Sweetheart Recipe [MARKBAM] END

ตอนที่ 37 : LAST INGREDIENT

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,901
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 83 ครั้ง
    27 ม.ค. 60

LAST INGREDIENT

 

            มาร์คลืมตาขึ้นและพลิกตัวรั้งร่างบางข้างๆ มากอดเอาไว้หลวมๆ เปลือกตาสีมุกของอีกฝ่ายยังคงปิดสนิทอยู่อย่างไม่รู้เรื่อง ลมหายใจที่ผ่อนเข้าออกสม่ำเสมอนั่นแสดงให้เห็นว่าแบมแบมยังหลับสนิท ริมฝีปากสีสดเผยอออกเล็กน้อย และนั่นทำให้มาร์คเผลอนอนจ้องเครื่องหน้าของคนตรงหน้าอย่างไม่รู้เบื่อ

 

            หลงจนไม่รู้จะหลงยังไงแล้วเนี่ย

 

            มือหนายกขึ้นลูบแก้มกลมๆ นั่นเบาๆ แล้วก็ได้รับเสียงครางประท้วงเบาๆ กลับมา พร้อมทั้งยังซุกหน้าเข้าหาอกแกร่งของเขาอีกแหน่ะ

 

            เด็กขี้เซาเอ้ย

 

            แต่ก็นะ... ยังไงก็ตอนนี้ฟ้าก็ยังสลัวๆ อยู่เลย เขาจะหลับอีกรอบก็คงจะไม่เป็นไรหรอกมั้ง?

 

            งั้นก็ฝันดีแล้วกัน

 

           

            แบมแบมลืมตาตื่นขึ้นมาอีกทีในตอนบ่ายแก่ๆ ของวัน ความรู้สึกเจ็บช่วงล่างถูกบรรเทาไปบ้างเพราะมาร์คจัดการทำความสะอาดและยังทายาให้อย่างดี อาการไข้ก็แวะมาหาแค่เพียงเล็กน้อยเพราะมาร์คจัดการหายามาให้กินแล้วตั้งแต่เมื่อคืน

 

            แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้อยู่ดีว่าป่วย

 

            ใบหน้าหวานขึ้นสีแดงระเรื่ออีกครั้งเมื่อลืมตามาเห็นใบหน้าหล่อๆ ของมาร์คอยู่ตรงหน้าในระยะประชิด อีกฝ่ายดูเหมือนจะยังหลับสนิทอยู่อย่างนั้น... ทำให้แบมแบมอดไม่ได้ที่จะนอนจ้องหน้าอีกฝ่ายแล้วอมยิ้มอยู่คนเดียว

 

            คิดถึงเรื่องเมื่อคืนแล้วเขินจัง... ง่า...

 

“...จ้องนานกว่านี้จะคิดตังแล้วนะ” เสียงทุ้มพูดออกมาพร้อมๆ กับเปลือกตาของอีกคนที่ค่อยๆ เปิดขึ้น

“ไม่ได้หลับเหรอฮะ...”

“ก็ตื่นก่อนแปบนึง”

“ขี้โกง”

“จริงๆ ตื่นมาตั้งแต่ตีห้า... แต่เห็นเด็กยังหลับอยู่เลยนอนต่อ”

“งืม...”

“แล้วไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า หืม?”

 

            ไม่ว่าเปล่า อีกฝ่ายยังยกมือขึ้นมาแตะหน้าผากแล้วจับแก้มของแบมแบมค้างไว้อีกต่างหาก

 

            ทั้งๆ ที่ยังคงนอนจ้องหน้ากันอยู่อย่างนั้นนั่นแหละ

 

“ปวดหัวนิดหน่อยฮะ แต่สบายมาก”

“...ขอโทษนะครับ”

 

            อ๋า... มาขอโทษด้วยเสียงอ้อนๆ หลังจากที่ทำเรื่องแบบนั้นไป

 

            น่ารักไปแล้วนะมาร์คต้วน!!

 

“ฮื่อ... มาขอโทษทำไมเล่า”

“ก็ทำแบมเจ็บ...”

“ไม่เป็นไรฮะ”

“แต่ครั้งหน้าไม่เจ็บแล้วแน่นอน”

“ทะลึ่ง!

 

            แบมแบมว่าทั้งๆ ที่หน้าร้อนจนจะระเบิด ทั้งเพราะคำพูดของมาร์ค แล้วไหนจะระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่ที่มันเริ่มลดลงอีกล่ะ

 

            ในที่สุดริมฝีปากร้อนของมาร์คก็แตะลงเบาๆ ที่เรียวปากสีสวยของแบมแบม จุ๊บเบาๆ ถูกกดย้ำลงบนริมฝีปากของคนตัวเล็กหลายๆ ทีจนแบมแบมทนเขินไม่ไหวและมุดหน้าเข้าไปใต้ผ้านวมผืนหนาแทน

 

“ฮื่อ... พอแล้ว”

“มอร์นิ่งคิสไง”

“บ่ายแล้วมามอร์นิ่งอะไรเล่า!

 

            เสียงอู้อี้ๆ ที่พูดผ่านผ้านวมนั่นดูน่ารักเสียจนมาร์คหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ ก่อนที่เขาจะตลบผ้าขึ้นแล้วแกล้งโน้มหน้าลงไปฟัดแก้มขาวๆ นั่นให้หายหมั่นเขี้ยว

 

“พี่มาร์คคค อย่าแกล้งแบมมม”

“หมั่นเขี้ยว!

“ฮื่อออ แก้มช้ำแล้ว!

 

            คนตัวเล็กพยายามดิ้นหนีลำแขนแกร่งที่ล็อคตัวเองเอาไว้อย่างสุดแรง แต่ก็ไม่สามารถสู้แรงของมาร์คได้เลยทำได้แค่ปล่อยให้อีกฝ่ายฟัดจนหายหมั่นเขี้ยวนั่นแหละ

 

“เหนื่อยเลย ไม่เล่นด้วยแล้ว!

“ขอโทษครับบ... ไปอาบน้ำเร็ว จะได้ลงไปข้างล่างกัน”

“งืมม โอเคฮะ แบมอาบก่อนนะ”

“จะอาบพร้อมกันพี่ก็ไม่ว่านะ”

“อย่ามาทะลึ่ง!!

 

            มาร์คหลุดหัวเราะออกมาเสียดังลั่นห้องเมื่อแบมแบมตะโกนด่าออกมาจากห้องน้ำ ก่อนที่เขาจะเอนตัวลงนอนบนเตียงและคว้าโทรศัพท์มาเล่นรอแฟนอาบน้ำ

 

            แหม... มันมีความสุขจริงๆ เลยเว้ยวันนี้



    [10 per.]

 

 

            กว่าทั้งคู่จะจัดการตัวเองเสร็จก็ใช้เวลาไปเกือบสองชั่วโมงเข้าให้แล้ว มาร์คจึงไม่มีทางเลือกนอกจากขับรถพาแบมแบมกลับมาส่งที่บ้านของเจ้าตัวแทน ...แน่นอนว่ามาขออาศัยทานมื้อเย็นที่บ้านภูวกุลไปด้วยเลยล่ะนะ

 

            เมื่อมาถึงบ้านก็เจอพ่อกับแม่ของแบมแบมนั่งดูทีวีกันอยู่ที่โซฟาในห้องนั่งเล่น เอาจริงๆ แล้วที่อาจจะถือเป็นครั้งแรกเลยก็ได้ที่มาร์คได้เจอว่าที่พ่อตาแบบจังๆ

 

“หนีไปนอนบ้านพี่ไม่บอกแม่อีกแล้วนะ งอนดีไหมเนี่ยหืม?” หญิงวัยกลางคนแกล้งเอ่ยเสียงน้อยอกน้อยใจออกมา ร้อนถึงลูกชายคนเดียวอย่างแบมแบมที่รีบกุลีกุจอเข้าไปโอบคุณแม่จากด้านหลังแล้วหอมแก้มซ้ายแก้มขวาเอาใจเสียยกใหญ่

“ฮื่อ... กลับมาแล้วนี่ไงฮะ”

“พี่มาร์คอยู่ทานข้าวเย็นด้วยกันหน่อยนะครับลูก ...เดี๋ยวแม่ไปเข้าครัวเลยดีกว่า แบมไปช่วยแม่ด้วยครับ”

“ได้เลย~ พี่มาร์ครอแบมกับพ่อนะ... พ่อแบมไม่กัดหรอก” ประโยคหลังนั่นคนตัวเล็กแอบกระซิบกับเขาก่อนจะเดินหัวเราะคิกคักหายไปกับแม่ทางห้องครัว

 

            ความเงียบก่อตัวขึ้นระหว่างคนสองคน คุณพ่อของแบมแบมนั่งจ้องหน้ามาร์คนิ่งๆ ส่วนพ่อหนุ่มสุดหล่อนี่ก็ไม่กล้าเดินเข้าไปนั่งใกล้ๆ เพราะผู้ใหญ่เขาไม่ได้เชิญ...

 

            เอาไงดีล่ะ

 

“อยากคุยด้วยหน่อย... ตามไปที่สวนแล้วกัน” เสียงทุ้มเข้มนั่นเอ่ยออกมาทำลายความเงียบก่อนที่ชายวัยกลางคนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูงและเดินนำไปทางสวนหลังบ้าน

 

            แน่นอนว่ามาร์คถึงกับถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ก่อนจะรีบเร่งฝีเท้าเดินตามไปนั่นแหละ

 

            เมื่อเดินมาถึงสวนสวยหลังบ้านของแบมแบมแล้ว สายตาของมาร์คก็เห็นว่าที่พ่อตายืนชมนกชมไม้อยู่ที่ระเบียงตรงบ้านไม้... เอาเข้าจริงเขาก็เพิ่งเคยเดินมาตรงนี้เลยแฮะ

 

            ปกติมาแล้วจะขึ้นห้องน้องตลอดนั่นแหละ

 

“มาร์คใช่ไหม?”

“ครับผม”

“...เกร็งอะไรล่ะ เจ้าแบมก็บอกแล้วไม่ใช่หรือไงว่าพ่อไม่กัด... เข้ามาในบ้านนี่ด้วยกันหน่อย”

 

            มาร์คเผลอทำหน้าโล่งใจปนฉงนใจออกมาเสียอย่างนั้น แต่ก็ไม่ปฏิเสธที่จะเดินตามชายตรงหน้าเข้าไปภายในบ้านไม้หลังนั้น

 

            ภายในถูกตกแต่งให้เป็นบ้านพักขนาดเล็กกลายๆ และเฟอร์นิเจอร์เป็นไม้เกือบทั้งหมด มาร์คเดินตามพ่อของแบมแบมมาเรื่อยๆ จนมาถึงห้องที่ภายในเต็มไปด้วยผ้าแบบต่างๆ ที่มีทั้งสีและลวดลาย รวมถึงชนิดของผ้าแตกต่างกัน

 

“คือ...”

“ครับ?”

“ว่าไงดี... คือ...”

“คุณพ่อมีอะไรครับ?”

“...อยากให้มาเป็นพรีเซนเตอร์ให้ห้องเสื้อให้หน่อยน่ะ”

“อะไรนะครับ?”

“พรีเซนเตอร์ของห้องเสื้อน่ะ... คอลเลคชั่นของเดือนหน้าจะลองลงขายในตลาดแฟชั่นเป็นครั้งแรก แต่ยังหาพรีเซนเตอร์ไม่ได้เลย...”

“อ่า... ได้สิครับ ผมทำให้ได้อยู่แล้วเรื่องแค่นี้เอง” สำหรับว่าที่พ่อตาแล้วทุกเรื่องก็เป็นเรื่องแค่นี้ทั้งนั้นอะครับ

“ดีจังนะ นึกว่าต้องให้เจ้าแบมไปคุยซะแล้วสิ” เห็นชายตรงหน้าถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกแล้วมาร์คก็เผลอหลุดยิ้มออกมาอย่างช่วยไม่ได้

“จริงๆ คราวหลังมีเรื่องอะไรฝากแบมไปก็ได้นะครับ ผมตกลงหมด ให้คุณพ่อมาพูดเองแบบนี้ผมก็เกรงใจ”

“เกรงใจอะไรกันล่ะ ...ฝั่งนี้ต่างหากที่ต้องเกรงใจ ไว้วานขออะไรแบบนี้”

“ผมสะดวกหมดครับถ้าเป็นเรื่องของครอบครัวนี้”

 

            มาร์คพูดจบก็ส่งยิ้มหล่อๆ ให้พ่อแบมแบมไปหนึ่งที ชายวัยกลางคนที่เห็นอย่างนั้นก็เผลอหลุดยิ้มตามออกมาไม่ได้ ฝ่ามือใหญ่ยกมาตบบ่ามาร์คเบาๆ

 

“เจ้าแบมดื้อๆ ไปบ้าง... ยังไงก็ฝากด้วยนะ”

“ครับ... ด้วยความยินดี และขอบคุณที่ไว้ใจให้ผมดูแลน้อง”

“เห็นแบบนี้ก็ดีใจ... ยังไงจะเรียกมาวัดตัวนะ ...อยากเซอร์ไพรซ์แม่เขาน่ะว่าได้ว่าที่ลูกเขยมาเป็นพรีเซนเตอร์ให้” พูดจบประโยคแล้วคุณพ่อก็ขยิบตาให้เล็กน้อย เล่นเอามาร์คหลุดขำออกมาอีกรอบอย่างช่วยไม่ได้

“ครับ ได้เลย”

“อะ... ป่านนี้สองแม่ลูกคงจัดการอาหารเสร็จแล้ว กลับบ้านใหญ่ไปกินข้าวดีกว่า”

 

            มาร์คพยักหน้ารับและเดินตามคุณพ่อไปอีกครั้ง แน่นอนว่าบรรยากาศตอนเดินมากับตอนเดินกลับนี่ต่างกันลิบลับเชียวล่ะ

 

“อ้อ... เกือบลืม”

“ครับ?”

“รถสวยดีนะ... ชอบเรื่องรถหรือเปล่า? คือฉันชอบมากเลย แต่ก็หาคนคุยด้วยไม่ได้สักทีเพราะงานก็ยุ่งๆ”

“ชอบครับ จริงๆ ผมว่าจะเก็บเงินซื้อตัวใหม่”

 

            ปากก็พูดพลางเสตามองไปยังโรงจอดรถที่อยู่ไม่ไกล และไอที่เด่นกระแทกตาก็คงไม่พ้นมาเซราติคันสวยที่เขาเลือกขับออกมาวันนี้เพราะอยากให้น้องนั่งสบายๆ ใจจริงตอนแรกจะคว้าดูคาติขี่ออกมาแล้วด้วยซ้ำ แต่ก็นั่นล่ะ... เหตุผลที่เรารู้ๆ กันอยู่นะครับ

 

“ใช่ไหม? ฉันก็ว่าตัวใหม่มันสวย มอไซค์ล่ะ? ชอบมอไซค์ไหม?”

“ชอบมากเหมือนกันครับ จริงๆ วันนี้จะขี่ดูคาติมาอยู่ แต่ลมมันแรงก็กลัวน้องไม่สบาย”

“...ชวนคุยเพลินอีกแล้ว ไว้ยังไงว่างๆ แล้วฉันมาเกาหลีอีกก็มาคุยกันนะ หรือไปไทยแล้วจะไปคุยด้วยก็ไม่ว่ากัน ที่ไทยน่ะเด็กแต่งรถประหลาดๆ เยอะเสียจนปวดหัว”

“ฮ่าๆๆ ได้ครับ รีบเข้าไปทานข้าวดีกว่าครับ ป่านนี้สองคนนั้นหน้างอไปแล้วมั้ง?”

“เอ้อ นั่นสิเนอะ ไปๆ ไอลูกเขย”

 

            พ่อตาและลูกเขยเดินคุยเรื่องรถกันต่ออีกนิดหน่อยจนมาถึงโต๊ะอาหารที่แบมแบมและคุณแม่จัดการตระเตรียมไว้ให้เรียบร้อยแล้ว มาร์คทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ คนรักพร้อมๆ กับคุณพ่อ ก่อนจะมองหน้าแบมแบมที่กัดปากเหมือนกังวล ไหนจะสายตาที่ส่งมาราวกับว่าเป็นห่วงเขาอีกล่ะ

 

            เด็กคิดมาก

 

“กินข้าวเสร็จจะเล่า”

“อื้อ...”

 

            ศีรษะเลกพยักขึ้นลงก่อนที่ใบหน้าหวานจะปรากฏรอยยิ้มน่ารักตามฉบับของเจ้าตัว

 

“ของโปรดพี่มาร์คกับคุณพ่อ~”

 

            แบมแบมจัดการตักคั่วกลิ้งหมูรสชาติจัดจ้านใส่ให้ในจานของผู้เป็นพ่อและคนรักของตนเอง ...น่าแปลกที่ทั้งสองน่ะมีรสนิยมการกินที่คล้ายกันจนแทบจะเหมือนกันเลยด้วยซ้ำ

 

            พี่มาร์คน่ะ เห็นอย่างนี้แล้วชอบอาหารไทยเอาเรื่อง อาจจะตั้งแต่เริ่มมาทานข้าวที่บ้านของแบมแบมบ่อยๆ เพราะปกติแล้วมื้อเย็นของบ้านนี้จะเสิร์ฟเป็นอาหารไทยมากกว่าอาหารเกาหลีหรือชาติอื่นๆ และนั่นก็ทำให้มาร์คดันชอบไปโดยปริยาย

 

            กับข้าวอย่างแรกที่มาร์คขอลองกินคือคั่วกลิ้งหมูนี่แหละ เห็นเขาว่ากลิ่นมันหอมน่ากินดี พอได้ลองกินก็บ่นเผ็ดร้องหาน้ำแต่ก็ดันชอบเสียอย่างนั้น กลายเป็นว่าคุณแม่ต้องปรับระดับความเผ็ดลงมาอีกนิดหน่อยพอให้ไม่เสียรสชาติ เอาใจลูกเขยคุณนายเขาแหละ

 

            ถือว่ามาร์คเป็นชาวต่างชาติที่ประสบการณ์โชกโชนก็ว่าได้ เพราะส่วนใหญ่ถ้าพูดถึงอาหารไทยคงไม่พ้นต้มยำกุ้ง แกงมัสมั่นไก่ แล้วก็ผัดไท นี่เลยถือเป็นการเปิดโลกทัศน์ใบใหม่ให้มาร์คเลยทีเดียว

 

            มื้ออาหารผ่านไปอย่างเอร็ดอร่อยและอบอุ่นฟุ้งไปด้วยบรรยากาศครอบครัวสุดๆ เมื่อทานเสร็จทั้งลูกชายของบ้านและว่าที่ลูกเขยก็จัดการกล่อมให้ผู้ใหญ่ทั้งคู่ขึ้นไปพักผ่อน ส่วนพวกตนจะเก็บกวาดและล้างจานชามให้เอง

 

“ใบสุดท้ายแล้ว” มาร์คพูดขึ้นระหว่างที่ใช้ฟองน้ำขัดทำความสะอาดจานใบสุดท้ายในอ่างจนคราบเลอะมันหายไปหมด ก่อนที่จะเปิดน้ำและจัดการล้างฟองทั้งหมดออกแล้วส่งให้แบมแบมจัดการเช็ดให้แห้งและวางคว่ำเอาไว้ตรงชั้นใกล้ๆ เป็นอันว่างานของพวกเขาเสร็จสมบูรณ์ เมื่อเสร็จเรียบร้อยแล้วทั้งคู่ก็ล้างมือให้สะอาด จากนั้นมาร์คและแบมแบมถึงค่อยๆ เดินช้าๆ เพื่อไปยังห้องนอนของแบมแบม

 

“ข้าวอร่อยไหมฮะวันนี้?”

“อร่อยทุกวันที่มากิน”

“คุณแม่ได้ยินคงรักตาย”

“แค่นี้ท่านก็รักพอแล้ว”

“รักน้อยกว่าที่แบมรักเยอะ”

“หืม? นึกจะบอกรักก็บอกแบบนี้เลยเหรอ?”

“คิ~ ถึงห้องแล้ว กลับบ้านได้แล้วฮะ”

“ยังไม่อยากกลับเลยแฮะ”

“อ้อนเอาอะไรอีกฮะ? แบบเมื่อคืนไม่ให้แล้วนะ” พูดแล้วเชิดปากขึ้นเสียด้วย น่าจับบีบให้ตัวแตกจริงๆ

“ไม่ขอหรอก ไว้ทบทำเยอะๆ คราวหลัง”

“พี่มาร์ค!!

 

            มาร์คถึงกับกลั้นขำไม่อยู่เมื่อเจอปฏิกิริยาตอบกลับของแบมแบม ใบหน้าหวานแดงก่ำนั่นหันซ้ายขวาไปมาราวกับกลัวว่าใครจะมาได้ยินบทสนทนาที่พวกเขายืนคุยกันอยู่หน้าห้องอย่างนั้นแหละ

 

            ทั้งชั้นก็มีกันอยู่สองคนไหมล่ะ?

 

“ล้อเล่นน่า... เข้าห้องนอนไป เดี๋ยวถึงบ้านแล้วโทรหาครับ”

“อื้อ ขับรถดีๆ นะฮะ ไม่ต้องขับเร็วนะ อันตราย”

“รับทราบครับที่รัก”

 

            ใบหน้าหล่อโน้มมาใกล้ใบหน้าของคนตัวเล็กตรงหน้าก่อนจะจัดการขโมยความหอมจากแก้มใสไปฟอดใหญ่ มาร์คหัวเราะร่าหลังจากที่โดนมือเล็กๆ นั่นฟาดเข้าเต็มแรงที่ต้นแขน แล้วก็โดนไล่ให้รีบกลับบ้านแทนเพราะมันเริ่มมืดมากแล้ว และแน่ล่ะ... ว่ามาร์คก็ทำตามทันที

 

            ใช้เวลาสักพักก็ถึงที่หมาย มาร์คจัดการโทรไปรายงานคนรักเสร็จสรรพว่าถึงบ้านแล้ว ก่อนที่แบมแบมจะไล่ให้เขาไปอาบน้ำแล้วค่อยมานอนคุยโทรศัพท์กัน แน่นอนว่ามาร์คก็ทำตามอย่างไม่ขัดขืนแต่อย่างใด ทำให้ตอนนี้เขามานอนตัวหอมฉุยคุยวิดีโอคอลกับแฟนสุดที่รักอยู่บนที่นอนเรียบร้อย แล้วก็ได้คุยกันไปถึงเรื่องที่มาร์คจะไปเป็นพรีเซนเตอร์ให้แบรนด์เสื้อผ้าของทางบ้านแบมแบมเรียบร้อยแล้ว

 

            แน่นอนว่าไอตัวเล็กมันตื่นเต้นดีใจใหญ่เลยล่ะ

 

“พรุ่งนี้ไปรับเวลาเดิมนะ”

[มาเช้าๆ ก็ได้น้า... เดี๋ยวพรุ่งนี้แบมทำข้าวเช้าให้กิน]

“ทำแซนด์วิชมากินบนรถก็พอแล้ว”

[วันนั้นกินไปตั้งกี่ชิ้น เปลืองขนมปังนะพี่มาร์ค กินข้าวเนี่ยแหละ เดี๋ยวทำให้]

“เช้าๆ ไม่ค่อยอยากข้าว”

[แบบเมกันก็ได้ ออมเล็ต? ขนมปังไข่ดาวไส้กรอก?]

“ทั้งหมดที่ว่ามา”

[อ้วนนะนั่นน่ะ]

“ถ้าแฟนรับไม่ได้ก็ไม่กิน”

[...อี๋ ไม่เชื่อหรอก... งั้นเดี๋ยวทำออมเล็ตสูตรพิเศษใส่ความรักของน้องแบมลงไปด้วย~]

 

            มาร์คยิ้มขำเมื่อได้ยินคำพูดแบบนั้นจากคนรัก ก่อนจะวางโทรศัพท์ไว้กับหมอนแล้วนอนคว่ำมองหน้าคนในจอโทรศัพท์ที่กำลังส่งยิ้มแป้นมาให้ ...ถ้าอยู่ใกล้ๆ จะจับมาฟัดให้จมเขี้ยวเลย

 

“งั้นใส่ความรักของน้องแบมเยอะๆ เลยรู้ไหมครับ ของโปรดของพี่เลย”

[อ๋า... ไม่กลัวหมดเหรอฮะ?]

“หมดยากน่า”

[เบื่อคนรู้ทัน~ แบมรักพี่มาร์คนะ รักมากกกกก]

“รักเท่าชิฟฟ่อนเค้กหรือเปล่า?”

[คิดหนักแฮะ แต่นาทีนี้เลือกพี่มาร์คก่อนแล้วกัน เพราะแบมไม่มีชิฟฟ่อนเค้กอยู่ข้างๆ]

“เด็กบ้า”

[แล้วรักเด็กบ้าเปล่าาา]

“รัก แต่ถ้ามีคั่วกลิ้งหมูก็จะรักคั่วกลิ้งมากกว่า”

[จะไม่ทำให้กินแล้ว!]

“อ้อนคุณแม่ก็ได้ไม่เห็นยาก”

 

            มาร์คอมยิ้มเมื่อเห็นท่าทางกับเสียงแง้วๆ ของแบมแบมหลังจากที่ได้ยินเขาตอบแบบนั้นกลับไป ทั้งคู่คุยกันต่ออีกเล็กน้อยก็ตัดสินใจวางสายไปเพราะเริ่มดึกแล้ว และแน่นอนว่ามาร์คอยากให้แบมแบมพักผ่อนเยอะๆ พรุ่งนี้จะได้ไปเรียนแบบสดชื่น ไม่ไปง่วงในคลาสอะไรแบบนั้น

 

            แน่นอนครับว่าเพราะเหตุผลนี้จริงจริ๊ง ไม่ได้มีเหตุผลอย่างอื่นที่อยากให้น้องพักผ่อนเล๊ยยย






>>TALK>>

ครบร้อยเปอร์เซนต์แล้วน้าาาา ฮืออออ ใกล้จะจบเข้าไปทุกที ;___;

ตอนนี้เป็น Last Ingredient แต่ยังเหลือบทส่งท้ายอีกตอนนึงน้าาา

และเจนจะลงสเปในนี้ให้อีกสามสี่ตอนคับ... ที่รู้ๆ มีสเปวันวาเลนไทน์แน่นอน คือที่ลงในนี้เจนแต่งเพราะกลัวคิดถึงและไม่อยากจบเรื่องนี้จริงๆ ฮืออ

ส่วนสเปแปดตอนจัดเต็มหาได้จากในเล่มเท่านั้น! สั่งจองได้ถึงวันที่สิบ เดือนมีนาคม ก่อนห้าทุ่มนะคับ

ลิ้งค์ >>>จิ้ม<<<<

มาสั่งจองกันเยอะๆ น้าาาา ><


ปล. หลังจากจบเรื่องนี้เจนมีแพลนพล็อตเรื่องใหม่ไว้แล้วค่ะ ไม่ต้องกลัวคิดถึงกันเนาะ ส่วนพี่หมอกับขนมปังขิงจะอัพเรื่อยๆนะคะ อ่านสบายๆ... จะพยายามไม่ตันค่ะ สองเรื่องนี้เราแต่งคลายเครียด ;__;


สุดท้ายนี้ขอบคุณมากๆ ที่ติดตามฟิคนะคะ เจอกันค่ะ


รักที่สุดในสามโลกเลยย

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 83 ครั้ง

1,360 ความคิดเห็น

  1. #1338 Spices_smile (@igot7ibambam) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:40
    เเงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง
    #1338
    0
  2. #1215 TattA (@sun036) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2560 / 10:01
    น่ารักตลอดเลย
    #1215
    0
  3. #1148 Bam Yien (@aunjung14872) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 21 เมษายน 2560 / 19:19
    ตกใจหมด คิดว่าพ่อแบมจะว่าอะไร 5555555
    #1148
    0
  4. #1091 _MYYBB (@mellow-aa) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 21 มีนาคม 2560 / 15:31
    ไอเราก็กลัวว่าคุณพ่อตาจะแอบโหดรึเปล่างี้ พอมาพูดเรื่องจะให้ลูกเขยเป็นพรีเซนเตอร์ให้นี่ ถึงกับถอนหายใจด้วยความโล่งอก 5555 
    ชอบความอบอุ่นและกลินอายครอบครัวในตอนนี้มาก อะไรๆมันก็ดีไปหมดเลย >< 
    #1091
    0
  5. #1049 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 7 มีนาคม 2560 / 15:58
    เป็นลูกเขยที่โชคดีจริง ๆ เลย พ่อตาก็ปลื้มแม่ยายก็รักอิจจังเลย
    #1049
    0
  6. #990 ojay2 (@Ojay) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2560 / 02:31
    น่ารักกกกก พ่อตา ลูกเขยเข้ากันดีอ่ะ
    #990
    0
  7. #930 shierichi (@shierichi) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2560 / 16:58
    โอ้ยยยยย น่ารักมาก แง คุณพ่อตาดูถูกใจสุดๆ
    #930
    0
  8. #916 B_Benaliza (@B_Benaliza) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 29 มกราคม 2560 / 23:38
    งื้อจะจบแล้วหรอค่ะไรท์ชอบเรื่องนี้น่ารักมากเลยอ่านไปยิ้มไปมีดราม่าเล็กน้อยให้มีเรื่องราวไม่มากเกินไปชอบชอบมากชอบมากๆ
    #916
    0
  9. #915 ATENNILE (@ATENNILE) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 28 มกราคม 2560 / 23:21
    ชอบเรื่องนี้มากเลย น่ารักมาก
    #915
    0
  10. #914 LightRock (@nalinnalar) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 28 มกราคม 2560 / 22:45
    คุณมาร์คก็พาลุ้นซ้า..... แต่พลิกเป็นว่าถูกชะตาพ่อตาไปอี๊ก
    #914
    0
  11. #913 BABYQueenB (@aomaom1234) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 28 มกราคม 2560 / 19:20
    งือออพี่มาร์คน้องแบมน่ารักกกก
    #913
    0
  12. #912 BbpLu1234 (@BbpLu1234) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 28 มกราคม 2560 / 16:16
    น่ารักมากเลยอะะ น้องอ้อนพี่น่ารักกกก
    #912
    0
  13. #911 Nammo1234 (@tangmosirithon) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 28 มกราคม 2560 / 10:16
    ฮือออ. จะจบแล้วว
    #911
    0
  14. #910 มิรา (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 28 มกราคม 2560 / 06:51
    สนุกมากคะ
    #910
    0
  15. #909 story_mb (@icemuthita) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 28 มกราคม 2560 / 02:53
    น่ารักกก พี่มาร์คละมุนอ่ะ ชอบบบ
    #909
    0
  16. #908 Nongmaa (@Nongmaa) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 28 มกราคม 2560 / 01:17
    น่ารักมากกกกกกกกกกก>_<
    #908
    0
  17. #907 aomtawanrat937 (@aomtawanrat937) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 27 มกราคม 2560 / 22:27
    น่ารักมากกกเลยยย
    #907
    0
  18. #906 Nongmaa (@Nongmaa) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 26 มกราคม 2560 / 16:48
    เหม็นความรักมาแต่ไกล55555
    #906
    0
  19. วันที่ 26 มกราคม 2560 / 13:28
    น่ารักกกกกก
    #905
    0
  20. #904 LightRock (@nalinnalar) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 26 มกราคม 2560 / 09:05
    จ้า.....น้ำตาลขึ้นจอละเนี่ย อิจมาก....
    #904
    0
  21. #903 aomtawanrat937 (@aomtawanrat937) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 25 มกราคม 2560 / 23:50
    เขินเว้ยยยยยยยย หมั่นไส้จัง
    #903
    0
  22. #902 Noey Bah (@kmnoey) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 25 มกราคม 2560 / 23:40
    โอ้ยยยยย หมั่นไส้! โลกสีชมพูมากมั้ง ฮือออ น่ารักเว้ยยย
    #902
    0
  23. #901 B_Benaliza (@B_Benaliza) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 25 มกราคม 2560 / 22:12
    เหม็นฟามรัก555555หมั่นไส้มาร์ค ต้วน วุ้ย!!555
    #901
    0
  24. #900 oni (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 25 มกราคม 2560 / 20:22
    โอ้ยยยยยยยยอิจฉาความหวานอ่ะ คิดถึงจริงๆน้าาาาาาาาา
    #900
    0
  25. #899 liarguy (@liarguy) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 25 มกราคม 2560 / 20:13
    สำลักความหวานของพี่มาร์คค่ะงานนี้
    #899
    0