The Diary Of Varia Quality.

ตอนที่ 6 : IF 4 ความรู้สึก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 251
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    21 ธ.ค. 60

โครม!!!

"จะไปไหนก็ไป แล้วอย่ามาให้ฉันเห็นหน้าอีก!"

     เสียงอันทรงอำนาจตวาดลั่น ดังมากเสียจนเหล่าผู้บริหารคนอื่นๆที่รวมกันอยู่ในห้องรับแขกชั้นล่างได้ยินกันชัดเจน

"ชิชิชิ บอสกับสควอโล่ทะเลาะกันอีกแล้ว เจ้าชายไม่ชอบเลย~"

     เจ้าชายนักเชือดแห่งวาเรียเอ่ย ขณะที่นอนคว่ำหน้าแผ่หราพลางผงกหัวขึ้นมาจากโซฟา ร่างเล็กของทารกต้องสาปแห่งวาเรียที่นั่งจุมปุ๊กอยู่บนหลังของอีกคนจึงพูดขึ้นมาว่า

"ช่วงนี้บอสชอบปาข้าวของผลาญงบ ส่วนสควอโล่ก็เข้าห้องพยาบาลเป็นว่าเล่นจนต้องเบิกพวกยาเพิ่ม" มาม่อนบ่น "ฉันก็ไม่ชอบเหมือนกัน"
"ชิชิชิ เห็นด้วย~" 
"มันก็เรื่องปกติ" เลวี่พึมพัม

     ส่วนมากเวลาบอสอาละวาดเสร็จ ห้องก็จะเละเทะ ข้าวของพังบ้างล่ะ กลายเป็นขี้เถ้าบ้างหล่ะ ส่วนสควอโล่ก็จะเดินออกมาในสภาพเละพอๆกันกับข้าวของพวกนั้น แล้วบอสก็จะไปนอนไม่ก็กินเหล้าต่อ เป็นอย่างนี้ซ้ำๆจนเป็นเรื่องปกติ

"แต่เจ๊ใจไม่ดีเลยค่ะ เวลาที่บอสทะเลาะกับสควอจัง" กะเทยหัวสีเขียวเอ่ย
"ทำไมล่ะ" มาม่อนหันไปถามด้วยความอยากรู้
"ก็เมื่อก่อนทั้งคู่ยังรักกันดีอยู่เลยนี่คะ เจ๊เจอเมื่อไหร่ก็ตัวติดกันตลอด แต่หลังจากเกิดเรื่องนั้นขึ้นบอสก็เปลี่ยนไปจากแต่ก่อนลิบลับเลยนี่คะ" 
"ชิชิชิ จริงหรอ? ลูซ~" เบลถาม
"ก็ใช่สิคะ"
"นั่นสิ" เลวี่พึมพัมพลางนึกย้อนกลับไปหลายปีก่อน

     เวลาที่พวกเขาเจอกับแซนซัส ข้างๆมักจะมีร่างเล็กๆของนักดาบหนุ่มท่าทางอ้อนแอ่น แต่กลับเป็นคนโค่นเทพกระบี่และฝังหมอนั่นเองกับมือ 

"ชิชิชิ เจ้าชายพอจะนึกออกแล้วล่ะ~" เบลที่ตอนนั้นอยู่แค่ป.2พูด
"แล้วอะไรทำให้บอสเปลี่ยนไปขนาดนี้หล่ะ?" มาม่อนถาม
"คงเพราะเรื่องคดีนั้นแหละค่ะ เจ๊คิดว่าอย่างนั้น" ลุซซูเรียพูด

     ร่างโปร่งของหัวหน้าบังคับการเดินผ่านห้องรับแขกไป ผมสีเงินวาวพริ้วไหวตามแรงก้าว มือติดดาบส่องแสงวิบวับ เหล่าวาเรียชั้นบริหารหันควับไปมองแทบจะทันที ใบหน้าเรียวหวานคล้ายอิสตรี มีรอยช้ำเขียวช้ำม่วง ดวงตาข้างหนึ่งปูดจนแทบปิด รอยเลือดจางๆตามมุมปากและจมูก แต่ถึงกระนั้นใบหน้านั้นก็ยังไม่แสดงอารมณ์ใดๆ

"ชิชิชิ สควอโล่จะไปไหนหรอ~" เบลปรี่ไปเกาะแกะเอวร่างโปร่งพร้อมกับถาม
"ไปทำภารกิจ" เจ้าตัวตอบพลางก้มลงมามองหน้าอีกฝ่าย
"ไม่ล้างแผลก่อนหรอคะ เดี๋ยวเจ๊ทำแผลให้ก่อนออกไป" ลุซซูเรียเอ่ย
"ฉันล้างแอลกอฮอล์แล้ว" เจ้าตัวตอบ
"เหล้าที่บอสปาใส่ไม่นับหรอกนะ" มาม่อนพูดพลางเดินเข้ามาพร้อมกับลุซ
"....." สควอโล่ไม่พูดอะไร เพียงแค่มองหน้าเพื่อนร่วมงานนิ่ง
"นั่งก่อนเถอะค่ะ" กะเทยเข่าเหล็กถือกล่องพยาบาลมาใกล้
"ฉันต้องรีบไป ก่อนที่เจ้านั้นจะหอบแหวนหนีไปก่อน" สควอโล่ปฎิเสธ
"เจอแหวนอีกครึ่งหนึ่งแล้วหรอ" เลวี่ถาม
"ใช่ อยู่กับเจ้าเด็กของCEDEF" 

     สควอโล่ขมวดคิ้วมุ่น แสดงถึงความโกรธออกมาทางสีหน้า นัยต์ตาสีน้ำแข็งวาววาบจ้องเขม็งไปข้างหน้า พร้อมนึกถึงเจ้าคนที่ทำให้เรื่องวุ่นวาย

"ลูกน้องเจ้าอิเอมิสึ!"
"....." 

     เหล่าวาเรียพากับปิดปากเงียบ นานๆที่จะเห็นสควอโล่โกรธให้เห็นสักที ถ้าห้ามตอนนี้ไม่เป็นเรื่องดีแน่ๆ ต่างคนต่างถอยออกมา ไม่มีใครรู้ว่าทำไมหัวหน้าคนนี้ถึงได้เกลียดชังผู้ดูแลนอกแก๊งนั้นขนาดนี้ ถึงจะอยากรู้แต่ก็ไม่มีใครปริปากถามอะไรออกไป ร่างบางเดินสบัดดาบออกไป พวกเขาก็เดินกลับไปนั่งที่เก่า

"ชิชิชิ คิดในแง่ดีก็ใกล้จะได้แล้วสินะ~ แหวนน่ะ" 

     เบลยกมือขึ้นมามองแหวนรูปร่างแปลกๆขึ้นมา เพราะมันมีเพียงแค่ครึ่งเดียว ส่วนอีกครึ่งอยู่กับคนที่สควอโล่พึ่งบอกมาเมื่อกี้

"ก็คงต้องรอสควอโล่กลับมานั่นแหละ" มาม่อนเปรยขึ้น

     เหล่าวาเรียไม่ได้ดีใจจนเกินหน้าเกินตา หรือเป็นห่วงคนที่พึ่งออกไปเมื่อครู่ เพราะยังไงสควอโล่ก็ดูแลตัวเองได้อยู่แล้ว แถมตอนนี้ควรเป็นห่วงตัวเองที่ต้องรับมือก็บอสขี้โมโหมากกว่า

     ในห้องกว้างที่มีสภาพอย่างกับพึ่งผ่านพ้นสงครามโลกครั้งที่3ไปหมาดๆ แซนซัสนั่งอยู่บนเก้าอี้บุนวมอย่างดีที่ตั้งไว้อยู่กลางห้อง ท่ามกลางซากปรัหักพังของอดีตเฟอร์นิเจอร์อื่นๆในห้อง ที่กระจัดกระจายอยู่เต็มไปหมด ร่างสูงยกแก้วคริสตัลอย่างดีขึ้นดื่มแต่ของเหลวมีราคาที่เคยบรรจุอยู่ในนั้นกลับหมดไปเสียแล้ว เขาคว้าขวดเครื่องดื่มสุดโปรดปรานของตนขึ้นจะเทดื่มใหม่ แต่มันกลับเบาหวิวไม่มีอะไรบรรจุอยู่เลย

"....." เขามองแก้วคริสตัลที่ทอประกายแวววาวอยู่อย่างนั้น

     เตกีลา...เครื่องดื่มที่เขาชอบดื่มเป็นประจำ เหือดแห้งไปพร้อมกับคนที่พึ่งเดินออกจากห้องนี้ไป 

"มันไม่มีวันกลับมาเป็นเหมือนเดิมแล้ว.." เขาพึมพัม

     นึกถึงวันเก่าๆที่อีกฝ่ายมักจะยิ้มรับเขา และเรียกเขาว่าคุณชายเสมอ เขายังจำวันที่อีกฝ่ายจบการศึกษาปีนั้นได้ ร่างกายอ้อนแอ้นที่ปีนต้นไม้ขึ้นมาแหกปากเรียกเขาถึงระเบียงห้อง พร้อมกับใบเกรดที่ได้คะแนนดีทุกวิชา

     แต่ทำไม...ตั้งแต่เขากลับมา อีกฝ่ายกลับไม่เคยยิ้มให้เขา เรียกเขาว่าบอสคุยกันแต่เรื่องฆ่า และการล้างแค้น เขาก็เล่นตามน้ำอีกฝ่ายไป แต่กลับหงุดหงิดที่อีกฝ่ายยิ้มให้คนอื่นที่ไม่ใช่เขา น่าโมโหที่เขาอยากเห็นรอยยิ้มนั้นแทบตาย แต่อีกฝ่ายกลับยิ้มให้คนอื่นง่ายๆ ไม่สบอารมณ์ที่อีกฝ่ายเอาแต่ทำหน้าเศร้า สำนึกผิดใส่เขา ราวกับตนเป็นต้นเหตุให้วันนั้นเขาพลาด

     น่าโมโหจนต้องลงไม้ลงมือ ทั้งๆที่แกรู้ว่าฉันเป็นคนยังไง แต่แกกลับยอมเป็นที่รองมือรองตีนให้ฉัน แกเป็นโรคจิตชอบความรุนแรงรึไง คิดว่าฉันสนุกนักรึไง

"ใช้สมองเน่าๆของแกบ้างสิวะ"

.

.

.

.

.

ตึก~! ตึก~! ตึก~!

     เสียงรองเท้าหนังกระแทกกับพื้นคอนกรีต เป้าหมายอยู่ตรงหน้าแท้ๆ แต่แกยังต้องมามัวเสียเวลากับไอ้เด็กปัญญานิ่มนี่อีกนานแค่ไหนสควอโล่ เขาคิดกับตัวเองพลางกระโดดไล่ตามไป นี่มันก็ตั้งสามวันสามคืนแล้วไม่คิดเหนื่อยบ้างรึไงวะ

ตุบ~ เคร้ง!

     สควอโล่กระโจนเข้าไปฟาดคมดาบปะทะกับอาวุธรูปร่าคล้ายบูมเมอร์แรงติดใบมีดของบาจิล ประกายไฟวิบวับที่เกิดจากการปะทะส่องแสงแสบตาจนคนที่ไม่ได้นอนติดกันหลายวันถึงกับเบลอ แต่ถึงอย่างนั้นเจ้าตัวก็ไม่ยอมแสดงความอ่อนแอออกมาให้ศัตรูเห็น

"ง้างปากออกมาซะ แกมาที่นี่ทำไม?!" สควอโล่เค้นยิ้ม
"กระผมไม่จำเป็นต้องตอบ!" บาจิลตอบ ก่อนจะเสือกคมอาวุธใส่สควอโล่ แต่เจ้าตัวดันกระโดดหลบทัน
"งั้นฉันจะสับแกเป็นชิ้นๆ แล้วค่อยแย่งมาก็ได้" 

     เหนื่อย อยากกลับวาเรียเต็มที ถึงจะรู้ว่าถ้ากลับไปคงไม่มีเวลาได้พักเหมือนเดิม แต่ที่นั่นอยู่แล้วสบายใจกว่าที่อื่นเป็นไหนๆ แต่ไอ้สวะนี่เป็นใคร ทำไมเจ้าเด็กนี่มันถึงเข้าไปคุยด้วย สงสัยจะมองข้ามไม่ได้ซะแล้ว

"เห้ย! อยากจะตายแบบไหน ก่อนจะส่งไอ้นั่นให้ฉัน" สควอโล่ตวัดดาบชี้
"อย่าส่งให้มันนะครับ ท่านซาวาดะ" บาจิลพูด
"ต-แต่ว่า!" สึนะนั่งตัวสั่นหลับตาปี๋

     หึ! คงจบแล้วสินะ เข้าอ่อนพวกนี้! สควอโล่ยิ้มตามแบบฉลามคลั่ง แววตาสุกใสขึ้นทันที ได้เวลากลับซะที เขาตั้งที่จะยกดาบขึ้นปลิดชีวิตคนตรงหน้า

"ยังเหมือนเดิมเลยนะ"
"หา?!" สควอโล่เบี่ยงตัวหันไปทางต้นเสีย
"สเปลบี สควอโล่ ใส่อารมณ์กับเด็กแบบนี้ ไม่รู้สึกอายบ้างรึไง"
"เสียงนี้มัน..."
"คุณดีโน่!" สึนะโผล่งขึ้นมาอย่างดีใจ
"ไอ้แห- ม้าพยศ..ดีโน่?!"

     เจ้าเด็กนี่มีเส้นของพวกคาบัคโรเน่ด้วยหรอ แถมเจ้านี่มันมาโผล่ที่นี่ได้ไงฟะ? สควอโล่ตวัดนัยน์ตาขึ้นมองคนที่มีศักดิ์เป็นเพื่อนร่วมห้องสมัยเรียน 

"ถ้าจะยังยืนยันว่าจะเล่นแบบทุเรศอีก ฉันก็จะเล่นกับนายให้เอง" ดีโน่พูด

     ถ้าขืนมีเรื่องกับเจ้านี่ล่ะก็ เรื่องไม่จบง่ายๆแน่ อะไรว่ะ! ยุ่งยากชิบเป๋ง! มันจะมายุ่งอะไรตอนนี้วะเนี่ย คิดสิวะ! คิด! จะทำยังไงต่อดี

"หึ! โว้ย! ม้าพยศได้ขยี้แกให้เละที่นี่ มันก็ไม่เลวหรอกวะ" สควอโล่พูด "แต่ถ้ามีเรื่องกับแฟมิลี่พันธมิตร มีหวังโดนบอสเป่าเละแน่เลย เอาเป็นว่าวันนี้จะยอมกลับไปดีๆ... ซะที่ไหนเล่า!"
"หวา?! เห้ย!!!'

     สควอโล่จัดการยกสึนะขึ้นราวกับหิ้วปลา จังหวะนี้แหละ! แล้วแอบฉกกล่องที่สึนะถืออยู่มาได้อย่างแนบเนียน

"ปล่อยตัวสึนะ!" ดีโน่ตวัดแส้ใส่อีกฝ่ายทันที

     สควอโล่เขวี้ยงดินระเบิดใส่ พลางกระโดดหมุนตัวหลบขึ้นไปอีกทาง แต่กลับโดนปลายแส้เฉี่ยวหน้าไปเป็นรอยถากมีเลือดซิบๆไหลออกมา สควอโล่เช็ดมันอย่างลวกๆในระหว่างที่พวกข้างล่างกำลังสับสนกับควันที่เกิดจากระเบิดเมื่อครู่ พอควันเริ่มจางสควอโล่ก็เห็นดีโน่เข้าไปดูอาการของรุ่นน้อง

"อ่อนเหมือนเดิมนะ เจ้าม้าพยศ!" สควอโล่ตะโกนแทรกขึ้น "ครั้งนี้ฉันจะไว้ชีวิตพวกแกไปก่อนก็แล้วกันนะ"
"ห-หา?!" บาจิลร้องออกมาอย่างไม่เข้าใจ
"แต่ว่า... ขอไอ้นี่ไปก่อนก็แล้วกัน" สควอโล่ยิ้มพลางหงายมือขวาที่กำกล่องแหวนไว้
"ว-วองโกเล่ริงค์!!" 
"หึ! บ๊ายบาย~" 

     แล้งสควอโล่ก็กระโดดหนีออกมาจากตรงนั้น เสร็จงานสักที... รีบกลับดีกว่า เขารีบบึ่งกลับอิตาลีไปทันที ถ้าฉันตั้งใจทำงานให้มากกว่านี้ บอสคงจะไม่หงุดหงิด จะได้พักสักที เจ็บชะมัด! เขาลูบแผลถลอกที่แก้มเบาๆ ไอ้แหยมันเอาจริง... นี่มันเรื่องอะไรเนี่ย ปวดตัวชะมัด ข้าวก็ยังไม่ได้กินมาตั้งสามวัน กลับไปจะพักให้หนำใจเลยคอยดู

.

.

.

.

.

"ของปลอม"

เพล้ง!

     แซนซัสบีบครึ่งนึงของแหวนที่สควอโล่ลำบากไปเอามาแหลกคามือ สควอโล่เบิกตากว้างพลางกุมจมูกที่มีเลือดกำเดาไหลออกมาเป็นทาง เพราะโดนอีกฝ่ายจับเอาหัวโขกโต๊ะอย่างแรง

"เจ้าพวกนั้น...มันหลอกฉันหรอ" สควอโล่เหวอไปเลย
"....." แซนซัสมองหน้าอีกฝ่ายนิ่ง
"...อิเอมิสึ" สควอโล่กำหมัดแน่นตัวสั่น
"ไปญี่ปุ่น แล้วก็..... ถอนรากถอนโคนพวกมัน"

.

.

.

.

.

     บนจอมอนิเตอร์ ฉายร่างของสควอโล่ที่โดนฉลามตัวใหญ่เท่ารถบรรทุกขนาดเล็ก ร่างั้นจมหายไปในน้ำที่จำลองมาเป็นน้ำทะเล เลือดเปลี่ยนให้น้ำใสกลายเป็นสีชาด แซนซัสมองภาพนั้นนิ่ง  ในหัวขาวโพลน เหมือนเผลอหยุดหายใจไปครู่นึง จู่ๆก็นู้สึกกระสับกระส่าย หาเสียงตัวเองไม่เจอ แบบนี้ก็... ไม่มีวัน กลับมาเป็นเหมือนเดิมอีกแล้ว... ตลอดไป



*****จบ
//เก็บไว้ลงรวดเดียวดีกว่า~
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

28 ความคิดเห็น

  1. #12 sansansanee (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2560 / 09:50
    สู้ๆนะเป็นกำลังใจให้
    #12
    0