Sweetheart Recipe [MARKBAM] END

ตอนที่ 19 : EIGHTEENTH INGREDIENT

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,481
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 139 ครั้ง
    25 ต.ค. 59

EIGHTEENTH INGREDIENT

 

“พี่มาร์คอยากดูเรื่องไหน?”

 

            เสียงใสเอ่ยถามคนข้างๆ ที่กำลังจ้องโปรแกรมหนังอย่างพินิจพิเคราะห์ ไม่นานนักมาร์คก็ยื่นนิ้วไปเคาะเบาๆ ตรงหนังสยองขวัญเรื่องหนึ่ง แบมแบมแอบเบ้ปากเล็กน้อยแต่ก็พยักหน้าหงึกหงักไปเพราะไม่อยากขัดใจคนที่อยากดูหนังในวันนี้

 

“เอาสิฮะ แบมก็อยากดู”

“แน่นะ? แล้วกินอะไรไหม?”

“อยากกินป๊อปคอร์นชีสสส”

“โอเค...”

 

            ทั้งคู่เดินมาตรงเคาน์เตอร์ขายบัตรภาพยนตร์ ไม่นานนักก็ได้บัตรหนังเรื่องที่มาร์คอยากดูมาไว้ในมือสองใบ ก่อนจะเดินดุ่มๆ ไปซื้อป๊อปคอร์นชีสตามที่เด็กนิเทศปีหนึ่งคนนี้อยากกินนักหนา และแล้วในที่สุดแบมแบมและมาร์คก็มานั่งหน้าสลอนอยู่ในโรงหนังกว้างขวางแห่งนี้พร้อมกับป๊อปคอร์นถังใหญ่และน้ำอัดลมหนึ่งแก้ว

 

            บรรยากาศภายในโรงหนังน่ากลัวตั้งแต่ฉายโฆษณา เพราะตอนนี้ในโรงมีคนมาดูอยู่ไม่ถึงยี่สิบคนด้วยซ้ำ แต่แบมแบมก็พยายามข่มความกลัวเอาไว้ภายใต้แก้มป่องๆ ที่เคี้ยวป๊อปคอร์นอย่างเอร็ดอร่อย

 

            แต่แล้วป๊อปคอร์นก็ช่วยอะไรไม่ได้เมื่อหนังเริ่มฉาย มือเล็กย้ายไปคล้องแขนแกร่งแล้วล็อคเอาไว้เสียแน่น หัวทุยๆ เอียงไปเบียดมาร์คจนแทบจะตกเก้าอี้

 

“กลัวเหรอ...” เสียงทุ้มนุ่มกระซิบแผ่วเบาข้างหู

“...” ไม่มีเสียงตอบรับนอกจากการพยักหน้าขึ้นลงเบาๆ

“แล้วก็ไม่บอก จะได้ไม่ดู”

“...ก็พี่มาร์คอยากดูนี่นา”

 

            เสียงสั่นๆ ที่เอ่ยออกมาทำเอามาร์คถึงกับลอบยิ้มในความมืด เขายกมืออีกข้างขึ้นมาบีบจมูกคนตัวเล็กด้านข้างเบาๆ ก่อนจะเลื่อนมือไปลูบกลุ่มผมนุ่มของแบมแบมอย่างปลอบโยน

 

“มาร์คอยู่นี่จะกลัวอะไรอีก...”

 

            คนเป็นพี่เอ่ยปลอบโยนด้วยเสียงนุ่มๆ และเชื่อเถอะว่าแค่ประโยคสั้นๆ นั้นมันทำให้แบมแบมลดความกลัวไปได้มากจริงๆ

 

            แค่เป็นพี่มาร์ค...

 

            ตรากตำทนในโรงหนังชั่วโมงกว่า และในที่สุดหนังก็จบสักที แบมแบมเดินออกมาจากโรงหนังพร้อมกับมาร์คด้วยสภาพที่ยังเกาะแขนแน่นเป็นลูกลิง

 

“แบม...”

“ฮะ..?”

“เลิกกลัวได้แล้วมั้ง?”

“มันจะตามแบมกลับบ้านปะ มันอยู่ในห้องน้ำด้วยอะ ฮืออ” แล้วแบมแบมก็ทำหน้าเหมือนหัวหอมร้องไห้

“มันจะตามกลับได้ไงเล่า เด็กเอ๋อ”

“กลัวอะ โคตรหลอนเลย ดูไปได้ไงพี่อะ คราวหลังแบมจะไม่ดูหนังด้วยแล้ว น่ากลัว!!

“กลัวขนาดนี้ให้ไปนอนบ้านเป็นเพื่อนปะละ?”

“พี่น่ากลัวกว่าผีอีก!!

“กล่าวหา! รอนี่ก่อนนะ ขอเข้าห้องน้ำแปบ”

“โอเค... รีบๆ มานะฮะ”

 

            แบมแบมเดินไปหาที่นั่งใกล้ๆ บริเวณห้องน้ำก่อนจะนั่งจุ้มปุ๊กรออยู่อย่างน่ารัก แต่แล้วก็มีใครบางคนมาทรุดตัวลงนั่งข้างๆ กับเจ้าตัว กลิ่นน้ำหอมของผู้หญิงถูกฉีดพรมผู้ที่มาใหม่จนฉุนจมูกไปหมด แบมแบมหันใบหน้าไปมองก่อนจะพบว่าไม่ใช่ใครที่ไหน

 

“อ้าว จื่อวี?”

“หวัดดีแบม เจอกันอีกแล้วนะ”

“มาทำไรอะ”

“มาซื้อของนิดหน่อยน่ะ แบมล่ะ?” เจ้าหล่อนว่า ก่อนจะชูถุงของแบรนด์เนมในมือให้ดู

“อ่อ... มาดูหนังกับพี่มาร์คน่ะ”

 

            แบมแบมบอกก่อนจะหันหน้ากลับไปมองทางห้องน้ำเพราะกลัวว่ามาร์คออกมาแล้วจะมองไม่เห็นตนเอง จึงไม่ได้สังเกตถึงใบหน้าของจื่อวีที่ชักสีหน้าขึ้นแวบหนึ่ง ก่อนจะกลับไปเป็นปกติอีกครั้ง

 

“สวีทกันจังเนอะ”

“ไม่หรอก มาดูหนังผีน่ะ”

“อืมม... เราต้องไปแล้วล่ะแบม ไว้เจอกันนะ” จื่อวีรีบขอตัวทันทีเมื่อเห็นเสี้ยวหน้าหล่อเหลาของใครบางคนที่กำลังจะก้าวขาเดินออกมาจากห้องน้ำ

“อ่า... โอเค”

 

            สาวเจ้ารีบเดินหายไปจากบริเวณนั้นก่อนที่มาร์คจะเดินมาถึง คนที่เพิ่งเดินออกจากห้องน้ำมามองตามหลังผู้หญิงที่เพิ่งเดินออกไปจนลับสายตา ก่อนจะหันกลับมามองแฟนตัวน้อยของตนเองอีกครั้ง

 

“ใคร?”

“จื่อวี... เขาบอกว่าเขาเป็นน้องรหัสพี่มาร์คนะ”

“ไม่รู้สิ ไม่เคยเห็นหน้าน้องรหัสตัวเองเหมือนกัน... แต่ก็เหมือนจะชื่อนั้นมั้ง”

“อะไรเนี่ย ขนาดวันจับพี่รหัสก็ยังไม่ไปทำกิจกรรมอีกเหรอ?”

“ขี้เกียจอะ แล้วเขามาหาแบมทำไม?”

“มาคุยด้วยเฉยๆ อะ”

“อ่อ... แล้วเราอยากไปไหนต่อไหม?”

“ไปเล่นเกมแล้ววว”

“โอเค... แต่ขออย่างดิ”

“ไรงะ?”

“ขอไปนอนเล่นที่บ้านด้วยได้ปะ?”

 

            แบมแบมเงียบไปสักพัก ก่อนจะเงยหน้ามองคนตรงหน้าที่กำลังยิ้มกรุ้มกริ่มอยู่

 

            ยิ้มโรคจิต!

 

“ว่างายยย?”

“...เคยห้ามได้ด้วยหรือไง?”

“เยส! ปะ กลับบ้านเรากัน”

“บ้านแบมพอ!

 

            และตอนนี้มาร์คก็มานอนกระดิกตีนอยู่บนเตียงนอนกว้างของแบมแบมเรียบร้อย เวลาแบบนี้นอกจากบรรดาพ่อบ้านแม่บ้านแล้วก็มีแค่มาร์คกับแบมแบมเนี่ยแหละที่อยู่ในบ้าน เพราะเวลาแบบนี้ยังไม่ถึงเวลาปิดร้านของแม่แบมแบม

 

“แบมมม”

“อะไรพี่มาร์ค... แจไปเก็บดีว่าดิมึงอะ!

“สนใจแฟนหน่อยยย”

“แปบน่า... พี่คุณณณ อย่าตีกูโว้ยยย ทำไมต้องอยู่ทีมตรงข้ามกันด้วยวะ!

 

            มาร์คเบ้ปากเล็กน้อยก่อนจะลุกไปตรงชั้นหนังสือเพื่อหาอะไรมาอ่าน แต่แล้วสายตาก็เผลอเหลือบออกไปเห็นชายคนหนึ่งท่าทางลับๆ ล่อๆ ที่เดินผ่านหน้าบ้านแบมแบมไป เขาหันหน้ามามองภายในบ้านเพียงแว๊บหนึ่ง แต่นั่นก็ทำให้มาร์คพอจะมองเค้าโครงหน้าของหมอนั่นออก

 

            คนเดียวกับที่เขาเคยไปจัดการที่สวนสาธารณะ...

 

“แพ้เลย! ไม่เล่นแล้ว!” เสียงตะโกนของแบมแบมช่วยกระชากมาร์คให้หลุดออกจากภวังค์

 

            คนเป็นพี่หันกลับมามองร่างเล็กที่กำลังเดินมาทางเขา แบมแบมเลิกคิ้วขึ้นสงสัยเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ถามอะไรออกไป กลับตรงเข้ามาหยิบหนังสือเล่มหนึ่งออกมาแล้วยื่นให้มาร์ค

 

“เล่มนี้สนุกฮะ”

“ไม่อยากอ่านแล้ว...”

“ทำไมอะ?”

“เดี๋ยวต้องกลับบ้านแล้ว”

“อ้าว... พี่โกรธแบมหรือเปล่าอะ แบมขอโทษน้า...”

“ไม่ได้โกรธครับ” มาร์คพูดพลางดึงคนตัวเล็กที่ทำหน้าสลดอยู่ตรงหน้าเข้ามาไว้ในอ้อมกอด ก่อนจะโยกตัวเองไปมา

“แล้วรีบกลับทำไม... แบมยังกลัวผีอยู่เลยนะ”

“จะให้ค้างด้วยหรือไง?”

“บ้าเหรอ! แบมแค่อยากอยู่กับพี่... อีกแปบนึงอะ”

 

            คนเป็นพี่อมยิ้มเล็กน้อยก่อนจะโน้มหน้าลงไปประทับริมฝีปากอุ่นลงบนหน้าผากมนเบาๆ และตบท้ายด้วยการยกมือขึ้นขยี้ผมแบมแบมจนยุ่งไปหมด

 

“ฮื่อ...”

“เดี๋ยวไว้โทรหานะ”

“ไลน์มาก็พอ เปลืองดัง”

“อยากได้ยินเสียงมากกว่าน่า”

“เอ่อ... ให้แบมลงไปส่งปะ?”

“ไม่ต้องอะ อยู่บนนี้ไปเลย”

“งืมม โอเคฮะ ก็ได้งั้นกลับดีๆ น้า”

 

            แบมแบมเดินไปส่งมาร์คที่หน้าประตูห้อง และเมื่อประตูบานใหญ่ปิดลง ความเงียบมันก็เข้าครอบงำภายในห้องของแบมแบมอีกครั้ง

 

            แต่ก็ช่างเถอะ... เดี๋ยวอีกไม่กี่ชั่วโมงยองแจก็มานอนทีบ้านแล้ว

 

            ไม่กี่ชั่วโมงนี้ก็ขอนอนแล้วกัน

 

            ส่วนมาร์คเอง... เขาก็ไม่ได้อยากกลับออกมาจากห้องนอนที่ฟุ้งไปด้วยกลิ่นหอมประจำตัวของแบมแบมเลยแม้แต่น้อย

 

            แต่ยังไงวันนี้เขาก็ต้องรู้ให้ได้ ว่าไอหมอนั่นมันเป็นใครกันแน่?

 

            และถ้ามันคิดจะทำอะไรแบมแบมอีก... คราวนี้แม้แต่นิ้วมันก็จะกระดิกไม่ได้!

 

 

            แบมแบมมาที่มหาวิทยาลัยด้วยความเศร้าหมองในเช้าวันต่อมา เมื่อคืนคนตัวเล็กนอนรอจนดึกจนดื่นแต่ก็ไม่มีวี่แววว่ามาร์คจะโทรมาหาเลยแม้แต่น้อย ในใจกระวนกระวายแทบบ้าเพราะกลัวว่ามาร์คจะเป็นอะไรไป แต่ก็... ไร้ซึ่งวี่แววจริงๆ

 

            คนตัวเล็กพยายามคิดแค่ว่ามาร์คอาจจะลืม หรืออาจจะมีธุระด่วน นานาเหตุผลถูกขุดขึ้นมาใช้แย้งกับตัวเอง และในที่สุดวันนี้แบมแบมก็เลี่ยงที่จะเดินไปนั่งที่ม้าหินอ่อน ทำให้ตอนนี้แบมแบม ยองแจ และจินยองมาอยู่ในห้องเรียนคลาสแรกตั้งแต่ก่อนเริ่มคลาสเกือบครึ่งชั่วโมง


“เป็นไรอะแบม สีหน้าไม่ดีเลย..”

“ปวดหัวนิดนึง เมื่อคืนแบมนอนน้อยอะ ไม่เป็นไรหรอก”

“นอนพักไหมแบม อีกตั้งพักนึงกว่าคลาสจะเริ่ม” ยองแจถามเพื่อนด้วยความเป็นห่วง

“ไม่เป็นไรแจ”

 

            แบมแบมฝืนอาการปวดหัวของตนเองเพราะคิดว่ามันคงจะหายได้ง่ายๆ ซึ่งมันก็ไม่ได้เป็นดังนั้นตลอดคาบเช้าจนถึงช่วงพักเที่ยงในตอนนี้ แต่ก็ดีอย่างหนึ่งตรงที่ว่าไม่ได้เป็นหนักไปมากกว่านั้น

 

            ตอนนี้สามเพื่อนซี้ก็เข้ามาหามื้อเที่ยงง่ายๆ กินกันในโรงอาหาร โชคดีที่วันนี้คนน้อยกว่าทุกวันทำให้พอจะมีที่นั่งเหลืออยู่บ้าง

 

“แบมสุกี้น่ากินว่ะ” ยองแจพูดพลางมองไปยังร้านขายสุกี้ที่อยู่ไม่ไกลจากจุดที่พวกเขายืนอยู่

“กินสุกี้กันๆ” จินยองเองก็พูดเสริมอีกแรง และนั่นก็ทำให้แบมแบมยักไหล่พร้อมตกลงไป

“โอเค สุกี้กัน”

 

            เมื่อได้ถ้วยสุกี้ร้อนๆ มาอยู่ในมือแล้ว ทั้งสามคนก็ย้ายร่างของตัวเองมานั่งอยู่ที่โต๊ะว่างไม่ไกลจากที่เก็บชามมากนัก แบมแบมและพรรคพวกนั่งกินไปสักพักก็นึกขึ้นได้ว่าลืมซื้อน้ำมาด้วย แต่ก่อนที่จะได้ลุกไปไหนก็ดันมีผู้หญิงพร้อมกลิ่นน้ำหอมฉุนๆ กลิ่นเดิมมาหยุดอยู่ตรงโต๊ะของพวกเขา

 

“ขอนั่งด้วยได้ไหมแบม?” จื่อวีและเพื่อนของเจ้าหล่อนอีกสองคนยืนมองหน้าแบมแบม ก่อนที่จะนั่งลงเมื่อแบมแบมพยักหน้าให้

“เอ่อ... เดี๋ยวเรามานะ ไปซื้อน้ำกันแปบนึง”

 

            จื่อวีและเพื่อนๆ กวาดยิ้มหวานเลี่ยนไปจนทั้งสามคนที่ลุกไปซื้อน้ำหายไปอีกทาง ก่อนที่สาวเจ้าจะตวัดสายตากลับมาทางเพื่อนอีกสองคนอีกครั้ง

 

“หมั่นไส้มันจังเลยจื่อวี!

“คิดว่าฉันไม่หมั่นไส้หรือไง”

“แล้วที่แกส่งแทฮยองไปจัดการมันล่ะ?”

“มันโดนพี่มาร์คเก็บไปแล้ว! โง่จริงๆ ครั้งแรกก็พลาด! ถ้าได้ตั้งแต่ครั้งนั้นพี่เขาไม่ได้มาคบกับมันหรอก!!

“ใจเย็นๆ แก มันกลับมากันละ”

 

            จื่อวีตวัดสายตาไปมองตามก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินสะบัดหน้าออกไปทันที ทำให้เพื่อนอีกสองคนต้องรีบลุกตามไปอย่างช่วยไม่ได้

 

“อะไรของนางวะ?”

“นยองว่าแม่นี่ดูอันตรายแปลกๆ อะ”

“จริงๆ แจว่าแบมอย่าไปยุ่งกะนางเหอะ”

“ก็พยายามจะไม่ยุ่งแล้วนา...”

“เห้อ... จะดีใจหรือเสียใจดีวะที่มีเพื่อนดีขนาดนี้ เอาเหอะ ยังไงจะช่วยกันให้ก็แล้วกัน”

“ขอบคุณนะ”

 

            สุกี้ทั้งสามจานถูกจัดการอย่างเนิบนาบจนในที่สุดมันก็หมดลงสักที และตอนนี้เพื่อนซี้ทั้งสามก็ระเห็จมาอยู่ที่ห้องเรียนในคาบบ่ายเรียบร้อย ในขณะที่อาการของแบมแบมก็ดูเหมือนว่าจะไม่ดีขึ้นเลยแม้แต่น้อย

 

“ไปห้องพยาบาลไหมแบม? สีหน้าไม่ดีแล้วอะ”

“ไม่เอาอะ แบมไหว”

“เพื่อนเป็นห่วงนะเนี่ย ไปเถอะ”

“ฮื่อ... ไม่เอา”

 

            และเมื่อเพื่อนที่ดื้อสุดๆ ดันงอแงไม่ยอมไปแบบนี้ ยองแจกับจินยองจะทำอะไรได้นอกจากถอนหายใจแล้วได้แต่คอยดูอยู่ใกล้ๆ เท่านั้น

 

            ไอคนที่ดูเหมือนจะเป็นตัวการที่ทำให้แบมแบมป่วยก็ไม่ได้มีทีท่าว่าจะโผล่หน้ามาให้เห็นเลยตลอดวันนี้ จินยองลองถามแจบอมก็แล้วก็ไม่รู้ว่ามาร์คหายหัวไปอยู่ที่ไหน

 

            เจอเมื่อไหร่จะตบให้ลืมชื่อแม่เลยคอยดูสิ

 

            สุดท้ายแล้วคลาสนี้ก็จบไปอย่างยากลำบากสำหรับแบมแบม คนตัวเล็กสัมผัสได้ถึงอุณหภูมิร่างกายตนเองที่ร้อนจนแทบทนไม่ไหว เหงื่อเม็ดเล็กเริ่มผุดขึ้นตามกรอบหน้า แบมแบมรู้สึกปวดหัวเหมือนมีใครเอาคีมเหล็กแข็งๆ มาบีบรัดเอาไว้ แต่ก็พยายามกลั้นใจฝืนกลืนก้อนน้ำลายเหนียวๆ ลงคอแล้วเฝ้าคอยบอกกับตัวเองว่าไม่ได้เป็นอะไรมาก

 

“ปะแบม รีบกลับบ้านไปพักกัน”

“อือ...”

 

            ร่างเล็กใช้แขนยันตัวเองลุกขึ้นจากโต๊ะ แต่แล้วด้วยความหนักอึ้งของหัวและความอ่อนเพลียของร่างกายก็ดันทำให้เจ้าตัวต้องหรี่ตาลง และก่อนที่แบมแบมจะได้รับรู้อะไรไปมากกว่านั้น ร่างกายก็ดันต้านแรงโน้มถ่วงไม่ไหวจนเซล้มลงไปบนพื้นห้องทันที

 

“แบม!!!

 

            ภาพสุดท้ายที่แบมแบมเห็นคือเพื่อนในห้องที่ยังเหลืออยู่รีบวิ่งเข้ามาห้อมล้อมตัวเองเอาไว้ ก่อนที่สติสัมปชัญญะทั้งหมดของเจ้าตัวจะหายไปทันที

 

 

โรงพยาบาล J

 

            ด้วยความเป็นห่วงเพื่อนมากหรืออะไรก็ไม่ทราบได้ ทำให้จินยองรีบโทรตามแจบอมให้พาตัวแบมแบมมาที่โรงพยาบาลที่อยู่ไม่ไกลจากมหาวิทยาลัยทันที เมื่อถึงมือหมอเรียบร้อยก็โล่งใจกันไปแล้วเปราะหนึ่ง และตอนนี้ก็สบายใจกันมากโขเพราะคุณหมอบอกว่าแบมแบมแค่ป่วยเป็นไข้หวัดใหญ่เพียงเท่านั้น พักที่โรงพยาบาลสักสองสามวันก็หายแล้ว

 

            และตอนนี้คนป่วยก็ถูกย้ายมาที่ห้องพักฟื้นวีไอพีของโรงพยาบาลเรียบร้อย ข้างๆ เตียงของคนตัวเล็กมีพ่อและแม่ของเจ้าตัวยืนอยู่ไม่ห่าง ส่วนจินยองกับยองแจก็ยืนอยู่กับแก๊งเจ้าชายที่หน้าตั้งมาที่โรงพยาบาลกันทันทีตั้งแต่รู้เรื่อง

 

“แบมแบมลูก...” คุณนายภูวกุลนั่งกุมมือลูกชายพลางเอ่ยเรียกคนที่ยังไม่ได้สติเสียงสั่น

 

           

            เธอเลี้ยงลูกมาอย่างดีสุดๆ สุขภาพของลูกชายคนนี้ดีมากถึงมากที่สุด นี่คงเป็นครั้งแรกที่แบมแบมป่วยถึงขั้นเป็นลมเป็นแล้งขนาดนี้ จริงๆ เธอก็นึกสงสัยว่าอะไรที่ทำให้ลูกชายของเธอป่วยขนาดนี้ แต่ก็พยายามเก็บความสงสัยเอาไว้ เพราะยังไงอาการของลูกเธอก็สำคัญกว่าในตอนนี้

 

            แต่ถ้าให้เดาก็คงไม่พ้นชายหนุ่มที่ยืนพิงกำแพงกัดริมฝีปากนั่นหรอก

 

“ต้องไปธุระต่อนะคุณ...” พ่อของแบมแบมวางมือลงบนบ่าของผู้เป็นภรรยาเบาๆ หล่อนพยักหน้าเข้าใจเล็กน้อย แล้วทั้งสองก็ฝากลูกชายเอาไว้ก่อนจะเดินออกไปจากห้องทันที

 

            ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบเป็นเป่าสากยิ่งกว่าเดิม ต่างคนต่างจ้องมองไปยังคนบนเตียงที่ยังคงนอนนิ่งไม่ไหวติง มีเพียงเสียงลมหายใจแผ่วเบาเท่านั้นที่เป็นสัญญาณว่ายังโอเค

 

“พวกกูกลับบ้านก่อนนะ ยังไงไลน์บอกด้วย” แจ็คสันบอกออกมา ก่อนจะตบบ่ามาร์คเบาๆ แล้วเดินออกไปจากห้องพร้อมกับยูคยอม

“ยองแจกลับยังไง”

“เอ่อ... แจว่าจะอยู่เฝ้าแบมอะ กลับบ้านไปก็ไม่มีเพื่อนนอน”

“...ขออยู่เฝ้าเองได้ไหม?” เสียงทุ้มจากคนที่ยืนเงียบมานานเอ่ยขึ้น ยองแจหันไปมองหน้ามาร์คเล็กน้อย แต่ก็ยอมพยักหน้าให้

“งั้นยองแจไปนอนกับนยองก็ได้”

“งั้นปะ เดี๋ยวไปส่ง” แจบอมพูดออกมาก่อนทำท่าจะเดินออกไป แต่ก็ต้องชะงักเท้าเอาไว้เมื่อแฟนตัวน้อยของตนเองและยองแจเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้ามาร์ค

“อยากบอกให้รู้ไว้ว่าตั้งแต่รู้จักแบมมา... แบมไม่เคยป่วยหนักขนาดนี้เลยสักครั้งเดียว”

“ผมไม่รู้นะว่าพี่มีปัญหาอะไรกับเพื่อนผม แต่แบมมันป่วยเพราะพี่! มันรอโทรศัพท์จากพี่ทั้งคืน...”

“นยอง... แจ ไปเถอะ”

“ฝากดูแลเพื่อนพวกผมด้วย”

 

            มาร์คพยักหน้ารับคำก่อนที่ทั้งสามคนจะเดินออกไปจากห้อง ใบหน้าคมฉายแววกังวลอย่างเห็นได้ชัด แต่ดวงตาก็กลับฉายแววรู้สึกผิดอย่างปิดไม่มิด

 

            เขารู้ว่าจินยองและยองแจโกรธเขา... แต่เขาก็รู้เช่นกันว่าสองคนนั้นเป็นห่วงเพื่อนมากแค่ไหน

 

            ร่างสมส่วนก้าวขาเข้าไปทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ข้างๆ เดียว มือหนาคว้าเอามือเล็กของคนป่วยมากุมเอาไว้อย่างอ่อนโยน มาร์คจุมพิตลงบนหลังมือสวยแผ่วเบา ในขณะที่ดวงตาก็ยังคงจ้องใบหน้าหวานที่ตอนนี้ซีดเซียวจนน่าสงสาร

 

“อือ...”

“แบม!

“...พี่มาร์ค?”

“เป็นไงบ้าง? เจ็บตรงไหนไหม? ปวดหัวหรือเปล่า? น้ำไหม?”

“อือ ปวดหัว... นิดหน่อย ขอน้ำ..”

“ตามหมอไหม?” มาร์คถามพร้อมๆ กับหยิบแก้วน้ำมายื่นให้คนตัวเล็กดื่ม แบมแบมดื่มน้ำจากหลอดเพียงเล็กน้อย ก่อนจะผละใบหน้าออก และส่ายหน้าให้กับคำถามนั้น

“...”

“ขอโทษนะ”

“... พี่... พี่มาร์ค... หายไปไหนมา...” เสียงหวานแหบแห้งพยายามกลั่นคำพูดออกมาอย่างยากลำบาก

“ไปจัดการธุระมา... ทั้งคืนเลย”

“... ไม่... โทรหาแบม”

“โทรศัพท์พังไปแล้วเพราะธุระ... ขอโทษนะ ขอโทษ” มาร์คดึงคนตัวเล็กมากอดก่อนจะซุกหน้าลงกับลาดไหล่เล็ก เสียงทุ้มเอ่ยคำขอโทษซ้ำไปซ้ำมาจนแบมแบมต้องยกมือขึ้นกอดตอบ

“ไม่โกรธ...”

“พี่มาร์คขอโทษ... ขอโทษจริงๆ นะ”

“อือ”

“ขอโทษ...”

“แบม... ไม่เคยโกรธพี่มาร์คอยู่แล้ว”

 

            มาร์คผละกอดออกมาก่อนจะจ้องใบหน้าซีดๆ ของคนตรงหน้าที่พยายามส่งยิ้มบางๆ มาให้

 

“รู้สึกผิดจริงๆ”

“ไม่โกรธพี่มาร์คหรอก... ก็แบมรักพี่มาร์คนี่นา..”

“รักเหมือนกัน”

 

            มาร์คโน้มหน้าลงไปประทับริมฝีปากลงกับริมฝีปากสีซีดของแบมแบม เรียวลิ้นสอดเข้าไปเกี่ยวกระหวัด รสจูบร้อนแรงที่ไม่เคยเปลี่ยนไปเลยทำให้คนตัวเล็กต้องใช้มือดันเจ้าของจูบออกเมื่อรู้สึกราวกับจะขาดอากาศหายใจอีกครั้ง

 

“... เดี๋ยวก็ติดไข้แบมหรอก..”

“ยอม ก็มาร์คทำให้แบมป่วย”

“ยังไม่เลิกโทษตัวเองอีก”

“... รู้สึกผิดจริงๆ เดี๋ยวไว้หายแล้วพามาร์คไปซื้อโทรศัพท์ใหม่ด้วยนะครับที่รัก”

“ไม่ต้องมา... พูดหวานเลยฮะ”

 

            มาร์คอมยิ้มก่อนจะยื่นหน้าไปหอมแก้มป่องๆ ของคนป่วยอย่างหมั่นเขี้ยว เขาผละตัวเองออกมาสักครู่เพื่อโทรให้ที่บ้านเอาเสื้อผ้ามาให้ ก่อนจะรีบปรี่ตัวเองกลับมานั่งข้างๆ แบมแบมอีกครั้ง

 

“เล่าได้ไหมฮะว่าไปไหนมา?”

“ไว้แบมหายป่วยก่อนนะ ตอนนี้นอนพักนะครับ”

“อืม... ก็ได้”

“ฝันดีครับ” มาร์คพูดก่อนจะโน้มหน้าไปประทับริมฝีปากบนหน้าผากมนเบาๆ แล้วย้ายตัวเองมานั่งกุมมือแบมแบมเอาไว้เหมือนเดิม

 

            ไม่นานนักลมหายใจของแบมแบมก็ถูกปรับเป็นระดับเดียวกัน เป็นสัญญาณที่ดีว่าคนป่วยได้หลับไปเรียบร้อยแล้ว ก่อนที่มาร์คจะเดินออกไปนอกระเบียงเพื่อโทรกลับหาเบอร์ที่โทรเข้ามาในโทรศัพท์เครื่องสำรองของเขาเมื่อสักครู่

 

“เป็นไง?”

[มันบอกว่าคนที่จ้างมันเป็นผู้หญิง ชื่อ จื่อวี ครับ โจวจื่อวี]

“ตระกูลโจว... สืบให้ด้วย ผมขอข้อมูลแบบละเอียดภายในสามวัน”

[ครับคุณมาร์ค]

“ขอบคุณมาก”

 

            มาร์คตัดสายทิ้งก่อนจะเดินกลับเข้ามาภายในห้องพักฟื้นอีกครั้ง ดวงตาคู่คมจ้องมองไปยังคนตัวเล็กที่นอนหลับสนิทอยู่บนเตียงด้วยความเป็นห่วง เขาเดินตรงเข้าไปนั่งอยู่ที่เก้าอี้ตัวเดิมอีกครั้ง ก่อนจะจ้องมองใบหน้าน่ารักนั่นต่อและกุมมือเล็กเอาไว้ตลอดเวลา

 

            ผู้หญิงที่จื่อจื่อวี... ต้องการอะไรกันแน่?

 

            แต่แค่คิดจะทำร้ายแบมแบม นั่นก็เป็นเรื่องที่เขายอมไม่ได้ และจะไม่ยอมให้มันเกิดขึ้น!

 

            ตระกูลโจวจะต้องจมดินถ้าหากโจวจื่อวีคิดจะทำอะไรโง่ๆ กับคนรักของมาร์คต้วน!!





>>TALK<<

สวัสดีค่าาา มีมาม่าห่อน้อยมาเสิร์ฟฟฟ55555555

สุดท้ายก็ต้องมาอัพจนได้ อดใจไม่ไหวจริงๆ ค่ะ

วันนี้เค้ามีเรื่องอยากจะมาถามรีดเดอร์ทุกคนนิดนึงด้วยน้าาาา

ถ้าไรท์รวมเล่มฟิคเล่มนี้จะมีใครสนใจไหมคะ? เพราะถ้ามีคนสนใจมากพอประมาณอาจจะพิจารณาการรวมเล่ม แต่ถ้าไม่มีก็ไม่เป็นไรค่ะ ถามไว้ล่วงหน้าเฉยๆ เพราะอีกพักค่ะกว่าฟิคจะจบ ฮ่าๆๆๆ

ยังไงรบกวนตอบกลับมาในคอมเม้นท์นะคะรีดเดอร์ที่น่ารักทุกคนของเรา


ปล.เข้ามาแก้ไขเนื้อหานิดหน่อยเรื่องโทรศัพท์ค่ะ เราพิมพ์ตกไป ขอบคุณเม้นนึงมากๆ ค่ะที่ทัก


ขอบคุณทุกๆ คนที่คอมเม้นท์เป็นกำลังใจให้กันนะคะ น่ารักกันมากๆ เป็นกำลังใจให้เค้าต่อไปน้าาา

แท๊กฟิคก็ไปเล่นได้น้าาา #สูตรรักมบ เลยนะคะะ


รัก ♡´・ᴗ・`♡

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 139 ครั้ง

1,360 ความคิดเห็น

  1. #1324 Spices_smile (@igot7ibambam) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:26
    จื่อวีเธอไม่รอดเเน่!
    #1324
    0
  2. #1300 banthida1 (@banthida1) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 21 มกราคม 2562 / 16:53

    โอโห้ คิดผิดเเล้วที่เล่นกับมาร์คต้วนน!

    #1300
    0
  3. #1204 TattA (@sun036) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2560 / 19:04
    คนจริง!!
    #1204
    0
  4. #1171 ntn.9846 (@nuntanoot) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 23 เมษายน 2560 / 22:25
    อย่างโหด
    #1171
    0
  5. #1134 Bam Yien (@aunjung14872) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 20 เมษายน 2560 / 17:58
    พี่มาร์ครีบจัดการนะ อย่าให้มันมาทำอะไรแบมได้
    #1134
    0
  6. #1076 _MYYBB (@mellow-aa) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 20 มีนาคม 2560 / 20:14
    หวังว่าแบมจะไม่โดนทำอะไรนะ ยัยนั่นร้ายกว่าที่คิดอะ เจ็บใจ มาร์คจัดให้หนักเลยนะะ
    อยากให้มาร์คอธิบายบ้างแบมกะเพื่อนจะได้ช่วยระวังอะ อย่างน้อยๆจะได้ไม่เข้าใจผิด
    #1076
    0
  7. #1052 nongningnong (@nongningnong) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 12 มีนาคม 2560 / 17:27
    พระเอกของเราไม่โง่เว้ย โล่งอก55555555
    #1052
    0
  8. #1033 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 6 มีนาคม 2560 / 21:27
    เอาวะอย่างน้อยพระเอกเราก็ไม่ได้โง่เง่าเชื่อคำใคร
    #1033
    0
  9. #975 ojay2 (@Ojay) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:52
    จัดการมันเลยยยยยยยยค่ะ ชอบโหมดนี้ 555555555
    #975
    0
  10. #824 donstop_canstop (@donstop_canstop) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 4 มกราคม 2560 / 03:18
    ง้อววววว มาร์คสายโหดจ้าาาา
    #824
    0
  11. #799 BloodA93 (@BE-LIDA08) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 20:48
    เค้าก็รักของเค้าเนอะ จัดไปพี่มาร์ค
    #799
    0
  12. #785 Snoopyol (@ploymp) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 มกราคม 2560 / 23:52
    โหมดโหดพี่เขาก็มานะคะ อย่าทำให้พี่เขาเดือดค่ะอย่าาา
    #785
    0
  13. #677 Vagabond Picha (@vagabondnue) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2559 / 00:34
    โหดแล้วค่ะ ให้เค้าเป็นเจ้าชายเย็นชาทำเค้กอยู่หน้าเตาดีๆไม่ชอบ
    #677
    0
  14. #606 E'nAnG (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2559 / 21:31
    ใครคิดจะมาทำร้ายแฟนพี่มาร์คนี่ซวยแล้ว พี่มาร์คเราโหดนะเว๊ยยยยย
    #606
    0
  15. #549 mai_maylody (@pannidana) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2559 / 00:40
    แบมมมมม พี่มาร์คโหมดโหด อย่ามาทำร้ายแบมนะจื่อ
    #549
    0
  16. #449 oni (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2559 / 13:54
    จื่อวีงานนี้เจอเจ้าพ่อย่างมาร์ค เงาหัวจะไม่มีแน่

    ตระกูลนี้คงจะได้จมดินอย่างที่มาร์คว่าแน่

    เล่นกับใครไม่เล่น ริมาแหย่หนวดเสือหรือ คงต้องรออีกกี่ชาติล่ะ555
    #449
    0
  17. #390 BbpLu1234 (@BbpLu1234) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2559 / 18:42
    นิสัยไม่ดีเลยอะพี่มาร์คจัดการเลยย
    #390
    0
  18. #325 am_banky (@am_banky) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2559 / 21:20
    เอานางไปทิ้งเลย ชิ่วๆ
    #325
    0
  19. #318 DOWNee40 (@DOWNee40) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2559 / 13:24
    เอานางไปเก็บบบบบบบบบบ
    #318
    0
  20. #303 Ar Kml (@aireen2508) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2559 / 21:59
    จัดการมันเลยค่ะ
    #303
    0
  21. #299 Msc' (@msc-miw) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2559 / 20:50
    มาร์คหายไปไหนมา ขอให้จัดการคนที่ตามแบมให้ได้ทีเถอะ
    #299
    0
  22. #296 MBKY; (@withmbky) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2559 / 17:07
    ไหนว่าโทรศัพท์พัง พี่มาร์คเอาเครื่องไหนมาโทรรร
    แต่พี่มาร์คไปจัดการคนที่มาตามแบมสินะ จัดการมันนน
    #296
    0
  23. #279 I N I N R . (@indekdd) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2559 / 19:19
    ชุ้นว่าแล้ววววว! จื่อวี!! ยุ่งกับใครไม่ยุ่ง มายุ่งกับคนของมาร์ค โดนจัดหนักแน่! หึหึ
    #279
    0
  24. #278 Nongmaa (@Nongmaa) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2559 / 17:13
    จัดการนางจื่อวีเลยพี่มาร์ค
    #278
    0
  25. #277 มิรา (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2559 / 15:54
    ช่วยแบมแบมนะพี่มาร์ค ชอบมาร์คแบมและทุกคน
    #277
    0