Sweetheart Recipe [MARKBAM] END

ตอนที่ 30 : TWENTYEIGHTH INGREDIENT

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,674
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 96 ครั้ง
    5 ธ.ค. 59

TWENTYEIGHTH INGREDIENT

 

“หนาวว”

“ใส่เสื้อหนาๆ เอาตัวนั้นมาใส่เร็ว”

“หนาไปปป”

“เร็วๆ”

“พี่มาร์คค”

“อย่าให้ต้องดุ”

 

            แบมแบมเบะปากใส่คนขี้บังคับไปหนึ่งทีก่อนจะคว้าเอาเสื้อกันหนาวตัวหนาเตอะของมาร์คมาใส่คลุมทับเอาไว้ ก่อนจะเดินตีคู่กันออกมานอกเต็นท์ทามกลางอากาศที่หนาวจนแทบติดลบและบรรยากาศมืดสนิทในเช้ามืดที่พระอาทิตย์ยังไม่ขึ้นแบบนี้

 

            คนพี่คว้ามือคนตัวเล็กข้างๆ มาจับไว้ในอุ้งมือหนาก่อนจะยัดมือของทั้งคู่เข้าไปในกระเป๋าเสื้อกันหนาวของตนเอง แล้วเริ่มออกเดินไปโดยมีแสงสว่างวาบจากไฟฉายของเจ้าหน้าที่ด้านหน้านำทางไปยังผานกแอ่นเพื่อรับชมพระอาทิตย์ขึ้น

 

            เดินมาสักพักก็มาถึงสักที ผู้คนไม่น้อยเลยที่มารอชมความงามของพระอาทิตย์ขึ้นยามเช้าที่ภูกระดึงแห่งนี้ มาร์คเดินวนไปมาสักพักก็พบที่นั่งว่างอยู่ เขาจึงไม่รอช้าที่จะเดินตรงไปโดยที่มือของยังจับอยู่กับมือของอีกคนนั่นแหละ

 

“หนาวอะ”

“ขนาดให้ใส่เสื้อมาแล้วนะ ป่วยหรือเปล่าเนี่ย?”

 

            แบมแบมส่ายหน้าไปมาเบาๆ พลางหันหน้าเอาหน้าผากไปชนเข้ากับไหล่กว้างของอีกฝ่ายแล้วบ่นงุ้งงิ้งอยู่คนเดียวจนมาร์คอดไม่ได้ที่จะหลุดยิ้มออกมา

 

“โอ๊ะ! เริ่มสว่างแล้วพี่มาร์ค!

 

            ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นก่อนที่ร่างเล็กจะถลาลุกไปยืนรวมอยู่กับกลุ่มคนที่รอถ่ายภาพอยู่ก่อนจะกระโดดเหยงๆ อยู่อย่างนั้น และนั่นทำให้คนพี่ต้องลุกขึ้นไปยืนอยู่ด้านหลังก่อนจะยกกล้องขึ้นมาเตรียมถ่ายภาพความประทับใจเก็บไว้ มืออีกข้างที่ว่างก็ดันหัวทุยๆ ของเด็กนิเทศให้หลบไปอีกทาง แบมแบมเบ้ปากใส่แต่ก็ยอมเดินเบี่ยงไปอยู่ข้างๆ มาร์คอย่างช่วยไม่ได้

 

            ไม่นานนักแสงสีส้มสวยก็เริ่มเปล่งประกายโผล่พ้นขึ้นมาจากกลุ่มหมอกหนา ทั้งบริเวณเงียบสงัดหากแต่ยังมีเสียงชัตเตอร์ดังมาให้ได้ยินเป็นระยะ ดวงอาทิตย์ขึ้นยามเช้าที่ผานกแอ่นเป็นอะไรที่สวยงามเกินกว่าจะบรรยายผ่านรูปภาพหรือตัวอักษรได้

 

            ต้องดูผ่านตาตัวเองเท่านั้น

 

            หลังจากพระอาทิตย์ขึ้นจนเต็มดวงแล้วพลพรรคนักท่องเที่ยวก็เริ่มสลายโต๋กลับไปจัดการธุระของตนเองที่บริเวณที่พัก แต่แบมแบมก็ยังรบเร้าให้มาร์คอยู่ต่ออีกแปบเดียวเพื่อถ่ายรูปคู่กัน

 

“ตรงนี้ๆ นะๆๆ พี่มาร์คค รูปเดียวก็ได้อะ!

“ก็ได้ครับ”

 

            แบมแบมเดินไปส่งยิ้มบางๆ ให้นักท่องเที่ยวชาวไทยคนหนึ่งก่อนจะยื่นกล้องถ่ายรูปและรบกวนให้เขาเป็นธุระถ่ายรูปให้หน่อย หญิงสาวคนนั้นพยักหน้าอย่างยินดีก่อนจะรับกล้องไปไว้ในมือแล้วเริ่มหามุมดีๆ เพื่อถ่ายรูปให้ทั้งคู่

 

            คนตัวโตกว่าคว้าคอแบมแบมมากอดเอาไว้ก่อนจะโน้มหน้ามาใกล้จนแก้มชิดกันก่อนจะยกยิ้มบางๆ ในขณะที่คนในอ้อมแขนนั้นหัวใจเต้นตึกตักจนแทบจะระเบิดออกมาจากอกอยู่แล้ว

 

            ไม่ชินสักทีเวลาพี่มาร์คมารุ่มร่ามด้วยเนี่ย!

 

“โอเคค่า... หนึ่ง... สอง... สาม”

 

            เสียงชัตเตอร์ลั่นขึ้นสามครั้งติดเมื่อสิ้นเสียงของเจ้าหล่อน เธอเดินมาส่งภาพให้ดูก่อนจะถามว่าใช้ได้ไหม ต้องถ่ายใหม่หรือเปล่า ซึ่งภาพที่ได้ออกมานั้นสวยมากๆ และไม่จำเป็นต้องถ่ายใหม่แล้ว แบมแบมได้แต่ผงกหัวขอบคุณเธอเสียยกใหญ่ก่อนจะดึงแขนมาร์คให้เดินผละออกมาทางกลับที่พักเพราะสายตาสาวๆ แถวนั้นที่มองแฟนของเขานี่ใช่เล่นเลยนะ!

 

            แต่ถึงอย่างนั้น... ภาษาไทยที่แว่วเข้าหูแบมแบมก็ทำเอาริมฝีปากสีสวยยิ้มไม่หุบเสียแล้ว

 

“ผู้ชายสองคนเมื่อกี้น่ารักเนอะแก เป็นแฟนกันแน่เลยอะ! เสียดาย แต่เขาก็เข้ากันดีนะแกว่าปะ?”

“โคตรรรร น่ารัก! คู่ในอุดมคติฉันเลยแก กรี๊ด”

“เป็นครั้งแรกที่เห็นผู้ชายแล้วฉันอยากให้เขาได้กันเอง”

 

            ได้กันเองห่าไรล่ะครับแหม...

 

            ยังไม่ได้กันสักหน่อย...

 

            แปลกๆ นะ?

 

            แต่ก็ดีนะที่พี่มาร์คฟังไทยไม่ออก... ไม่งั้นต้องทำลามกใส่แน่ๆ

 

“ยิ้มไรอะเรา?”

“หื้อ? บ้า ใครยิ้ม ไม่มี”

“เอากระจกไหม”

“ก... ก็แบบ เอออ พระอาทิตย์สวยไง แบมก็มีความสุขไง!

“โม้”

“ไม่โม้นะ!

“เด็กขี้โม้...”

 

            ทั้งคู่เดินเถียงกันไปจนถึงที่พักก่อนจะแยกย้ายกันไปอาบน้ำแล้วกลับมาจัดการกับมื้อเช้าที่บริเวณที่มีของขายและหาของว่างทานต่อ... ซึ่งแน่นอนว่าเถียงกันอีกครั้ง

 

“อันนี้อร่อยนะพี่มาร์ค เรียกข้าวจี่”

“แปลกๆ อะ”

“อร่อยจริงๆ นะ!

 

            มาร์คมองอย่างชั่งใจก่อนจะยื่นหน้าไปงับข้าวจี่ในมือเล็กของแบมแบมเข้าปาก แต่ก็ต้องเบ้ปากแล้วจำใจเคี้ยวแล้วกระเดือกไอสิ่งที่คนรักบอกว่าอร่อยนักอร่อยหนานั่นลงคอไป

 

“ไม่อร่อยอะ”

“ออกจะอร่อย... กินปาท่องโก๋ไปเลย”

 

            มาร์คยักไหล่อย่างไม่ยี่หระก่อนจะหยิบปาท่องโก๋มาจิ้มๆ กับนมข้นแล้วยัดเข้าปาก

 

            นี่สิที่เรียกว่าอร่อย

 

            ผ่านไปจนถึงเวลาแปดโมงกว่าๆ ทั้งคู่ก็กลับมาที่เต็นท์อีกครั้งก่อนจะเตรียมตัวออกเดินทางไกลตามเส้นทางและผาหลักๆ ที่ควรไปบนภูแห่งนี้ เพราะพรุ่งนี้พวกเขาทั้งสองคนก็จะเดินทางกลับลงภูกันแล้ว

 

            เมื่อเตรียมตัวจนเรียบร้อยแล้วก็เริ่มออกเดินทางทันที เส้นทางธรรมชาติสวยๆ กับอากาศเย็นสบายทำเอาทั้งคู่แทบไม่รู้สึกเหนื่อยเลยสักนิดกับการเดินไปตามทางระยะทางร่วมเก้ากิโลเมตรเพื่อไปยังผาหล่มสักที่เป็นสถานที่ยอดฮิตในการถ่ายรูปของนักท่องเที่ยวทุกคนเลยก็ว่าได้

 

             ใช้เวลาเดินพักใหญ่ทั้งคู่ก็มาถึงผาหล่มสักสักที มาร์ครีบถลาเข้าไปในเพิงร้านขายข้าวทันทีเพราะทนแดดร้อนๆ ไม่ไหวอีกต่อไป โดยที่มีแบมแบมตามเข้ามาแล้วสั่งอาหารกลางวันง่ายๆ มาสองจานเพื่อกินเป็นแรงในการเดินไปเที่ยวที่สถานที่ต่อไป

 

“กินข้าวก่อนเร็ว เดี๋ยวไปถ่ายรูปกัน!

“ครับๆ ไม่คิดว่าแดดจะแรงขนาดนี้แฮะ”

“พี่มาร์คไหวไหมอ่า? ไม่ไหวกลับได้นะฮะ”

“ได้ไงล่ะ? ได้มาแล้วก็เอาให้คุ้ม พี่แค่ยังไม่ชินกับแดดแค่นั้นแหละ ไม่เป็นไรครับ”

“จริงนะฮะ?”

“อือ... กินข้าวเร็ว จะได้ไปต่อ”

 

            เมื่อจัดการปากท้องของตนเองเสร็จแล้ว แบมแบมก็กวักไม้กวักมือให้มาร์คเดินตามไปตรงหินที่ยื่นออกจากเพิงผาไปกลางอากาศก่อนจะบอกให้มาร์คไปนั่งอยู่ตรงเกือบปลายหินเผื่อจัดการแชะภาพสวยๆ ออกมา เมื่อได้รูปเท่ๆ ของมาร์คแล้ว คนตัวเล็กเองก็งอแงอยากจะถ่ายบ้าง ไอคนพี่ก็ไม่อยากให้ไปถ่ายตรงนั้นเพราะมันน่ากลัว...

 

“ฮื่อ... พี่มาร์ค สูงอะ”

 

            นั่นไง

 

            แต่อีโก้ของแบมแบมมันมีสูงมากกว่าความกลัว เพราะงั้นมาร์คเลยต้องฝากให้เพื่อนนักท่องเที่ยวต่างชาติคนหนึ่งถ่ายรูปให้ ส่วนตัวเขาเอาก็จับมือแบมแบมไว้จนแน่น แล้วผละออกมาเมื่อจัดท่าทางให้คนตัวเล็กนั่งเรียบร้อยแล้ว เพียงชั่วอึดใจช่างภาพจำเป็นก็ยกมือทำท่าโอเคก่อนจะเดินกลับมาพร้อมกับแบมแบมที่ถลามากอดแขนมาร์คเอาไว้เสียแน่นเรียบร้อย

 

Nice shot!” เสียงทุ้มเอ่ยปากชม

Of course it is. Will you guys go back to the camp, huh?

Nope! There’s two more place we should go! Come with us! You can’t miss this!

 

            ก่อนที่มาร์คจะอ้าปากตอบอะไรกลับไปก็ดันเป็นเสียงแหบหวานของคนข้างๆ ที่พูดแทรกขึ้นมาเสียก่อน แล้วก็นั่นแหละ... ต้องไปเที่ยวตามที่คนตัวเล็กบอกอย่างช่วยไม่ได้ แต่ถึงอย่างนั้นเพื่อนๆ ชาวต่างชาติที่เพิ่งเจอกันก็ต้องขอตัวก่อนเพราะพวกเขาอยากจะอยู่ดูพระอาทิตย์ตกดินตรงนี้เสียทีเดียว ที่อื่นคือแพลนจะไปกันวันหลัง

 

            แต่มาร์คและแบมแบมเหลือเวลาเที่ยวแค่วันนี้วันเดียวแล้ว...

 

            ทำให้ตอนนี้เขาทั้งสองมาหยุดอยู่ที่น้ำตกขนาดกลางที่ร่ายล้อมไปด้วยใบเมเปิ้ลสีแดงเรียบร้อย

 

“พี่มาร์คคค เมเปิ้ลล”

“แคนาดาก็มี”

“แบมเคยไปแคนาดาที่ไหน! สวยอะ”

 

            แล้วแบมแบมก็ทิ้งให้คนพี่ยืนเอ๋ออยู่คนเดียวท่ามกลางเสียงน้ำกระทบกับแอ่งน้ำเบื้องล่างกับใบเมเปิ้ลหลากสีนั่นแหละ

 

            ปล่อยให้เดินเล่นคนเดียวคงไม่เป็นไร... มั้ง

 

“อ๊ะ!!

“แบม!

 

            ร่างสูงถลาตัวเข้าไปหาแทบไม่ทันเมื่อแบมแบมดันลื่นตะไคร้น้ำแถวๆ นั้นจนเกือบเสียหลัก ดีที่มือหนาเอื้อมไปกระชากแขนเล็กให้กลับเข้าสู้อ้อมอกแกร่งทัน

 

            ไม่งั้นได้ลงไปนอนเล่นในน้ำด้านล่างนั่นแน่ๆ

 

“แฮ่...”

“...”

“พี่มาร์คอย่ามองแบมแบบนั้นซี่~”

“...”

“ลื่นนิดหน่อยเอง...”

 

            ดวงตากลมโตช้อนมองใบหน้าหล่อเหลาของอีกฝ่ายที่ตอนนี้ถมึงทึงเป็นยักษ์ขมูขี

 

“... ไปโยนเหรียญอธิษฐานที่สระแก้วกันดีกว่าเน้อออ”

 

            แบมแบมพูดออกมาพร้อมกับทำหน้าอ้อนๆ และนั่นทำให้คนพี่ต้องถอนหายใจออกมาอย่างช่วยไม่ได้ ก่อนจะยื่นมือมาโคลงหัวทุยไปมาเบาๆ

 

            ฮี่... แบมแบมรู้หมดแหละน่าว่าอะไรจะทำให้พี่มาร์คหายโกรธได้!

 

            ระหว่างทางที่เดินกลับทางที่พักเพื่อไปยังสระแก้วทั้งคู่ก็แวะไปถ่ายรูปที่สระอโนดาตกันก่อน สระอโนดาตเป็นแอ่งน้ำขนาดใหญ่ที่น้ำนิ่งมากๆ เวลาขึ้นไปยืนบนพื้นหินกลางน้ำแล้วจะเป็นเงาสะท้อนต้นไม้แถวนั้นรวมถึงตัวเราด้วย เมื่อแชะภาพจนพอใจก็ออกเดินต่อจนมาถึงบริเวณสระแก้วในเวลาเกือบบ่ายสาม

 

            สระแก้วเป็นสระที่นักท่องเที่ยวนิยมนำเหรียญมาโยนลงในสระเพื่ออธิษฐาน และน้ำที่ใสแจ๋วของที่นี่ก็ทำให้เชื่อได้เลยว่าในห้วงเวลาที่ผ่านมานี้มีผู้คนมาอธิษฐานไปมากมายเพียงใด

 

“เขาบอกว่าอธิษฐานที่นี่แล้วคำขอจะเป็นจริงแหละ”

“...?”

“แล้วเราจะได้กลับมาที่นี่อีกครั้งด้วยน้า~”

“อือ...”

“เอาเหรียญไป~”

 

            แบมแบมส่งเหรียญบาทมให้มาร์คหนึ่งเหรียญและกุมไว้ในมือตัวเองหนึ่งเหรียญ มือเล็กลดระดับลงจนอยู่ในระดับเดียวกับอก ก่อนที่เปลือกตาสีมุกจะปิดลงพร้อมกับใบหน้าเปื้อนยิ้มของแบมแบม และเมื่อร่างสูงเห็นดังนั้นก็ไม่รอช้าที่จะอธิษฐานบ้างเช่นกัน

 

แบมขอให้คำขอของพี่มาร์คเป็นจริง และขอให้พี่มาร์คมีความสุขมากๆ

ผมขอให้คำขอของแบมเป็นจริง และขอให้รอยยิ้มสดใสอยู่กับแบมตลอดไป

 

            ทั้งคู่เก็บคำอธิษฐานไว้ในใจเพราะแบมแบมบอกว่าเดี๋ยวไม่ศักดิ์สิทธิ์ ก่อนจะเร่งฝีเท้าเดินย่ำกลับไปทางผาหมากดูกเพื่อรับชมพระอาทิตย์ตกเป็นครั้งแรกและครั้งสุดท้ายของทริปนี้

 

            ฟิตเดินไปทั่วทุกที่ในวันเดียวแบบนี้ เห็นทีคงต้องเลื่อนไฟลท์กลับเกาหลีไปอีกสองสามวันแล้วล่ะมั้ง?

 

            โชคร้ายนิดหน่อยที่เมื่อมาถึงแถวหน้าผาก็ถูกจับจองไปด้วยนักท่องเที่ยวแทบจะทั้งหมดแล้ว แต่ก็โชคดีที่หญิงสาวสองสามคนเมื่อเช้าที่ถ่ายรูปให้นั้นเรียกให้ไปนั่งด้วยกัน แถมที่ที่พวกเธอนั่งยังเป็นมุมที่ดีมากๆ เสียด้วย

 

“อ๋า... พี่เขาไม่ใช่คนไทยครับ คนไต้หวันน่ะ แต่พวกเราอยู่ที่เกาหลีอะครับ งงไหมงะ?”

 

            มาร์คขมวดคิ้วมุ่นพลงมองไปทางใบหน้าหวานของคนข้างๆ ที่กำลังฝอยเป็นภาษาไทยกับกลุ่มหญิงสาวอย่างเมามัน

 

            ไม่ใช่อะไรหรอก... ฟังไม่รู้เรื่องอะ

 

“แบมอ่า...”

 

            เสียงทุ้มเอ่ยเรียกออกมาก่อนที่มาร์คจะเอนหัวมาพิงไหล่เล็กเอาไว้แล้วหลับตาลงเบาๆ ตอนนี้พระอาทิตย์เหมือนคล้อยจะตก แต่คงใช้เวลาอีกนานกว่าจะได้ภาพสวยๆ ให้เด็กแสบได้ถ่ายรูป

 

“ฮะ?”

“พี่ฟังไม่รู้เรื่อง...”

“ฮ่าๆๆๆ ไม่มีไรหรอกพี่มาร์ค คุยเรื่องทั่วไปนี่แหละน้า...”

 

            แบมแบมหัวเราะร่าก่อนจะยกมือขึ้นลูบหลังคนพี่เบาๆ แต่ก็ต้องชะงักกึกเมื่อหญิงสาวข้างๆ เอนกายมากระซิบอะไรบางอย่าง

 

“เป็นแฟนกันเหรอคะ?”

“...เอ่อ... ครับ”

“จริงด้วย! ทำไมซื้อหวยไม่ถูกงี้บ้างนะ! น่ารักมากเลยอะน้อง พี่แอบดูตั้งแต่เมื่อวานที่เดินขึ้นมาแล้ว น่ารักมากๆ ”

“อ่า...”

“ไม่รู้เลยว่าจะอิจฉาคุณคนนี้ที่ได้น้องน่ารักเป็นแฟนหรืออิจฉาน้องน่ารักที่ได้คุณสุดหล่อเป็นแฟนดี”

 

            แบมแบมยิ้มแห้งๆ ให้กับผู้หญิงพวกนี้ก่อนจะเริ่มจดจ่อกับกล้องถ่ายรูปเมื่อแสงสีแสดแดงตรงหน้าเริ่มปรากฏขึ้นยามที่พระอาทิตย์กำลังจะคล้อยตกกลับสู่ม่านหมอกอีกครั้ง

 

            ถามตรงๆ แบบนี้แบมก็ไปต่อไม่ถูกสิ...

 

            พระอาทิตย์ลาลับขอบฟ้าไปนานแล้ว และแบมแบมกับมาร์คก็กลับมาสู่ที่พักเรียบร้อย ตอนนี้ทั้งคู่กำลังนั่งรอหมูกระทะที่หลายๆ คนบอกว่าเด็ดของที่นี่มาเสิร์ฟอยู่

 

            คืออากาศหนาวๆ แล้วได้กินหมูกระทะร้อนๆ นี่มันดูเข้ากั๊น เข้ากันเนอะว่าไหม?

 

“หูวว มาแล้ววว”

 

            แบมแบมร้องออกมาอย่างห้ามไม่อยู่เมื่อชุดหมูกระทะถูกมาวางอยู่ตรงหน้าพวกเขา แน่นอนว่าทันทีที่มันวางลงกับโต๊ะญี่ปุ่นตัวเตี้ยแล้วนั้นมาร์คก็จัดการทุกอย่างเสียจนเสร็จสรรพโดยไม่ให้แบมแบมทำอะไรเลยสักอย่าง

 

            อาจจะกลัวไม่ได้กินภายในคืนนี้นั่นแหละ

 

“อ้าปาก...”

“อ้า..มม หย่อย!

“มีอะไรไม่อร่อยบ้างละสำหรับแบม?”

“ว่าแบมเหรออ”

“ใครว่า ไม่มี”

“พี่มาร์คนั่นแหละ!

“ขี้โม้แล้วยังชอบมั่วอีก กินไปเลย”

“พี่มาร์ค!

 

            แบมแบมพูดเสียงฉุนก่อนจะคีบหมูจากบนกระทะเข้าปากโดยไม่ได้เป่าให้ดีเสียก่อน ความร้อนจากเนื้อหมูลวกปากเข้าเต็มๆ จนแบมแบมต้องรีบคายออกมาแล้วคว้าชากระดกเข้าปากทันที

 

            ชาก็ร้อน โว้ยยยย!!

 

“ไหนดู...”

“ฮื่อ... ร้อนอะ”

 

            คนตัวเล็กว่าก่อนจะทำหน้าหงอยๆ พร้อมกับน้ำตาที่เริ่มปริ่มๆ ตรงหางตา คงจะร้อนมากจริงๆ นั่นแหละ...

 

            มาร์คไล้ปลายนิ้วโป้งไปตามริมฝีปากของอีกฝ่ายที่เริ่มแดงและบวมเล็กน้อย ดวงตาคู่คมเหลือบมองซ้ายขวาเช็คความปลอดภัยก่อนจะโน้มหน้าไปแทบชิดแล้วเป่าลมเย็นๆ ใส่ปากของเด็กตรงหน้าเบาๆ

 

ฟู่ววว

 

“พ... พี่มาร์ค”

“ดีขึ้นไหม?”

“อ... อื้อ ดีแล้ว ดีแล้ว! ก... กินหมูกันต่อดีกว่า!

 

            มือเล็กผลักอกแกร่งให้ออกห่างจากตนเองเบาๆ เพราะกลัวว่าจะมีใครมาเห็น ก่อนจะก้มหน้าก้มตากินอาหารตรงหน้าโดยไม่เงยหน้าขึ้นมาสนใจคนข้างๆ เลยแม้แต่น้อย...

 

            แต่ก็นั่นแหละ... อิมาร์คต้วนมันยิ้มให้กับโลกส่วนตัวของตัวเองไปเรียบร้อยแล้ว...

 

            อิ่มใจแทนอิ่มหมูแล้ววันนี้





UPDATED 100%


>>TALK<<

สวัสดีค่าาา มาลงให้ก่อนยี่สิบห้าเปอร์เซนต์นะคะ กลัวจะลืมกันไปก่อน ถึงจะเหมือนลืมไปเยอะแล้วก็เถอะ5555555555

ยังอัพอยู่นะคะ ช่วงนี้เอื่อยๆ เพราะยุ่งๆ นิดหน่อย

แอบน้อยใจที่คอมเม้นท์หายไปเยอะม้าดด แต่ไม่เป็นไรค่ะ จะจบอยู่แล้ว ช่างมันแล้วกันเนอะ

ยังไงเราจะรวมเล่มนะคะ อาจจะทำฟอร์มออกมาให้จองประมาณกลางเดือนหรือสิ้นปีนะคะ ติดตามกันน้าา


ขอบพระคุณที่อ่านทอล์คจนจบนะคะ


รบกวนคอมเม้นท์และติดแท๊ก #สูตรรักมบ ในทวิตสักนิดเพื่อเป็นกำลังใจให้กับไรท์เตอร์ตัวน้อยๆ คนนี้ด้วยนะคะ


รักม้าดดดดดด 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 96 ครั้ง

1,360 ความคิดเห็น

  1. #1333 Spices_smile (@igot7ibambam) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:45
    น่ารักน้อยซ่ะเมื่อไหร่~~~~
    #1333
    0
  2. #1278 ploylaksi (@ploylaksi) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2561 / 21:06
    แหมมมมมมมม
    #1278
    0
  3. #1237 Oppa (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 14 เมษายน 2561 / 09:36
    พี่มาร์คคนเนียนนนนนน

    โอ้ยย น่ารักกกกก
    #1237
    0
  4. #1212 TattA (@sun036) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2560 / 09:38
    แหม่ นิดหน่อยก็เอาอะมาร์ค
    #1212
    0
  5. #1144 Bam Yien (@aunjung14872) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 21 เมษายน 2560 / 18:22
    หวานกว่านี้มีอีกมั้ยย อบอุ่นหัวใจมากก ><
    #1144
    0
  6. #1086 _MYYBB (@mellow-aa) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 21 มีนาคม 2560 / 13:34
    อ่านแล้วอยากไปภูกระดึงมากเลยค่ะไรต์ แต่ไม่มีคู่อะ ทำไงดี ฮ่าาาาาาาาาา 
    มาร์คจะดีไปถึงไหนจ๊ะพ่อคู๊ณณณณ 
    #1086
    0
  7. #1044 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 7 มีนาคม 2560 / 10:36
    ตลอดอ่ะมาร์คทำน้องเขินตลอดเลย
    #1044
    0
  8. #985 ojay2 (@Ojay) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2560 / 01:48
    มาร์คขี้อ้อนน แล้วยังเจ้าเลห์
    #985
    0
  9. #893 shierichi (@shierichi) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 18 มกราคม 2560 / 10:44
    มาร์คต้วน!55555
    #893
    0
  10. #835 donstop_canstop (@donstop_canstop) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 4 มกราคม 2560 / 16:35
    ถ้าไรท์ไม่เคยไปเที่ยวที่ภูกะดึงก้คงต้องทำงานอยู่การท่องเที่ยวแน่อะ
    #835
    0
  11. #689 oni (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2559 / 10:24
    เราก็อยากจะเป้นสองคนที่เจอมารืคแบมไปเที่ยวกันน้าาาาาาาาา

    แล้วจะตามไปทุกที่ด้วยยยยยยยยย

    โอ้ยยยยยยยยยยยยยน่ารักมากค่ะยังกะฮันนีมูนเบยยยย
    #689
    0
  12. #687 Noey Bah (@kmnoey) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2559 / 09:24
    โห้ยยยย ตั่ลล๊าคคคค ฮื่อออ เขินจัมมม
    #687
    0
  13. #686 Aps~MK (@nattalove) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2559 / 12:54
    น่ารักกกกก พี้มาร์คคนผีตัลเลลล
    #686
    0
  14. #684 Nammo1234 (@tangmosirithon) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2559 / 14:46
    มาร์คดูนิ่งๆนะแต่มันไม่ใช่มันร้ายกาจกว่านั้นน
    #684
    0
  15. #683 -Bameverthing- (@-Bameverthing-) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2559 / 09:35
    โว้ะะ55555555 ยิ้มไปแล้วพี่มาร์คเจ้าเลห์><
    #683
    0
  16. #682 MimRada (@mimrada) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2559 / 06:07
    ไรท์ สู้ๆ ฟินนนนน น่ารักเนาะ ><><
    #682
    0
  17. #680 Tea14538 (@Kang0878636539) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2559 / 01:18
    ฟินวุ้ยยยยยยย
    #680
    0
  18. #678 beerlovelylove (@beerlovelylove) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2559 / 00:34
    งื้ออออออ น่ารักกกกกกกก
    #678
    0
  19. #674 woorebin (@bam_bam-got-7) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2559 / 23:49
    เขินตรงคำขอของทั้งคู่อ่ะ งื้ออออ
    #674
    0
  20. #672 kkbamx2mb (@kaewkik07) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2559 / 23:10
    เขินนนนนน
    #672
    0
  21. #671 liarguy (@liarguy) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2559 / 23:00
    กระหนุงกระหนิงมากกกกก
    #671
    0
  22. #670 DOWNee40 (@DOWNee40) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2559 / 22:42
    ว้อยยยย เขิน
    #670
    0
  23. #668 LightRock (@nalinnalar) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2559 / 22:27
    แซะต้วนตลอดอ่ะ
    ต้วนบอกขอฟินหน่อยได้มะล่ะ
    #668
    0
  24. #662 BbpLu1234 (@BbpLu1234) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2559 / 20:44
    กรุ้งกริ้งกันจังเลยลูกกกกกก
    #662
    0
  25. #660 aomtawanrat937 (@aomtawanrat937) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2559 / 20:41
    ทำไมน่ารัก ช้านเขินนน
    #660
    0