Sweetheart Recipe [MARKBAM] END

ตอนที่ 25 : TWENTYTHIRD INGREDIENT

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,752
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 121 ครั้ง
    3 พ.ย. 59

TWENTYTHIRD INGREDIENT

 

            ผ่านไปอีกเกือบหนึ่งสัปดาห์ ในที่สุดแบมแบมก็สามารถกลับบ้านได้สักที แต่ก็ต้องมาตามหมอนัดอีกครั้งเพื่อตัดไหมแผลที่เย็บตรงหน้าท้อง คนตัวเล็กยังรู้สึกเจ็บตรงบาดแผลอยู่อีกเล็กน้อย แต่เจ้าตัวก็ยังยืนยันที่จะออกจากโรงพยาบาลให้ได้

 

            ทุกคนรู้ดีว่าเพราะอะไร...

 

            ไม่มีแม้แต่เงาหัวของมาร์คเข้ามาหาแบมแบมเลยแม้แต่วันเดียว

 

            น้อยใจก็น้อยใจ... แต่จะทำอะไรได้ล่ะ?

 

            วันนี้บรรยากาศที่มหาวิทยาลัยตึงเครียดพอสมควร พอนักศึกษาส่วนใหญ่กำลังเตรียมตัวสอบไฟนอลในวันพรุ่งนี้กันอย่างขะมักเขม้น แบมแบมเองก็เช่นกัน หลังจากที่เมื่อเข้าได้ตามไปหาอาจารย์ในรายวิชาต่างๆ เพื่อส่งงานและไล่สอบควิซที่อาจารย์ใจดีให้สอบย้อนหลังแล้ว ตอนนี้แบมแบมก็ต้องมาอ่านหนังสืองกๆ อยู่ในหอสมุดใหญ่ของมหาวิทยาลัย หูฟังสีขาวถูกเปิดเพลงอัดใส่หูคลอบรรยากาศการอ่านหนังสือของเจ้าตัวที่ปลีกวิเวกออกมาจากจินยองและยองแจที่น่าจะกำลังติวอยู่กับแจ็คสัน ยูคยอม และแจบอม

 

            จริงๆ แบมแบมอยากอยู่คนเดียวมากกว่า ก็เลยแยกตัวออกมาแบบนี้

 

아픈  없는 것처럼

ทำเหมือนกับว่าเราไม่เคยเจ็บปวด

 

상처 없는 것처럼

ทำเหมือนกับว่าเราไม่เคยหวาดกลัว

 

다시 처음처럼 사랑했으면우리 그러면 안될까

รักกันให้เหมือนตอนแรกๆ เราทำแบบนั้นไม่ได้หรอ?

 

            เนื้อเพลงจี๊ดๆ ที่ส่งเข้าไปในโสตประสาทของแบมแบมทำเอามือที่ถือปากกาไฮไลท์ชะงักกึก เจ้าตัวรีบควักไอพอดออกมาแล้วกดเลื่อนแพลงไปเพลงอื่นแทบจะในทันที

 

            แหม... เล่นได้ถูกจังหวะเหลือเกิน

 

            แบมแบมเลิกคิดเรื่องไร้สาระในสมองก่อนจะจริงจังกับการอ่านหนังสือต่อไป ศรีษะเล็กถูกสะบัดไปมาสองสามทีก่อนจะก้มหน้าก้มตาสรุปเนื้อหาและอ่านหนังสือเพื่อเตรียมสอบต่อไป

 

            คนตัวเล็กใช้เวลาคลุกอยู่ในห้องสมุดหลายชั่วโมงจนเวลาล่วงเลยมาถึงสี่โมงเย็นกว่าๆ แบมแบมถึงจัดการเก็บของลงกระเป๋าของตนเองให้เรียบร้อยแล้วเดินออกมาจากหอสมุดที่คนเริ่มเบาบางลงเพราะกลับบ้านกันไปหมดแล้ว

 

            สองขาพาร่างของเจ้าตัวเดินมาหยุดอยู่หน้าร้านเบเกอรี่ชื่อดังข้างมหาวิทยาลัยตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่อาจทราบได้ แต่รู้ตัวอีกทีแบมแบมก็มายืนเท้าคางอยู่กับเคาน์เตอร์หน้าร้านเรียบร้อยแล้ว

 

“ว่าไงลูกค้าวีไอพี” ซองแจเดินตรงเข้ามาหาแบมแบมที่มองป้ายเมนูร้านอย่างเหม่อๆ

“อ... อ่อ จะถามว่าพี่มาร์คอยู่หรือเปล่า?”

“อ้าว... นึกว่าไปกับเฮียแกซะอีก ไม่เข้าร้านมาหลายวันแล้วอะ”

“เหรอ... ขอบคุณมากนะพี่”

“เออ ไม่เป็นไร ทะเลาะอะไรกันปะเนี่ย?”

“ฮื่อ... เปล่าหรอก งั้นไปก่อนนะ”

“โอเคๆ”

 

            แบมแบมเดินกลับออกมานอกร้านอย่างเซ็งๆ ก่อนจะเดินตรงไปยังป้ายรถเมล์ที่ไม่ได้มายืนสักพักแล้วเพราะมีคนไปรับไปส่งตลอด...

 

            ตอนนี้ต้องกลับเองแล้วสินะ

 

            ยืนรอไม่นานนักรถประจำทางสายประจำของแบมแบมก็มาจอดเทียบอยู่ตรงหน้า เรียวขาพาร่างของเจ้าตัวก้าวขึ้นไปบนรถก่อนจะเดินตรงไปยังที่นั่งเดี่ยวที่ว่างอยู่หนึ่งที่ เมื่อได้ที่นั่งแล้วก็จัดการยัดหูฟังกลับเข้าไปในหูอีกครั้งและเปิดเพลงที่เล่นค้างเอาไว้จากเดิม

 

            เสียงเพลงสบายๆ กับบรรยากาศรถติดที่น่าเบื่อช่วงเย็นแบบนี้ดูขัดกันอย่างบอกไม่ถูก สายตาของแบมแบมมองออกไปยังวิวนอกหน้าต่างอยู่ตลอดเวลา สัญญาณไฟสีแดงเปลี่ยนเป็นสีเขียวก่อนที่รถประจำทางจะค่อยๆ เคลื่อนตัวออกไป และก่อนที่จะได้คิดอะไรไปมากกว่านั้นแบมแบมก็เห็นอะไรสะดุดตาเสียก่อน

 

            ร่างสูงสมส่วนในชุดเสื้อคอเต่าสีดำกับกางเกงขาดๆ สีเดียวกัน ใบหน้านั่นถูกบดบังด้วยหน้ากากอนามัยสีดำเช่นกัน กำลังยืนหันหน้าออกมาทางถนนราวกับรออะไรบางอย่าง และนั่นทำให้แบมแบมไม่รอช้าที่รีบกดกริ่งรถให้จอดทันที แต่ด้วยความเร็วของรถทำให้มันต้องเลยมาจอดป้ายถัดมาอย่างช่วยไม่ได้

 

            อากาศที่เริ่มเย็นลงนิดหน่อยไม่ได้เป็นอุปสรรคต่อแบมแบมเลยสักนิด ร่างเล็กวิ่งย้อนกลับไปยังทางเดิมด้วยความเร็วเท่าที่ร่างกายจะสามารถทำได้และไม่กระทบกับแผลมากนัก แต่แล้วพอมาหยุดอยู่ที่ป้ายนั้น... ร่างนั้นก็ไม่ได้อยู่ตรงนั้นแล้ว

 

            ริมฝีปากของเจ้าตัวหอบอากาศหายใจเข้าไปเฮือกใหญ่ ก่อนจะตัดสินใจโบกแท๊กซี่ตรงนั้นให้เข้าไปส่งที่บ้านหลังในสุดภายในหมู่บ้านใหญ่ใกล้ๆ นี้

 

            ไม่นานนักแบมแบมก็มาถึงบ้านอีกหลังที่แสนจะคุ้นเคยจนได้ มือเล็กไม่รอช้าที่จะเอื้อมไปกดออดหน้าบ้านนั้นทันทีที่เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าประตูใหญ่

 

[ใครครับ เสียงของพ่อบ้านสักคนในบ้านพูดตอบกลับออกมาทางช่องลำโพงด้านหน้า

“แบมแบมครับ”

[อ่า... คุณแบมแบมนี่เอง ตอนนี้ไม่มีใครอยู่บ้านเลยครับ คุณท่านกับคุณนายไปงานเลี้ยง ส่วนคุณมาร์ค... เธอไม่ได้กลับบ้านมาสองวันแล้วครับ]

“ง... งั้นเหรอครับ ยังไงก็ขอบคุณมากนะครับ”

[ครับ คุณแบมให้ผมขับรถไปส่งไหมครับ? อากาศเริ่มหนาวแล้ว...]

“อ๋า... ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวแบมกลับเองดีกว่า”

 

            เสียงหวานติดแหบนิดๆ ตอบกลับไป ก่อนที่แบมแบมจะหันหลังกลับมาแล้วเดินเท้าออกไปจากบริเวณหน้าบ้านหลังนี้ ระยะทางไกลพอสมควรเลย... แต่จะให้ทำยังไงได้ ก็มันไม่มีรถผ่านเข้ามาในนี้เลยสักคันเดียวนี่นา...

 

            ลมหายใจของแบมแบมเริ่มมีควันสีขาวพวยพุ่งออกมาเล็กน้อยเพราะอุณหภูมิที่เริ่มลดลงอีกครั้ง แบมแบมสอดมือเข้าไปภายในกระเป๋ากางเกงของตัวเองเพื่อให้ความอบอุ่นกับมือแม้เพียงเล็กน้อย ก่อนจะเร่งฝีเท้าเดินไปยังปากทางเข้าหมู่บ้านเพื่อนั่งรถกลับ

 

            หลังจากใช้เวลาไปกับการแวะนู่นแวะนี่จนเวลาล่วงเลยมาถึงหกโมงเย็น ตอนนี้แบมแบมก็กลับมานั่งๆ นอนๆ อยู่ที่บ้านเรียบร้อย คนตัวเล็กปฏิเสธที่จะไม่ทานอาหารเย็นเพราะอารมณ์อยากจะกินมันไม่ได้ปะทุขึ้นมาในกระเพาะหรือสมองเลยสักนิดเดียว

 

            คนตัวเล็กทิ้งตัวลงนอนบนเตียงกว้างของตนเองอย่างเหนื่อยล้า มือเรียวคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาก่อนจะกดโทรออกไปยังเบอร์โทรที่เฝ้าโทรออกมาตลอดหลายวันนี้

 

[เลขหมายที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้...]

 

            แบมแบมตัดสายทิ้งทันทีที่ได้ยินคำตอบกลับเหมือนทุกครั้งที่โทรไป ก่อนจะโยนโทรศัพท์ไปไว้สักที่บนเตียง เปลือกตาสีมุกค่อยๆ ปิดลงอย่างเหนื่อยอ่อน และไม่นานนักเจ้าตัวก็ผล็อยหลับไปในที่สุด...

 

 

เช้าวันต่อมา

 

“ตื่นได้แล้วนะ... แบม”

“อือ...”

“ไม่ตื่นพี่จะจูบนะ?”

“... พี่มาร์คเหรอ?!

 

            แบมแบมสะดุ้งตื่นขึ้นมาก่อนจะหันมองไปรอบๆ ตัว เสียงทุ้มคุ้นหูเมื่อกี้ยังคงดังก้องในหัวไม่หาย... แต่แล้วก็พบเพียงความว่างเปล่ากับแสงแดดรำไรในเวลาหกโมงเช้าเท่านั้น

 

            ขนาดในฝันยังตามมาหลอกหลอนกันเลยนะพี่มาร์ค...

 

            มือเล็กยกขึ้นมาขยี้หัวตัวเองจนมันชี้ฟูยิ่งกว่าเดิม ก่อนจะโวยวายกับตัวเองลั่นเมื่อพบว่าเมื่อวานเผลอหลับไปทั้งๆ ที่ยังไม่ได้อาบน้ำอย่างนั้น หน้าตาเหม็นเบื่อปรากฏขึ้นพร้อมๆ กับที่เจ้าตัวลุกไปหยิบผ้าเช็ดตัวแล้วเดินหายกลับเข้าไปในห้องน้ำเพื่อจัดการชำระล้างร่างกายของตนเอง

 

            ใช้เวลาไปเกือบชั่วโมง แบมแบมก็กลับออกมาในสภาพผ้าเช็ดตัวผืนเดียวกับผมเปียกๆ เจ้าตัวเดินไปหยิบไดร์เป่าผมมาเสียบปลั๊กแล้วเปิดให้มันทำงาน เสียงไดร์เป่าผมดังลั่นไปทั่วห้องพร้อมกับเส้นผมที่พริ้วไหวไปตามแรงลมจากมัน ไม่นานนักผมนุ่มของแบมแบมก็แห้งสนิท คนตัวเล็กลุกเดินหายเข้าไปยังห้องแต่งตัวสักพัก ก่อนจะกลับออกมาในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวและกางเกงสแลคเรียบร้อยแล้วสวมเสื้อโค้ทสีกรมตัวหนาทับอีกที กลิ่นน้ำหอมที่หอมแบบแป้งเด็กนั้นฟุ้งไปรอบกายของเจ้าตัว แบมแบมใช้มือเสยเซ็ตผมอีกเล็กน้อย ก่อนจะคว้ากระเป๋าคู่ใจแล้วเดินลงไปชั้นล่างทันที

 

            ลูกชายคนเดียวของบ้านเดินตรงไปยังผู้เป็นแม่ที่ยืนจัดดอกไม้อยู่ตรงโถงบ้าน ก่อนจะกดจมูกลงไปหอมแก้มแม่แรงๆ แล้วรีบวิ่งหนีออกมาจากบ้านก่อนจะโดนด่า

 

            แบมแบมเดินทางมาถึงมหาวิทยาลัยในเวลาเกือบแปดโมง ซึ่งถือว่าไม่แย่เท่าไหร่เพราะการสอบนั้นจะเริ่มขึ้นในเวลาแปดโมงครึ่ง คิงปีหนึ่งเดินตรงไปยังที่นั่งว่างๆ ใต้ตึกคณะนิเทศศาสตร์ ก่อนจะหยิบสมุดแลคเชอร์เล่มใหญ่ขึ้นมาอ่านต่อในส่วนที่อ่านค้างไว้เมื่อวาน

 

“แบม!

“อ้าว... นึกว่านั่งอยู่ตรงสวน”

“เพิ่งมาถึงเอง”

 

            ยองแจเดินตรงเข้ามาหาแบมแบมในสภาพที่ดูแล้วก็รู้เลยว่าตื่นสายแน่ๆ ผมสีน้ำตาลเข้มของยองแจชี้ฟูไม่เป็นทรง แถมหมอนี่ยังหาวอยู่ตลอดเวลาตั้งแต่หย่อนตูดลงนั่งบนเก้าอี้ตรงข้ามแบมแบม

 

“อ่านบ้างยัง”

“อ่านจนดึกเลยอะ ง่วงมาก”

“อือ... วันนี้หนาว”

“ใช่ ตื่นมานึกว่าจะป่วยซะละอะ”

“ยองแจถึกจะตาย”

“อย่ามาว่านะ!!

 

            ทั้งสองคนตีกันได้ไม่นานก็โดนผู้มาใหม่อย่างจินยองที่เดินเข้ามาลากทั้งสองคนขึ้นไปบนห้องอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย และหลังจากนั้นประมาณสิบนาที... ความชิบหายของไฟนอลก็ได้เริ่มต้นขึ้น

 

            ทั้งสามคนนั่งงมข้อสอบอยู่ในนั้นร่วมสามชั่วโมง โชคดีที่วิชาที่ต้องสอบนั้นมีเพียงสองวิชา เพราะนอกนั้นเขาเก็บคะแนนไฟนอลเป็นโปรเจคต์กับรายงานไปหมดแล้ว และตอนนี้สามเกลอก็ย้ายตัวเองลงมานั่งที่สวนหย่อมที่ประจำแล้วเรียบร้อย

 

“ทำได้มะแบม?” จินยองถามขึ้น

“ได้บ้างไม่ได้บ้าง อาจจะไม่ได้เยอะกว่าอะ”

“โว้ววว โม้!

“ระดับแบมเนี่ยนะ?”

“อือ... หัวไม่ค่อยแล่นน่ะ”

“แล้วนี่จะไปไหนต่อปะ สองคนเลย?” ยองแจผละปากจากขนมตรงหน้าแล้วถามเพื่อน

“แบมว่าจะกลับบ้านละอะ ง่วง”

“นยองไปเที่ยวกับพี่บีต่อ”

“เที่ยวตลอดไม่เบื่อเหรอ?”

“ไม่เบื่อหรอก!!

 

            แล้วสองคนมันก็ตีกัน...

 

            แบมแบมมองเพื่อนสองคนแล้วเผยยิ้มบางๆ ออกมาเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะหุบยิ้มไปอีกครั้งเมื่อคิดถึงคนรักของตนเองมาบ้างเหมือนกัน...

 

“เอ่อ... แบมไปก่อนนะ ไว้เจอกัน!

“... แบม!

 

            แบมแบมไม่รอให้เพื่อนอีกสองคนได้ตอบอะไรทั้งนั้น เจ้าตัวใส่เกียร์หมาวิ่งออกมาจากบริเวณนั้นด้วยความรวดเร็ว ก่อนจะพุ่งตรงไปยังรถแท็กซี่ที่เข้ามาจอดเทียบฟุตบาทพอดี เสียงใสเอ่ยบอกสถานที่ปลายทาง ก่อนที่รถจะค่อยๆ เคลื่อนตัวออกไปยังที่ที่เจ้าตัวบอก

 

            รถแท็กซี่พาแบมแบมมาอยู่ด้านหน้าคฤหาสน์หลังเมื่อวานอีกครั้ง คนตัวเล็กจัดการชำระค่าโดยสารก่อนจะเดินตรงไปกดออดหน้าบ้านเช่นเดิม

 

[คฤหาสน์ตระกูลต้วนค่ะ ไม่ทราบว่าใครคะ]

“ผม... แบมแบมฮะ”

[อ่า... คุณแบมแบมค่ะคุณนาย]

“...”

 

            แบมแบมยืนเอ๋ออยู่หน้าบ้านได้ไม่นานประตูบ้านบานใหญ่ก็เปิดออกพร้อมกับรถกอล์ฟคันหนึ่งที่ขับตรงมารับ และตอนนี้สองเท้าของเจ้าตัวก็ยืนเหยียบอยู่ภายในบ้านเรียบร้อยแล้ว

 

“สวัสดีครับม๊า...”

“ม๊าคิดถึงลูกแบมจัง มากอดที... แผลหายแล้วเหรอลูก” คุณนายต้วนเดินตรงเข้ามากอดแบมแบมไว้หลวมๆ ก่อนจะเอ่ยถามถึงอาการของเจ้าตัว

“ก็โอเคแล้วล่ะครับ... แต่ยังไม่ได้ตัดไหม”

“อ่อ... นั่งก่อนไหม?”

“ไม่ดีกว่าครับ... คือผมจะมาหาพี่มาร์ค...”

“ตามาร์คไม่กลับบ้านมาหลายวันแล้วนะ...”

“... เหรอครับ”

“ทะเลาะอะไรกันหรือเปล่าลูก?”

 

            แบมแบมกัดริมฝีปากอย่างชั่งใจเล็กน้อยว่าจะบอกคนตรงหน้าดีหรือไม่ แต่แล้วก็ตกลงกับตัวเองได้ว่าควรเลือกที่จะเงียบแบบนี้ดีกว่า

 

            มันเป็นเรื่องของพวกเขาสองคน... ให้ผู้ใหญ่รู้คงไม่ดีนัก...

 

“...”

 

            คุณนายต้วนมองเด็กน่ารักตรงหน้าก่อนจะยิ้มออกมาน้อยๆ เธอพยักหน้าเบาๆ อย่างเข้าใจ ก่อนจะเดินไปยังโต๊ะเขียนจดหมายใกล้ๆ แล้วลงมือเขียนอะไรยุกยิกๆ ลงในนั้น ก่อนที่หล่อนจะเอากระดาษแผ่นหนึ่งมายื่นให้กับแบมแบม

 

“นี่ที่อยู่คอนโดส่วนตัวมาร์ค... ป๊าเขาเคยซื้อไว้ให้นานแล้วน่ะ อาจจะอยู่ที่นี่ก็ได้”

“ข... ขอบคุณนะฮะ”

“ไม่เป็นไรลูก... คืนดีกันไวๆ นะเดี๋ยวไว้ตามาร์คกลับมาแม่จะตีให้!

 

            แบมแบมส่งยิ้มน่ารักไปให้ผู้เป็นแม่ของคนรักทีหนึ่ง ก่อนจะบอกลาแล้วเดินกลับออกมาด้านนอก คุณลุงพ่อบ้านก็ยังใจดีขับรถกอล์ฟกลับมาส่งที่รั้วบ้านอีกแหน่ะ แบมแบมเดินตรงไปยังแท็กซี่ที่เจ้าตัวบอกให้รออยู่ก่อนแล้วจะจ่ายตังเพิ่มให้ แล้วบอกจุดหมายปลายทางอีกทีด้วยหัวใจที่เต้นระรัว

 

“ไปคอนโด A ครับ”

 

            โชคดีที่คอนโดนั่นอยู่ไม่ไกลจากหมู่บ้านนั้นมากนักทำให้ใช้เวลาเดินทางมาถึงที่นี่ไม่นาน แบมแบมเดินมาหยุดอยู่ตรงเคาน์เตอร์กลางคอนโดเพื่อสอบถามเส้นทางที่จะตรงไปยังหมายเลขห้องที่มีอยู่ในมือ

 

“ห้อง 442D นี่ไปยังไงเหรอครับ?”

“ขึ้นลิฟต์ฝั่งขวาไปชั้นสี่สิบนะคะ ออกจากลิฟต์ไปแล้วเลี้ยวซ้ายบล็อกที่สองจะเป็นบล็อก D เลขคู่ค่ะ”

“อ่า... ขอบคุณมากนะครับ”

 

            คนตัวเล็กตรงมาขึ้นลิฟต์ตามที่พนักงานคนนั้นบอก นิ้วเรียวเอื้อมไปกดชั้นที่สี่สิบก่อนจะยืนรอนิ่งๆ อยู่ภายในนั้นจนกระทั่งประตูลิฟต์เปิดออก ขาเรียวก้าวเดินไปตามทางที่จดจำได้แล้วเลี้ยวซ้ายในบล็อกที่สอง ก่อนที่จะมีสิ่งที่ทำให้แบมแบมช็อกปรากฏแก่สายตา คือคนที่ยืนห่างจากตัวเองไปเกือบสิบเมตรนั่น...

 

            เจอตัวแล้ว...

 

            มาร์คดูโทรมกว่าครั้งล่าสุดที่เคยเจอกันเยอะมาก ใบหน้าหล่อเหลานั้นมีไรหนวดขึ้นเล็กน้อยและดูซูบลงอย่างเห็นได้ชัด และกว่าที่แบมแบมจะรู้สึกตัวอีกที... เจ้าตัวก็พาร่างของตนเองมาหยุดยืนจนปลายเท้าชิดกับคนเป็นพี่เรียบร้อย

 

            ใบหน้าหวานเงยมองหน้ามาร์คที่ยังคงทำหน้าอึ้งไม่หาย หยดน้ำใสไหลออกจากดวงตากลมโตของคนตัวเล็กกว่าอย่างห้ามไม่อยู่

 

“พี่... หายไปไหนมา” เสียงสั่นๆ นั่นเอ่ยออกมาพร้อมกับน้ำตาที่ไหลอาบแก้มมากขึ้น

“...”

“พี่ไม่รู้เหรอ... ว่าแบมคิดถึงพี่แค่ไหน”

“...”

“หรือพี่ไม่คิดถึงแบมเลยเหรอ... ?”

 

            แบมแบมพ่นคำถามออกมาใส่หน้าคนที่เอาแต่นิ่งเงียบ คนตัวเล็กตัดสินใจก้มหน้าลงแล้วปาดน้ำตาให้หายออกไปจากหน้าของตนเองแรงๆ จนดวงตาและข้างแก้มเริ่มแดงเป็นปื้น เจ้าตัวพยายามสะกดเสียงสะอื้นเอาไว้ภายในลำคอก่อนจะถอยห่างจากคนตรงหน้าออกมาหนึ่งก้าว

 

“ฮึก...”

“...”

 

            คนตัวเล็กเงยหน้าที่ชุ่มไปด้วยน้ำตานั่นให้มองคนตรงหน้าเต็มสายตาอีกครั้ง ก่อนจะพยายามกลั่นเสียงของตัวเองแล้วเรียบเรียงประโยคให้รู้เรื่องที่สุด

 

“แบมทำให้พี่เหนื่อย... มากเลยเหรอ ฮึก... คบกับแบมมันแย่มากใช่ไหมอะพี่ พี่บอกแบมมาดิ แบมจะได้รู้ว่าควรจะทำยังไงอะ ฮือ... ถ้าพี่อึดอัดที่จะมีแบมในชีวิตแบมก็จะถอยอะ พี่บอกแบมมาดิ!

“แบม...”

“พี่บอกผมมาดิพี่มาร์ค... ว่าผมควรทำยังไง?”

 

            สรรพนามที่เปลี่ยนไปของแบมแบมทำเอามาร์คใจกระตุกวูบ มือหนากำจิกตัวเองแน่นจนมันสั่นไปหมด แต่สมองกับหัวใจมันก็ยังตีกันอยู่ดี...

 

            หัวใจอยากจะดึงตัวเข้ามากอดแทบตาย... แต่สมองดันสั่งว่าไม่ควรไปยุ่งกับเขา...

 

“ฮึก... หัวใจ... หัวใจผมมันเจ็บไปหมดแล้วนะเว้ย... พี่จะเอายังไงกับผม...”

“... แบมต้องเป็นแบบนั้นเพราะพี่”

“แล้วยังไงอะพี่? พี่ไม่ได้เป็นคนยิงแบม! มันมีเหตุผลอะไรที่พี่ต้องหายไปจากชีวิตแบมแบบนี้อะ!!

 

            เสียงตะโกนของแบมแบมดังลั่นไปทั่วทั้งบล็อก... โชคดีที่แต่ละบล็อกมีห้องแค่ห้องเดียว และระยะห่างระหว่างบล็อกก็มากพอสมควร ทำให้ไม่มีใครมาได้ยินบทสนทนาของทั้งสองคน

 

“แต่เขาก็ยิงแบมเพราะพี่”

“แล้วไงอะ... พี่ตั้งใจหายไปเพราะคิดว่าตัวเองผิดเหรอ? พี่ไม่สนบ้างเหรอว่าแบมจะอยู่ได้ไหมถ้าไม่มีพี่อะ”

“...”

“และแบมก็รู้... ว่าพี่ก็อยู่ไม่ได้... ถ้าไม่มีแบมอะ... ฮึก”

 

            สิ้นสุดประโยคนั้นร่างทั้งร่างของแบมแบมก็ถูกกระชากสู่อ้อมกอดที่อบอุ่นทุกครั้งที่ได้รับ น้ำตามากมายไหลทะลักออกมาจากดวงตาคู่สวยของแบมแบมที่ตอนนี้เริ่มช้ำไปหมด กลิ่นกายของมาร์คที่ตนคิดถึงยิ่งทำให้สะอื้นหนักกว่าเดิม ไม่ต่างจากมาร์คที่ตอนนี้กดจมูกของตัวเองลงกับไหล่เล็กแล้วสูดกลิ่นกายหอมๆ ของอีกคนที่คิดถึงสุดหัวใจ...

 

“พี่มันโง่... ฮึก” แบมแบมพูดอู้อี้อยู่ตรงหน้าอกของมาร์คก่อนจะใช้กำปั้นเล็กทุบเข้าที่อกแกร่งแรงๆ

“อือ... ขอโทษนะ”

“โง่มากๆ...”

“ขอโทษ...”

“โคตรโง่เลย... ใครเขาจะไม่อยากอยู่กับพี่วะ...”

“ขอโทษนะครับ”

“โง่โคตรๆ โง่มากๆ ทำแบมร้องไห้ด้วย นิสัยไม่ดี นิสัยไม่ดีมากๆ!!

“อือ... พี่นิสัยไม่ดีมากๆ”

“แต่แบมก็รักพี่นะ... คนโง่เขาก็รู้!!!

 

            มาร์คผละกายออกจากร่างเล็กก่อนจะก้มหน้าลงไปจนปลายจมูกชิดกับแบมแบม ดวงตากลมโตนั่นช้อนมองหน้าเขาอย่างเคืองๆ แต่ก็ต้องหลับตาพริ้มเมื่อมาร์คกดจูบลงไปบนริมฝีปากสีชมพูสวย มือหนาเกี่ยวรั้งเอวเล็กให้ขยับเข้ามาชิดตนเองมากขึ้นก่อนจะบดจูบลงไปอย่างร้อนแรงจนแบมแบมแทบยืนไม่ไหว มือของคนในอ้อมกอดเริ่มออกแรงทุบไหล่กว้างอีกครั้งเมื่อรู้สึกราวกับจะหมดอากาศหายใจ นั่นทำให้มาร์คต้องผละริมฝีปากออกอย่างช่วยไม่ได้ ก่อนจะกดจูบย้ำๆ อีกสองสามทีแล้วถอยหน้าออกไป แต่ดวงตาก็ยังคงจ้องมองใบหน้าหวานของคนรักอยู่อย่างนั้น

 

“รักแบมนะ... ขอโทษนะครับ”

“อือ... แต่สัญญากับแบมก่อนว่าจะไม่คิดไปเองอีกแล้วนะ” แบมแบมสูดน้ำมูกเข้าไปในจมูกแดงๆ นั่นอย่างน่ารัก ก่อนจะยกมือขึ้นมาตรงหน้าเขาแล้วลดนิ้วลงทุกนิ้วจนเหลือเพียงแค่นิ้วก้อย

“สัญญาครับ” นิ้วก้อยของมาร์คถูกยกขึ้นมาเกี่ยวเข้ากับนิ้วก้อยของคนตรงหน้า

 

            สัญญาของทั้งสองคนถูกจารึกไว้ด้วยนิ้วก้อยทั้งสองนิ้ว รอยยิ้มของทั้งคู่ และหิมะแรกของฤดูหนาวปีนี้... กับจูบที่ไม่รู้จักพอสักทีของมาร์คต้วนหลังจากที่ทั้งสองย้ายร่างมาอยู่ภายในห้องเรียบร้อยแล้ว

 

“ฮื่อ... พอแล้วพี่มาร์ค”

“คิดถึง...”

 

            แค่คำนี้คำเดียวก็ทำเอาแบมแบมปฏิเสธไม่ได้...

 

            ... เพราะแบมก็คิดถึงพี่มาร์คเหมือนกัน





>>TALK<<

สวัสดีค่ะะะะะะ

ไม่มีเงินซื้อมาม่าแล้ว เพราะงั้นมาม่าหมดแล้วววว... มั้งคะ555555555555555555

ฮี่ๆ ยังไม่จบง่ายๆ หรอกกกกก อยู่ด้วยกันอีกสักพักเลย!

แต่ต่อให้จบแล้วมีฟิคอีกเรื่องรออยู่ค่ะ ไว้รอจบเรื่องนี้โน๊ะ แล้วเจอกัน อิอิ


อยากติชมตรงไหนสามารถคอมเม้นท์ทิ้งไว้ได้เลยนะคะ อ่านทุกเม้นท์เลยยยย ขอบคุณทุกคนมากๆ หลายๆ คนเม้นท์มาตั้งแต่ตอนแรกๆ เลย อ่านแล้วมีความสุขมากกก กำลังใจมาเต็มมม


ใครที่อยากเล่นแท๊กฟิคสามารถเล่นได้นะฮับบ #สูตรรักมบ ไปเลยยย


รักนะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 121 ครั้ง

1,360 ความคิดเห็น

  1. #1328 Spices_smile (@igot7ibambam) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2562 / 17:23
    อ่ยยยยยยย ล้องห้ายยย
    #1328
    0
  2. #1207 TattA (@sun036) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2560 / 23:20
    พี่มาร์คคนโง่ ฮือออออ ต้องให้น้องบุกมาถึงจะคิดได้สินะ
    #1207
    0
  3. #1139 Bam Yien (@aunjung14872) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 21 เมษายน 2560 / 13:49
    พี่มาร์คอย่าทำแบบนี้อีกนะ รักกันๆๆ
    #1139
    0
  4. #1081 _MYYBB (@mellow-aa) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 20 มีนาคม 2560 / 22:09
    ไม่เอามาม่าแล้วนะคะ บอกเลยว่าอืดมาก จุกอกหายใจแทบไม่ออกแหนะค่ะ คนโง่ กว่าจะรู้ใจตัวเองนะ ชอบคิดแทนแบม แทนที่จะชดใช้ด้วยการปกป้องดูแลไปตลอดชีวิต ไม่ใช่มานั่งคิดว่าไม่ควรยุ่งกะเค้าบ้าบอแบบนี้!!
    #1081
    0
  5. #1039 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 7 มีนาคม 2560 / 07:34
    ถ้าน้องไม่ตามมาจนเจอก็ไม่คิดกลับไปหาน้องเหรอมาร์ค
    #1039
    0
  6. #980 ojay2 (@Ojay) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2560 / 23:42
    ต้องให้น้องมาตามหาเอง มาร์คนี่นะ เห้อออ ดีที่เข้าใจกันแล่วนะ
    #980
    0
  7. #890 shierichi (@shierichi) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 13 มกราคม 2560 / 16:25
    ต้องให้แบมมาตามโด่ว มาร์คต้วนนะมาร์คต้วน
    #890
    0
  8. #829 donstop_canstop (@donstop_canstop) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 4 มกราคม 2560 / 04:17
    ก่าวจะหายโงาเล่นเอาน้องวิ่งวุ้นไปทั่วเลยนะพี่
    #829
    0
  9. #805 BloodA93 (@BE-LIDA08) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 21:30
    ถ้าน้องไม่ไปตาม ก็ไม่คิดจะมาหาน้องจริงๆหรอ
    #805
    0
  10. #679 Vagabond Picha (@vagabondnue) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2559 / 01:18
    มาร์คงี่เง่า
    #679
    0
  11. #618 E'nAnG (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2559 / 01:26
    พ่อคนเก่งขาดเขาไม่ได้ก็ยังจะหนีหายไปจากชีวิตเค้าอีก แบมน่าจะมีแฟนใหม่ไปเลยนะคนแบบนี้ไม่น่าคบแล้วอ่ะ ขอพระเอกใหม่ได้มั้ย เราโกรธนายอยู่นะมาร์คที่ทำลูกเราร้องไห้อ่ะ
    #618
    0
  12. วันที่ 13 พฤศจิกายน 2559 / 00:11
    มาร์คคิดเองเออเองถ้าแบมไม่ตามหาจนเจอนี่จะทรมาณกันต่อไปใช่ไหม
    #580
    0
  13. #554 mai_maylody (@pannidana) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2559 / 01:27
    ดีกันแล้ว พี่มาร์คไม่ทำอย่างนี้กับแบมแล้วนะะ
    #554
    0
  14. #515 aomtawanrat937 (@aomtawanrat937) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2559 / 16:12
    บางทีก้ไมาเข้าใจมาร์คนะ55555
    #515
    0
  15. #514 MBKY; (@withmbky) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2559 / 13:53
    งึ้ย หมั่นไส้มาร์ค แบมยิ่งไม่สบายอยู่ แต่แบมก็ยังต้แงมาตามมาร์ค โว้ะ กากมากอะพี่มาร์ค ดูแลแบมดี ๆ เลย งี่เง่ามาก นี้อยากเชียร์แบมให้คนอื่นละ ถ้ายังไม่ดีกัน 55555555 #กบฎแรงแซงทาวโค้ง อิอิ
    #514
    0
  16. #509 Noey Bah (@kmnoey) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2559 / 02:53
    พี่มาร์คนิสัยไม่ดี! ทำน้องร้องไห้แล้วยังทำรีดร้องไห้ด้วย ฮือออ
    #509
    0
  17. #508 BbpLu1234 (@BbpLu1234) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2559 / 23:41
    ยัยหนูลูกแม่ เจ็บช้ำกะหล่ำปลีมากมายยT^T นังพี่บ้าบอน้องร้องไห้เลยย:(
    #508
    0
  18. #497 oni (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2559 / 10:21
    ม๊าน่ารักมากเลย ให้ที่อยู่ของมาร์คกับแบม จนแบมเจอมาร์ค

    สงสารแบมเนอะน้ำซึมเลย เข้าใจกันดีแล้วเนอะ

    ต่อจากนี้ไปมาร์คคงจะไม่ทำให้ต้องเสียหรือร้องไห้อีกแล้วน้าาาาาาาาา

    แล้วมาร์คต้องดูแลแบมอย่างดีเพื่อชดเชยกับการหนีหน้า ไม่มาดูแลตอนแบมนอนโรงพยาบาลด้วย

    ดีใจจังเราไม่ต้องซดมาม่าแว้ววววววววว

    มาร์คกลับบ้านไปต้องโดนม๊าลงโทาแน่ ทั่บังอาจทำให้ลูกสะใภ้เสียน้ำตา

    #497
    0
  19. #496 มิรา (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2559 / 08:47
    ขอให้ได้คุยกันยังดีกว่าหนีหายหน้าไปนะ
    #496
    0
  20. #495 KimYooMin (@jarja_love) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2559 / 00:55
    ดีที่แบมมาตาม มาร์คโง่จริงๆแหละ
    #495
    0
  21. #493 Carrotte (@millymille) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2559 / 23:35
    ค่อยยังชั่วววว มาม่าอืดไปหมดแล้ววววว พี่มาร์ค?? ?.?
    #493
    0
  22. #492 am_banky (@am_banky) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2559 / 23:12
    จับมาตีซักทีสิ มาร์ค จริง ๆ เลยนะ ต้องให้น้องมาง้อ เพลีย
    #492
    0
  23. #491 KYMB11P (@jittimaporn26301) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2559 / 22:56
    ม่าพอแล้วฮืออออ
    #491
    0
  24. #490 liarguy (@liarguy) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2559 / 22:48
    น่าตีพี่มาร์คแรงๆจริงๆ น้องแบมร้องไห้เลย
    #490
    0
  25. #489 Aps~MK (@nattalove) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2559 / 22:23
    พี่มาร์คคนบ้าาา ทำลูกเราเสียใจจจ
    #489
    0