Sweetheart Recipe [MARKBAM] END

ตอนที่ 29 : TWENTYSEVENTH INGREDIENT + ฝากฟิคเรื่องใหม่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,077
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 89 ครั้ง
    6 ธ.ค. 59

TWENTYSEVENTH INGREDIENT

 

18.00 น. สนามบินสุวรรณภูมิ, ประเทศไทย

 

            สองร่างของหนุ่มหน้าตาดีทั้งสองคนเดินลากกระเป๋าเดินทางเพื่อตรงไปยังจุดจอดรถแท็กซี่ตามที่คนตัวเล็กกว่ายืนยันเอาไว้ว่าเราต้องไปขึ้นรถที่หมอชิตเพื่อจะไปที่จังหวัดเลยนั่นเอง

 

“พี่มาร์คร้อนไหม?” แบมแบมถามพลางเอามือมาพัดโบกไปมาอยู่ตรงใบหน้าหล่อเหลาของคนรัก

“นิดหน่อยอะ”

“เดี๋ยวก็ได้ขึ้นรถแล้วน้า...”

 

            ยืนต่อคิวรอไม่นานนักก็ได้ขึ้นรถเสียดี แบมแบมเอ่ยบอกจุดหมายปลายทางเป็นภาษาไทยชัดแจ๋วพร้อมทั้งขอให้คุณลุงคนขับรถเร่งแอร์ให้อีกต่างหาก ก่อนจะหันกลับมาคุยงุ้งงิ้งอยู่กับมาร์คเหมือนเดิม

 

“เดี๋ยวไปถึงแล้วต้องนั่งรถอีกนานเลยย”

“นึกยังไงถึงไปเองเนี่ยหะ? แล้วจะไปถูกแน่ใช่ไหม?”

“ถูกสิ! แบมศึกษามาอย่างดีจากคุณลุงเจ้าของพื้นที่เชียวนา”

“ถ้าหลงขึ้นมาพี่ก็ช่วยเราไม่ได้แล้วนะคราวนี้”

“ไว้ใจแบมสิ! ไกด์มือหนึ่งนะบอกเลย”

 

            แบมแบมบอกด้วยความภาคภูมิใจ เจ้าตัวโม้มาตลอดทางที่นั่งเครื่องมาจากเกาหลีจนถึงตอนนี้ว่าสอบถามข้อมูลมาจากคุณลุงคนขับรถที่บ้านซึ่งเป็นคนพื้นที่มาอย่างดีตั้งแต่การเดินทางตลอดจนสถานที่ท่องเที่ยวบนภู ไม่ต้องบอกก็รู้เลยว่าเจ้าแสบนี่อยากจะไปเที่ยวที่ภูกระดึงมากแค่ไหน

 

            นั่งรถมาสักพักก็มาถึงสถานีขนส่งหมอชิตสักที มาร์คจัดการควักเงินออกมายื่นให้แบมแบมชำระค่าโดยสารให้เรียบร้อย ก่อนที่ทั้งคู่จะลงมาจากรถแล้วเดินตรงไปยังจุดจำหน่ายตั๋วของบริษัทรถทัวร์ที่คุณลุงคนขับการันตีแล้วว่าดีงามพระรามแปดมากๆ

 

“ไปวังสะพุงสองที่ครับ”

“นี่ จะนั่งรถบัสไปจริงเหรอ กลับไปขับรถที่บ้านไปเองดีไหม?”

“ฮื่อ ไม่เอาหรอก ถ้าขับรถไปเองพี่มาร์คก็จะเหนื่อยใช่ไหมเล่า? จะเอาแรงที่ไหนไปเดินขึ้น... ขอบคุณครับ”

 

            แบมแบมพูดพลางชำระเงินค่าตั๋วรถสองที่แล้วลากมาร์คเดินออกมาเพื่อหาที่นั่ง และแล้วก็จบลงตรงฟู้ดคอร์ดที่เหลือที่นั่งมากพอสมควร แต่พอนั่งลงแล้วแบมแบมก็ต้องทำหน้าฉงนเมื่อมองเห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของคนตรงหน้า

 

“ยิ้มอะไรของพี่เนี่ย?”

“คือที่ไม่ให้ขับรถไปเองนี่คือห่วงกันล้วนๆ เลยอ่อ?”

“ค... ใครห่วง ไม่มี๊!

“เหรอออออ”

“ช... ช่ายยย ไม่มีเลย... เอ... อีกสิบนาทีต้องไปขึ้นรถแล้วนา...”

“ทำเปลี่ยนเรื่อง ห่วงก็บอกว่าห่วง เด่อ”

“พี่มาร์ค!

 

            มาร์คแกล้งหยอกน้องอีกหน่อยพอหอมปากหอมคอ แล้วทั้งสองก็พากันหอบสังขารลุกไปซื้อขนมนมเนยเพื่อเก็บไว้กินบนรถทัวร์เพราะแบมแบมบอกว่าใช้เวลานานพอสมควรกว่าจะเดินทางไปถึง และพอซื้อขนมเสร็จก็ได้เวลาที่รถเข้ามาจอดเทียบท่าเช่นกัน ทำให้ตอนนี้ทั้งสองมายืนจุ้มปุ๊กอยู่หน้าชานชาลาที่มีรถทัวร์ไปยังจังหวัดเลยจอดอยู่

 

“เอ่อ... Are you go to Loei?”

Yes... จริงๆ ผมพูดไทยได้อะครับพี่”

“โหน้อง! ละก็ไม่รีบบอก ไปลงไหนเนี่ย?”

“ผานกเค้าอะพี่ ใช่ปะ คือผมจะไปภูกระดึง”

“อ่อ! โอเคๆ เดี๋ยวพี่จอดให้ ขึ้นรถเลย ที่นั่งอยู่หน้าสุดฝั่งซ้ายนะน้อง”

“โอเคครับ ขอบคุณมากพี่”

 

            ทั้งคู่ยื่นกระเป๋าเดินทางให้พนักงานนำเข้าไปเก็บไว้ในห้องเก็บกระเป๋าของรถ ก่อนที่ขาเรียวพาร่างของคนท้องถิ่นเดินนำอีกคนเพื่อขึ้นไปยังที่นั่งของทั้งสอง มือหนาดันหลังของแบมแบมให้เข้าไปนั่งติดหน้าต่าง ส่วนตนเองก็ทิ้งตัวลงนั่งกั้นตรงเบาะที่ติดกับทางเดินแทบจะในทันที

 

“นั่งรถนานเลยใช่ไหม?”

“อื้อ กว่าจะถึงก็น่าจะเช้ามืด”

“ถ้าง่วงก็นอนพิงมาเลยนะ”

“อื้อ... แต่ตอนนี้แบมอยากกินหนมงะ แกะให้หน่อย”

 

            มือเล็กยื่นห่อมันฝรั่งทอดกรอบมาให้มาร์คที่จัดการแกะให้พร้อมทั้งหยิบไปจ่อที่ริมฝีปากสีสวยเสร็จสรรพ แบมแบมอ้าปากงับขนมขบเคี้ยวเข้าปากไปพลางเช็คข่าวจากสมาร์ทโฟนสีขาวไปด้วย

 

            ขนมในห่อถูกจัดการจนเหลือแต่ลม มาร์คพับซองเปล่าจนมันมีขนาดเล็กลงและยัดรวมไว้ในถุงพลาสติกจากมินิมาร์ท และไม่นานนักรถทัวร์คันใหญ่ก็เริ่มเคลื่อนตัวออกจากชานชาลาเสียที

 

“ง่วงแฮะ”

“รถเพิ่งจะออกเอง”

“งือ... ง่วง นอนเอาแรงไง”

“งั้นนอนไป... หนาวไหม? ผ้าห่มเปล่า?”

 

            แบมแบมส่ายหน้าไปมาก่อนจะเอนศีรษะมาพิงเข้ากับไหล่กว้างของคนข้างๆ เปลือกตาสีมุกค่อยๆ ปิดตัวลงพร้อมกับมือเล็กที่ขยับไปสอดประสานนิ้วเข้ากับมือหนาของอีกคน

 

“... แบมอยากฟังเพลง”

 

            มาร์คแอบลอบยิ้มออกมาเล็กน้อย ก่อนจะใช้มืออีกข้างที่ว่างอยู่หยิบไอพอดออกมาแล้วจัดการเสียบหูฟังด้วยมือข้างเดียวนั่นแหละ หูฟังข้างหนึ่งถูกยัดใส่ใบหูของคนง่วงนอนข้างๆ ส่วนอีกข้างก็ยัดใส่หูของตนเอง บทเพลงในเพลย์ลิสต์รายการโปรดของแบมแบมถูกเปิดขึ้นและเล่นวนไปตามที่คนตัวเล็กต้องการ

 

            เวลาล่วงเลยมาจนเกือบจะสี่ทุ่มกว่าๆ มาร์คสะดุ้งตื่นขึ้นมาหลังจากเผลอเอนหัวหลับตามคนข้างๆ ไป ใบหน้าหล่อหันมามองคนที่ยังคงหลับไม่รู้เรื่องรู้ราวอยู่ ร่างของแบมแบมสั่นน้อยๆ อาจจะเพราะด้วยความหนาวจากเครื่องปรับอากาศภายในรถ นั่นทำให้คนพี่อดไม่ได้ที่จะแอบยิ้มออกมาน้อยๆ ก่อนจะค่อยๆ ดึงผ้าห่มที่พาดอยู่บนเบาะทั้งสองออกมาอย่างเบามือเพราะกลัวว่าคนตัวเล็กจะตื่นขึ้นมา ก่อนจะจัดการห่มผ้าทั้งสองผืนคลุมไว้บนตัวของแบมแบม

 

“อือ...”

“พี่ทำให้ตื่นเหรอ ขอโทษนะครับ”

“ฮื่อ... ไม่เป็นไรฮะ”

“งั้นนอนต่อนะ”

“อื้อ”

 

            แบมแบมพยักหน้าน้อยๆ พร้อมกับค่อยๆ จัดการถอดรองเท้าผ้าใบที่สวมอยู่ออกไปกองไว้บนพื้น ก่อนจะยกขาขึ้นมานั่งขดตัวแล้วเอนกายเข้าหามาร์ค ใบหน้าหวานซบเข้ากับหน้าอกแกร่ง มือขาวกระชับผ้าห่มบนตัวก่อนจะปรับท่านอนอีกนิด ก่อนจะค่อยๆ จมลงสู่ห้วงนิทราอีกครั้ง

 

“นึกจะหลับก็หลับนะคนเรา”

 

            คนพี่ค่อยๆ ดึงหูฟังออกจากใบหูของคนรักอย่างเบามือ ก่อนจะจัดการเก็บอุปกรณ์ทุกอย่างเอาไว้ที่เดิม แล้วจึงค่อยๆ เอื้อมมืออีกข้างที่ไม่ได้กุมมืออยู่กับแบมแบมขึ้นไปปิดช่องแอร์ที่พ่นลมลงมาจ่อหัวเขาทั้งสองจนพอจะลดความหนาวไปได้บ้าง ก่อนที่แขนแกร่งจะวาดไปโอบกอดหมอนข้างส่วนตัวเอาไว้หลวมๆ ก่อนจะหลับตามกันไปอีกคน

 

            ทั้งคู่ตื่นขึ้นมาอีกทีตอนเกือบตีสี่ ซึ่งรถทัวร์ก็ยังคงแล่นไปบนถนนเรื่อยๆ สองข้างทางเริ่มมีบ้านเรือนและป่าเล็กน้อยที่มีแสงไฟสลัวๆ จากไฟประจำทางเป็นระยะๆ

 

“ผานกเค้าเตรียมตัวนะครับ” เสียงคนขับรถตะโกนเข้ามาภายในห้องโดยสาร และนั่นทำให้ผู้โดยสารหลายท่านเริ่มขยับตัวเตรียมพร้อม ในขณะที่มาร์คยังคงนั่งเอ๋ออยู่เพราะฟังไม่รู้เรื่อง

“อะไรอะ?”

“เขาบอกให้เราเตรียมตัว จะถึงแล้วพี่มาร์ค!

 

            แบมแบมบอกออกมาด้วยความตื่นเต้นก่อนจะจัดการเก็บผ้าห่มแล้วคว้าถุงขนมของคนเองมาไว้ในมือ ไม่นานนักรถก็มาจอดเทียบอยู่ตรงบริเวณที่เรียกว่าผานกเค้า ดวงตากลมโตจ้องมองไปยังป้ายร้านอาหารชื่อดังที่คุณลุงคนขับรถที่บ้านบอกมาว่าต้องเห็นป้ายนี้ก่อนเท่านั้นค่อยลง

 

            ทั้งคู่เดินลงมารับสัมภาระเป็นคนสุดท้าย กระเป๋าเป้สีดำใบใหญ่สีดำสองใบและเต็นท์ถูกแบกขึ้นบนหลังของทั้งสอง แบมแบมส่งยิ้มน่ารักให้พี่คนขับอย่างเป็นมิตรก่อนจะได้รับคำอวยพรจากพี่เขากลับมา รวมถึงมาร์คที่ยืนทำหน้างงอยู่นั้นก็ได้รับการอวยพรเช่นกัน

 

Have a good trip!

“...Oh, thanks

 

            อืม มันตอบกลับไปแค่นั้นแหละ

 

            แต่ช่างมันก่อน... ตอนนี้แบมแบมลากแขนมาร์คเดินเข้าไปยังร้านอาหารก่อนจะจัดการปากท้องและเข้าห้องน้ำทำธุระส่วนตัวกันจนเสร็จเรียบร้อย พร้อมทั้งจองตั๋วขากลับจนเสร็จสรรพ แล้วทั้งสองก็เดินไปขึ้นรถสองแถวที่จะพาเข้าไปตีนภู คนตัวเล็กก้าวขึ้นไปนั่งบนรถในขณะที่มาร์คเลือกที่จะยื่นอยู่ตรงส่วนเสริมของรถแทน ทั้งคู่จัดการเปลี่ยนรองเท้าผ้าใบที่ใส่เดินทางมาให้กลายเป็นรองเท้าที่เหมาะสำหรับการปีนเขา และไม่นานนักรถสองแถวก็เคลื่อนตัวออกจากบริเวณและมุ่งตรงสู่จุดมุ่งหมายพร้อมๆ กับนักท่องเที่ยวหลายชีวิต

 

            พวกเขาเดินทางมาถึงตีภูในเวลาที่ดวงอาทิตย์เริ่มจะโผล่พ้นให้แสงรำไรเรียบร้อยแล้ว แบมแบมจัดการทุกอย่างจนเรียบร้อยทั้งเรื่องสัมภาระและอื่นๆ จนในที่สุดตอนนี้ทั้งคู่ก็พร้อมแล้วกับการเดินขึ้นเพื่อพิชิตยอดภูแล้ว!

 

“เดี๋ยวครับที่รัก” แบมแบมที่กำลังจะมุ่งหน้าเดินนำเพื่อขึ้นไปข้างบนกลับต้องหยุดชะงักเพราะโดนดึงปกคอเสื้อยืดที่ใส่มาเสียก่อน

“อะไรอ่าพี่มาร์คคค”

“ใส่หมวกด้วย เดี๋ยวเผื่อมีแดด” มาร์คควักเอาหมวกแก๊ปสีขาวออกมาจากกระเป๋าเป้ใบเล็กที่พกมาใส่ของจำเป็น ก่อนจะสวมใส่ให้เด็กแสบตรงหน้า

“พร้อมแล้ว ไปกัน!

“ไปๆ”

 

            ทั้งสองเดินย่ำเท้าขึ้นภูอย่างระมัดระวัง... มาร์คเนี่ยแหละที่ต้องคอยระมัดระวังให้เด็กที่ตื่นเต้นอยู่ตลอดเวลา ก่อนที่แบมแบมจะเริ่มหมดฤทธิ์เมื่อผ่านซำแรกอย่างซำแฮกมาได้ ซำแรกนี้ไม่มีอะไรมากเพราะเป็นทางขึ้นเขาปกติทั่วไป ต้องปีนบ้างเล็กน้อยแต่ไม่มาก แต่ก็นะ...

 

            ทำแบมแบมหอกแฮกสมชื่อจริงๆ

 

“ไหวไหม?”

“ไหว! พี่มาร์คอ่า? ไหวไหมฮะ? ร้อนไหม?”

“ร้อนครับ แต่ไม่เหนื่อย ฮ่าๆๆๆ”

“หัวเราะแบมเหรอ!

 

            มาร์คแกล้งหยอกแบมแบมอีกเล็กน้อยก่อนจะพาน้องเดินขึ้นซำต่อไปอย่างซำบอน ซำที่สองนี้เดินง่ายหน่อยเพราะทางส่วนใหญ่เป็นทางลาดเดินสบายๆ ชิวๆ พระอาทิตย์ขึ้นเต็มดวงตั้งแต่ก่อนที่พวกเขาจะเดินพ้นซำแรกแล้ว ลมเย็นๆ พัดมาปะทะหน้าแดงๆ ของแบมแบมทำเอาหายเหนื่อยไปชั่วขณะ แต่ก็ต้องเริ่มเหนื่อยอีกครั้งเพราะทางลาดนี่มันเริ่มจะกลายเป็นเนินให้เดินขึ้น และเริ่มมีหินมาให้ปีนบ้างประปราย

 

            กว่าจะหลุดซำที่สามได้ก็ทำเอาแบมแบมแทบหอบตาย ยังดีที่มีคนพี่ช่วยประคองและยื่นน้ำให้จิบพอหายเหนื่อยเป็นระยะๆ

 

            เวลาล่วงเลยมาจนเกือบเที่ยง และตอนนี้ทั้งคู่ก็เดินผ่านซำทั้งหกซำแรกมาเรียบร้อยแล้ว ตั้งแต่ซำแฮก ซำบอน ซำกกกอก ซำกกหว้า ซำกกไผ่ และซำกกโดน ทำให้ตอนนี้ทั้งคู่มาหยุดอยู่ที่หน้าป้ายซำมหาโหดซำสุดท้ายอย่างซำแคร่สักที

 

            ซำแคร่เป็นซำที่นักท่องเที่ยวส่วนใหญ่ส่งเสียงโหยหวนให้มากที่สุดเพราะเป็นซำที่โคตรหิน โคตรหินนี่คือหินจริงๆ เพราะต้องใช้สกิลการปีนป่าย และต้องระมัดระวังในการเดินเป็นอย่างมากเนื่องจากบางจุดก็ชื้นจนมีตะไคร่ขึ้นมาเกาะบ้างอะไรบ้าง

 

            และนั่นทำให้ตลอดทางที่เดินผ่านซำแคร่นั้น มาร์คต้องคอยจับมือเด็กซนที่มาด้วยเอาไว้จนถึงด้านบนที่ถูกเรียกว่าหลังแป

 

”ถึงหลังแปแล้ว!

 

            แบมแบมวิ่งรี่ไปสูดอากาศไม่สนใจคนที่พามาด้วยเลยสักนิด แดดตอนบ่ายส่องกบาลจนหัวแทบไหม้ แต่ถึงอย่างนั้นคนตัวเล็กก็ยังมีอารมณ์สุนทรีที่จะวิ่งไปเก็บภาพบรรยากาศตอนแดดเปรี้ยงๆ อยู่ดี

 

“พี่มาร์ค! รีบเดินเข้าที่พักกันดีกว่า”

“แล้วป้ายนี่อะ?” ก่อนจะชี้ไปยังป้ายที่มีหลายๆ คนต่อแถวถ่ายรูปกันแม้แดดจะร้อนชิบหายก็ตาม

“ไว้ถ่ายวันกลับดีกว่าฮะ~”

 

            มาร์คพยักหน้ารับก่อนที่ทั้งคู่จะเริ่มออกเดินเท้าไปตามทางอีกครั้งเพื่อเข้าไปยังที่พักซึ่งอยู่ไกลออกไปอีกสามกิโล แต่ดีหน่อยตรงที่เป็นทางราบไม่มีอะไรให้ปีนอีกแล้ว

 

            เสียตรงแดดเนี่ยแหละ โคตรร้อนเลยไอฟัค

 

“ไหวไหม?”

“ร้อนมากเลยง่า” แบมแบมพูดพลางขยับพัดลมตัวเล็กในมือให้ส่ายไปมา แต่ก็นำมาจ่อไว้ตรงหน้ามาร์คนานกว่าตนเองอยู่ดี

 

            เพราะมาร์คเป็นคนต่างชาติ... คงไม่ชินกับอากาศร้อนแบบนี้ได้มากเท่าแบมแบมหรอก

 

            ตลอดทางที่เริ่มออกเดินมานี่คนพี่ก็เอาแต่คอยถามตลอดว่าโอเคไหม ไหวหรือเปล่า ทั้งๆ ที่ผิวตัวเองทั้งตัวแดงก่ำเหมือนจะระเบิดออกมาอยู่แล้ว รู้หรอกว่าไม่เหนื่อย แต่อากาศกับแดดประเทศไทยนี่ไม่ใช่อะไรที่จะมาท้าดวลกันได้ง่ายๆ

 

            มาร์คต้วนที่ว่าแน่ยังแพ้แดดประเทศไทย

 

“น้ำไหม?”

“พี่มาร์คกินบ้างสิ เป็นลมขึ้นมาแบมแบกไม่ไหวหรอกนะ”

“งั้นก็ปล่อยทิ้งไว้ป่าข้างทางงี้ล่ะ”

“โหยยย แบมจะให้พี่ๆ เขามาแบกพี่มาร์คเป็นหมูเลยคอยดู”

“เดี๋ยวจะโดน”

 

            มาร์คคาดโทษแบมแบมเอาไว้ก่อนจะเริ่มออกเดินท่ามกลางแดดร้อนๆ อีกครั้ง จวบจนเวลาบ่ายสองกว่าๆ ทั้งคู่ก็เดินมาถึงจุดที่พักพร้อมๆ กับลูกหาบที่แบกสัมภาระของพวกเขาขึ้นมาถึงพร้อมกันพอดิบพอดี อากาศด้านบนเย็นหน่อยๆ อาจจะเพราะเพิ่งจะบ่ายทำให้ยังไม่หนาวมากนัก

 

            ทั้งคู่ไปหาบริเวณกางเต็นท์กับนักท่องเที่ยวต่างชาติที่รู้จักกันระหว่างทางอีกสี่คนจนเรียบร้อยก่อนจะจัดการยืมเครื่องนอนจากศูนย์ที่พักจนเสร็จสรรพ ก่อนจะแยกย้ายกันไปอาบน้ำในเวลาเกือบห้าโมงที่อากาศเริ่มเย็นขึ้นมาอีกหน่อย

 

“วันนี้จะไปดูพระอาทิตย์ตกไหม?”

“ไม่เอาง่า... แบมขอนอนพักก่อน เมื่อยมากๆ”

“ไม่ยอมออกกำลังกายก็งี้”

“เหนื่อยอะตัวเอง...”

 

            มาร์คใจกระตุกวูบไปหนึ่งทีถ้วนเมื่อแบมแบมงัดลูกอ้อนน่ารักๆ ออกมาใช้ ริมฝีปากสีสวยยู่เข้าหากันเล็กน้อยพอเป็นพิธี และนั่นทำให้เขาถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ก่อนจะมุดเข้าไปนั่งอยู่ในเต็นท์ด้วยกัน

 

“หูย... มีควันด้วย”

“ที่เกาหลีก็พูดควันออกปากทุกวัน”

“ที่ไทยนี่ควันจะออกปากได้ก็จากก๋วยเตี๋ยวร้อนๆ เท่านั้นแหละพี่มาร์ค... หูย ตื่นเต้น”

“เด็กน้อยจริงๆ”

“แล้วรักเด็กน้อยคนนี้ปะล้า~”

“ไม่รักจะพามาถึงนี่หรือไงครับที่รัก หืม?”

 

            แบมแบมเขินจนหน้าแดงก่ำเมื่อมาร์คพ่นคำพูดพวกนั้นออกมาพร้อมกับยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนจมูกแทบชิด ทั้งคู่จ้องตากันพักใหญ่ก่อนที่คนตัวเล็กจะเป็นฝ่ายยอมแพ้และผละใบหน้าออกมาแทน

 

Hey! Come out! The sun’s gone!

Yup

 

            มาร์คตอบรับเพื่อนใหม่ก่อนจะดึงแขนแบมแบมที่ฟังไม่ทันให้ออกไปด้านนอกเต็นท์ ก่อนที่ดวงตากลมโตจะเปล่งประกายเนื่องจากภาพพระอาทิตย์ตกสวยๆ ตรงหน้า ถึงแม้จะไม่ได้เห็นชัดเหมือนไปนั่งดูริมผา แต่ก็สวยจนสะกดสายตาคนที่ศูนย์ที่พักเอาไว้ได้แทบทั้งหมด

 

            คนพี่ยกกล้องตัวใหญ่ราคาแพงขึ้นมาเก็บภาพแห่งความประทับใจเอาไว้หลายช็อต ก่อนจะลดกล้องลงมาแล้วเลื่อนดูภาพที่เพิ่งถ่ายไป

 

            พระอาทิตย์สีแสดจัดลาลับขอบฟ้าไปแล้ว และตอนนี้มาร์คก็พาแบมแบมเดินมาหามื้อเย็นกินตรงโซนที่มีของขายอยู่เต็มไปหมด ของบนนี้แพงใช่ย่อย ทำให้แบมแบมเลือกที่ไม่ทานอะไรและรอกลับไปทานขนมที่ซื้อมาก่อนหน้านี้ ก่อนจะเดินทอดน่องไปดูกวางที่เดินมาแถวที่พักสองสามตัว รอยยิ้มสดใสถูกฉายขึ้นบนใบหน้าเป็นรอบที่เท่าไหร่ไม่รู้ของวัน

 

            รอยยิ้มนั่นแหละทำให้มาร์ครู้ว่า... พระอาทิตย์ที่เจิดจ้าไม่เคยลาลับขอบฟ้าไปเสียหน่อย...






>>TALK<<

สวัสดีค่าาาา อิอิ

เดินขึ้นถึงด้านบนแล้ววว

เราขอพาสบางช่วงไป เพราะอันนี้เขียนจากประสบการณ์ตรงที่เคยไปเที่ยวมาเลยค่ะ นานมากๆ เลยตั้งแต่ได้ไปมา เกือบสี่ปีได้ ;__; ถ้าข้อมูลตรงไหนไม่แน่นไม่ถูกต้องขออภัยมา ณ ที่นี้นะคะ


หากชื่นชอบ หรือ มีอะไรจะติ รบกวนคอมเม้นท์ทิ้งไว้เลยน้าา รออ่านทุกคอมเม้นท์เลยค่ะ!

และฟิคของเรามีแท๊กน้าาา #สูตรรักมบ ไปเล้ยยยย


ปล. ตอนนี้เรากลับมาคิดทบทวนเรื่องรวมเล่มอีกครั้ง... ซึ่งยังไม่ได้ตัดสินใจค่ะ เพราะธุระยังเยอะจริงๆ เพราะงั้นไว้ตอนหน้าจะมาบอกความคืบหน้านะคะ

ปล.สอง เราฝากฟิคเรื่องใหม่ด้วยนะคะ >>> #ฟิคพี่มาร์คหมอฟัน <<< ตามไปอ่านกันได้เลยค่าาาา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 89 ครั้ง

1,360 ความคิดเห็น

  1. #1332 Spices_smile (@igot7ibambam) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:40
    เเงงงงงงงงงงงงงงง
    #1332
    0
  2. #1211 TattA (@sun036) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2560 / 09:35
    หูยยยย มดตามขึ้นไปหมดแล้ว
    #1211
    0
  3. #1143 Bam Yien (@aunjung14872) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 21 เมษายน 2560 / 18:13
    พี่มาร์คนี่ดูแลเอาใจใส่ดีมาก ขอแบบนี้สักคนน 5555555555
    #1143
    0
  4. #1085 _MYYBB (@mellow-aa) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 21 มีนาคม 2560 / 10:19
    หวานอะ คนพี่ยอมตามใจน้องทุกอย่างเลย แถมยังดูแลอย่างดีมากๆอีก ไม่รักก็แย่แล้วเนอะแบม ดีขนาดนี้ > < 
    #1085
    0
  5. #1043 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 7 มีนาคม 2560 / 09:44
    นี่ถ้าไม่รักมากก็คงไม่ยอมลำบากยอมร้อนพาน้องมาเที่ยวขนาดนี้หรอกเนอะ
    #1043
    0
  6. #984 ojay2 (@Ojay) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2560 / 00:18
    สำลักความสุขตายแล้วมั้ยยยย งื้อออออ มันดี
    #984
    0
  7. #865 B_Benaliza (@B_Benaliza) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 10 มกราคม 2560 / 20:08
    พระอาทิตย์ที่เจิดจ้าไม่เคยลับฟ้าไปเสียหน่อย/ทำไมพี่มาร์คน้ำเน่าอย่างงี้555แต่ชอบ
    #865
    0
  8. #834 donstop_canstop (@donstop_canstop) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 4 มกราคม 2560 / 15:47
    โอ๊ยยยยยย อ่านแล้วอยากเก็บกะเป๋าไปเที่ยวเลยอะ
    #834
    0
  9. #807 Snoopyol (@ploymp) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 21:41
    อี๋ มุขดวงอาทิตย์พี่มาร์ค 55555555555
    #807
    0
  10. #688 oni (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2559 / 09:18
    โอ้ยยยยยยยลุ้นไปกับสองนักเดินทางค่ะ กลัวแบมหลับลืม555

    เขียนดีจังเหมือนได้เดินทางไปเที่ยวด้วยกันเบยยยยยยย
    #688
    0
  11. #685 IamIGot (@IamIGot) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2559 / 18:52
    เลยเขียนเป็นLoeiนะคะไรท์????
    #685
    1
    • #685-1 mymercinb (@ifengjj) (จากตอนที่ 29)
      6 ธันวาคม 2559 / 19:56
      อ๋า.. จริงด้วยค่ะ เผลอเขียนภาษาคาราโอเกะ...5555 แก้ไขแล้วนะคะ ขอบคุณที่คอมเม้นท์บอกน้าาา
      #685-1
  12. #681 Vagabond Picha (@vagabondnue) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2559 / 01:51
    นึกถึงตอนตัวเองไปเที่ยวภู ตอนนั้นนี่จะตายให้ได้ 555
    #681
    0
  13. #649 MBKY; (@withmbky) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2559 / 00:22
    แบมแบมอ้อน น่ารักกกกกก ดูแลกันดี๊ดี งื้ออออ
    #649
    0
  14. #639 BbpLu1234 (@BbpLu1234) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2559 / 17:24
    โอ้ยยย เขินจุงเบยยยย
    #639
    0
  15. #638 DOWNee40 (@DOWNee40) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2559 / 14:38
    งื้อ พี่มาร์คคนบ้าาาา
    ขนาดเราเป็นคนจ.เลย ยังไม่ได้ไปพิชิตภูกระดึงเลย555
    #638
    0
  16. #637 LightRock (@nalinnalar) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2559 / 12:59
    สาดมาเลยจ้า น้ำตาล น้ำหวาน น้ำเชื่อม อะไร ก็จัดมา
    #637
    0
  17. #636 mvnkhyuck (@markksung) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2559 / 07:12
    ก็แบมเป็นดวงอาทิตย์ของพี่มาร์คนี่นาาา
    #636
    0
  18. #635 Aps~MK (@nattalove) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2559 / 00:46
    น่ารักกกเค้าดูแลกันดีมากๆเลยง่าา
    #635
    0
  19. #634 มิรา (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2559 / 22:42
    น่ารักจริงๆพี่มาร์คกะน้องแบม
    #634
    0
  20. #633 nun__nutty (@nun000nutty) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2559 / 22:21
    หื้ออออ น่ารักกันจริงๆ
    #633
    0
  21. #632 Msc' (@msc-miw) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2559 / 22:09
    อูยยยย แอบใจกระตุกไปกับมาร์คด้วยตอนแบมอ้อน
    #632
    0
  22. #631 minminii (@minminii) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2559 / 22:08
    ดีงามมากเลยพ่อคุณของแม่ งื้อออ
    #631
    0
  23. #630 -Bameverthing- (@-Bameverthing-) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2559 / 21:47
    กรี้ดดหวานมากกกฮืออละมุนชอบ
    #630
    0