The Diary Of Varia Quality.

ตอนที่ 11 : IF 5 แผนของรุ่นที่เก้า (?)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 176
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    25 มี.ค. 62


เช้าอันสดใสในเมืองนามิโมริ

"วันหยุดสักที~ ขอให้เป็นวันที่สงบสุขด้วยเถอะ" ถึงมันจะยากไปหน่อยก็เถอะนะ

     สึนะเพ้อรำพันกับตัวเองหน้ากระจกหลังจากทำกิจวัตรต่างๆเรียบร้อยแล้ว เขาหวีเส้นผมสีน้ำตาลของตนอย่างลวกๆ ก่อนจะเดินออกจากห้องน้ำไปยังห้องทานข้าวอย่างอารมณ์ดี

วันนี้พวกรีบอร์นดูเงียบๆแฮะ พิลึกชะมัด

แกร๊ก~

"แม่ครับ~"
"อ้าว~ อรุณสวัสดิ์สึคุง"
"เห้ย?!"

     สึนะสะดุ้งเมื่อเห็นอาหารที่ถูกจัดเตรียมไว้เต็มโต๊ะจนแทบไม่มีที่วาง แถมแม่ยังไม่คิดจะหยุดทำด้วย นอกจากนั้นไม่ว่าจะรีบอร์น เบียงกี้ ฟูตะ แรมโบ้ หรืออี้ผิง ก็ไม่โผล่หัวออกมาสักคน รึว่าพ่อจะกลับมาบ้านน่ะ สับสนไปหมดแล้วเนี่ย?!

"ม-แม่! พ่อเขาจะกลับมาบ้านหรอ? แล้วพวกรีบอร์นล่ะ?!"
"เปล่าหรอกจ้า~"

อ้าว? ถ้างั้นแม่จะทำอาหารมาทำไมเยอะแยะเนี่ย?!

"สึคุงจำคุณปู่ที่เคยมาเล่นด้วยตอนเด็กๆได้ไหมจ๊ะ" คุณปู่.... หมายถึงรุุ่นที่เก้าน่ะหรอ?!
"อ-อย่าบอกนะว่า.... คุณปู่คนนั้นจะมา?!"
"เปล่าจ้า~"

เฮ้อ~ โล่งอก


"แต่พ่อโทรมาบอกแม่ว่าลูกชายคุณปู่เขาจะมาเที่ยวน่ะ เลยจะให้มาพักบ้านเรา"

"อ๋อ~ ลูกชายเขาเองหรอกหรอ..... ห๊ะ...? O_o;"

นั่นก็หมายความว่า....!!!!

ปัง!

"ดีจ้า~"
"กลับมาแล้วค่ะ"
"กลับมาแล้วครับ"
"กร๊ากกก~ ฮ่าๆๆ คุณแรมโบ้ได้กลิ่นไก่ทอด!!"
"แรมโบ้! หยุดน้า~"

     นั่นไง! กลับมาวุ่นวายอีกแล้ว สึนะคิดก่อนจะค่อยๆเหลือบสายตาไปมองหากลุ่มคนที่น่ากลัวในความคิดของเขา แต่กลับถูกแทนที่ด้วยกลุ่มนักท่องเที่ยวที่พากันแบกเป้ และกระเป๋าสัมภาระมายืนรออยู่หน้าประตูบ้าน

"โว้ยยยยยยยยย!!! ขอเข้าไปเลยนะว้อย!"
"เข้าไปเลยไม่ได้รึไง แกเป็นสัมภเวสีโดนเจ้าที่กั้นเขตไม่ให้เข้าหรอ? บอสครับผมถือกระเป๋าให้"
"ต๊าย! อย่าโหวกเหวกโวยวายกันสิคะ เกรงใจเจ้าของบ้านเขา"
"ชิชิชิ ไม่รู้จักมารยาทรึไงเลวี่ ไร้สมบัติผู้ดีชะมัด"
"ค่าครีมกันแดดที่ซุปเปอร์หลังตลาดลดราคาพอดี...."
"......"

นั่นไงล่ะ คราวเคราะห์ของฉันได้มาถึงแล้วสินะเนี่ย ฮือ~ แม่นะแม่ ช่างไม่รู้อะไรบ้างเลย~ ToT

"ไม่ได้พบกันนานเลยนะขอรับท่านซาวาดะ^^"
"อ้าว? บาจิลนายก็มาด้วยหรอ?"
"บาจิลคุงสวัสดีจ่ะ" สองแม่ลูกทักทายหนุ่มน้อยที่เดินเข้ามาพร้อมกระเป๋าเป้หนึ่งใบ
"กระผมมาแทนคุณท่านที่งานยุ่งน่ะขอรับ ขอรบกวนด้วย" พูดจบเจ้าตัวก็โค้งให้อย่างนอบน้อม
"แหมๆ อย่างนี้นี่เอง เข้ามากันก่อนสิจ๊ะ อยู่ข้างนอกนานๆร้อนแย่ แม่ทำอาหารเตรียมไว้ให้แล้วนะจ๊ะ"

     คนแม่กวักมือเรียกให้เหล่าวาเรียทั้งหลายเข้ามาวางสัมภาระข้างในบ้าน และแน่นอนว่าพวกเขาไม่คิดจะเกรงใจ ลุสซูเรียก้มหัวให้แม่บ้านใจกล้าก่อนจะพากันกองสัมภาระไว้หน้าทางเดินแล้วพุ่งเข้าไปยังโต๊ะกินข้าวกันอย่างรวดเร็ว ก่อให้เกิดสงครามขนาดย่อมขึ้นจนต้องแบ่งอาหารมาวางบนโต๊ะตั้งกับพื้นหน้าทีวี แถมกว่าจะสงบก็เล่นเอาสึนะอยากจะหยิบมีดบนเขียงมาจ้วงคอตัวเองตายคาบ้านมันไปเลย แต่เสียงเรียกดังขึ้นจากในครัวซะก่อน ทำให้สึนะตั้งสติได้

"ตายแล้ว เนื้อหมดซะแล้วสิ สึคุงฝากดูแลบ้านด้วยนะ แม่จะออกไปซื้อของมาเพิ่มน่ะจ่ะ"
"พวกผมไปด้วยนะครับหม่าม๊า" ฟูตะเอ่ยเสียงใส ตามด้วยอีกสองเสียงจากเด็กตัวเล็ก
"ไปซื้อของๆ"
"คุณแรมโบ้อยากกินสเต็ก!"
"จ้าๆ ฝากดูแลแขกด้วยล่ะ^^"

     ว่าแล้วพวกเขาก็เดินออกไป โดยทีไม่รู้เลยว่าคนที่อยากออกไปด้วยใจแทบขาดกำลังชักดิ้นชักงออยู่ตรงนี้ รีบอร์นยัดออมเล็ตชิ้นเท่าแขนใส่ปากลูกศิษย์ตัวดีที่ตั้งท่าจะขอไปด้วยเพื่อหนีออกจากบ้าน จนเจ้าตัวแทบขาดใจตายเพราะของกินติดคอ

"ไปกันแล้วล่ะ" เบียงกี้เอ่ยขึ้น พร้อมกับบาจิลที่หยิบบางอย่างออกมาจากหระเป๋าเสื้อ
"นี่ขอรับ สารจากท่านรุ่นที่เก้าถึงท่านซาวาดะ"

อึก!

"ฉันอ่านออกที่ไหนกันเล่า! -_-;"

     สึนะกลืนออมเล็ตลงคออย่างเอาเป็นเอาตาย พร้อมแผดเสียงออกมาอย่างสุดจะทน ไม่วายโดนสายตาสีเลือดจ้องกลับมาเขม็งที่เจ้าตัวบังอาจเสียงดังรบกวนเวลากินของตน จนเจ้าของบ้านสงบปากสงบคำแทบไม่ทัน

ป๊าบ!

"แล้วแกจะไปเกรงใจแขกทำไมเล่า ไอ้เจ้าของบ้านห่วยนี่! -___-*" รีบอร์นเตะเสยคางอีกฝ่ายไปหนึ่งที
"โอ๊ยๆๆๆ ToT"
"ท่านซาวาดะ!"
"เอามานี่ ฉันจะอ่านให้ฟังเอง" รีบอร์นคว้าสารในมือของบาจิลมาคลี่อ่านออกเสียงให้ทุกคนในห้องฟัง

ฟรึ่บ~

     ตรามรณะสัญลักษณ์แสดงตัวตนของหัวหน้าแก๊งค์ลุกโชนขึ้นทันทีที่มือเล็กๆของรีบอร์นเปิดมันขึ้น

"ซาวาดะ สึนะโยชิคุง สบายดีรึเปล่า ฉันในฐานะหัวหน้าแก๊งรุ่นที่เก้าของวองโกเล่แฟมิลี่ เห็นว่าผ่านมานานมากแล้วจากศึกชิงแหวน และอีกหลายการต่อสู้ที่เข้ามาไม่หยุดไม่หย่อน ความสัมพันธ์ระหว่างว่าที่หัวหน้าแก๊งค์ และเหล่าผู้พิทักษ์ในวองโกเล่รุ่นที่สิบ มีท่าทางบาดหมาง และไม่ลงรอยกันกับกลุ่มผู้บริหารสูงสุดของวาเรียในปัจจุบัน จึงอยากให้ช่วงวันหยุดพักร้อนนี้ วาเรียต้องเดินทางไปญี่ปุ่นเพื่อสร้างช่วงเวลาดีๆกับเหล่าผู้พิทักษ์ รวมถึงตัวว่าที่วองโกเล่รุ่นที่สิบด้วย โดยไม่มีกำหนดกลับจนกว่าจะมีการเปลี่ยนแปลงจากทั้งสองฝ่าย.... เขาว่ามางี้อ่ะ"
"กระผมเป็นผู้ส่งข่าวให้ทางศูนย์ใหญ่ทราบขอรับ เลยต้องติดมาด้วย ^^;" บาจิลพูด
"ไม่จริ๊งงงงง!!! T^T" สึนะกรีดร้องอย่างกับคนเสียสติ
"ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อแล้วล่ะ ในเมื่อพวกนั้นเองก็มานั่งกินข้าวในบ้านนายกันแล้ว"

     รีบอร์นพูดก่อนจะชี้ไปที่กลั่มนักฆ่าสุดโหดที่กำลังตีกันกลางโต๊ะอาหารที่เริ่มเหลือน้อยจากความตะกละของพวกบ้าพลังทั้งกลุ่ม คงมีแต่แซนซัสที่ยังนั่งกินไปเรื่อยๆไม่สนใจรอบข้างอยู่อย่างนั่น สยองมากครับ! สึนะคิดในใจ แต่ยังไม่ทันได้ขยับหนีก็มีเสียงดังขึ้นมาจากหน้าประตูบ้านอีกครั้ง

ปัง!

"รุ่นที่สิบ!!!!! ที่ว่าพวกวาเรียจะมาสานสัมพันธ์อะไรเนี่ยมันจริงหรอครั- อ๊ากกก! อาเจ๊?! อ๊อก~"
"เหวอ? โกคุเดระ! อ๊ะ! สึนะ! คือว่าพวกฉันได้ข่าวมาจากเจ้าหนูน่ะเลยออกมาดู ฮะฮะ ^^"

เ     สียงของสองผู้พิทักษ์ และเพื่อนสนิทของสึนะดังขึ้น พร้อมทั้งสองร่างที่แบกกันเข้ามา(?)อย่างทุลักทุเล

"ฮายาโตะ! เข้ามาแบบนี้ได้ยังไง ทำไมไม่รู้จักเคาะประตู" เบียงกี้ดุน้องชาย พลางเดินเข้าไปหาจนอีกฝ่ายแทบชัก
"ให้ตายสิเจ้าพวกนี้"

     รีบอร์นส่ายหัวอย่างเอือมระอาให้กันท่าทีเด็กไม่รู้จักโตของพวกเขา ในขณะที่สึนะกำลังหัวเราะแห้งๆเพราะกลัวจะไปเสียงดังรบกวน แขกเกียรติมาศักดิ์(?)ที่กำลังทานอาหารกันอยู่

"ไอ้หนูดาบญี่ปุ่น! แกคงไม่ได้โดนซ้อมหรอกใช่ไหม?!! -o-**" สควอโล่ผุดลุกขึ้นเมื่อสังเกตุเห็นอีกฝ่าย พลางแวดออกมาเสียงดัง
"สควอโล่! ฮะฮะ ซ้อมมันทุกวันอยู่แล้ว~ หมายถึงเบสบอลล่ะนะ ^_^" ยามาโมโตะเอ่ยติดตลกให้อีกฝ่ายอยากไม่ทุกข์ร้อน
"ว่าไงนะ?! ตอนฉันอายุเท่าแกฉันโค้นเทพกระบี่ได้แล้วนะโว้ย!"
"แล้วมือก็ด้วนไปข้าง ชิชิชิชิ"
"หนวกหูโว้ย! อย่ามาสอดไอ้เบล กินข้าวไปเลยแก!"
"เรื่องอะไรมาสั่งเจ้าชายล่ะ~ ไม่ใช่บอสสักหน่อย~"
"หนอยแน่แก! จัดสักเปรี้ยงดีไหมห๊ะ?!"
"เข้ามาสิ ใครกลัวล่ะ ชิชิชิ~"

โครม~

"ฮะฮะฮะ ท่าทางจะแข็งแรงกันดีเนอะสึนะ"

     ยามาโมโตะ~ นั่นเขาไม่ได้เล่นกันเฉยๆนะ พวกนั้นเขากะเอาตายกันเลยนะนั่น ช่วยรู้สึกตัวกันหน่อยเถ๊อะ~ สึนะโอดครวณในใจ นึกสงสารตัวเองเหมือนกันที่ต้องมาเจออะไรแบบนี้ ฮือ~ ใครก็ได้ช่วยหยุดที~




ห้องของสึนะ

     สามหน่อกำลังนั่งคุยปรับทุกข์กันอยู่ โดยมีครูพิเศษตัวจิ๋วนั่งฟังอยู่บนโต๊ะเขียนหนังสือของเจ้าของห้อง

"อย่างนี้นี่เอง! ลำบากแย่เลยสินะครับรุ่นที่สิบ ให้ผมลงไปตื๊บพวกมันให้ไปนอนโรงบาลกันรายตัวเลยดีไหมครับจะได้ไม่ลำบาก =__=***"
"นั่นก็เกินไปนะโกคุเดระคุง"
"งั้นแสดงว่าพวกเราเองก็ต้องพาพวกสควอโล่เที่ยว แล้วก็เล่นกันอย่างนั้นสินะ 0_0"
"ก็....ประมาณนั้นล่ะมั้ง"
"ดีล่ะ! โอกาสชวนสควอโล่ไปตีเบสบอลมาถึงแล้ว! ไปนะพวกนายไว้เจอกัน" ว่าแล้วยามาโมโตะก็ขอตัวออกไปทันที
"เฮ้ย! เดี๋ยว?! ไอ้ยาม-" โกคุเดระตั้งท่าจะห้ามแต่อีกฝ่ายดันวิ่งออกไปก่อน "หึ่ย! ไอ้..ไอ้...!"
"ยามาโมโต๊ะ!!!! จะรอดไหมเนี่ย"

     สึนะเอ่ยโดยที่ไม่ได้สังเกตุท่าทางของเพื่อนอีกคน ไม่นานก็มีร่างหนึ่งแบกกระเป๋าสัมภาระใบโตมาพร้อมกับร่างเล็กที่นั่งอยู่บนหัวเดินขึ้นบันไดมา

"ชิชิชิชิ แล้วให้พวกเจ้าชายนอนไหนล่ะ?" เบลเฟกอลถามเจ้าของบ้าน
"อ-อืม... ตามมาทางนี้เลย เหมือนจะเหลืออีกสองห้องนะ" สึนะเดินนำเบลไปก่อนจะลองเปิดประตูเข้าไปดู "แค่กๆ คงต้องเก็บกวาดหน่อยนึงแหละ วางของไว้หน้าห้องนี่แหละ"
"ชิชิชิ เข้าใจล่ะ~"
"โกคุเดระคุง มาช่วยทางนี้หน่อย~"
"ค-ครับ.... รุ่นที่สิบ..."





ชั้นล่าง

"บอสจะไปด้วยกันไหมคะ?" ลุสซูเรียเอ่ยถามขึ้นเมื่อเห็นสควอโล่โดนเจ้าเด็กหนุ่มผู้พิทักษ์พิรุณถูลากถูจูงออกไปได้ไม่นาน
"หนวกหู..."
"งั้นเจ๊จะตามสควอโล่ไปนะคะ เลวี่อยู่ดูบอสกับเบลด้วยล่ะ"
"รีบๆไปได้แล้ว รบกวนเวลานอนบอสหมด"
"ค่ะๆๆ กะเทยไม่อยู่ให้รากงอกหรอกค่ะ สู้ออกไปร่านข้างนอกยังสนุกซะกว่า ไปล่ะ~"

     พูดจบร่างของลุสซูเรียในชุดไปรเวทก็หันหลังจากไป แซนซัสปิดเปลือกตาลงพลางนั่งเหยียดตัวอยู่บนเก้าอี้ ไม่วายเอาขาพาดขึ้นวางบนโต๊ะอย่างถือสิทธิ์ ถึงเก้าอี้จะเล็ก และไม่สบายเท่าที่ปราสาทวาเรีย เขาก็ยังอุตส่าห์จะนั่งหลับได้อย่างไม่สนใจโลก เลวี่รินน้ำชาที่นานะเตรียมไว้ให้ใส่แก้วชาห่างออกไปอย่างรู้งาน

     นัยน์ตาสีเลือดไม่ได้เปิดออกมองสิ่งใดแม้จะมีเสียงโหวกเหวกจากชั้นบนที่กำลังเก็บกวาดห้องให้พวกเขาพักอยู่ วันนี้วุ่นวายหลายเรื่องมากจนเขาขี้เกียจจะรับรู้ ทั้งที่จู่ๆตาแก่รุ่นที่เก้าก็ส่งพวกเขามาพักร้อนที่ญี่ปุ่น แล้วไหนจะต้องมานอนร่วมชายคาเดียวกันกับไอ้เด็กที่เขาเกลียดขี้หน้านักหนานี่อีก แต่ที่น่าหงุดหงิดที่สุดคือไอ้ฉลามในชุดไปรเวทที่โดนไอ้เด็กเนียนจูงมือออกไปข้างนอกกันสองคนนั่นแหละ นี่แกโง่รึซื่อบื้อถึงไม่รู้สึกตัวว่าโดนหลอกจับมือ แถมออกไปกันแค่สองคนมันก็คือเดตไม่ใช่รึไง?!

หงุดหงิดโว้ย! บางทีไม่ซื่อบ้างไอ้อาโรมันก็ไม่หายไปจากกล่องหรอกโว้ย!

"....."

จิตสังหารรุนแรงถูกแผ่ออกมาจากร่างสูงจนเลวี่ที่ยืนอยู่ใกล้ๆแอบย่องออกไปยืนนอกห้องเพื่อให้พ้นรัศมีอันตราย บอสหงุดหงิดอีกแล้ว คงไม่ได้อยากกินอะไรหรอกใช่ไหมเนี่ย?





สนามเบสบอล โรงเรียนนามิโมริ

แกร๊ง~

     เสียงไม้เบสบอลกระทบกับลูกดังก้องไปทั่งสนาม นักกีฬามือหนึ่งประจำโรงเรียนนามิโมริมองลูกเบสบอลที่ลอยลิ่วไปกระทบตะแกรงเหล็กอย่างพอใจ ก่อนจะหันไปฉีกยิ้มให้คนที่นั่งดูอยู่ข้างสนาม

แปะๆๆ แปะๆๆ

"รุ่นพี่ยามาโมโตะสุดยอดเลยครับ!"
"ดีมากค่ะ! หนุ่มดีกรีนักกีฬา ใครเห็นใครก็รัก~ >\\\<"
"อะไรของแกวะลุส? =__=;"

     เสียงจากกลุ่มสมาชิกชมรมเบสบอลที่มาซ้อมในวันหยุดดังขึ้น พร้อมกับอีกสองร่างที่มาร่วมวงด้วยอย่างงงๆ สควอโล่กรอกตารอบที่ล้าน ความจริงไม่ใช่ว่าเขาไม่ชอบเบสบอล หรือกีฬาอะไรพวกนี้นักหรอก แต่พอได้ยินว่าไอ้คนที่มีพรสวรรค์ด้านดาบมันมาสนอกสนใจไอ้กีฬาเบสบอลนี่มากกว่า เขาที่เสียดายพรสวรรค์ในตัวอีกฝ่ายก็พลางมีความคิดอคติขึ้นมาน่ะสิ

"ฮะฮะฮะ แต๊งกิ้วๆ ^__^" ยามาโมโตะวิ่งตรงมาทางพวกเขาหน้าระรื่น "สควอโล่ ลุสซูเรียไม่ลองตีดูบ้างล่ะสนุกดีนะ"
"ฉันไ-"
"ไปสิคะ! มาลองกันเถอะสควอโล่ เจ้ว่าน่าสนุกดีนะ!"
"อ๊ะ?! ด-เดี๋ยว?!! ลุส!"

     ยังไม่ทันได้ค้านอะไรสควอโล่ก็โดนกะเทยกล้ามโตลากมาตามยามาโมโตะเสียแล้ว ทิ้งให้กลุ่มชมรมเบสบอลนั่งมองดูกันอยู่ที่เดิม

"รุ่นพี่เขาพาใครมาน่ะ?"
"แฟนล่ะมั้ง ผู้หญิงคนนั้นเหมือนจะไม่ใช่นักเรียนซะด้วย"
"อา... ผู้หญิงหรอนั่นน่ะ ถึงจะผมยาวก็เถอะ แต่ไม่เห็นมีหน้าอกเลยนี่"
"อย่าดูถูกสาวจอแบนนะเว้ย! ดูหน้าก็รู้แล้วว่าผู้หญิง! พวกแกดูดีๆ"

     พูดจบพวกเขาทั้งกลุ่มก็หันไปมองดูร่างโปร่งบางของสควอโล่กันอย่างพิจารณา แต่ยังไม่ทันหันไปมองกันครบ ไม้เบสบอลก็พั่งแหวกอากาศมาทางพวกเขาจนหลบกันแทบไม่ทัน

ตุบ! แกร๊ง~ แกร๊ง~

"ชะอุ๋ย!" ยามาโมโตะยิ้มแหย
"ตายแล้ว! สงสัยตื่นเต้นไปหน่อยเลยหลุดมือซะได้!" ลุสซูเรียทำหน้าตื่น "สควอโล่ไปเก็บไม้ให้เจ้หน่อยสิ~"
"ให้ตายสิลุส!"

     สควอโล่วิ่งไปทางกลุ่มสมาชิกชมรมเบสบอลทันทีที่สบถจบ สุดท้ายก็ต้องให้ฉันมาเก็บสิน่า! เจ้าตัวบ่นอุบอิบในใจ ก่อนจะเอ่ยถามกลุ่มคนที่ยังไม่หายตกใจ

"พวกแกไม่มีใครตายใช่ไหม?" เจ้าตัวถาม
"°∆°;" ไม่มีใครตอบ แต่พวกเขาทุกคนพร้อมใจกันส่ายหน้าให้ร่างโปร่งแทน
"อืม แล้วไป" สควอโล่เดินไปดึงไม่เบสบอลที่ปักคาอยู่ในตะแกรงเหล็กออก ก่อนจะวิ่งกลับไปหาอีกสองคน

     ดวงตาคมเฉี่ยว แพขนตายาว นัยน์ตากลมสีน้ำแข็ง เรียวคิ้วทรงหนา จมูกโด่งได้รูป พวงแก้มสีระเรื่อ เม็ดเหงื่อประกายแวววาว ริมฝีปากอวบอิ่มสีกุหลาบ เรือนผมยาวตรงพริ้วสไวสีเงินสว่างต้องแสงอาทิตย์.....

"ดูยังไงก็โคตรสวย!"

     พวกเขาโพลงออกมาพร้อมกันเมื่อได้เห็นใบหน้าของฉลามคลั่งในระยะประชิด ในระหว่างที่ยามาโมโตะสาธิตวิธีการตีลูกให้คนที่ถูกปักใจเชื่อโดยคนอื่นว่าเป็นผู้หญิงดูเป็นตัวอย่าง

"เวลาตีก็...เอ่อ... สำหรับสควอโล่คงให้คิดถึงหน้าคนที่เกลียดล่ะมั้ง แค่ตีโดนก็ยอดแล้วล่ะ! ฮะฮะ"
"เงียบน่าไอ้หนูดาบ! จะเริ่มได้ยัง?!"
"ครับๆ เอาล่ะนะ~"

ชะวิ้ง~ ฟ้าวววววว!

     ยามาโมโตะที่จิตวิญญาณนักเบสบอลเข้าสิงคว้าบอลพุ่งมาทางสควอโล่อย่างรวดเร็วจนลุสซูเรียร้องเสียงหลง ดีนะที่ตาเจ๊สควอโล่เป็นคนขว้างให้ ขนาดนั้นยังดีไม่ค่อยจะโดนเลย เจ้าตัวคิดในใจ ตัดภาพมาที่สควอโล่ที่ยังคงนิ่งและจ้องไปทางลูกเบสบอลที่กำลังพุางมาทางตน ให้นึกถึงหน้าคนที่เกลียดสินะ....

'นายไม่คิดจะขึ้นเป็นบอสของวาเรียบ้างหรอ...'

'แซนซัสไม่มีวันตื่นขึ้นมาอีกแล้วล่ะ...'

'น้ำแข็งนั้นจะไม่มีวันละลาย...'

'เลิกรอเถอะ สควอโล่...'

แกร๊ง!!! ฟ้าวววววว~

     ลูกเดธบอลถูกตีลอยโด่งลับหายไปบนท้องฟ้า ท่ามกลางสายตาตื่นตะลึงของทุกคนทั่วบริเวณ แม้กระทั่งคนที่นั่งดูอยู่จากดาดฟ้าของโรงเรียนยังเลิกคิ้วมองอย่างไม่น่าเชื่อ

"อ๊า~ ไม่คิดว่าจะโฮมรันแฮะ สุดยอดไปเลยสควอโล่" ยามาโมโตะมองไปยังท้องฟ้าเพื่อมองหาลูกเบสบอล แต่ดูท่ามันจะไปตกอยู่ที่ไหนสักแห่งเสียแล้ว "สงสัยต่องฝึกหนักบ้างซะแล้วสิ"
"ฟอร์มดีมากเลยค่ะสควอโล่~ เจ๊ยกนิ้วให้เลยค่ะ"
"ก็ไม่เห็นจะยากตรงไหนเลยนี่" สควอโล่เหยียดยิ้ม "แกก็หัดซ้อมดาบซะบ้าง มัวแต่เล่นเป็นเด็ก ฝีมือมันถึงได้ไม่ไปไหนสักทีนี่ไง"

     แล้วทั้งสามก็ยกสนามให้กับกลุ่มชมรมเบสบอลให้ได้ซ้อมกันตามปกติ ร่มบังแสงแดดช่วยคลายร้อนให้กับร่างเหงื่อโชกทั้งสาม ยามาโมโตะส่งเครื่องดื่มให้อีกสองคน และทิ้งตัวนั่งข้างๆพวกเขาบ้าง

"ฮะฮะฮะ ฉันอยากพาสควอโล่มาเล่นเบสบอลด้วยกันตั้งนานแล้วล่ะ ไม่คิดเลยว่านายจะเก่งขนาดนี้ สมแล้วที่เป็นอาจารย์ดาบของฉัน ^^"
"ก็แหงสิ! ฉันเองก็เป็นนักเรียนดีเด่นของโรงเรียน(?)เลยนะว้อย จะเรื่องเรียนหรือกีฬาก็ได้หมดนั่นแหละ!" สควอโล่ตอบพลางยกน้ำแร่ขึ้นดื่มแก้กระหาย
"ว่าแต่! ตอนตีลูกสควอโล่นึกถึงหน้าใครหรอคะ เจ๊อยากรู้?" ลุสซูเรียถามขึ้น
"จริงด้วยสิ! ฉันก็อยากรู้เหมือนกัน" ยามาโมโตะยิ้ม

     สควอโล่มองใบหน้าคยั้นคยอของทั้งสองพลางถอนหายใจ คนที่เขาเกลียดหรอ? แต่มันตายไปแล้วนี่.... ขนาดตายแล้วยังอุตส่าห์เป็นคนแรกที่ฉันนึกขึ้นได้อีกนะ


"คนตายน่ะ ถามอะไรนักหนา" สควอโล่ตอบปัด

"อุ่ย... เจ้พอจะนึกได้คนนึงนะ..." ลุสซูเรียซับเหงื่อ

"เห? ใครหร-"

"เฮ้! พวกนาย!"


     เสียงแหบห้าวดังขึ้นระหว่างที่ยามาโมโตะกำลังหันไปถามอีกสองคนที่ดูมีลับลมคมในกัน ประธานชมรมมวยผู้เร่าร้อนวิ่งตรงมาทางพวกเขาพร้อมลูกเบสบอลในมือ


"ไอ้นี้มันตกลงมาใส่หลังคา ตอนที่ฉันกำลังปิดห้องชมรมแบบสุดขั้ว!!!" เรียวเฮเอ่ย

"ต๊าย! ไม่ได้เจอกันนานเลยนะคะ~ (>__<)/" ลุสซูเรียผุดลุกขึ้นทักทายเรียวเฮ และพูดคุยกันตามประสานักมวย


     สควอโล่มองกะเทยร่างใหญ่ที่มีท่าทีร่าเริงอย่างยิ้มๆ ก่อนจะหันขวับไปดุคนที่นั่งจ้องหน้าเขาไม่วางตา แต่ยามาโมโตะก็ไม่ทุกร้อน แถมยังชวนอีกฝ่ายไปเที่ยวเล่นด้วยอีก


"ใครจะไป! ป่านนี้ไม่ใช่บ้านไอ้หนูวองโกเล่นั่นเละเป็นจุณด้วยเพลิงพิโรธของไอ้บอสตะไลไปแล้วหรอ?! =__=***"

"จริงด้วย! ถ้าอย่างนั้นก็ชวนแซนซัสออกมาด้วยกันเลยสิ!"

"ใครจะไปคิดสั้นแบบนั้นล่ะวะ!!!"

"ก็แหม~ คุณปู่รุ่นที่เก้าบอกให้สร้างช่วงเวลาดีๆนี่ ถ้าไม่ออกมาเที่ยวก็ไม่รู้จะทำอะไรแล้ว"


     ยามาโมโตะยกความจริงมาพูดจนอีกคนเถียงกลับไม่ออก สควอโล่ค้อนใส่อีกฝ่ายวงโต ก่อนจะเหลือบไปเห็นเส้นผมสีน้ำผึ้งคุ้นตาเดินอยู่ในอาคารเรียน


"นั่นมันไอ้ม้าแหยนี่?" 

"มองอะไรอยู่หรอ?" ยามาโมโตะเอ่ยถาม

"เปล่าหรอก" สควอโล่หันกลับมามองหน้าอีกฝ่าย "แก....ไปกับฉันหน่อย"






"ยามาโมโตะหายไปเลยเนอะโกคุเดระ" สึนะเอ่ยขึ้นพลางมองนาฬิกาที่แขวนอยู่บนผนัง

"ช่างหัวมันเถอะครับรุ่นที่สิบ! คนแบบนั้นมันไม่รู้หรอกว่าเราเป็นห่วง <(-__-)>" โกคุเดระยืนค้ำเอวประหนึ่งแม่บ้านนั่งรอสามีกลับบ้านพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงแค้นเคือง

"นั่นสินะ~" สึนะแอบเหล่ตามมองเพื่อนพลางคิดในใจ 


ทีแบบนี้ล่ะหลุดปากพูดออกมาหน้าตาเฉย พอตอนอยู่กับเขาดันปากไม่ตรงกับใจซะได้ ^~^


ชั้นล่าง


"ชิชิชิ มาม่อนจะไปกินซูชิกับเจ้าชายพรุ่งนี้ใช่ไหม~" เบลพูดพลางนอนกลิ้งไปมาบนพื้นไม้อย่างอารมณ์ดี

"คราวนี้ชวนลุสไปด้วยดีกว่า แกจะได้ไม่ต้องยืมตังค์ฉันอีก" มาม่อนเอ่ยเสียงเรียบพลางเปิดสมุดบัญชีขึ้นดู


     ใกล้ๆกันมีเด็กสามคนที่นั่งเล่นเกมกระดานกันอยู่ในมุมของตัวเอง โดยมีเบียงกี้คอยนั่งเฝ้าอยู่ 


"แบบนี้คงต้องไปค้างบ้านฮารุกับเคียวโกะซะแล้วสิ"

"พี่เบียงกี้พูดว่าอะไรนะครับ?" ฟูตะหันมาถามอย่างตื่นเต้น

"บ้านฮารุกับเคียวโกะจะกลายเป็นขิงคุณแรมโบ้!"

"จะไปไหนกันหรอจ้ะ?" นานะเอ่ยถามขึ้นจากในครัว

"หมาม๊าคะ พวกหนูคิดว่าจะไปค้างบ้านพวกฮารุกับเคียวโกะน่ะค่ะ" เบียงกี้พูด

"อย่างนี้นี่เอง บ้านเราก็แคบแถมยังมีแขกมาด้วยอีก คงต้องรบกวนทั้งสองคนนั้นแล้วล่ะ"

"ค่ะ"


     เสียงคนในบ้านสนทนากันดังไม่เข้าหัวของคนที่นั่งหลับตาอยู่ตรงโต๊ะตั้งพื้นเลยแม้แต่น้อย แซนซัสเอาแต่นั่งเงียบไม่พูดอะไร ตลอดหลายช่วงโมงมานี้เขาที่รำคาญลูกน้องขี้ประจบอย่างเลวี่จึงสั่งให้อีกฝ่ายไปหาซื้อเหล้าสาเกคุณภาพดีจากทั่วทั้งญี่ปุ่นมาให้ ส่วนตัวเขาก็นั่งๆนอนๆอยู่ในบ้านคนอื่นหน้าตาเฉย


"ถ้าอย่างนั้นเราออกไปหาพี่ฮารุกับพี่เคียวโกะกันเถอะ" ฟูตะเอ่ยพลางจูงมือเด็กเล็กอีกสองคนวิ่งไปยังประตูบ้าน

"ไปก่อนนะคะ ไว้หนูจะมาเก็บของทีหลัง" เบียงกี้หันมาลานานะ

"จ้า~ ไปดีมาดีนะจ๊ะ ^^" นานะโบกมือให้กับทั้งสี่คน


     พอประตูบ้านปิดลงได้ไม่นาน ก็มีเสียงวิ่งดังตึงตังมาจากชั้นบน สึนะโผล่พรวดเข้ามาถามแม่


"แม่ครับ! เมื่อกี้พวกแรมโบ้ไปไหน?!"

"ไปค้างบ้านเคียวโกะจังน่ะจ่ะ"


ม่ายยยยยยย~ (/T∆T)/


     สึนะแทบจะล้มลงไปกอง และกำหมัดทุบพื้นให้กับความอิจฉา ฉันเองก็อยากไปเหมือนกัน~ ค้างบ้านเคียวโกะจัง ต้องตายอีกกี่รอบถึงจะได้ไป แต่ดูไอ้แรมโบ้มัน....


"ร-รุ่นที่สิบเป็นอะไรไหมครับ?" โกคุเดระถามอีกฝ่ายด้วยความสงสัยที่จู่ๆเจ้าตัวก็ทำท่าหมดอาลัยตายอยาก

"ช-ช่างฉันเถอะ... ฮือ~"

"ไอ้เจ้าบ้านี่ เป็นเจ้าของบ้านก็ต้องอยู่รับแขกสิ จะมางอแงอยากไปนั่นไปนี่อยู่ได้" 


     รีบอร์นเอ็ดพลางกระโดดจากไหล่ของโกคุเดระแล้วเดินเข้าไปยังห้องนั่งเล่นที่มีพวกวาเรียนั่งอยู่


"มานั่งนี่ซะสิสึนะ นายทำความสะอาดห้องให้แขกจนไม่ได้กินข้าวเที่ยงเลยใช่ไหมล่ะ นี่ก็บ่ายโมงแล้วด้วย แกก็ด้วยโกคุเดระ"

"จริงหรอจ๊ะ? ขอโทษนะโกคุเดระคุงที่ต้องมาช่วยงานบ้านน่ะ" นานะเดินเข้ามาพร้อมอาหารอีกชุดใหญ่

"ไม่ลำบากอะไรหรอกครับท่านแม่ ผมยินดีทำให้!" โกคุเดระแทบโค้งให้กับอีกฝ่าย


แกร๊ก~


"ขออนุญาตขอรับ"

"โย่ว! สึนะ"


     เสียงประตูหน้าบ้านดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมอีกสามคนที่เดินเข้ามาพร้อมของกินติดไม้ติดมือเข้ามา


"โว้ยยยยย~" สควอโล่เดินเข้ามาพร้อมกล่องซูชิในมือมายื่นให้เด็กตัวแสบที่นั่งยิ้มแฉ่งอยู่ "ของพวกแก!"

"ชิชิชิ สควอโล่น่ารักจัง~ ซื้อซูชิมาให้เจ้าชายกับมาม่อนด้วยล่ะ~"

"แพงไหมเนี่ย?" มาม่อนถาม

"ฮะฮะฮะ ไม่แพงหรอก ฉันให้พ่อทำมาให้เป็นการต้อนรับพวกนายน่ะ" ยามาโมโตะตอบ

"นี่แกหายหัวไปลั้นลามาเองหรอกหรอ" โกคุเดระเอ่ยอย่างระอา

"หวังว่าคงไม่ได้ไปก่อเรื่องอะไรมากันหรอกนะ" สึนะพึมพำ

"ว่าแต่บาจิลคุงไปไหนมาหนอจ๊ะ?" นานะถาม

"กระผมออกไปทำธุระสำคัญมาน่ะขอรับ"

"....."


     รีบอร์นนั่งกินข้าวไปอย่างเงียบๆพลางนั่งฟังบทสนทนาระหว่างพวกสึนะกับเบลและมาม่อนที่นั่งกินซูชิกันอย่างไม่แคร์โลก ถึงจะมีกวนกันบ้างระหว่างหนุ่มวายุทั้งสอง แต่ก็ยังมีคนคอยห้ามอย่างยามาโมโตะอยู่ นัยน์ตากลมโตเหลือบไปมองลูกชายของรุ่นที่เก้าที่ยังนั่งนิ่งไม่พูดอะไร ใกล้ๆกันมีฉลามคลั่งที่กำลังแกะห่อขวดสาเกที่ได้มาจากบ้านยามาโมโตะ


มีวุฒิภาวะมากขึ้นสินะ ถ้าเป็นเมื่อก่อนที่นี่คงกลายเป็นผงถ่านเพราะพวกสึนะเสียงดังวุ่นวายจนแซนซัสอารมณ์เสียระเบิดเพลิงพิโรธเป็นแน่


"บอส ไอ้เลวี่ไปไหนซะล่ะ?" สควอโล่ถามเสียงเรียบพลางรินสาเกให้อีกฝ่าย

"ฉันใช้ให้มันไปไกลๆ" ร่างสูงตอบก่อนจะยกสาเกขึ้นจิบ

"หึ นั่นสิ แกขี้หงุดหงิดจะตาย"

".....แกไปไหนมา"

"หา....?"

"ไปทำอะไรมากับไอ้เด็กนั้น"

"อา... เรื่องไร้สาระน่า แค่โดนลากไปตีเบสบอลที่โรงเรียนนามิโมริ แล้วก็ไปบ้านมัน" สควอโล่ตอบ

"บ้านมัน?" แซนซัสขมวดคิ้ว

"ก็ไปเอาซูชิกับสาเกนี่ไง"

"แค่นั้น?" เขาขยั้นขยอต่อ

"ก็เออดิวะ จะให้ฉันไปทำอะไรเล่า แค่นี้ก็อารมณ์เสียจะแย่"


     พอได้ยินดังนั้นเจ้าของโกเมนน้ำเอกก็เบาใจขึ้นมาก เขายกสาเกขึ้นดื่มจนหมด ก่อนจะยื่นให้อีกฝ่ายรินเติมให้พร้อมทั้งขยับหน้าเข้าไปใกล้อย่างแนบเนียน


"แล้วแกหงุดหงิดเรื่องอะไร?" เขาถามอีก

"ฮึ่ย~ คิดแล้วยังหงุดหงิดไม่หาย ก็ไม่ว่าจะเดินไปไหนกับไอ้เจ้าหนูดาบนั่น คนรู้จักมันก็ทักกันซะหมด ว่าฉันเป็นแฟนมัน! หน้าฉันเหมือนผู้หญิงตรงไหนกัน! ไอ้พวกบ้านั่นไม่มีตารึไง?!"


มีสิ....


     ถึงจะอยากตอบแต่แซนซัสก็ไม่ได้พูดอะไร เขายกสาเกขึ้นดื่มอีกพลางคิดในใจ ก็แกสวยนี่ ใครๆเขาก็คิดแบบนี้กันทั้งนั่นแหละ


"แต่ไม่ต้องห่วง แค่นี้ฉันไม่เก็บมาคิดให้รกสมองหรอก สู้อยู่กับแกยังดีซะกว่า" (หมายถึงอยู่ปกป้องตามที่สควอโล่สาบานไว้น่ะนะ)

"....." แซนซัสลอบยิ้ม

"เมื่อกี้สควอโล่พูดว่าอะไรนะ? เจ้าชายได้ยินแว่วๆว่าอยู่กับใครอะไรนะ~" เบลเอ่ยขึ้น พร้อมทุกคนที่พร้อมใจกันเงียบฟังมาได้สักพักใหญ่แล้ว

"อะไรของพวกแก?! จะกินอะไรก็กินๆไปสิวะ ยุ่งไรด้วย" สควอโลมุ่ยหน้าอย่างไม่สบอารมณ์


อา.... พี่แกรู้ตัวไหมเนี่ย ว่าเมื่อกี้คือประโยคสารภาพรักแบบอ้อมๆน่ะ


"เอ่อ.... ก-กินข้าวกันต่อเถอะนะขอรับ" บาจิลพูดขึ้นคล้ายๆจะบอกว่าอย่าไปพูดอะไรเลยดีกว่า

"หึ" แซนซัสยกยิ้ม

"?"


     สควอโล่หันไปมองผู้เป็นนายอย่างงๆ แต่พอเห็นอีกฝ่ายยื่นมือเข้ามาพร้อมถ้วยสาเกเขาก็อดยิ้มตามไปไม่ได้ ท่าทางแบบนี้อารมณ์ดีเป็นกับเขาด้วย?


จอก~


     เสียงสาเกค่อยๆไหลลงไปเติมเต็มพื้นที่ว่างของถ้วยในมือของเขาดังขึ้นเนือยๆ พร้อมกับเสียงพูดคุยของเหล่าวองโกเล่ แซนซัสหันหน้าเข้าไปใกล้กับสควอโล่อีกครั้งอย่างพิจารณา ส่วนตัวสควอโล่เองก็หันมาตอบพร้อมรอยยิ้ม


"เสร็จแล้วไอ้คุณบอส"

"หึ!"


"ตายแล้วๆสึคุง คุณลุงข้างบ้านเขาตกบันไดเข้าห้องฉุกเฉิน เมื่อกี้ลูกชายที่อยู่ต่างจังหงัดเขาโทรมาวานให้แม่ไปดูลุงแกที่โรงพยาบาล แม่ฝากแขกหน่อยนะลูก"


     จู่ๆนานะก็วิ่งมาร่ายยาวให้ทุกคนในห้องฟังก่อนจะวิ่งออกไปทันที โดยที่ไม่ลืมถอดผ้ากันเปื้อน หยิบกระเป๋าใส่เสื้อคลุมซะเรียบร้อย โดยมีรีบอร์นยื่นของทั้งหมดนั้นให้


"อ้าว?! ม-แม่?!! =0=;" สึนะทำหน้าเหวอ

"นายก็ตามไปคุ้มกันด้วยสิบาจิล" รีบอร์นหันไปพูดกับบาจิล

"ขอรับ" แล้วเจ้าตัวก็ช่างเชื่อฟังเสียนี่กระไร

"เห้ย~ เดี๋ยวก๊อนนนนน~~~ เอาฉันออกไปด้วยยย~ (/ToT)/"


สึนะผู้หน้าสงสารถูกทิ้งอีกแล้ว.....


หลายชั่วโมงผ่านไป...

กริ๊ง~ ก่อง~


"สึนะมีแขกมาล่ะ" ยามาโมโตะหันไปบอกเจ้าของบ้าน

"อ่อ! รอสักครู่ครั-"

"ไม่เป็นไรครับรุ่นที่สิบ! ผมไปเปิดเอง!" พอเห็นสึนะทำท่าจะลุกขึ้นโกคุเดระก็ลุกพรวดออกไปก่อนทันที 


แกร๊ก~


"เฮ้ย?! พวกแกมาทำอะไรที่นี่?!" เสียงโกคุเดระดังขึ้น


ตูว่าแล้ว ระดับโกคุเดระคุงคงไม่ได้ไปเปิดประตูรับแขกธรรมดาๆ


     สึนะลอบถอนหายใจก่อนจะเดินออกไปดู พร้อมกับยามาโมโตะ ปล่อยให้เหล่าวาเรียนั่งกันอยู่ในห้องรับแขกกับครูพิเศษของตน รีบอร์นลอบมองดูกิริยาบทของเหล่าวาเรียเงียบๆ เบลเฟกอลยังตะกละห่วงกินซูชิ โดยที่ข้างๆมาม่อนก็หยิบกินแต่ซูชิหน้าแพงๆเพื่อความคุ้ม สควอโล่ก็ยังนั่งเงียบๆเพราะไม่หิวแถมเหมือนจะคิดอะไรอยู่ด้วย ส่วนแซนซัสหลอกแต๊ะอั๋งสควอโล่ไปตั้งหลายรอบโดยที่เจ้าตัวไม่รู้สึกตัวเลย


ไอ้หมอนี่คิดไม่ซื่อกับลูกน้องจริงๆด้วย แล้วยังจะปากหนักไม่บอกชอบอีกฝ่ายไปสักที ส่วนไอ้คนที่โดนคิดมันก็ดันไม่รู้เรื่องอีก


ท่านรุ่นที่เก้า ทั้งลูกชายกับลูกสะใภ้ท่านนี่เจริญกันจริงจริ๊ง! อีกกี่ปีจะได้แต่งฟร๊ะ?!


"แงงงงง~ อ๊ะ!"

"?!"


     จู่ๆเด็กนึงก็วิ่งมาจากทางประตูหน้าบ้านเข้ามาในห้องรับแขกก่อนจะชะงักเมื่อเห็นเหล่ามือสังหารที่นั่งอยู่ในห้อง


"ภูตแมงกินฟัน!"

"ชิชิชิ เจ้ากบฟราน"


     เด็กหัวเขียวที่มีหมวกรูปแอปเปิ้ลขนาดยักษ์ที่สร้างจากภาพลวงตาสวมอยู่ ไล่ชี้คนนู้นคนนี้ เบลปามามีดไล่เด็กปากเสียจนเจ้าตัวเล็กวิ่งไปหลบอยู่หลังสควอโล่


"โว้ยยยย!!!! หยุดปามาทางนี้ได้แล้ว!!" เจ้าตัวร้องลั่นพลางหลบมีดไปมาโดยมีฟรานเกาะอยู่ด้านหลัง

"รีบอร์น!! นายเรียกพวกมุคุโร่มาใช่ไหม?!" สึนะวิ่งมาพร้อมแขกที่ตามมา


     มุคุโร่ และโคลมเดินตามยามาโมโตะ กับโกคุเดระที่ไม่ยอมให้พ่อหนุ่มตาสองสีเข้าใกล้รุ่นที่สิบ รีบอร์นนกระตุกยิ้มเมื่อเห็นของในมือของมุคุโร่ที่เข้าวาน(บังคับ)ให้อีกฝ่ายซื้อติดมือมาด้วย


แผนที่รุ่นที่เก้าบอกให้กระชับมิตรกันเร็วๆ จะได้เริ่มมันเดี๋ยวนี้แหละ!


"ไหนๆก็มากันแล้วก็ตั้งวงดื่มฉลองกันซะหน่อยสิ วาเรียมาทั้งทีจะให้แค่เลี้ยงอาหารต้อนรับเฉยๆได้ไง" รีบอร์นกวักมือเรียกทั้งโคลมกับมุคุโร่ให้มาหาที่นั่ง 

"พวกนายก็มากินข้าวด้วยกันเลย ห่อกลับไปเผื่อพวกโกคุโยด้วยก็ได้"

"เฮ้ย! รีบอร์น! พวกฉันยังไม่บรรลุนิติภาวะเลยนะ" สึนะประท้วง

"คุฟุฟุฟุ ใครสนล่ะครับ" มุคุโร่เปิดขวดเหล้าพลางยื่นให้รีบอร์น

"อย่ามาใกล้รุ่นที่สิบนะเฟ้ย!" โกคุเดระปกป้องสึนะสุดฤทธิ์

"น่าๆ พวกฉันยังไม่บรรลุนิติภาวะเลย" ตามด้วยามาโมโตะที่เอาตัวมาบังให้อีกที

"งั้นเอานี่ไป!!"

"ห-อุ๊ป! อึก~ อึก~"


     รีบอร์นจับขวดเหล้ากรอกปากยามาโมโตะทันที ท่ามกลางสายตาตกใจของโกคุเดระและสึนะ ส่วนคนอื่นๆน่ะหรอ นั่งดูอยู่เงียบๆอย่างลุ้นๆ


ครืด~


     เสียงประตูกระจกเปิดออกพร้อมกับร่างของกรรมการคุมกฎที่เปิดเข้ามาไล่หลังไปเป็นเรียวเฮกับลุสซูเรียที่เดินมาพร้อมของฝากจากสาวๆที่ทำมาฝาก


"นี่มันวันบุญรวมญาติอะไรกันนี่?!!!!" สึนะโอดครวญ


ควับ~


"สุมหัวอะไรกัน!" ฮิบาริหยิบทอนฟาออกมาจากใต้เสื้อคลุม

"แว้กกกกก!!! ไอ้บ้าเบสบอล?! อะไรเข้าสิงแก๊?!!" โกคุเดระคลานหนีพ่อจอมเนียนควักดาบออกมาเตรียมสู้จนเขาเกือบโดนลูกหลง

"จะสู้หรอ...เข้ามาเลย!!!" ยามาโมโตะเอ่ยเสียงดังลั่น

"ต้องอย่างนี้สิวะ!" สควอโล่ลุกยืนขึ้นบ้างโดนที่ยังมีปลิงน้อยหัวเขียวเกาะติดอยู่

"คุณ...!" ฮิบาริหันควับไปจ้องมุคุโร่

"คุฟุฟุฟุฟุ" พร้อมกับมุคุโร่ที่ใช้ภาพลวงตาสร้างสามง้ามขึ้น

"ท่านมุคุโร่...." โคลมว่าพลางเคี้ยวจนแก้มตุ้ย(น้องมาเพื่อกินจริงๆ)

"รีบอร์น!!! หยุดพวกนั้นที!!!!!" สึนะร้องลั่น

"เป็นบอสก็ไปหยุดเองสิเฟ้ย!"


ผลั๊วะ!!!!


"จ๊ากกกก!!" สึนะมาโผล่อยู่กลางดงการต่อสู้

"คุฟุฟุฟุ มาเฟียเนี่ยน่ารำคาญจริงๆเลยนะครับ"

"เจ้าสัตว์กินพืช..."

"สึนะ...ก็จะสู้กับฉันสินะ!!"

"โว้ยยย!!! เลิกเกาะเอวฉันได้แล้ว!"


ชะตาขาดแล้ว ทูน่าเอ๊ย~


"ขอโทษนะทั้งสองคน!!" สึนะคว้าขวดเหล้าออกมาสองขวด 

"?!!!"


ฟุ่บ!


"เห้ย?!" สควอโล่ถอยหนีออกมาเมื่อจู่ๆสึนะก็เอาขวดเหล้ากรอกปากฮิบาริกับมุคุโร่

"จ-เจ๊ว่าไว้เราค่อยกลับมาใหม่ดีใหม่คะ" ลุสซูเรียที่ยังยืนอยู่หน้าบ้านปาดเหงื่อ

"ฉันจะไม่หนีแบบสุดขั้วววววว!!!" ว่าแล้วเรียวเฮก็วิ่งเข้าไป....อย่างสิ้นคิด

"คุฟุฟุฟุ มาฉลองกัน!" มุคุโร่จับล็อคคอเรียวเฮพร้อมกรอกเหล้าเข้าปากอีกฝ่ายทันที

"ฉลองแค่นี้จะไปพออะไร?! ไปเอาเหล้ามาเพิ่ม!!!" ฮิบาริร้องลั่น

"ฉลอง! ฉลอง! เฮ!!!!!" 


     ยามาโมโตะยกขวดขึ้นมาชนกับอีกสามคน(มุคุโร ฮิบาริ กับเรียวเฮ) ก่อนจะกระดกมัันทั้งขวดอย่างนั้น


"ว-วุ่นวายไปแล้ว" สควอโล่ยืนเหงื่อตกก่อนจะก้าวออกมาเงียบๆ

"อาจารย์ครับ ทางนี้มีเหยื่ออีกรายครับ~" ฟรานเอ่ยขึ้นพร้อมกับแขนเล็กๆที่ผลักร่างโปร่งไปใส่อาจารย์ของตนหน้าตาเฉย

"เห้ย?! ไอ้ฟราน! ไอ้ทรยศ~" สควอโล่ร้องลั่นเมื่อโดนมุคุโร่จับตัวไว้ได้

"โชคดีนะครับ~ (-o-)/" 


     ว่าแล้วตัวต้นเหตุก็วิ่งหนีเข้าไปนั่งข้างโคลมหน้าตาเฉย ปล่อยให้ฉลามคลั่งผุ้หน้าสงสารถูกล้อมหน้าล้อมหลังไปด้วยคนเมา


"ว้อยยย!! ไอ้หนูแกมารับผิดชอบการกนะทำของแกเดี๋ยวนี้!!!" สควอโล่หันไปหาสึนะที่ถอยไปหลบอยู่หลังราวตากผ้า

"(-_-; )" มันแกล้งเมิน! แกได้ยินฉันใช่ไหม?!! อย่ามาทำเป็นไม่ได้ยินนะเฟ้ย!!!!

"ลุส! ยืนหนีบอยู่นั่น! มาลากะวกมันออกไปที!!!" ตามด้วยอีกคนที่ยังยืนอยู่ที่เดิมไม่ไหวติง

"เจ๊ไม่ไหวหรอก..." ลุสซูเรียโบกมือหยอยๆอย่างยอมแพ้


     ดูสันพวกคนเมามันแต่ละคนสิ คนนึงนักมวย กล้ามนี่มาเป็นลำ คนนึงนักดาบพ่วงด้วยนักกีฬาทั้งเบสบอลทั้งวอลเล่ย์ มือตบแบบนี้เจ๊กลัวดั้งเบี้ยว อีกสองคนก็ไม่ได้ดีเด่ไปกว่ากัน สายโหดทั้งนั้น ตอนนี้เจ๊ก็ได้แต่ส่งกำลังใจให้สควอโล่แล้วล่ะค่ะ


"Rest in peaceนะคะ" ว่าแล้วก็ทำมือเป็นรูปกลางเขน

"โว้ยยยยย!!! ปล่อยยยย~~~ อุ๊ป!!"

"แค่นี้จะไปพออะไร?! แก! ไปซื้อมาอีก!!!"


     ในขณะที่เรียวเฮจับล็อคตอล๊อคแขนสควอโล่ และยามาโมโตะที่จับขวดสุรากรอกปากอาจารย์ดาบผู้รักยิ่งด้วยความเคารพ มุคุโร่และฮิบาริก็สามัคคีกันหันไปสั่งลุสซูเรียที่ยืนเหวออยู่หน้าประตูอย่างพร้อมเพรียง


ค-คนพวกนี้เมาแล้วบ้าดีเดือดดีแท้....


     สึนะคิดพลางลอบมองเข้าไปในบ้านดูสีหน้าของแต่ละคน โคลม...นี่เธอจะกินอย่างเดียวเลยใช่ไหม?! เห้ย! อย่าไปแย่งเบลกินแบบนั้นสิ เดี๋ยวก็ได้ตายหรอก แล้วนั่นโกคุเดระคุงวิญญาณหลุดไปแล้ว มาม่อนก็เอาแต่ถ่ายรูปอะไรอยู่ก็ไม่รู้ แล้วแซนซัส...พี่แกจะนอนตอนนี้ไม่ได้ ชุลมุนขนาดนี้ยังจะหลับลงได้อีกกก รีบอร์น! แกก็อย่ามัวแต่หัวเราะสิเฟ้ย!!!


"ย-ยามาโมโตะ! แกเลิกบ้าได้แล้ว ดูสิรุ่นที่สิบหลบไปโน่นแล้ว! แกด้วยไอ้หัวสนามหญ้า!" โห~สวรรค์โกคุเดระคุง นายมีประโยชน์ขึ้นมาก็ตอนนี้แหละ


     พอสิ้นเสียงโกคุเดระ ทั้งยามาโมโตะและเรียงเฮก็ปล่อยให้ร่างของสควอโล่เป็นอิสระล้มลงบนเพื่อนหญ้าในสภาพเมาแอ๋ด้วยเหล้าเพียงอึกเดียว แต่แค่นั้นมันยังไม่พอเพราะมุคุโร่และฮิบาริก็ได้ยินประโยคนั้นด้วย


"ใครที่มาขวางการฉลองจะต้องถูกขย้ำ!!" ฮิบาริโวยวาย

"คุฟุฟุ คุณอยากมีส่วนร่วมสินะ เจอนี่!!" มุคุโร่ยกสามง่ามขึ้นมาชี้ไปที่โกคุเดระ "สัปป้าบีมมมม!!!"


วูมมม~ ป๊อง!


"จ๊ากกกกก?!!! อะไรเนี่ย?!" จู่ๆชุดที่โกคุเดระสวมอยู่ก็กลายเป็นชุดเมด

"คุฟุฟุฟุฟุ" มุคุโร่หัวเราะพลางโค้งให้คนที่เหลือปรบมือ


แปะๆ แปะๆ แปะๆ


     แล้วคนเมาที่เหลือมันก็พากันปรบมือจริงๆ แถมนั่งดูเรียบร้อยซะด้วย ไม่อยู่มันแล้ว... แต่.....ฉันจะหนีไปไหนดีล่ะToT ไปหาแม่ที่โรงบาลดีไหมเนี่ย~ ฮือออ~


"อย่าคิดหนีเชียวนะพวกแก" รีบอร์นเอ่ยเสียงเรียบ 


อย่ามาอ่านใจคนอื่นแบบนี้สิเฟ้ย!!!!


"ชิชิชิ ตลกชะมัด" เบลหัวเราะกับสภาพน่าอายของโกคุเดระ

"หนอย... แล้วทำไมพวกแกไม่โดนบ้างวะ?!!" โกคุเดระชี้ไปที่เบล โคลม มาม่อน และแซนซัส

"ก็เจ้าพวกนั้นไม่ได้ขวางการฉลองแบบสุดขั้วของพวกฉันไง!" เรียวเฮยืนขึ้น

"ชิชิชิ สมน้ำหน้า~"

"อาหารอร่อยมากค่ะ ท่านมุคุโร่อย่าลืมมากินนะคะ"

"รูปผู้พิทักษ์ของวองโกเล่รุ่นที่สิบเมาไร้สติ กับสวมชุดเมด รวยยยยย~"

"ZZzzzzz"


ได้แต่คิดแล้วก็สงสัย~ ทำไมฉันต้องโดนแบบนี้ก็ไม่รู้~~~


"โกคุเดร๊าาา~ เรียกฉันว่านายท่านสิ~" ยามาโมโตะลุกขึ้นบ้าง พลางมำหน้าเหมือนจะฆ่าคน พร้อมกับกอดคอลากสึนะมาเป็นตัวประกัน "....เรียกสิ! เนอะ~ สึนะ"

"ร-เรียกไปเถอะโกคุเดระคุง ฉันยังไม่อยากตาย QwQ"

"ร-รุ่นที่สิบ..." ดูมัน! บังอาจเอารุ่นที่สิบไปเป็นตัวประกัน ยอมไม่ได้แล้ว!!! "ย-ยินดีต้อนรับเจ้าค่ะ น-นายท่าน..."


วิ๊งงง~


     จู่ๆก็มีเอฟเฟคสีชมพูพุ่งออกมาจากด้านหลังคนพูด พร้อมกับหูและหางแมวที่งอกออกมา


"โกคุเดร๊าาาา?! O[]o!!!" สึนะช๊อค

"เพิ่มอรรถรสค่ะ ^_^" โคลมยิ้มให้ผู้พิทักษ์วายุ

"ถ่ายไปประมูลมันให้หมด! ทั้งภาพทั้งคลิปเลย!!! $~$" มาม่อนเอ่ยพร้อมเสียงรัวชัตเตอร์

"อ๊ากกกก~ เธอทำอะไรลงไป๊?!!! T\\\T" โกคุเดระหน้าขึ้นสีอยากมุดดินหนีออกจากตรงนี้

"คุฟุฟุฟุ งานฉลองๆ"

"เอาเหล้ามาอีกพวกสัตว์กินพืช!!"

"สุดขั้ว!!!"


ชักเริ่มปวดหัวแล้วสิ -____-;


"อาจารย์ช่วยเอาคนๆนี้ออกไปทีได้ไหมครับ..." ฟรานเอ่ยเสียงเรียบขณะที่กำลังถูกกอดรัดยิ่งกว่าตุ๊กตา

"ฮ่าๆๆ ตุ๊กตากบพูดได้~" สควอโล่เพี๊ยนไปแล้ว...

"คุฟุฟุฟุ ไม่เห็นจะเป็นเลยครับ" มุคุโร่ตอบ

"แต่เขากำลังขัดขวางการร่วมฉลองของผมอยู่นะครับ" 

"ถ้าอย่างนั้นก็.... สัปป้าบีมมมม!!!"


วูมมม~ ป๊อง!


"O[]O?!" มุคุโร่ทำอะไรอีกแล้ว?! สึนะหมุนคอไปทางต้นเสียงอย่างหวาดระแวง "เฮือก! ตายแหง!"

"โห~ เจ้านี้ใจกล้ามาก" รีบอร์นพึมพำก่อนจะมองไปที่สควอโล่ที่ปล่อยฟรานให้เป็นอิสระ และนั่งเอ๋ออยู่

"0_0?"

"บันนี่เกิร์ล!!! พรวด~ แอ๊ฟ!" รายแรกที่ได้ละทิ้งหน้าที่ เลือดกำเดาพุ่งและสลบไปก่อนคือเรียวเฮ


     สควอโล่ถูกเปลี่ยนกลายเป็นหญิงสาว และสวมชุดหนังรัดรูปสีดำ พร้อมหางและหูกระต่ายฟูฟ่อง โกคุเดระมองไปอย่างอึ้งๆแต่ก็โล่งอกที่ตัวเองไม่ได้โดนถึงขนาดนั้น


"เฮ้ย! ได้ไงวะมุคุรั่ว! ทำไมโกคุเดระของฉันยังเป็นผู้ชายอยู่ ห๊ะ!" ยามาโมโตะทำท่าโกรธใส่

"จัดให้! สัปป้าบีมมมม!"

"กรี๊ดดดด!!! แกจะไปทักมันทำไม?!! ไอ้บ้าเบสบอล!"

"........." ยามาโมโตะจ้องตัวคนโดนภาพมายาแปลงร่างตาโต


     สาวน้อยเมดหูแมว แถมใส่แว่นอีกด้วย! ดาเมจนี้ช่างรุ่นแรงเยี่ยงนัก! ฮิบาริปาดเลือดกำเดา ก่อนจะยืนหยัดต่อไปไม่ล้มง่ายๆเหมือนเรียวเฮ


"คืนนึงเท่าไหร่ครับ!" 

"ฉันไม่ได้ขายตัวเฟ้ย! กรี๊ดดด~ ปล่อยยย!!!"


     ยามาโมโตะเข้าไปประชิดร่างเมดสาวก่อนจะหิ้วกลับบ้านประหนึ่งของซื้อของขาย มาม่อนถึงกับยอมยกหนี้ให้เบล และวานให้อีกฝ่ายตามไปถ่ายวีดีโอทั้งคู่ต่อที่บ้าน


"ไปซะแล้ว" โคลมมองทั้งสองที่เดินออกจากบ้านไป โดยมีเจ้าชายสายสตอล์กเกอร์ตามถือกล้องวีดีโอตามไป

"0_0" 

"ค-คุณ.... บันนี่เกิร์ล... =_=;" โคลมประหม่าทันที่ที่ถูกนั่งจ้องโดยสควอโล่ร่างสาว

"0_0?"

"ทำหน้าที่เป็นบันนี่เกิร์ลซะ!" ฮิบาริร้องลั่น

"บันนี่เกิร์ลมีหลายหน้าที่จะตาย! จะให้ทำอะไรดีล่ะ!" ตามด้วยมุคุโร่

"เป็นเด็กเสิร์ฟ?! เด็กนั่งดริ้ง?! บริการแขก?!!"

"ไม่รู้! ไม่เคยเป็นเหมือนกันนนน!!!"

"พวกอาจารย์คุยกันเบาๆไม่ได้หรอครับ -__-**"

"มันไม่ได้อรรถรส!!!" พร้อมกันเกิน!


กลายเป็นเรื่องสนุกซะแล้วสิ


     รีบอร์นยิ้มก่อนจะมองไปที่สึนะที่ลากร่างของเรียวเฮเข้ามานอนในบ้าน ลุสซูเรียก็หายไปตั้งแต่โดนใช้ให้ไปซื้อเหล้า ไม่มีใครชง ฉันจะชงต่อแล้วนะเว้ย!


"สควอโล่ไปรินเหล้าให้บอสสิ"

"?"

"!"


     ขณะที่รีบอร์นกำลังคิดอยู่นั้น มาม่อนก็พูดขึ้นมาระหว่างกำลังตั้งกล้องถ่ายคลิป โคลมเหลือบไปมองการกระทำของอีกฝ่ายพร้อมลอบยิ้ม ไม่มีใครในวองโกเล่ไม่รู้้ว่าแซนซัสสนใจในตัวสควอโล่มากกว่าลูกน้องใต้บรรชา เว้นแต่เจ้าตัวเองที่ไม่รู้อะไรกับใครเขาเลย


"แต่บอสดื่มสาเกไปแล้วนะ" ร่างบางประท้วง เสียงที่เคยดังโวยวายกลายเป็นเสียงหวาน


ดีนะที่กดอัดไว้เผื่อสถานการณ์ไม่คาดคิด มาม่อนคิด


"เอาน่า มาฉลองทั้งที แค่นี้บอสไม่เมาหรอก"

"ก็ได้"


สำเร็จ!!! วันนี้จะได้คลิปคนโดนจับกดพร้อมกันสองคู่เลยหรอเนี่ย?! คิดถูกจริงๆที่ยอมยกหนี้ให้ไอ้เบล!


     ร่างของรองหัวหน้าสาวในรัดรูปเบียดตัวเข้าไปรินเหล้าให้บอสตามที่ทารกน้อยบอก


"บอส อย่ามัวแต่นอนสิ ปล่อยให้เด็กพวกนั้นฉลองกันเองได้ไง?"

"......?!!!" 


     พอจบประโยคเปลือกตาของอีกคนก็เปิดขึ้น นัยน์ตาสีเลือดตวัดมองคนตรงหน้าเพียงชั่วครู่ก่อนจะเปลี่ยนเป็นสีหน้าตกใจปนตะลึงแทน แซนซัสเผลอผละออกจากร่างบางเล็กน้อย 


เดี๋ยว?! นี่ฉันเมาสาเกจนเห็นไอ้ฉลามสวะกลายเป็นผู้หญิงใส่ชุดบันนี่เกิร์ลมารินเหล้าหรอวะ?!!!


"ตกใจอะไร?" แก้มแดงๆป่องขึ้นเล็กน้อยพร้อมกับท่าเอียงคอน่ารัก

"ไอ้ฉลามสวะ..."

"หืม...?"

"......" ชิบหาย! มันจริงๆด้วย!!!

"เป็นอะไร? ไม่สบายหรอหน้าแดงเชียว" 

"......" หน้าแกก็แดงเหมือนกันนั่นแหละ! กล้าถึงขนาดนี้แกเมาใช่ไหม?!!

"ไหนดูซิ"


หนุบ~


ไอ้เวร!!!! มาแค่มือก็พอแต่นมไม่ต้อง!!


     แซนซัสเบนหน้าหนีขณะที่สควอโล่โน้มเข้าไปเอามือทาบกับหน้าผากของเขาจนหน้าอกที่สุดแสนจะเรียลจากภาพมายาระดับเทพของมุคุโร่ ผสมกับถุงมือที่ประดิษฐ์โดยเวลเด้ที่ทำให้ภาพลวงตากลายเป็นของจริงได้....


ภาพลวงตากลายเป็นจริง.... อ้าวเฮ้ย! 


"-____-;" รีบอร์นหันไปมองสิ่งประดิษฐ์ของเวลเด้ที่มุคุโร่สวมอยู่ 


เรื่องนี้รีบอร์นจะไม่ยุ่ง.... หนีไปหาหม่าม๊าดีกว่า


     ว่าแล้วรีบอร์นก็ปลีกตัวออกไปอย่างแนบเนียน การปล่อยให้ลูกศิษย์ได้เรียนรู้กันเองคือการสอนอย่างหนึ่งของฉัน (แถ!!!)


"บอส?"


     สควอโล่เลิกคิ้วมองใบหน้าคร้ามที่มีเหงื่อเกาะอยู่ ร้อนหรอ? อากาศเย็นขนาดนี้? แต่นังไม่ได้พูดอะไรสองเสียงก็ดังมาจากสองคนเมาที่ยังไม่เลิกรา


"คุฟุฟุฟุ มีหางเสียงด้วยสิครับ"

"พูดเพราะๆสิเจ้าสัตว์น้ำ! เป็นสาวเป็นแส้!!!"

"=_=;" meไม่น่าออกจากฝรั่งเศสมาอยู่กับคนๆนี้เลย

"บอสคะ ฉันขอห่อกลับไปด้วยได้ไหมคะ?"

"อ่า... อ-อืม!"


     เสียงโคลมดังขึ้นพร้อมกับสึนะที่เดินเข้าไปหากล่องข้าวมาให้สาวน้อยห่อกลับไปแบ่งอีกสองคนที่โกคุโย สควอโล่หันไปมองโคลมเหมือนจะดูเป็นตัวอย่างก่อนจะห้มลงมองดูตัวเอง


"บ-บอส....คะ?" 


     สควอโล่หน้าขึ้นสีพลางกระเด้งตัวออกจากแขนอีกฝ่ายจนเจ้าตัวถอนหายใจพรืด อยู่ดีๆก็มียางอายขึ้นมาซะงั้น จริตหญิงที่ร่างบางเอามาจากไหนไม่รู้ดูน่ารักน่าเอ็นดูแปลกๆ


"อ-เอ่อ... คือว่าเหล้า... แกไม่ต้องกิ-!" สควอโล่ชะงักก่อนจะรีบเปลี่ยนคำพูด "บ-บอสไม่ต้องดื่มก็ได้นะคะ..."

"หนวกหู" แซนซัสยกแก้วเหล้าจึ้นดื่มรวดเดียวหมดก่อนจะยื่นให้อีกฝ่าย 

"....ค่ะบอส"


บอสอย่าสุภาพบุรุษนักสิ! จับกดเลย!!!


"ท่านมุคุโร่ไปกันเถอะค่ะ" โคลมเดินจูงมือฟรานออกมาพลางพยายามแบกมุคุโร่ออกจากกองขวดเหล้าอย่างยากลำบาก

"ไม่เอา! ผมยังไม่อยากกลับ"

"ฉลองงงงง.... คร่อก~" ฮิบาริหลับไปแล้ว

"โอ๊ะเจอจนได้!" เสียงหนึ่งดังขึ้นพร้อมร่างที่มีแผลถลอกตามเนื้อตามตัว "ไง! ศิษย์น้องผู้หน้ารัก ได้ข่าวว่าพวกวาเรียจะมานี่"

"คุณดีโน่?!" พี่ไม่มาตอนสองบรรทัดสุดท้ายไปเลยล่ะครับ


     ดีโน่โบกมือหยอยๆทักทาย ดูจากสภาพการณ์พี่แกน่าจะหลงทาง ไปวัดพื้นอยู่แถวนี้มา เนื้อตัวถึงได้มอมแมมขนาดนี้ 


"อ้าว! แซนซัส มาม่อน พวกนายมาถึงกันแล้วหรอ?" ดีโน่ทัก 


นั่นเด็กนั่งดริ้งหรอ? ชุดสยิวขนาดนั้น สควอโล่ไม่แอบน้อยใจแย่ ^^;


"แล้วสควอโล่ล่ะ?"

"อ-เอ่อ...."

"ฉันจะทำไ- ?!"


พรึ่บ~


"รีบเก็บร่างไอ้หน้านกนั้นแล้วไสหัวกลับไปได้แล้วไอ้ม้าสวะ" 


     แซนซัสถอดเสื้อคลุมมาบังร่างหญิงสาวไว้ก่อนจะเอ่ยปากไล่พ่อม้าจนเจ้าตัวเลิกคิ้วสูงอย่างสงสัย ไอ้สายตาหวงๆนั่นมันคุ้นๆนะ เหมือนตอนที่เขาแกล้งกอดคอสควอโล่ในงานประชุมของวองโกเล่เลย


สาธุ อย่าให้มีใครตายเลย~ (-/\-)


     สึนะแอบยกมือไหว้สิ่งศักดิ์สิทธิ์ ก่อนจะมองดูบทสนทนาอย่างเงียบๆ ไอ้ช่วยโคลมลากมุคุโร่ออกจากบ้านดีกว่า อย่างน้อยก็จะได้ลดภาระไปอีกคน...


"อ๋อ... งี้นี่เอง ^_^" 


     ดีโน่มองร่างเมาหัวทิ่มดินของมุคุโร่พลางนึกประติดประต่อเรื่องราว ท่อนแขนแกร่งเปื้อนรอยสักและรอยแผล พยุงร่างที่นอนจมพื้นหญ้าของกรรมการคุมกฎเจ้าระเบียบที่เมาเละเทะไร้เค้าโครงของคนเดิมขึ้น ก่อนจะเดินออกไปทางประตู


"ฝากทักทายสควอโล่ด้วยล่ะ ขอให้สนุกกับวันหยุดนะ" ดีโน่กล่าวลา


     ผ่านไปไม่นานคนเมาทั้งสองก็ถูกลากกลับไปอย่าทุลักทุเล ขนาดโดนลากกลับไปคนละทางพวกพี่แกยังอุตส่าห์ตะโกนคุยกันอย่างกับสนิทกันมาก คนเมานี่เป็นได้ทุกอย่างเลยจริงๆ ว่าแต่ตอนนี้ก็เหลือแค่คุณพี่สินะที่นังไม่กลับบ้าน


     สึนะกลับมามองดูเรียวเฮที่เมาแอ๋นอนหลับอยู่ตรงเบาะที่รีบอร์นเคยนั่งอยู่ .....? ว่าแต่ไอ้รีบอร์นมันหายไปไหน?!


"เห้ย? อย่าบอกนะ.... -____-;;;;" มันชิ่งไปแล้ว!!

"บอสคะ จะดื่มอีกรึเปล่า?" ใบหน้าแดงๆเอ่ยอย่างออดอ้อนโดยไม่ได้ตั้งใจ


เหล้าเข้าปากทีไร ไอ้สวะนี้ก็เมาไม่เหมือนกันสักรอบ...


     แซนซัสมองคนที่เมาแล้วทำตัวน่ารักจนอยากฟัดมันให้หมดแรงคาอกตรงหน้า พลางถอนหายใจ เรียกสีหน้างงงวยจากสาวน้อยที่โดนแปลงร่างอย่างกับเล่นเป็นสาวน้อยเวทย์มนต์ 


"ไม่" เขาตอบคำถามที่คนตรงหน้าถามมาก่อนหน้านี้

"งั้น... ฉันจัดการเอง!" ร่างเล็กยิ้ม ก่อนจะกระดกเหล้ามันเข้าไปอีก

"....!!!" เฮ้ย!!! แค่นี้ยังเมาไม่พออีกหรอ?!


     มือหนารีบแย่งขวดเหล้าออกจากปากสีกุหลาบ แต่เหมือนจะช้าไปหน่อย เพราะในขวดมันว่างเปล่าเสียแล้ว พร้อมกับใบหน้าหวานที่แดงจัดอย่างกับผลไม้ที่สุกปลั่งน่าทาน ตาคมปรือขึ้นมองคนตรงหน้านิ่ง พร้อมเผยอปากออกอย่างไม่ได้ตั้งใจจะยั่ว


น่ารักเกินไปแล้วเว้ยยยยยยยยยยยย!!!!!!!!


"เอ่อ... ฉันไปตามหาลุสซูเรียดีกว่า" สึนะพูดเบาๆก่อนจะพยายามหนี

"เดี๋ยวก่อน! แกต้องมาช่วยฉันหารายได้!" มาม่อนลากคออีกฝ่ายไว้พลางกระซิบเบาๆ


ฮือออออ~ เขาจะทำอะไรกันก็ปล่อยให้เขาทำไปสิ! จะมาลากฉันไว้ดูด้วยทำไม... T∆T~~


     สองหน่อที่ต้องร่วมมือกันชั่วคราวพยายามทำตัวให้เหมือนธาตุอากาศที่สุด โดยมีภาพมายาของมาม่อนช่วยพรางตัว ทำให้เหมือนทั้งบ้านมีแค่สองคนที่อยู่ในสถานการณ์ล่อแหลม โดยที่ไม่นับรวมคนที่เมาหลับไปแล้ว


"แกเมา..."

"แซนซัส~ แกนี่มัน! อ้าว? ใครอ่ะหล่อจัง"

"เมามากด้วย.... -___-***"

"เอ๊ะ? ดุ้นฉันหายไปไหนวะ? ทำไมมีนมได้เนี่ย?!"


     คนเมาหนักเริ่มเพ้อ ผสมกับท่าทางเหมือนกลับมาเป็นคนเดิมแต่สติดูจะไม่ค่อยสมประกอบ คลำสะเปะสะปะไปทั่งร่างกายตัวเอง


"รึว่า...ฉันจะเกิดมาเป็นผู้หญิงแต่แรก....! นี่ฉันโดนหลอกว่าเป็นผู้ชายมาตลอดเลยหรอเนี่ย?! ว่าหล่ะทำไมหน้าฉันถึงได้เหมือนผู้หญิงนัก!"

"หนักแล้ว... แกเมาขนาดนี้ไปนอนไป" แซนซัสพูด

"แก! ใครอ่ะ? หน้าตาดีมากเลยเป็นดาราหนังบู๊ปะเนี่ย?! แล้งรอยแผลตรงหน้านั่นของจริงปะ?"

"....." 


ฉันหล่อ เรื่องนี้ยอมรับ เมาแล้วปากไวดีนี่ 


     แซนซัสมองหน้าคนที่ยื่นหน้าเข้ามาใกล้นิ่ง เรียวนิ้วนิ่มๆข้างที่ไม่ได้สวมถุงมือแตะลงบนรอยแผลของเขา สัมผัสอุ่นๆและแผ่วเบาทำให้เขาเผลอจ้องลึกไปข้างในนัยน์ตาสีอความารีนอย่างเช่นทุกครั้งที่เข้าชอบเอาหน้าเข้าไปใกล้ๆอีกฝ่าย เพื่อจ้องมองดวงหน้าที่เป็นที่รักของเขา


"อ๊ะ? ของจริง! รอยนี่...มัน......"


แหมะ~ แหมะ~


"แซนซัส... ฉันขอโทษนะ ฉันขอโทษจริงๆ"

มืดเลยนะ?! แล้วทำไมฉันต้องไปนอนกับแกด้วยล่ะ?!" สควอโล่แวดลั่นอย่างสับสน

"เริ่มสร่างเมาแล้วสิท่า... งั้นก็เมาใหม่อีกรอบ!" แล้วพี่แกก็จับให้อีกฝ่ายดื่มแอลกอฮอล์เพิ่มให้เมาหนักกว่าเก่า

"ด-เดี๋ยว อื้อ!!" ร่างเล็กดิ้นพล่านอย่างขันขืน

"เหล้าหมดเร็วจังวะ"


ไม่ให้หมดได้ไง ก็บอสล่อไปเองตั้งหลายขวด ไหนจะพวกขี้เมานั่นอีก มาม่อนคิด ภายใต้ม่านมายาหมอกของเขา สึนะลุ้นตัวโก่งอย่างกับนั่งดูหนังฟอร์มยักษ์จากค่ายหนังดัง ยังไม่ทันที่ทั้งคู่จะแอบขยับเปลี่ยนมัมกล้อง คนที่หายหัวไปนานก็โล่กลับมาได้จังหวะพอดี


"ฮัลโหล~ เจ้มาแล้วค่ะ ซื้อเหล้ามาแลกตัวเรียวเฮคังแล้ว~ หวาย?! บอสคะ! ทำอะไรสควอโล่น่ะ?!!"


ลุสซูเรียกลับมาพร้อมขวดเหล้าสุราจำนวนมาก แซนซัสตวัดนัยน์ตาสีเลือดไปมองอีกฝ่ายก่อนจะเหยีดยดยิ้ม ในขณะที่คนที่โดนจับกรอกปากส่งสายตาขอความช่วยเหลืออยู่อย่างน่าสงสาร


"ตายแล้ว! บอสจะยิ้มแบบนั้นไม่ได้นะคะ เจ้เขิน~"

"หุบปาก! แล้วเอาเหล้าพวกนั้นมา"


สิ้นคำสั่งกะเทยร่างหนาก็เข้ามาเปิดขวดให้อีกฝ่ายอย่างรีบร้อน ก่อนจะโดนขับไสไร้ส่งไปอย่างไม่ใยดี


"จะออกไปไหนก็ไป แล้วเอาร่างไอ้สวะนั่นไปด้วย" แซนซัสเบนหน้าไปทางเรียวเฮที่ยังสลบหมืด

"สงสัยชาติที่แล้วทำบุญมาด้วยกันแน่ๆ" ลุสซูเรียพึ มพำพลางกระดี๊กระด๊าไปแบกร่างนักมวยหนุ่มมาแบกเองอย่างเต็มใจ "เดี๋ยวเจ้ล็อคบ้านให้นะคะ"


กะเทยลาภลอยเอ่ยอย่างสุขใจก่อนจะหายไปพร้อมร่างของเรียวเฮผู้น่าสงสาร สงสัยพรุ่งนี้ต้องไปทำบุญให้ไอ้สวะนักมวยนั่นบ้างแล้ว แซนซัสคิด ไม่ต่างกับอีกสองคนที่หลบอยู่ในภาพมายาที่สวดมนต์เผื่อเรียวเฮไปก่อนแล้ว


"อึก! พ-พอ..." สควอโล่เอ่ยเสียงแผ่ว พร้อมกับร่างกายที่ไร้เรี่ยวแรงบวกกับสติที่เลือนลาง

"สามขวด ก็เก่งแล้วสินะ" 


แซนซัสมองจำนวนขวดเหล้าที่จับให้อีกฝ่ายดื่ม ก่อนจะยกขึ้นมาเก็บตกเองจนหมดไปหลายขวด แล้วจึงอุ้มร่างกระต่ายสาวเดินขึ้นห้องไปหน้าตาเฉย


"แก? จะทำอะไร?" สควอโล่ถามระหว่างที่ถูกวางลงบนฟูกหนา

"เปิดซิงแกไง ถามได้" แซนซัสตอบเสียงเรียบ

"อ๋อ~ ........ซิง?" เจ้าตัวทำหน้างง "ฉันเป็นสาวซิงนี่หว่า แล้วกำลังขะโดนไอ้บอสขาเปิดซิง"

"บอสขา?" เวร...กินเหล้าแล้วเอ๋อไม่บันยะบันยั้งจริงๆ

"ฉันต้องทำยังไงบ้างอ่ะ?" ยังจะถาม

"นอนเฉยๆก็พอแล้ว"

"แล้วทำไมต้องแก้ผ้าด้วย? อ๊ะ?!"

"เลิกถามไร้สาระได้แล้ว พร้อมจะเป็นเมียบอสรึยังล่ะ?"

"คะ? อ๊ะ?! เดี๋ยว! ตรงนั้น!"




-----------------------------ตัดฉับ! เพราะไรท์กลัวบิน-------------------------------





ช่วงดึก....


"ทุกอย่างอยู่ในเมมโมรี่การ์ดอันนี้แล้วใช่ไหมเบล" 


มาม่อนมองดูเมมโมรี่การ์ดหลายอันที่วางอยู่บนโต๊ะ สามหน่อที่ทำตัวลับๆล่อๆอยู่ที่โต๊ะห้องครัว โดยมีเพียงแสงเทียนไม่กี่เล่มที่จุดไว้


"ชิชิชิ แน่นอนบอสอุตส่าห์ส่งเจ้าชายไปเรียนถ่ายภาพมาทั้งที ยังไงก็คุ้ม~"


เบลตอบอย่างภาคภูมิใจในฝีมือการถ่ายวีดีโอของตน ก่อนจะเหลือบไปมองผู้ร่วมอุดมการณ์คนใหม่ที่เหมือนจะเริ่มสนใจงานนี้ขึ้นมาเพราะได้ค่าขนมเพิ่มหลายตังค์


"ไหนๆก็ถอยไม่ได้แล้ว ก็ต้องไปให้สุด ถ้าจะปล่อยขายในญี่ปุ่นฝากให้แันช่วยได้นะ"


สึนะเอ่ยพลางนึกหาคนช่วยด้านการค้า ช่วงนี้เหมือนโคลมจะค่อนข้างช๊อต รายนั้นต้องยอมช่วยแน่นอน ไม่น่าเชื่อว่ารายได้จะดีขนาดนี้นะเนี่ย-///-;


"ชิชิชิ วองโกเล่เลือดกำเดาไหล"

"โทษทีๆ พอดีนึกภาพตอนแอบไปถ่ายคลิปขึ้นมาน่ะ"

"มุมุมุ เดี๋ยวฉันจะเอาไปตัดต่อเป็นแบบหนังสั้น แล้วเอาตัวอย่างไปปล่อยในเว็บ พร้อมเลขบัญชี ถ้าใครอยากดูตัวเต็มมันคงทักมาถามราคาแหละไ

"หนังโป๊XS กับ8059 ขอโทษนะโกคุเดระคุง ยามาโมโตะ แต่มันได้เงินดีจริงๆ" สึนะเอ่ยอย่างรู้สึกผิดที่โดนอำนาจแห่งเงินครอบงำ

"ชิชิชิ เดี๋ยวเจ้าชายช่วยเขียนคำเปรยนะ"

"โอเค ตามนั้น"


ภาพการกระทำของทั้งสามถูกแอบมองโดยอีกสองร่างที่แอบอยู่บนดาดฟ้าตึกหลังหนึ่ง รีบอร์นและบาจิลเปิดเครื่องดักฟังขึ้นมา พร้อมกับกล้องส่องทางไกล บาจิลหันมามองหน้าทารกนักฆ่าก่อนจะเอ่ยออกมาอย่างแคลงใจ


"กระผมต้องรายงานทั้งหมดเลยไหมขอรับ ท่านรีบอร์น?"

"แน่นอนสิ อย่าตกหล่นล่ะ"

"ล-แล้วแบบนั้นเรียกว่าสำเร็จตามแผนของท่านรุ่นที่เก้ารึเปล่าขอรับ"

"เรียกว่าสำเร็จเกินคาดเลยต่างหากล่ะ"

"ย-อย่างนั้นน่ะหรอ....ขอรับ"


แล้วบาจิลผู้หน้าสงสารก็นอนไม่หลับเลยทั้งคืน จากการคอยสังเกตุการณ์พวกวองโกเล่รุ่นที่สิบและวาเรียอย่างห่างๆ แย่ที่สุดคงเป็นท่านเรียวเฮที่เมาไม่ได้สติไปขมขืนท่านลุสซูเรียที่แทบอ้าขารอเลยนั่นแหละขอรับ อุ๊ก! ค-คลื่นไส้! ขอตัวนะขอรับ!




*****จบ.... (หรืออาจมีต่อ)

//คิดถึงน้าาา รีดเดอร์ทุกคน

//ทิ้งของฝากไว้อย่างนอบน้อม



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

28 ความคิดเห็น

  1. #28 Maki8059 (@onnicha8059) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 มีนาคม 2562 / 21:28

    มายก็อดดดด เอามาให้หมดค่ะพร้อมเปย์//กำตังต์ในมืออย่าแน้วแน่ อย่าขายเฉพาะญี่ปุ่นกระจายมาไทยบ้าง!!!จะร้องงงงง

    ก็กแต่งเมดสุดยอดดดดดด กุตายแป็ป
    #28
    0
  2. #27 ZzMikuzZ (@ZzMikuzZ) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 มีนาคม 2562 / 22:49

    รูปสุดท้ายมากกว่า9000!
    #27
    0