Sweetheart Recipe [MARKBAM] END

ตอนที่ 24 : TWENTYSECOND INGREDIENT

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,698
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 117 ครั้ง
    1 พ.ย. 59

TWENTYSECOND INGREDIENT

 

            หน้าประตูห้องฉุกเฉินของโรงพยาบาลเต็มไปด้วยผู้คนนับสิบที่มายืนออกันอยู่ด้วยความกังวล แต่ความเงียบสงัดนั้นกลับย้อนแย้งกับจำนวนคนเหลือเกิน มีเพียงเสียงสะอื้นเล็กๆ จากผู้เป็นแม่ของคนที่ยังคงเข้ารับการผ่าตัดภายในห้องนั้นร่วมสองชั่วโมงแล้ว

 

            เมื่อหลายสิบนาทีก่อน มีพยาบาลสละเวลาสำคัญในนั้นเพื่อเดินออกมาบอกพวกเขาว่าการผ่าตัดกระสุนนั้นอาจจะต้องใช้เวลานานสักหน่อยเพราะมันฝังเข้ากับจุดสำคัญเข้า แต่ขออย่าให้ญาติๆ ต้องกังวลใจไป ขอให้เชื่อมั่นในฝีมือคุณหมอ

 

            มันก็ต้องเป็นแบบนั้นอยู่แล้ว...

 

            มาร์คผละตัวเองออกมาจากผู้คนมากมายเพื่อปลีกวิเวกและหลบยืนอยู่คนเดียวตรงมุมมืดๆ นี้ เขาไม่กล้าสู้หน้าพ่อกับแม่ของแบมแบม เพราะเขาทั้งนั้นที่ทำให้คนตัวเล็กต้องไปบาดเจ็บปางตายขนาดนั้น

 

            แบมแบมได้รับบาดแผลสาหัสจากเขามากเกินไป...

 

            ฟันคมขบกัดริมฝีปากของตนเองจนมันห้อเลือด มือหนากำจิกตัวเองแน่นจนเส้นเลือดปูดโปนไปหมด ถ้าไม่เกรงใจว่านี่เป็นพื้นที่ภายในโรงพยาบาลเขาอาจจะส่งแรงทั้งหมดไปต่อยกำแพงกว้างตรงหน้าเพื่อระบายความเจ็บปวดในใจที่กำลังได้รับอยู่ตอนนี้

 

            แค่คิดว่าแบมแบมต้องเจ็บมากแค่ไหน... หัวใจของมาร์คก็เหมือนถูกบีบรัดมากเท่านั้น

 

“มาร์คลูก...”

 

            เสียงของหญิงวัยกลางคนดังขึ้นข้างๆ ใบหน้าคมหันไปเผชิญหน้าอย่างกล้าๆ กลัวๆ เพราะรู้ว่าเป็นใคร คุณนายภูวกุลเดินเข้ามาจับแขนแกร่งของมาร์คเอาไว้เบาๆ ราวกับจะช่วยผ่อนคลายความกังวลทั้งหมดที่ชายหนุ่มมีอยู่

 

“ไม่ใช่ความผิดของมาร์คนะลูก”

“...น้องต้องเข้าไปอยู่ในนั้นเพราะผม”

 

            หล่อนส่ายหน้าไปมาก่อนจะส่งยิ้มบางๆ มาให้ทั้งน้ำตา มือที่จับแขนของมาร์คอยู่ตบลงกับต้นแขนของเขาอย่างเบาแรง แต่เพียงแค่นั้น... น้ำตาลูกผู้ชายของเขาก็ดันไหลลงมาเสียได้

 

            มาร์คพยายามจะหันหลังหนีเพราะไม่อยากให้คนตรงหน้าเห็นน้ำตาของตัวเอง แต่ก็ต้องยอมแพ้เมื่อแม่ของคนรักเอื้อมตัวมากอดตนเองไว้หลวมๆ มือของหล่อนกดหัวของเขาลงซบที่ไหล่ของตนเอง และนั่นทำให้มาร์คไม่สามารถกลั้นเสียงสะอื้นเอาไว้ได้จริงๆ

 

            อ้อนวอนต่อพระเจ้า จะให้ชดใช้ด้วยอะไรก็ได้... แค่ขอให้แบมแบมปลอดภัยก็พอ

 

            ผ่านไปอีกเกือบชั่วโมง ในที่สุดคุณหมอก็ออกมาจากห้องนั่นสักที พร้อมกับประโยคฮิตในหนังที่บอกว่า คนไข้พ้นขีดอันตรายแล้วนะครับ นั่นแหละ ทุกคนที่เฝ้าอยู่หน้าห้องเลยเบาใจไปได้เปราะหนึ่ง พ่อและแม่ของแบมแบมขอตัวกลับไปก่อนเพราะเมื่อรู้ว่าลูกพ้นขีดอันตรายแล้วก็ไม่มีอะไรต้องกังวลมากนัก แต่ก็กำชับกับมาร์คก่อนจะไปด้วยว่าถ้าเกิดอะไรขึ้นให้รีบโทรบอกพวกเขาทันที

 

“ไอมาร์ค... พวกกูกลับก่อนนะ เดี๋ยวเอาเสื้อผ้ามาให้”

“อืม...”

“ห่วงตัวเองด้วยนะเว้ย”

“...”

 

            เมื่อไม่ได้รับคำตอบรับแล้ว พวกเพื่อนๆ ที่เหลือก็ทยอยออกจากห้องไปจนตอนนี้ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบสงัด

 

            มือหนากอบกุมมือเล็กของคนบนเตียงเอาไว้เบาๆ ก่อนจะยกขึ้นมาแนบแก้มของตนเอง ครั้งก่อนที่มาเฝ้าแบมแบมเพราะคนตัวเล็กนี่ป่วยว่าแย่แล้ว... แต่ครั้งนี้มันต่างออกไป...

 

            คุณหมอแอบมากระซิบบอกกับเขาว่าคงต้องใช้เวลาเป็นวันกว่าแบมแบมจะฟื้นตัวได้ เพราะร่างกายของคนตรงหน้าอ่อนแอเกินกว่าจะรับความบาดเจ็บสาหัสขนาดนั้นได้

 

            มาร์คก็ได้แต่ภาวนาให้แบมแบมฟื้นขึ้นมาไวๆ...

 

            แต่ยิ่งในใจคิดว่าแบมแบมต้องมานอนสลบอยู่บนเตียงแบบนี้เพราะเขา... มาร์คก็ยิ่งคิดไม่ออกว่าจะกล้าเอาหน้าที่ไหนไปสู้เมื่อคนตัวเล็กฟื้นขึ้นมา

 

            มาร์คโน้มใบหน้าไปจรดริมฝีปากลงกับหน้าผากมนเบาๆ ก่อนจะผละร่างออกไปนั่งอยู่บนโซฟา แล้วยกโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายหาใครบางคน

 

“ฮัลโหลยองแจ”

[ว่าไงพี่มาร์ค]

“พ่อแม่เรายังไม่กลับจากอังกฤษใช่ปะ”

[อีกนาน]

“มาเฝ้าแบมที เดี๋ยวไปรับ”

[อ้าว... แล้วพี่อะ]

“โอเคนะ?”

[... ก็ได้พี่ แต่ไม่ต้องมาหรอก เดี๋ยวผมให้ที่บ้านไปส่ง แค่นี้นะ]

 

            ความรู้สึกผิดมันกัดกินหัวใจมาร์คมากเกินไป...

 

            เขาคงทนเห็นคนที่ตัวเองรักถูกทำร้ายไปมากกว่านี้ไม่ได้อีกแล้ว... ในเมื่อตัวเขาเองที่เป็นต้นเหตุ ชนวนไฟอย่างเขาก็ต้องรีบถอยห่างออกมาสักที

 

            ต่อให้จะรักแทบขาดใจก็ตาม...

 

            มาร์คนั่งเงียบอยู่ในห้องไม่นานนักยองแจก็มาถึง หมอนั่นมองเขาอย่างไม่เข้าใจ แต่ถึงอย่างนั้นก็ยอมเดินตามมาร์คออกมานั่งอยู่หน้าห้องพักฟื้นของแบมแบมอยู่ดี

 

“ทำไมพี่ไม่อยู่เฝ้ามันล่ะ”

“... ไม่กล้าว่ะ”

“ไม่กล้าอะไรของพี่วะ”

“มันรู้สึก... เจ็บไปหมด”

“...”

“แค่คิดว่าแบมต้องเป็นแบบนั้นเพราะใคร มันก็รู้สึกไม่อยากสู้หน้าขึ้นมา”

“...”

“ไม่รู้เลยว่าถ้าแบมลืมตาขึ้นมาจ้องหน้า... จะต้องทำตัวยังไงต่อไป”

“...”

“รู้สึกแย่ไปหมดเลยว่ะ”

“แล้วพี่ไม่คิดบ้างเหรอว่ามันอาจจะอยากตื่นมาเจอพี่เป็นคนแรกก็ได้นะ”

“... รู้ แต่เขาเจ็บตัวเพราะพี่หลายรอบแล้วนะ”

“นี่ก็ไม่รู้จะพูดไงว่ะพี่”

“...”

“งั้นพี่ก็ลองหายไป... จนกว่าจะรู้สึกดีขึ้น แล้วค่อยกลับมา”

“แล้วแบม...”

“ผมจะดูแลมันให้เอง... และเรื่องนี้จะมีแค่ผมที่รู้”

“...”

“แต่ผมขออย่างนึง... กลับมาหามันเร็วๆ นะพี่ ไม่ใช่พี่คนเดียวหรอกที่รักมันมากๆ”

“...”

“ไอแบมเองมันก็รักพี่ไม่น้อยไปกว่าที่พี่รักมันเลยนะ”

 

 

สองวันต่อมา

 

            วันนี้เป็นเวรของจินยองและยองแจที่ต้องเข้ามาดูแลแบมแบมที่จวบจนตอนนี้ก็ยังไม่ฟื้นขึ้นมา หลังจากที่คืนนั้นมาร์คหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย... แม้แต่พ่อกับแม่มันก็ไม่เห็นแม้แต่เงา ติดต่อก็ไม่ได้ไม่ว่าจะทางโทรศัพท์หรือโซเชี่ยลใดๆ

 

            แต่ยองแจก็บอกกับพวกเขาว่าไม่ต้องห่วง... เดี๋ยวมันก็กลับมา

 

            แล้วพวกที่ไม่รู้เรื่องจะทำอะไรได้นอกจากรอตามที่ยองแจบอก

 

“อือ...” เสียงร้องในลำคอเบาๆ ของคนที่นอนอยู่บนเตียงคนไข้นั้นเรียกความสนใจจากจินยองและยองแจได้เป็นอย่างดี

“แบม!!

“ตามหมอเร็ว!

 

            เพื่อนซี้ทั้งสองคนต้องระเห็จร่างของตนออกมาอยู่หน้าห้องพักเพราะคุณหมอต้องเข้าไปตรวจเช็คร่างกายของแบมแบม มือของยองแจแอบพิมพ์ข้อความส่งไปยังเบอร์ประหลาดโดยไม่ให้จินยองเห็น

 

To. M

          ฟื้นแล้วนะ

 

            ยองแจส่งไปโดยไม่ต้องการรับข้อความใดๆ ตอบกลับ... เพราะมันก็ไม่เคยตอบกลับมาเลยตั้งแต่ช่วงสายของวันก่อน หลังจากที่เจ้าของเบอร์ปริศนานี่ส่งข้อความมาหาเขาว่าให้รายงานอาการของแบมแบมด้วย

 

            ก็ยังปลดห่วงไม่ได้อยู่ดีละว่ะ

 

            กากชิบหาย

 

            นั่งรอไม่นาน คุณหมอคนเดิมพร้อมแก๊งพยาบาลอีกสองคนก็เดินออกมาจากห้องพักฟื้นก่อนจะเดินตรงมายังจินยองและยองแจ

 

“เรียบร้อยแล้วนะครับ ยังไงหมอจะเข้ามาตรวจอีกทีในช่วงเย็นครับ”

“ครับ ขอบคุณมากครับคุณหมอ”

 

            ทั้งสองคนเดินกลับเข้ามาในห้องอีกครั้งก่อนจะตรงเข้าไปกอดเพื่อนรักบนเตียงเอาไว้หลวมๆ แบมแบมยังคงน่ารักเหมือนเดิมแม้จะซูบผอมไปนิดและผิวซีดไปหน่อย แต่ก็ยังคงน่ารักอยู่ดีนั่นแหละ

 

“หลับไปตั้งสองวันเลยนะแบม... นยองใจหายแทบแย่”

“อือ... ขอโทษนะ”

“กินน้ำไหม?”

“อื้อ คอแห้งมากเลย”

 

            มือเล็กรับแก้วน้ำไปถือไว้โดยมียองแจช่วยถือประคองไว้อีกแรง ปากเล็กดูดน้ำเปล่าจากหลอดเข้าไปจนหมดแก้ว และสายตานั่น... สอดส่องไปทางอื่นอยู่ตลอดเวลา

 

“มองหาอะไรเหรอ?”

“ป... เปล่าหรอก”

“... ช่างมันก่อน มาให้นยองดุเดี๋ยวนี้เลยนะ! เอาตัวไปรับกระสุนคนอื่นทำไม เก่งเหรอ!!

 

            ยองแจผละตัวออกมาและปล่อยให้จินยองนั่งดุแบมแบมเป็นแม่อยู่อย่างนั้น มือเล็กกดเข้าไปในไลน์กลุ่มก่อนจะส่งข้อความเข้าไปบอกทุกๆ คนว่าแบมแบมฟื้นแล้ว และแน่นอนว่าทุกคนตอบกลับมาเป็นคำเดียวกันว่าจะมาถึงโรงพยาบาลในอีกไม่กี่นาทีนี้แล้ว

 

“เดี๋ยวพวกพี่ๆ จะมาหาละนะ” ยองแจเดินกลับไปทางเตียง ก่อนจะโบกโทรศัพท์ในมือไปมาเป็นสัญญาณว่าบอกเรียบร้อยแล้ว

“อื้อ...”

“น่าตีจริงๆ เลยแบมเนี่ย!” แต่รายนี้เขายังบ่นไม่จบ

“ก็... มันแบบ ฉุกเฉินนี่นา...”

“ไม่ใช่เรื่องเลยนะ!

“นยองอ่า... แบมขอโทษ แบมปวดแผลด้วยน้า... อย่าดุแบมเลยย”

“สมน้ำหน้า!!

 

            ยองแจยืนมองจินยองกับคนไข้ที่เถียงกันอยู่อย่างเอาเป็นเอาตาย แต่สุดท้ายแล้วคนที่ต้องยอมแพ้ไปก็ต้องเป็นแบมแบมนั่นแหละ รายนี้เวลาโดนจินยองดุทีไรจ๋อยรับประทานทุกทีนั่นแหละ

 

            ไม่นานหลังจากนั้นพวกพี่ๆ ที่ยองแจว่าก็มาถึง และความโหวกเหวกโวยวายก็เริ่มขึ้นในบัดดล ปากบอกว่าจะมาเยี่ยมแบมแบม แต่ทันทีที่มาถึงนี่ก็ตรงเข้ามาสวาปามของเยี่ยมกันเสียจนน่าจับตบปากคนละทีสองที

 

            แต่สิ่งที่ทำให้แบมแบมแปลกใจคือหญิงสาวอีกคนที่ยืนอยู่ด้านหลังไอรีน เจ้าหล่อนทำท่ากล้าๆ กลัวๆ ราวกับไม่กล้าจะเข้ามาหาเขายังไงอย่างนั้น... แบมแบมไม่กัดนะ

 

“เข้าไปดิ”

“อ... เอ่อ”

“มีอะไรเหรอ?”

 

            จื่อวีชั่งใจเล็กน้อย ก่อนจะเดินตรงเข้ามาหาแบมแบมที่เตียงคนไข้โดยที่ไอรีนและคนอื่นๆ เองก็แยกไปอีกทางและปล่อยให้จื่อวีอยู่คุยกับคนไข้ตามลำพัง

 

            พวกเขาคิดว่าไว้ใจจื่อวีได้น่ะนะ...

 

“คือ...”

“?”

“ขอบคุณมากนะที่มาช่วยไว้... แล้วก็ขอโทษด้วยที่ทำให้ต้องเป็นแบบนี้”

 

            แบมแบมมองหน้าจื่อวีที่พูดกับตนเองแต่ดันหันหน้าไปทางอื่นอย่างขำๆ ก่อนจะส่ายหน้าไปมาเบาๆ แล้วส่งยิ้มน่ารักๆ ตามปกติไปให้

 

“ฮื่อ ไม่เป็นไรหรอก เราเองก็ไม่ทันได้คิดก่อนเองเลยโดนแบบนี้เลย”

“ขอบคุณ... จริงๆ”

“เลิกขอบคุณได้แล้วนะ”

“อ... อือ”

“แล้ว... ซานะเป็นยังไงบ้าง?”

 

            หญิงสาวหันหน้ากลับมามองคนตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจ ใบหน้าของแบมแบมแสดงออกถึงความเป็นกังวลอย่างเห็นได้ชัด

 

            ตัวเองต้องมานอนแหมบอยู่โรงพยาบาลนี่ก็เพราะนังนั่น... แล้วยังจะไปเป็นห่วงมันอีกเหรอ?

 

            เธอไม่เข้าใจแบมแบมเลยจริงๆ

 

“อยู่โรงพยาบาลจิตเวชน่ะ พอไปที่โรงพักแล้วคุยกับใครไม่รู้เรื่องเลยส่งไปตรวจ และผลก็ออกมาว่าซานะมีปัญหาทางจิต”

“อ่า... แย่เลย”

“นายสภาพแย่กว่าอีก!

“ของฉันแค่แผลทางกายน่ะนะ ฮะๆ” เสียงแหบๆ ของแบมแบมพูดออกมาก่อนที่เจ้าตัวจะโบกมือไปมาเป็นเชิงว่าไม่เป็นไร

 

            แค่แผลทางกาย...

 

            แต่ตอนนี้ที่ไม่เห็นแม้แต่เงาของพี่มาร์ค... แบมก็เริ่มรู้สึกเหมือนจะเป็นแผลทางใจแล้ว...

 

            เพื่อนๆ อยู่คุยกับแบมแบมอีกเป็นชั่วโมงก่อนจะขอตัวกลับกันไปเพราะต้องการให้คนไข้พักผ่อนเยอะๆ จะได้กลับไปเกรียนกันได้เหมือนเดิม ส่วนยองแจเองก็ขอตัวกลับบ้านไปสักพักเพราะต้องกลับไปขนเสื้อผ้ามาใหม่อีกรอบ ทำให้ตอนนี้แบมแบมต้องอยู่ในห้องพักฟื้นคนเดียวอย่างช่วยไม่ได้

 

            กลิ่นโรงพยาบาลนี่มันไม่ได้น่าดมเอาเสียเลย...

 

            อยากจะออกไปสูดอากาศข้างนอกเหลือเกิน แต่สภาพในตอนนี้ก็คงจะลุกไปไหนไม่ได้อยู่ดี

 

            ก็คงต้องนอนแหมะอยู่อย่างนี้ต่อไป

 

            ดวงตากลมโตสอดส่องสายตามองไปรอบๆ ห้องสี่เหลี่ยมกว้างๆ นี่เพราะไม่มีอะไรจะทำ ทีวีก็ไม่อยากจะเปิดเพราะไม่มีอารมณ์จะมาดูอะไรในตอนนี้ แต่แล้วก็ต้องสะดุดอยู่กับประตูหน้าห้องที่ปรากฏร่างของชายคนหนึ่งที่สวมหมวกแก๊ปสีดำพร้อมคลุมฮู้ดสีเทาเข้มทับอีกทีกำลังยืนมองเข้ามาผ่านกระจกตรงประตูนั่น

 

            ต่อให้เขาพยายามจะพรางตัวแค่ไหน... แบมแบมก็จำได้

 

            พี่มาร์ค...

 

            วินาทีที่แบมแบมกำลังจะเปล่งเสียงออกไปเรียกชื่อของคนที่คิดขึ้นมาในหัว เขาคนนั้นก็ผละร่างของตัวเองออกไปราวกับตกใจก่อนจะเดินหายลับไปอีกทาง

 

            อยากจะลุกตามไปใจแทบขาด... แต่แผลนี่ก็ไม่ได้อำนวยเอาเสียเลย

 

            แบมแบมแค่ไม่เข้าใจ... ทำไมพี่มาร์คไม่เข้ามาเยี่ยม?... ไม่เป็นห่วงกันบ้างเลยเหรอ?

 

            ... หรือแบมแบมจะวุ่นวายจนทำให้พี่มาร์คลำบากเกินกว่าจะดูแลได้แล้ว?

 

“ฮึก...”

 

            พอคิดแล้วน้ำตามันก็ไหลออกมา... จากหนึ่งหยดเป็นสอง จากสองหยดก็ไหลลงมาเป็นสายจนอาบแก้มใสไปหมด แบมแบมเอนร่างลงนอนกับเตียงอย่างหมดแรง ก่อนจะตะแคงตัวแล้วซบหน้าลงกับหมอนใบใหญ่ที่ดูเหมือนจะเป็นสิ่งที่ทดแทนอ้อมกอดของคนที่เคยปลอบใจตนเองได้ดีที่สุด...

 

            คนที่แบมแบมอยากเห็นเป็นคนแรกตั้งแต่ฟื้นขึ้นมา... แต่ก็ไม่เห็นแม้แต่เงา

 

            แบม... คิดถึงพี่มาร์ค...

 

            ไม่ว่าพี่จะหลบหน้าแบมเพราะอะไรก็ตาม... แบมจะตามหาพี่แล้วเค้นเอาคำตอบให้ได้เลย

 

            ... รอออกจากโรงพยาบาลก่อนก็แล้วกัน!






>>TALK<<

พี่มาร์คโหมดไร้เหตุผลมันออกมาแล้ว55555555555555555555555

ตอนหน้ามาม่าตอนสุดท้ายแล้วค่ะ! หมดแล้ว!55555555555555

อาจจะแต่งดราม่าไม่ค่อยโดนใจบ้างอะไรบ้าง ไร้ตรรกะบ้าง ยังไงก็ต้องขออภัยไว้ล่วงหน้าด้วยนะค้าาา


หากอยากติชมฟิคเรื่องนี้ สามารถทิ้งไว้ในคอมเม้นท์ได้เลยนะคะ รออ่านน้าา

แท๊กฟิคเราก็มีนะเออ #สูตรรักมบ ไปเลยฮับบบ


เร็วๆ นี้อาจจะมีฟิคเปิดใหม่ด้วยนะฮับ พอดีแต่งตอนไปบู๊กับซานะแล้วของมันขึ้น แต่งฟิคแมนๆแล้ว!555555555555

ถึงเวลานั้นตามไปอ่านกันน้าาา


รักนะคะะ♡´・ᴗ・`♡

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 117 ครั้ง

1,360 ความคิดเห็น

  1. #1327 Spices_smile (@igot7ibambam) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2562 / 17:16
    ไม่เอา พี่มาร์คคคคค
    #1327
    0
  2. #1272 เร็นนะ (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 9 กันยายน 2561 / 22:23

    เอาจริงๆนะถ้ากูมีแฟนคิดโง่ๆแบบพี่มาร์คกูจะตบให้คว่ำอ่ะ คิดได้ไงหายไป แบมก็อยากเจอแฟนมั้ยอยากได้กำลังใจมั้ยงงชิบหาย

    #1272
    0
  3. #1255 yupaporn42522 (@yupaporn42522) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2561 / 18:19

    อีพี่มาร์คนี่่่!! https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/yy-04.png

    #1255
    0
  4. #1206 TattA (@sun036) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2560 / 23:14
    มาร์คกลับมาเถอะะะ
    #1206
    0
  5. #1138 Bam Yien (@aunjung14872) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 21 เมษายน 2560 / 13:31
    พี่มาร์คคคค กลับมาเดี๋ยวนะเลยย โถ่ แบมเข้าใจผิดหมดแล้ว
    #1138
    0
  6. #1080 _MYYBB (@mellow-aa) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 20 มีนาคม 2560 / 21:56
    ต่างคนต่างคิดมาอีกแล้วค่ะท่านผู้ชม คนนึงก็โทษตัวเองโดยไม่คิดจะถามรึนึกถึงใจของอีกคนนึงก่อนเลย ว่าเค้าจะรู้สึกยังไง อยากจะดีดกะโหลกพี่มาร์คมันซักทีได้มั้ยคะเนี่ย คิดไปไหนต่อไหนไม่รู้ รีบๆกลับมาเลยนะ เดี๋ยวยุให้แบมเลิกเลยนี่55
    #1080
    0
  7. #1038 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 6 มีนาคม 2560 / 22:38
    มาร์คอย่าเอาความคิดของตัวเป็นที่ตั้งสิ คิดถึงใจน้องบ้างว่าน้องจะรู้สึกยังไง
    #1038
    0
  8. #979 ojay2 (@Ojay) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2560 / 23:33
    มาร์คแกกลับมาหาน้องเลยยย แกอย่าหนีดิ
    #979
    0
  9. #828 donstop_canstop (@donstop_canstop) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 4 มกราคม 2560 / 04:03
    อิต้วนกลับมาหาน้อง นาว!!!!!
    #828
    0
  10. #803 BloodA93 (@BE-LIDA08) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 21:22
    คิดผิดแล้วมาร์คต้วน!
    #803
    0
  11. #617 E'nAnG (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2559 / 01:07
    ผิดหวังในตัวมาร์คมากไม่คิดว่าจะทำแบบนี้มันไร้เหตุผลไปนะ คิดว่าห่างกันไปแล้วจะทำให้คนอื่นเลิกคิดทร้ายแบมหรอมันยิ่งเป็นการเปิดทางให้ใครมาทำร้ายง่ายๆเลยนะ แทนที่จะอยู่ปกป้ปองและให้กำลังใจกลับมาหนีหายไปแบบนี้ ผิดหวังว่ะ
    #617
    0
  12. #553 mai_maylody (@pannidana) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2559 / 01:19
    เดี๋ยวแบมจะมีแผลทางใจเพิ่มนะ ถ้าพี่มาร์คไม่รีบกลับมาหา ทุกคนเป็นห่วงแบมมากอ่ะ ฮื่ออ
    #553
    0
  13. #513 MBKY; (@withmbky) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2559 / 13:48
    แล้วมาร์คจะมาหนีอะไรตอนที่แบมแบมกำลังอ่อนแอที่สุด ขัดใจ มาร์คนี้ใจร้ายชะมัดอะ สงสารแบม แบมแผลทางกายก็เจ็บหนักมาเหมือนกันนะ ถ้าโดนหนักแบบกู้ไม่กลับ ถึงตอนนั้นถ้ใจสู้ไหว กายมันไม่ไหว มันก็ต้องจากแหละน่า คราวหน้าไม่เอาแล้วนะ ห่วงตัวเองหน่อย
    #513
    0
  14. #477 C'Sweet Pea (@bammark4778) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2559 / 17:13
    ต้วนอย่าป๊อด ออกมาๆๆๆ เดี๋ยวเจอน้องทำคืนนี่หนาวนะเว้ยเห้ย
    #477
    0
  15. #474 am_banky (@am_banky) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2559 / 18:52
    แกนี่มัน ป๊อดจริง ๆ มาร์ค ต้วน
    #474
    0
  16. #473 Nammo1234 (@tangmosirithon) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2559 / 17:42
    ฮึ่ยยย. มาร์คขัดใจอ่ะไม่จำเป็นต้องทำขนาดนั้นก็ได้แค่ดูแลแบมให้ดีกว่าเดิม. คนไม่มีเหตุผล!!
    #473
    0
  17. #472 tulniimb (@tulnii) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2559 / 08:02
    มาร์คแกกลับมาเถอะ อย่าคิดเองคนเดียวแบบนี้เดะ
    #472
    0
  18. #471 KYMB11P (@jittimaporn26301) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2559 / 07:08
    ออกจากโรงพยาบาลเมื่อไหร่ไปจัดการเลยยย
    #471
    0
  19. #470 KimYooMin (@jarja_love) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2559 / 01:18
    อิพี่มาร์คโคตรงั่ง คิดเองเออเองเฉย สงสารแบม
    #470
    0
  20. #469 LightRock (@nalinnalar) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2559 / 00:47
    พระเอกนี่โง่หรือโง่ ตอบ จับมาเค้นให้หนักเลยแบมแล้วงอนต่อเนื่องยาวๆไป
    #469
    0
  21. #468 -Bameverthing- (@-Bameverthing-) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2559 / 23:13
    โหอะไรของพี่เนี่ยพี่มาร์คคคคค!
    #468
    0
  22. #467 Tangmowannida (@Tangmowannida) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2559 / 23:09
    ว่าแล้วเชียว ฮือออ
    #467
    0
  23. #466 woorebin (@bam_bam-got-7) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2559 / 22:58
    ตอนแรกนึกว่าแบมจะเป็นฝ่ายถอยเพราะโดนมาเยอะมาก แต่ไม่คิดว่ามาร์คจะเป็นคนถอยออกมาเอง ผู้ชายอะไรจะดีขนาดนี้ แต่มันทำให้น้องยิ่งเจ็บรู้มั้ยมาร์คต้วน!!
    #466
    0
  24. #465 liarguy (@liarguy) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2559 / 22:22
    พี่มาร์คมาโหมดอินดี้
    #465
    0
  25. #463 mvnkhyuck (@markksung) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2559 / 21:42
    พี่มาร์คเป็รอะไรของพี่เนี่ย!!
    #463
    0