน้าจอที่เปิดหน้าแชทค้างกับเพื่อนไว้ นิ้วเรียวจิ้มไปยังเบอร์โทรเบอร์นั้นก่อนจะกดเมมเอาไว้ภายในเครื่องด้วยชื่อบัตรนักศึกษา

 

            จ่ะพ่อคุณ

 

            ไม่นานหลังจากนั้นแอพพลิเคชั่นเดิมก็มีแจ้งเตือนขึ้นว่าเข้าได้เพิ่มเพื่อนใหม่ผ่านทางโทรศัพท์เรียบร้อย รายชื่อใหม่ที่เด้งขึ้นมาทำเอามาร์คแปลกใจไปเล็กน้อย ดิสเพลย์ถูกตั้งเป็นรูปของเจ้าของบัญชีที่ทำหน้าน่ารักๆ ใส่กล้องอยู่ เขากดจิ้มเข้าไปดูในรายชื่อก่อนจะพบว่าเด็กคนนี้ใช้ชื่อว่า BAMX2

 

            อืม... งั้นเปลี่ยนที่เมมเบอร์ไว้ในเครื่องเป็นน้องแบมก็แล้วกันเนอะ

 

 

            วันต่อมามาร์คตื่นแต่เช้าเพื่อเข้าครัวทำขนม... อืม ก็แค่อยากลองตื่นมาทำบราวน์นี่สูตรใหม่น่ะ ไม่มีอะไรสักหน่อยนี่

 

            กลิ่นบราวน์นี่ฟุ้งไปทั่วครัวในบ้านใหญ่ทันทีที่มาร์คหยิบถาดออกมาจากเตาอบ เขาจัดการแงะมันออกมาจากพิมพ์รูปแมว ก่อนจะจัดการบีบไอซ์ซิ่งเพื่อตกแต่งให้เป็นตา จมูก และปากเล็กๆ...

 

            แล้วทำไมตอนทำต้องไปนึกถึงหน้าของเด็กคนนั้นในดิสเพลย์ไลน์ด้วยล่ะเนี่ย

 

            เมื่อเสร็จเรียบร้อยมาร์คก็จัดการแพ็คบราวน์นี่น่ารักๆ สองชิ้นลงไปในกล่องกระดาษสีครีม กะว่าจะเอาไว้ให้เด็กนั่นตอนเอาบัตรคืน...

 

            เป็นการตอบแทนอะนะ

 

            แต่ถ้าท้องเสียขึ้นมามันก็อีกเรื่องแล้วกัน

 

 

พักเที่ยง

 

MARK: ผมเป็นเจ้าของบัตรที่คุณเก็บได้

MARK: อยู่ไหนครับ จะไปเอาบัตร

 

            มาร์คกดส่งข้อความด้านบนไปหาเด็กที่เก็บบัตรของเขาได้ ช่วงครึ่งวันที่ผ่านมาก็ได้แจ็คสันที่พูดมากตั้งแต่เช้าเพื่อจะเล่าเรื่องราวของเด็กที่ชื่อแบมแบมนี่ให้เขาฟัง เอาตรงๆ คือถ้าเขาไม่ด่ามันคงโดดเรียนเข้ามานั่งเล่าให้ฟังต่อในคลาสเรียนทฤษฎีตลอดสามชั่วโมงของเขาแน่ๆ

 

            รอไม่นานนักก็มีเสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์เครื่องหรู มาร์คยกมันขึ้นมาดูก่อนจะพบว่าเป็นข้อความตอบกลับจากเด็กคนนั้นนั่นเอง

 

BAMX2: ตอนนี้ซื้อของอยู่ในมินิมาร์ทอะครับรุ่นพี่

BAMX2: เดี๋ยวจะไปหาที่นั่งตรงสวนนิเทศอะครับ รุ่นพี่ไปเจอกันที่นั่นก็ได้

 

            เขาอ่านมัน... แต่ไม่ได้พิมพ์อะไรตอบกลับไป ทว่าใบหน้าหล่อเหลานั่นกลับมีรอยยิ้มเล็กๆ ประดับอยู่จางๆ โดยที่เจ้าตัวก็ไม่รู้ตัวเหมือนกันน่ะนะ

 

            มาร์คคว้ากระเป๋าเป้ของตัวเองขึ้นสะพายพาดบ่าข้างหนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจลุกจากที่นั่งเพื่อเดินออกไปหาบรรดาเพื่อนๆ (ที่น่ารำคาญสำหรับเขา) ที่มารอกันอยู่หน้าตึกคณะของเขาเรียบร้อยแล้ว

 

“พี่มาร์คคะ”

“..?”

“ค... คือ วันนี้ซอลฮยอนเข้าคลาสทำขนมมา เลยทำคุกกี้ข้าวโอ๊ตมาให้พี่มาร์คลองชิมน่ะค่ะ”

“...”

“รับไปด้วย... นะคะ”

“...ไม่ล่ะ โทษที”

“ท... ทำไมล่ะคะ”

“ไม่อยากกิน”

 

            คำพูดรุนแรงแทบอยากจะทำให้หญิงสาวร้องไห้ออกมาเสียตรงนั้น แต่คนอย่างมาร์คน่ะเหรอจะสนใจ เขาทำแค่เพียงยักไหล่น้อยๆ ก่อนจะเดินเลี่ยงตัวเองออกมาจากบริเวณนั้น

 

            เมื่อมาถึงหน้าตึกก็ต้องทำหน้าบูดออกมาอีกครั้งเมื่อเจอเพื่อนฝูงอยู่กันพร้อมหน้า ทั้งไอแจบอม แจ็คสัน และยูคยอม

 

“มาสักทีคุณชาย”

“ชักช้าสัส”

“ไปๆ หิวข้าวจะตายห่าแล้ว นิเทศจะมีอะไรอร่อยๆ กินไหมน้า...”

“อาหารอาจจะไม่เด็กแต่เด็ก... โอ้ย! ไอเชี่ยบีตบหัวกูทำไม” ยูคยอมโวยวายลั่นเมื่อแจบอมโบกมือมาฟาดเข้ากลางกบาลเขาเสียเต็มรัก

 

            หัวกูไม่หลุดกระเด็นไปรวมกับบอลที่ไอพวกชมรมฟุตบอลเตะๆ กันอยู่นั่นก็ดีเท่าไหร่

 

“รำคาญ หุบปากแล้วเดินเงียบๆ ทีดิ๊มึงอะ”

 

            แจ็คสันอาสารับหน้าที่พาเดินหาแก๊งของน้องรหัสเขาเอง แต่ให้ตายเถอะ ทั้งมหาลัยนึกคึกจะมาอยากกินข้าวที่โรงอาหารนิเทศอะไรกันวันนี้วะ คนแบบเยอะมาก เยอะจนแทบจะขี่หลังกันแดกข้าวแบบกายกรรมอยู่แล้ว กูจะบ้าตาย

 

“เพื่อนๆ ครับ หวังแจ็คสันคิดว่ามื้อนี้พวกเราคงต้องฝากท้องไว้กับมินิมาร์ทคณะนิเทศแล้วล่ะครับ”

 

            สุดท้ายแล้วพวกเขาก็มีถุงขนมจากมินิมาร์คอยู่ในมือคนละถุงหลังจากที่เข้าไปเลือกกันมานานมาก แจ็คสันยังคงทำหน้าที่เพื่อนที่ดีด้วยการเดินนำเพื่อนๆ ไปยังสวนนิเทศที่เจ้าตัวคิดว่าน่าจะมีที่นั่งว่างอยู่... แต่ว่าผิดถนัดเมื่อโต๊ะหินอ่อนทุกโต๊ะถูกจับจองไปหมดแล้ว

 

            แต่เหมือนแต้มบุญของแจ็คสันมันยังคงมีอยู่บ้าง สายตาคมดุจเหยี่ยวมองไปเห็นออร่าความน่ารักของแก๊งน้องรหัสกระแทกเข้าเบ้าเสียก่อน

 

“โอ๊ะ นู่นไง น้องๆ อยู่นั่น”

 

            เพื่อนๆ ทั้งสามชีวิตของแจ็คสันหันหน้าไปทิศทางเดียวกันโดยมิได้นัดหมาย แน่นอนว่าออร่าความน่ารักของสามคนที่โต๊ะนั่นก็กระแทกเข้าเบ้าพวกเขาเต็มๆ เช่นกัน

 

            โดยเฉพาะมาร์คด้วยที่โดนเอฟเฟคต์จากเด็กแบมแบมมากที่สุด... แต่ก็ดันเก็บอาการได้เก่งมากที่สุดเช่นกัน ต่างจากแจบอมที่...

 

“เชี่ย น้องที่หน้าเหมือนแมวนั่นโคตรน่ารัก!

 

            นั่นล่ะฮะ

 

            แน่นอนว่าความหน้าด้านของแจ็คสันทำให้มันเดินลั้นลาตรงดิ่งเข้าไปทางโต๊ะของน้องๆ เรียบร้อย และแน่นอนว่าการมาเจอโดยบังเอิญแบบนี้ต้องทำเนียนสร้างสถานการณ์สักหน่อย

 

“อ้าว น้องยองแจ” ร้องอ้าวไว้ก่อนจะได้เหมือนบังเอิญมาเจอ

 

            บอกเลยว่าศึกษามาดี

 

            การปรากฏตัวของพ่อหนุ่มสุดฮอตสี่คนของมหาลัยเป็นที่ฮือฮาของคนในบริเวณนั้นมาก บางคนนี่ถึงขั้นหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปเลยนะ เว่อร์วังสุดอะไรสุด

 

            แถมยังเดินตรงไปหาเด็กสามคนที่ทุกคนยกให้เป็นสมบัติของคณะนิเทศไปเป็นที่เรียบร้อยนั่นอีก!

 

            แล้วไหนจะการที่มาร์คต้วนออกมาป้วนเปี้ยนที่คณะอื่นนอกจากคหกรรมอีก!

 

            มันน่าเหลือเชื่อเกินไปแล้ว!

 

“พี่แจ็คสัน? มาทำไมครับ?” เป็นเสียงของยองแจนั่นเองที่เอ่ยทักตอบพี่รหัสของตนเอง

“พาเพื่อนมาเอาบัตรอะดิ ที่น้องแบมเก็บได้อะ”

“ไหน” มาร์คเอ่ยถามออกไป แต่สายตาก็กวาดปราดไปยังแบมแบมเรียบร้อย

 

            มองตรงๆ แบบนี้แล้วเด็กนี่น่ารักกว่าเดิมอีกให้ตายเถอะ

 

“เอ่อ นี่ฮะรุ่นพี่”

 

แบมแบมเดินตรงเข้ามาหามาร์คก่อนจะยื่นบัตรนักศึกษาคืนให้กับมาร์ค คนเป็นพี่พยักหน้ารับเบาๆ ก่อนจะรับรู้ได้ว่าแจ็คสันกำลังแนะนำพวกเขาให้เด็กๆ รู้จักอยู่

 

แต่ให้ตายเถอะ สมาธิของมาร์คน่ะหลุดหายไปตั้งแต่ได้กลิ่นตัวหอมๆ จากเด็กคนนั้นเมื่อสักครู่แล้ว

 

            กลิ่นตัวเหมือนแป้งเด็กนี่มัน...

 

            อยากจะกดจมูกเข้ากับแก้มขาวฟูๆ นั่นแรงๆ สักที คนอะไรทำไมแก้มมันถึงน่ากัดเหมือนมาร์ชเมลโลวเลยวะ

 

            คิดเชี่ยไรอยู่เนี่ยมาร์ค

 

            เมื่อสี่แก่จัดการกับมื้อกลางวันของตัวเองเสร็จก็ได้เวลาบอกลาน้องๆ เพื่อที่จะไปขึ้นเรียนในช่วงบ่าย แต่ในขณะที่ขากำลังก้าวเดินออกจากสวนนิเทศเพื่อกลับคณะ มาร์คกลับนึกขึ้นได้ว่าลืมให้ของบางอย่างกับแบมแบม เขาพลิกลำตัววิ่งกลับไปทางน้องๆ โดยไม่บอกไม่กล่าวทำเอาเพื่อนๆ ทั้งสามถึงกับหยุดชะงักและมองตามแผ่นหลังกว้างที่วิ่งไปหยุดตรงหน้าแบมแบม

 

            มาร์คจัดการยัดกล่องขนมให้เด็กน่ารักที่ทำหน้าเอ๋อเรียบร้อย ก่อนจะตัดสินในหมุนตัววิ่งกลับมาหาเพื่อนๆ ด้วยความเร็วแสง ...กลิ่นหอมๆ จากตัวเด็กคนนั้นนั่นแหละที่ทำให้มาร์คต้องรีบเฟดตัวเองออกมาให้ไกลที่สุด ก่อนจะเผลอทำอะไรบุ่มบ่ามโดยไม่รู้ตัว

 

            เราคงได้เจอกัน... บ่อยๆ แล้วมั้งหลังจากนี้

 

            แต่ที่รู้ๆ คือแก้มขาวๆ ใบหน้าน่ารักน่าฟัด กลิ่นตัวหอมๆ นั่นมันก็ดันเข้ามารบกวนจิตใจของพ่อเจ้าชายฤดูหนาวตั้งแต่วันนั้น... และเป็นมาเรื่อยๆ ในทุกๆ วัน

 

            ให้ตาย... เด็กแบมแบมทำอะไรกับเขาเนี่ย!

 

            จังหวะหัวใจเต้นรวนไปหมดแล้วนะเว้ย!

 

            สุดท้ายแล้วพอเลิกเรียนมาร์คก็ดันทนไม่ไหว มือหนาหยิบโทรศัพท์ของตัวเองออกมาจาผ้ากันเปื้อนหลังจากที่จัดการยัดเค้กชาเขียวเข้าไปในเตาอบเรียบร้อยแล้ว มาร์คจัดการจิ้มไปยังหน้าจอแชทของแบมแบมและเผลอรัวนิ้วพิมพ์ไปหาโดยไม่รู้ตัว

 

            รู้ตัวอีกทีก็ส่งไปแล้วว่ะ...

 

MARK: ขนมเป็นไงบ้าง ลองชิมหรือยัง

MARK: -___-?

 

            มาร์คเผลอเม้มปากแน่นเพื่อลุ้นว่าแบมแบมจะเปิดอ่านเมื่อไหร่กันนะ ร่างสูงเอนกายพิงเข้ากับเคาน์เตอร์ภายในครัวของร้านเบเกอรี่ของตนเอง ไม่นานนักหน้าจอแชทก็ปรากฏว่าแบมแบมน่ะอ่านข้อความของเขาแล้วเรียบร้อย ก่อนที่กล่องข้อความที่เด็กนิเทศปีหนึ่งตอบกลับมาจะเด้งดึ๋งขึ้นมาภายในไม่กี่วิ

 

BAMX2: ยังไม่ได้ลองชิมเลยครับ

MARK: ยังไงบอกด้วยนะ

MARK: สูตรใหม่ เพิ่งลองทำ

 

            มือหนารัวพิมพ์เร็วเสียจน... แบมแบมไม่รู้หรอกน่าว่าเขาน่ะเปิดจอแชทค้างไว้เพื่อรอตอบ

 

BAMX2: พี่จะบอกว่าแบมได้กินเป็นคนแรกเหรอ?

BAMX2: ‘___’?

 

            แล้วอีโมนี่มันอะไรวะ จำเป็นต้องน่ารักกับใจเขามากขนาดนี้เลยหรือไงแบมแบม!

 

MARK: ประมาณนั้น

MARK: อย่าลืมทักมาบอก

MARK: ขอบใจอีกรอบนะที่เก็บบัตรไว้ให้

BAMX2: ไม่เป็นไรฮะ ยินดี ^^

 

            โอเค... ทั้งคำพูดคำจา ไหนจะอีโมที่ส่งมานี่มันโคตรน่ารักสำหรับมาร์คเลย เข้าใจแล้วไอคำว่าอยากดึงคนในโทรศัพท์ให้ออกมาอยู่ตรงหน้ามันเป็นอย่างนี้นี่เอง

 

            อาการของมาร์คตอนนี้มันเหมือนตอนที่ได้กินชีสเค้กครั้งแรกแล้วก็ตกหลุมรักขนมหวานเข้าอย่างจังเลย...

 

            กับเด็กคนนี้อาจจะใช้คำว่าตกหลุมรักไม่ได้หรอกมั้ง? เจอกันแค่สองครั้งเท่านั้นเอง

           

            แต่มาร์คก็ไม่ปฏิเสธหรอกว่าเขารู้สึก ดีกับเด็กคนนี้... นิดนึงอะนะ

 

            ...เหมือนเวลาเครียดๆ แล้วได้ชีสเค้กมาฮีลลิ่งร่างกายแบบนั้นเลยล่ะครับ

 

 

            วันถัดมามาร์คไปเรียนและตั้งใจจะเข้าไปจัดการร้านเบเกอรี่ของตนเองตามปกติเช่นกัน เขาเก็บสมุดแลคเชอร์ของตนเองเข้าไปในกระเป๋าเป้สีดำสนิทของตนเอง ขายาวนั่นกำลังจะก้าวเดินออกไปจากห้องแต่ก็ดันมีคนมายืนขวางเอาไว้เสียก่อน

 

“มาร์ค”

“..?”

“วันนี้ว่างไหม? ไปดูหนังกันนะ?”

 

            มาร์คมองหน้าผู้หญิงคนนั้นนิ่งๆ ...เอาอีกแล้ว ประเภทนี้อีกแล้ว คิดว่าตัวเองเป็นใครกันถึงได้ใจกล้าเดินเข้ามาชวนเขาไปดูหนังแบบนี้น่ะ?

 

            ขนาดแค่ชื่อของสาวเจ้าเขายังจำไม่ได้เลยทั้งๆ ที่อยู่คลาสเดียวกัน

 

“ไม่ไป”

 

            เสียงทุ้มเอ่อยออกไปแค่ไหน ก่อนจะเดินเบี่ยงตัวออกมาทันทีโดยที่ไม่รอฟังคำพูดใดๆ จากหญิงสาวทั้งสิ้น ร่างสูงเดินตีหน้านิ่งมาตลอดทางเดินไปร้านเบเกอรี่ของเขาที่อยู่ข้างมหาวิทยาลัย และเมื่อมาถึงก็ต้องยืนงงไปอีกเพราะเห็นแผ่นหลังบางที่แสนจะคุ้นตานั่นกำลังยืนชะเง้อชะแง้อยู่ที่หน้าร้านของเขา

 

            ไม่รู้เหมือนกันว่าเมื่อไหร่ที่มาร์คเดินเข้าไปใกล้เด็กคนนั้นและเผลอวางมือลงบนกลุ่มผมนุ่มนั้น รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่เห็นแบมแบมสะดุ้งและหันกลับมามองหน้าเขา

 

            ทำหน้าเหมือนจะด่าเลยนะนั่นน่ะ

 

“รุ่นพี่มาร์ค”

“มาทำไม” เสียงทุ้มถามออกไปพลางเลิกคิ้วใส่คนตัวเล็กตรงหน้า

“จะมาหาที่นั่งสรุปเลคเชอร์ใหม่อะครับ คาบหน้ามีควิซ”

 

            มาร์คมองหน้าแบมแบมสลับกับมองเข้าไปภายในร้านที่แน่นเอียดไปด้วยลูกค้า... จริงๆ ที่มันก็เต็มนั่นแหละ แต่ว่านะ สำหรับแบมแบมมันมีที่นั่งวีไอพีอยู่...

 

            ก็ นั่นแหละ

 

“ยังมีที่นั่ง”

 

            พูดจบก็เอื้อมมือไปคว้าข้อมือเล็กของอีกฝ่ายพาเดินเข้าไปหลังร้านอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย แอบได้ยินเสียงแบมแบมบ่นงุ้งงิ้งด้วยนะ แต่พอเดินเข้ามาถึงหลังร้านแล้วก็เหมือนเงียบไป มาร์คเองก็ไม่ได้สนใจอะไร แค่เดินเอากระเป๋าไปวางเก็บไว้ก่อนจะเดินไปคว้าเอาผ้ากันเปื้อนมาสวม

 

“รุ่นพี่เป็นเจ้าของร้านอ่อ?”

 

            เสียงหวานนั่นเอ่ยถามขึ้นมาเหมือนตกใจเล็กๆ แต่คุณเจ้าของร้านก็ไม่ได้สนใจอะไร ก้มหน้าก้มตาผูกปมผ้ากันเปื้อนต่อไปพลางพยักหน้าให้กับคำถามนั้น

 

“ไหนทำงาน”

 

            มาร์คถามขึ้นอีกครั้งเพราะเห็นว่าเด็กนั่นเอาแต่จ้องเขาไม่หยุด ก่อนทีแบมแบมเหมือนจะได้สติและรีบลนลานหยิบสมุดแลคเชอร์ของตัวเองออกมานั่งจดยิกๆ มาร์คเห็นแบบนั้นเลยตั้งใจจะหันไปทำงานสักที แต่คนด้านหลังก็เรียกขึ้นมาเสียก่อน

 

“เอ่อ... รุ่นพี่ครับ คือผมอยากสั่งน้ำ...”

“อะไร”

“...วานิลลานมสดปั่นครับ”

“เดี๋ยวทำให้”

“ขอบคุณครับ... เอ่อ... รุ่นพี่ครับ..”

 

            มาร์คหันไปขมวดคิ้วใส่แบมแบมเพราะไม่เข้าใจว่าจะเรียกอะไรนักหนา แต่ประโยคที่ได้ยินนั่นมันกลับทำให้ใจเขากระตุกพร้อมกับรอยยิ้มบางๆ ที่ผุดขึ้นบนใบหน้า

 

“บราวน์นี่นั่นอร่อยมากเลยนะครับ ขอบคุณมากๆ เลย”

 

            แบมแบมคลุกตัวอยู่ภายในร้านนานเสียจนเกือบถึงเวลาปิดร้าน เพราะหลังจากดีเด็กแสบนี่ทำงานเสร็จแล้วก็มาป้วนเปี้ยนอยากจะขอช่วยเขาทำงานด้วย ดวงตากลมโตนั่นเป็นประกายสุดๆ ตอนที่เห็นครีมเค้กฟูฟ่องบนเนื้อเค้กสีสวยที่เขาเพิ่งจะลองทำวันนี้

 

            จนกระทั่งได้เวลาปิดร้านก็มาเถียงกันอีกครั้งเพราะมาร์คจะไปส่งแบมแบม แต่เด็กดื้อมีหรือจะยอม เถียงกันอยู่เป็นพัก สุดท้ายแบมแบมก็ยอมให้เขาไปส่งสักที

 

            ...และโชคดีชะมัดที่ดูคาติลูกรักซ่อมเสร็จแล้ว

 

            ฟีลตอนที่แบมแบมกำชายเสื้อนักศึกษาของเขาแน่นเวลาที่เขาบิดคันเร่งแซงรถคันแล้วคันเล่านั่นมัน... โคตรรู้สึกดีเลยให้ตายเถอะ

 

            มาร์คขี่มอเตอร์ไซค์มาจอดเทียบอยู่ที่หน้าบ้านหลังใหญ่... ใหญ่มากจริงๆ นั่นแหละ แบมแบมถอดหมวกกันน็อคคืนมาให้เขาและทำท่าเหมือนจะพูดอะไรสักอย่าง แต่ก็มีแม่บ้านเดินออกมาเรียกเสียก่อน

 

อ้าว คุณแบมแบมกลับมาแล้วหรือคะ”

อ่า... ครับ เดี๋ยวแบมเข้าไปนะครับ ขอเวลาแปบนึง”

ได้ค่ะ” แม่บ้านคนนั้นพยักหน้ารับก่อนจะเดินกลับเข้าบ้านไป

 

            มาร์คสวมหมวกกันน็อคและเตรียมตัวจะสตาร์ทเครื่องรถ แต่เสียงหวานๆ ของแบมแบมมันดันเรียกเขาเอาไว้เสียก่อน

 

“ขอบคุณมากนะครับที่มาส่งผม”

 

            คนตัวเล็กพูดพร้อมกับส่งยิ้มกว้างมาให้เขา... ปฏิเสธไม่ได้เลยว่ามาร์คเผลอใจกระตุกอีกแล้ว

 

            แต่มันก็มีบางอย่างที่ขัดหูอยู่ดี...

 

“เรียกแทนตัวเองว่าแบมก็ได้ น่ารักดี”

 

            มาร์คพูดเพียงแค่นั้นก่อนจะบิดรถออกไปทันทีเพราะเห็นว่าแบมแบมยืนอยู่ในรั้วบ้านเรียบร้อยแล้ว... ก็คงไม่มีอะไรต้องห่วง

 

            รอยยิ้มกว้างของแบมแบมมันฉายซ้ำวนไปวนมาในหัวของเขา ระหว่างที่ติดไฟแดงก็เผลอเงยหน้ามองท้องฟ้าที่คืนนี้เห็นดาวมากกว่าทุกวัน...

 

            อืม... รอยยิ้มของแบมมันดูสว่างสดใสกว่าดาวบนนั้นอีกล่ะ

 

            คงต้องยอมรับแล้วแหละว่านั่นเป็นครั้งแรกที่มาร์คต้วนได้รู้จักคำว่าตกหลุมรักเข้าจริงๆ

 

 

 

 





>>TALK<<

เย้ ลงครบแล้วนะคะ เป็นยังไงบ้างกันสเปตอนแรกก?

อ่านแต่มุมน้องแบมกันมาตั้งแต่เริ่ม เจอมุมพี่มาร์คบ้างเป็นยังไงบ้าง คอมเม้นบอกกันด้วยน้าาา


อย่าลืมม!! ฟิคของเรายังเปิดสั่่งจองอยู่นะคะ ถึงวันที่ 1 เมษายน 60 นะคะ เนื้อหาตอนหลักห้าร้อยกว่าหน้าเน้นๆ สเปแปดตอนแน่นๆ การ์ดนักศึกษาอีกตั้งเจ็ดใบ ที่คั่นหนังสืออีกสองอัน! คุ้ม!!

ยังไงลองไปอ่านรายละเอียดกันเนอะ ลิ้งค์นี้เลยค้าบบบ คลิก


ปล.สุดท้าย หากชื่นชอบอย่าลืมเม้นเฟบโหวตสกรีมแท๊ก #สูตรรักมบ น้าา

รักกก

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 55 ครั้ง

1,360 ความคิดเห็น

  1. #1281 ploylaksi (@ploylaksi) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2561 / 17:13
    ต่างฝ่ายต่างชอบกันแต่แรกกก เขินมากกกๆๆๆ
    #1281
    0
  2. #1217 TattA (@sun036) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2560 / 10:10
    งื้ออออ พี่มาร์ค
    #1217
    0
  3. #1150 Bam Yien (@aunjung14872) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 21 เมษายน 2560 / 20:06
    แบบนี้เค้าเรียกว่าพรหมลิขิตใช่มั้ยยย รักตั้งแต่แรกพบ งื้อออออ พี่มาร์คตอนนั้นกับตอนนี้นี่คนละเรื่องแต่ ทั้งขี้อ้อน พูดมาก แล้วยังแอบหื่นอีก คิคิ ><
    #1150
    0
  4. #1106 Pailin Boonchari (@bbm119) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 10 เมษายน 2560 / 22:18
    โครตน่ารักกกกก
    #1106
    0
  5. #1104 ojay2 (@Ojay) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 8 เมษายน 2560 / 17:43
    งื้ออออออ คิดถึงฟิคเรื่องนี้ น่ารักกกกกก
    #1104
    0
  6. #1099 foyfoy1y (@foyfoy1y) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 5 เมษายน 2560 / 15:44
    วุ้วววว พึ่งอ่านจบ เรื่องนี้น่าร้ากกกก
    #1099
    0
  7. #1094 ปีใหม่ (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 25 มีนาคม 2560 / 09:29
    OMGน่ารักอะไรเยี่ยงนี้
    #1094
    0
  8. #1093 _MYYBB (@mellow-aa) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 21 มีนาคม 2560 / 16:23
    โอ้ยย พ่อเจ้าชายน้ำแข็งของเราแพ้หนุ่มน้อยหน้ามนคนน่ารักของพี่ตั้งแต่แรกเริ่มเลยเหมือนกันเหรอ คิๆๆ 

    แล้วมาทำบอกว่าให้จีบตัวเอง แหมๆๆๆๆ
    #1093
    0
  9. #1057 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 18 มีนาคม 2560 / 22:45
    เอ้แล้วแบบนี้ใครตกหลุมรักใครก่อนนะเนี่ย
    #1057
    0
  10. #1055 liarguy (@liarguy) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 17 มีนาคม 2560 / 06:04
    จุดเริ่มต้นที่พี่มาร์คหลงรักน้องแบมแบม ^^
    #1055
    0
  11. #1054 มิรา (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 16 มีนาคม 2560 / 19:58
    ไม่มีคำอื่นนอกจากตกหลุมรักแบม
    #1054
    0
  12. #1053 Noey Bah (@kmnoey) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 16 มีนาคม 2560 / 19:55
    โง้ยยยย เขินพี่มาร์ค
    #1053
    0
  13. #1036 zandio (@zandio) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 6 มีนาคม 2560 / 22:13
    น่ารักกกกกก
    #1036
    0
  14. #1014 Noey Bah (@kmnoey) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 6 มีนาคม 2560 / 02:07
    ฮื่ออออ เขินนนนน แต่เนี่ยนะไม่ได้เรียกว่าตกหลุมรัก จ้าๆ เชื่อจ้า 555555
    #1014
    0
  15. #1012 JUK__JUK (@JUK__JUK) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 5 มีนาคม 2560 / 23:22
    อ้ากกก มาอ่านมุมมาร์คเเล้วเเบบฟินอ่า
    #1012
    0
  16. #1010 liarguy (@liarguy) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 5 มีนาคม 2560 / 21:24
    เป็นมุมมองของพี่มาร์คที่แอบชอบน้องตั้งแต่แรก กรี๊ดดดดดดด (>__<)
    #1010
    0
  17. #1009 aomtawanrat937 (@aomtawanrat937) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 5 มีนาคม 2560 / 21:22
    แหมมมมมม
    #1009
    0
  18. #1008 Girlly1234 (@poppy5678) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 5 มีนาคม 2560 / 20:29
    น่ารักกกกกกก
    #1008
    0
  19. #1003 zandio (@zandio) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2560 / 23:29
    น่ารักกกกก
    #1003
    0
  20. #1001 Girlly1234 (@poppy5678) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2560 / 23:19
    แค่มาแบบสั้นๆก็น่ารักง่าาา อยากอ่านต่ออออ
    #1001
    0
  21. #1000 aomtawanrat937 (@aomtawanrat937) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:34
    น่ารักกกกกกก รออออออ
    #1000
    0
  22. #999 may-miku (@may-blue) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:24
    แค่นี้ก็น่ารักแล้วอะ ฮืออออออ
    #999
    0
  23. #998 nun__nutty (@nun000nutty) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2560 / 19:55
    น่ารักอ่ะ
    #998
    0
  24. #997 LightRock (@nalinnalar) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2560 / 09:28
    มาฟังแผนการเข้าใกล้เด็กของพี่มาร์คกันเนอะ
    #997
    0
  25. #996 liarguy (@liarguy) (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2560 / 06:15
    โอ้.. เป็นวันแรกที่เจอกันนี่นา อิอิ
    #996
    0