( END ) 7SINS/iKON ϟ LUST&WRATH ▫ #junhwan #doubleb

ตอนที่ 9 : ⍫ escape

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,217
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 63 ครั้ง
    12 ก.ค. 58


7SINS PJ.

LUST & WRATH

CHAPTER 07 : ESCAPE

 

 

“ก็แล้วทำไมต้องกลัวพี่ชายขนาดนั้น”

เสียงเล็กถามขึ้นแบบขำๆ เมื่อตอนนี้จุนฮเวพาเขาหลบมาอยู่ตรงที่พักริมทาง

เป็นเพราะตอนที่อยู่ร้านอาหารจู่ๆคนที่ชื่อว่า ซง มินโฮ หรือพี่ชายคนโตของจุนฮเวก็เปิดประตูห้องเข้ามาแบบงงๆ ทีแรกนึกว่าจะได้กินข้าวด้วยกันซะอีก แต่พอมินโฮทิ้งตัวลงนั่งที่โต๊ะข้างๆ จุนฮเวก็ผุดลุกขึ้นแล้วลากเขาออกมาแบบไม่พูดไม่จาอะไรทั้งนั้น ท่ามกลางความงงงวยของพนักงานร้านว่าทำอะไรผิด

ไม่มีใครกล้าออกมาตามเพราะกลัวว่าจุนฮเวจะโมโห แม้กระทั่งแทฮยอนที่ไม่รู้ว่าไปอยู่กับมินโฮได้ยังไงก็ไม่กล้ารั้งเขาไว้เช่นกัน คิดว่าพรุ่งนี้คงมีเรื่องต้องเคลียร์กันยาวเลยทีเดียวเพราะอีกฝ่ายก็จ้องเขาแบบอึ้งๆที่เห็นว่ามาอยู่กับจุนฮเวแบบนี้

แต่สุดท้ายก็ไม่รู้ว่าจะไปไหนดี ข้าวก็ยังกินไม่อิ่ม จินฮวานก็เลยเสนอไอเดียว่าให้ซื้อเบอร์เกอร์แล้วไปหาที่เงียบๆนั่งกินด้วยกันแทน ตอนเขาอยู่ที่อังกฤษก็ทำแบบนี้บ่อยๆ

เขาเป็นคนลงไปซื้อ เพราะแน่นอนว่าจุนฮเวไม่รู้หรอกว่ามีอาหารฟาสฟู้ดแบบนี้ขายอยู่ตามริมทางด้วย ผิดกับจินฮวานที่ตระเวนหาร้านอร่อยๆจนพอจำได้บ้าง เพราะเขาไม่ชอบกลับบ้านไปกินข้าวคนเดียวบนโต๊ะอาหารกว้างๆ แล้วบางทีก็เบื่อฝีมือของป้าแม่บ้าน

หลังจากนั้นจุนฮเวก็พาขับรถไปเรื่อยๆ ทีแรกจินฮวานเองก็ไม่รู้ว่าจะพาไปไหน เอ่ยปากถามอะไรก็ไม่ตอบ ก็เลยต้องปล่อยให้คนเอาแต่ใจขับรถเงียบๆไปแบบนั้น

จุนฮเวขับไปตามทางคดเขี้ยว ขึ้นมาบนภูเขาที่อยู่หลังโรงเรียน ก่อนจะหยุดอยู่ตรงที่พักริมทาง มองจากตรงนี้เห็นแสงไฟตามตึกรามบ้านช่องที่อยู่ด้านล่างเป็นวงกว้าง ถือว่าสร้างความตื่นตาตื่นใจให้กับร่างเล็กไม่น้อยเพราะเขาเองก็เพิ่งจะเคยมาเป็นครั้งแรก

“นายมาที่นี่บ่อยเหรอ?”

จินฮวานร้องโหกับภาพที่เห็นก่อนจะหันไปถาม แต่จุนฮเวก็ทำเพียงแค่พยักหน้าแล้วกระโดดขึ้นไปนั่งเปิดกระป๋องโค้กจิบอยู่บนกระโปรงรถ

“มากับใครอะ?” คนช่างคุยถามต่อเพราะไม่อยากให้บรรยากาศรอบๆมันเงียบมากเกินไป ระหว่างนั้นก็หยิบเอาของที่ซื้อมาทั้งหมดส่งให้จุนฮเวแล้วปีนขึ้นไปนั่งอยู่ข้างๆด้วยเช่นกัน

“ทำไม?”

“ก็แค่อยากรู้ เพราะที่แบบนี้มันไม่น่าจะขึ้นมาคนเดียวไง”

จุนฮเวไม่ได้ตอบอะไร ทำเพียงหัวเราะหึในลำคอแล้วยกกระป๋องโค้กขึ้นดื่ม ก่อนจะทอดสายตามองไปยังภาพตรงหน้า

ความจริงจินฮวานอาจจะบอกว่าเขาบ้าก็ได้ เพราะที่ผ่านมาก็ขึ้นมาบนนี้คนเดียวตลอด ก็คนอย่างเขาจะไปมีใครคบกันล่ะ แค่ชอบหลบมาอยู่ในที่สงบๆเพราะไม่อยากเจอความวุ่นวายก็เท่านั้น จะกลับบ้านก็เบื่อ จะไปเล่นเกมก็ไม่ใช่แนว ส่วนถ้าจะไปเที่ยวผับบาร์ก็ชอบโดนคนหมั่นไส้จนมีเรื่องอยู่ตลอด สุดท้ายแล้วก็จบที่ทำร้านเขาเละไม่เป็นท่า กลับไปโดนพ่อบ่นจนหูชา แถมยังเจ็บแผลอีกต่างหาก

จะไปไหนก็ไม่เป็นผลดีทั้งนั้น จุนฮเวจึงชอบหลบมาอยู่บนนี้

อยู่ในที่ๆไม่มีใครมันสงบดี ไม่ต้องมีปัญหา

“เอาไปดิ”

ร่างสูงหลุดออกจากภวังค์เมื่อเบอร์เกอร์ชิ้นโตส่งมาให้ตรงหน้า จุนฮเวมองมันอยู่ซักพัก เขามองมันสลับกับหน้าของจินฮวานก่อนจะยอมวางโค้กไว้ข้างตัวแล้วรับมันมาถือเอาไว้

“นายชอบซอสพริกหรือมะเขือเทศ?”

“ไม่ซักอย่าง”

ตอบกลับแบบสั้นๆแล้วก็แกะแฮมเบอร์เกอร์กินไปเงียบๆโดยที่ไม่ทันเห็นว่าจินฮวานแอบยิ้มให้กับภาพนั้น ตาเรียวเล็กมองกิริยาของร่างสูงอยู่ชั่วครู่ก่อนจะหยิบของตัวเองมาแกะบ้าง จินฮวานเลือกซอสมะเขือเทศมาใส่ก่อนเพราะเขาโปรดปรานมันมากกว่าสิ่งใด

“ทำไมถึงไม่ชอบใส่ซอสอะ มันไม่จืดเหรอ?”

“มันแสบปาก”

“อ้อ..” เป็นเพราะแผลที่มีอยู่เต็มหน้าเต็มตาแบบนั้นสินะ.. “ถ้าแบบนั้นนายก็อดกินของอร่อยๆหลายอย่างเลยดิ”

“กินเพื่อให้หายหิวเฉยๆไม่ใช่เหรอไง” จุนฮเวยักไหล่ เขาตอบกลับไปตามความจริง เพราะตั้งแต่ไหนแต่ไรก็ไม่ได้มีอารมณ์ชอบกินอยู่แล้ว ยิ่งตอนที่ต้องกินข้าวร่วมกับพ่อแล้วก็พี่ๆคนอื่นๆยิ่งน่าเบื่อ ไม่ต้องพูดถึงตอนที่พ่อบ่นยกใหญ่เลย

ความจริงไม่อยากเผชิญกับสถานการณ์แบบนี้ด้วยซ้ำ แต่ท้องเจ้ากรรมมันก็ดันชอบร้องประท้วง เขาเลยต้องจำใจยัดข้าวเข้าปากไปแล้วก็รีบปลีกตัวออกมาอย่างเช่นทุกวัน เคยคิดเล่นๆด้วยว่าถ้าคนเราไม่ต้องกินข้าวเลยก็คงจะดี

“แบบนั้นมันก็ใช่ แต่ถ้าอาหารที่กินมันอร่อย ก็จะทำให้เรามีความสุขมากขึ้นไม่ใช่เหรอ?” จินฮวานเลิกคิ้วถาม ส่วนจุนฮเวก็แค่นหัวเราะแล้วอ้าปากกัดเบอร์เกอร์ต่อโดยที่ไม่ตอบอะไรเหมือนเดิม

ใครบอกว่าอาหารอร่อยทำให้มีความสุขมากขึ้น?

ปกติไอ้สิ่งที่เขากินมันก็อร่อยทุกอย่างนั่นล่ะ พ่อลงทุนจ้างเชฟระดับโลกมาทำอาหารให้ที่บ้านด้วยซ้ำ แต่เขายังไม่เห็นรับรู้ได้ถึงความสุขของการกินเลย

จะว่าไปแล้ว..

ไอ้เบอร์เกอร์อันนี้ยังอร่อยมากกว่าอาหารที่ได้กินทุกเช้าอีกมั้ง

ว่าแล้วจุนฮเวก็กัดเบอร์เกอร์เข้าปากต่อจนหมด ถือเป็นเรื่องน่าเหลือเชื่อเพราะที่ผ่านมาเขาไม่เคยกินอะไรได้เยอะ ความรู้สึกแปลกๆที่เกิดขึ้นทำเอาไม่กล้าหันไปมองคนข้างๆ จินฮวานยังคงกินต่อไป เมื่อไม่มีใครพูดอะไรออกมารอบๆกายก็มีเพียงเสียงขยับเสียดสีของกระดาษห่อเบอร์เกอร์เท่านั้นล่ะ

“นายนี่.. ปกติก็เป็นคนไม่พูดไม่จาแบบนี้น่ะเหรอ?” จินฮวานชวนคุยต่อเมื่อเห็นว่าความอึดอัดเริ่มจะก่อตัวขึ้นรอบๆ เขาหันไปมองคนตัวสูงที่ตั้งเข่าขึ้นมาข้างหนึ่งแล้วใช้แขนพาดเอาไว้ ส่วนจุนฮเวเองก็หันกลับมามองตอบเช่นกัน

“ทำไม?”

“มันดู.. เข้าหายากน่ะ จนบางทีก็ไม่แน่ใจว่าทำอะไรให้ไม่พอใจรึเปล่า”

“กลัว?”

“เปล่า ไม่ได้กลัว”

จุนฮเวเลิกคิ้วเมื่อได้ยินคำตอบ มันสร้างความแปลกใจให้เขาไม่น้อยเพราะคนปกติมักจะพยักหน้าลง ไม่สิ.. คนปกติกลัวเขาจนไม่กล้ามานั่งกินข้าวด้วยแบบนี้หรอก

“แค่กลัวจะรำคาญน่ะ แต่การที่นายเป็นแบบนี้มันยิ่งทำให้อยากรู้จักเยอะขึ้นนะ เป็นเพราะฉันดื้อล่ะมั้ง ยิ่งห้ามยิ่งยุน่ะเคยได้ยินไหม?” เสียงเล็กเอ่ยต่อแบบขำๆ ส่วนจุนฮเวก็หัวเราะดังหึออกมาก่อนจะยกโค้กขึ้นจิบอีกหน

แล้วก็เป็นอีกครั้งที่ความเงียบมันปกคลุม มันทำให้จินฮวานลอบถอนหายใจเพราะรู้สึกเหมือนต้องพยายามอยู่ฝ่ายเดียว ทั้งๆที่มีเรื่องอยากจะคุยกับจุนฮเวเยอะแยะ ไหนๆก็ได้ออกมากินข้าวด้วยกันแบบนี้แล้ว แต่บางทีเขาก็กลัวว่าถ้าถามอะไรมากๆจะเป็นการละลาบละล้วงจนเกินไป

“แล้วย้ายมาทำไม?”

ก่อนที่ร่างเล็กจะต้องรีบหันขวับไปมองเพราะจุนฮเวเป็นฝ่ายถามออกมาก่อน มันน่าแปลกใจเสียจนนึกว่าตัวเองหูฝาด จินฮวานหัวเราะออกมาเบาๆ การกระทำนั้นเรียกให้จุนฮเวหันมาขมวดคิ้วมองด้วยความไม่เข้าใจ

“อะไร?”

“เปล่า ก็ไม่คิดว่านายจะชวนคุยไง”

“หึ”

“ฉันย้ายมาเพราะพ่อย้ายหน่วยน่ะ พูดง่ายๆก็ย้ายตามพ่อ นี่ย้ายโรงเรียนบ่อยมากจนยังไม่เจอเพื่อนสนิทเลย” ว่าแล้วก็ขำออกมาเบาๆ จินฮวานยิ้มจนตาหยีจากนั้นก็เงยหน้าขึ้นไปมองบนท้องฟ้า ถ้าถามว่าเขาคิดถึงเพื่อนที่โรงเรียนเก่าไหม.. มันก็มีบางเวลาที่คิดนะ แต่ก็ไม่ได้โหยหาอะไรมากเพราะไม่ค่อยได้ทำความรู้จักกัน

เขาย้ายโรงเรียนบ่อยขนาดที่ว่าบางโรงเรียนได้อยู่แค่ครึ่งเทอมก็มี มันเหนื่อยเหมือนกันที่เป็นแบบนี้ แต่จะให้บ่นก็ไม่ได้ เพราะหน้าที่การงานของพ่อได้ขยับขยายสูงขึ้นนั่นล่ะเลยต้องคอยย้ายหน่วยบ่อยๆ

“นึกว่าชอบจุ้นเรื่องของคนอื่นบ่อยๆซะอีก” จุนฮเวเอ่ยขึ้นแบบลอยๆ เรียกให้จินฮวานหันไปกะพริบตามองปริบๆ

“ด่าฉันเหรอ?”

“เปล่า แต่ก็คิดว่าเพื่อนน่าจะเยอะ เพราะชอบยุ่ง”

“นั่นล่ะที่เรียกว่าด่า”

“อ้อเหรอ”

จินฮวานย่นจมูกใส่เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายทำหน้ากวนประสาท ก่อนจะกัดริมฝีปากแล้วมองตาขวาง เพราะนั่นไม่ได้ต่างอะไรกับการว่าเขาเป็นคนจุ้นจ้านชอบแส่เรื่องชาวบ้านเลย พูดตรงๆก็คือ ขี้เสือก นั่นแหละ

“ก็ไม่ได้ยุ่งเรื่องของทุกคนซักหน่อย”

“หึ”

“ยุ่งแค่คนที่อยากจะยุ่ง”

จุนฮเวเงียบไปพอได้ยินประโยคถัดมา อาจเป็นเพราะว่าจินฮวานหันมามองหน้าของเขาด้วยสายตาที่สื่อความหมายบางอย่างจึงทำให้รู้สึกมวลท้องแปลกๆ

คนตัวสูงกระแอมไอเบาๆเพื่อไล่ความรู้สึกที่เกิดขึ้น เขาเสมองไปทางอื่น คิ้วทั้งสองข้างขมวดเข้าหากันด้วยความหงุดหงิดเพราะรู้สึกจั๊กจี้ในใจอีกแล้ว เกลียดตอนเป็นแบบนี้จริงๆ ตั้งแต่เกิดมาก็ยังไม่เคยเป็นมาก่อน แล้วก็ไม่รู้ด้วยว่ามันคืออะไร

“เอาจริงๆ นายเป็นคนแรกเลยมั้งที่ฉันอยากรู้จัก”

จุนฮเวหันไปมองด้วยสีหน้าที่เหมือนอยากจะถามว่า ทำไมก่อนจะเป็นฝ่ายเบือนหนีไปทางอื่นเพราะจินฮวานเองก็หันมายิ้มให้ เขาทอดสายตามองวิวที่อยู่ตรงหน้าพร้อมกับพ่นลมหายใจออกมาหนักๆ

ไม่รู้ทำไมพอเห็นรอยยิ้มนั่นแล้วก็ใจเต้นแรงขึ้นมาได้ตลอด จุนฮเวพ่นลมหายใจออกมาแรงๆเป็นรอบที่สองราวกับว่าอยากให้ไอ้อาการบ้าๆนี่หลุดออกมาด้วย แต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่ค่อยช่วยอะไรเท่าไหร่

“นี่ ขอเบอร์หน่อยดิ”

ก่อนจะต้องหันไปมองหน้าของอีกฝ่ายเมื่อได้ยินคำถามนั้น จุนฮเวทำหน้าเหมือนเห็นผี มันดูตกใจเสียจนจินฮวานอดที่จะงงไม่ได้ พาลคิดไปแล้วด้วยว่าตัวเองเผลอทำอะไรที่ไม่สมควรรึเปล่า

การขอเบอร์กันนี่.. ที่เกาหลีเขาไม่ทำเหรอไง ที่อังกฤษก็ขอกันเป็นปกตินะ สำหรับคนที่อยากรู้จักกันน่ะ

ความจริงอยากจะขอโซเชียลมีเดียอื่นๆด้วยซ้ำ พวกเฟสบุ๊ค สแนบแชท แต่ก็คิดว่าคนอย่างจุนฮเวคงไม่เล่น ก็ออกจะโลกส่วนตัวสูงขนาดนั้น หรือถึงเล่นก็คงไม่ยอมมาเป็นเพื่อนกับเขาหรอก อันนั้นน่าจะหาเองง่ายกว่าถามตรงๆเลยเว้นเอาไว้ก่อน แต่เรื่องเบอร์นี่ก็เพราะจะได้ติดต่อกันได้เฉยๆ

แต่ถ้าถามว่าติดต่ออะไร..

อันนี้จินฮวานก็ตอบไม่ได้เหมือนกัน

เอาเป็นว่าแค่อยากมีเบอร์ จะได้เหมือนกับว่ารู้จักกันไปแล้วอีกขั้นล่ะมั้ง

"ได้ไหม?" จินฮวานถามซ้ำเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ตอบ จุนฮเวยังคงทำหน้างง แม้ว่าหัวคิ้วทั้งสองข้างจะขมวดเข้าหากันเหมือนหงุดหงิด แต่นัยน์ตานั้นก็ยังฉายแววความไม่เข้าใจอยู่ดี

เอาไงล่ะ มันเริ่มทำให้จินฮวานทำตัวไม่ถูกแล้วนะ

"ขอเบอร์นี่แปลกเหรอ หรือฉันพูดอะไรผิด?

จุนฮเวสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆก่อนจะพ่นออกมา เขาทำตัวไม่ถูก เพราะตั้งแต่เกิดมาก็ยังไม่เคยมีใครขอเบอร์มาก่อน อย่าว่าแต่คนที่โรงเรียน ขนาดแม่ยังไม่มีเบอร์เขาเลย ทุกวันนี้แทบลืมไปแล้วว่าโทรศัพท์มันมีฟังก์ชั่นการ 'โทรออก' อยู่ด้วย เพราะมีแค่พ่อเท่านั้นล่ะที่จะโทรเรียกเวลามีเรื่องอยากคุยแต่จุนฮเวไม่อยู่บ้าน แต่ที่ผ่านมาเขาก็อยู่บ้านตลอด พ่อจะโทรเรียกทำไมล่ะ

"จำเบอร์ไม่ได้" จุนฮเวตอบกลับไปตามตรงก่อนจะยกมือขึ้นถูจมูก 

คำตอบนั้นทำให้จินฮวานเลิกคิ้วแบบงงๆ แอบคิดไปแล้วว่าจุนฮเวไม่อยากให้รึเปล่า แต่อีกใจก็ไม่อยากคิดในแง่ร้าย

"ถ้างั้นจะให้ไหม?" เขาหยิบโทรศัพท์ของตัวเองออกมาถือไว้ จินฮวานเม้มปากอย่างชั่งใจ พอเห็นจุนฮเวไม่พูดอะไรก็ค่อยถามต่อ "เอาโทรศัพท์นายมาก็ได้นะ โทรเข้ามาเบอร์ฉันเลย ไม่งั้นก็เอามานี่ เดี๋ยวจัดการเอง"

จุนฮเวมองอย่างไม่แน่ใจนัก คิ้วทั้งสองข้างขมวดเข้าหากันอย่างใช้ความคิด จะบอกว่าระแวงก็ได้ แต่ทำไมต้องอยากรู้จักกันขนาดนี้

"หรือถ้าไม่ให้ก็ได้นะ มันอาจจะไวไป นายคงยังไม่ไว้ใจฉัน" จินฮวานบอกแบบขำๆหลังจากที่เงียบไปร่วมห้านาทีก่อนจะเก็บโทรศัพท์เข้าไปในกระเป๋าเหมือนเก่า

ท่าทางนั้นทำให้จุนฮเวผ่อนคลายตัวเองลงเล็กน้อยเพราะเอาจริงๆเขาเองก็ยังไม่มั่นใจเหมือนกันนั่นแหละ ตามปกติของคนที่โดนหวังร้ายด้วยตลอด ทำให้จุนฮเวไม่เคยไว้ใจใคร มันเหมือนปมในใจเลยก็ว่าได้

แต่ถึงอย่างนั้นก็หยิบโทรศัพท์ออกมากดแก้เก้ออยู่ดี

จุนฮเวชะงักไปเล็กน้อยในตอนที่พบว่าหน้าจอของตัวเองเป็นรูปของคนที่อยู่ข้างๆ ลืมไปเสียสนิทว่าเมื่อคืนเขาตั้งเอาไว้นี่หว่า 

คนตัวสูงสบถออกมาเบาๆด้วยความหงุดหงิดใจ เกือบไปแล้วไง ถ้าเมื่อกี้เขาเอาโทรศัพท์ส่งให้จินฮวาน ความต้องแตกแน่ๆ 

"ดูอะไรอะ?" จินฮวานที่สังเกตอยู่นานเอี้ยวตัวเข้ามามอง ทำเอาจุนฮเวเอี้ยวตัวหลบแทบไม่ทันก่อนจะเอาโทรศัพท์ไปซ่อนไว้ด้านหลัง "หื้ม ทำไมทำหน้าแบบนั้น?"

"ยุ่ง"

"ก็อยากรู้ด้วยนี่ ดูนายทำหน้าเข้า"

"จุ้นจริงเลย" จุนฮเวกดปิดเครื่องด้วยความรวดเร็ว ก่อนจะเก็บโทรศัพท์เข้าไปในกระเป๋าเหมือนเก่าแล้วแสร้งทำเป็นโมโห ทั้งๆที่ใบหูทั้งสองข้างเริ่มจะร้อน ยังดีที่ตอนนี้มันมืด เพราะฉะนั้นจินฮวานคงไม่ทันสังเกตหรอกว่าใบหน้าของเขากำลังแดง

แค่คิดว่าตัวเองเอารูปไอ่พี่เตี้ยนี่มาตั้งเป็นหน้าจอก็น่าอายแล้ว ยิ่งพออยู่ต่อหน้าก็รู้สึกแปลกๆอย่างบอกไม่ถูก เหมือนกำลังเผชิญสถานการณ์คับขัน ภายในใจนั้นร้อนรนจนคิดว่าควรจะไปจากที่นี่ได้แล้ว

"กลับบ้านไปได้แล้วไป" 

"หืม จะกลับแล้วเหรอ?"

"ถามมาก" เหวี่ยงใส่เพราะรู้สึกหงุดหงิดตัวเองที่ควบคุมอะไรไม่ได้ จุนฮเวพ่นลมหายใจฮึดฮัดก่อนจะลงจากกระโปรงรถแล้วเปิดประตูเข้าไปยังฝั่งคนขับ ปล่อยให้จินฮวานงงอยู่นานสองนานว่าตัวเองทำอะไรผิด แต่ก็ยังไม่ทันได้คิดอะไรเยอะเพราะร่างสูงบีบแตรเพื่อเร่งเสียก่อน

"เอ้า.." เดาใจยากจริงคนอะไร 

อารมณ์แปรปรวนยิ่งกว่าผู้หญิงตอนประจำเดือนมาซะอีกมั้งเนี่ย...

 

LUST & WRATH

 

 

 

"พรุ่งนี้ฉันต้องไปเรียนนะ"

"ฉันก็ต้องไปเหมือนกัน"

คำตอบนั้นทำเอาฮันบินถอนหายใจออกมายาวๆก่อนจะกลอกตาขึ้นไปมองด้านบน มือบางยกขึ้นมาก่ายหน้าผากของตัวเองอย่างไม่รู้ว่าจะทำยังไงดีในเมื่อหูยังคงได้ยินเสียงคลื่นทะเลลอยมากระทบอยู่เป็นพักๆแบบนี้

ใช่.. ได้ยินไม่ผิดหรอก มันคือเสียงของทะเลจริงๆ

ก็เพราะจีวอนพาเขามาทะเลยังไงล่ะ

หลังจากที่ตอนเย็นไปรับหน้าห้องเรียนแล้วเห็นว่ายูคยอมทำตัวติดเขาแจ ร่างสูงก็เกิดความไม่พอใจ จีวอนพยายามดึงดันจะไปส่งเขาที่บ้านให้ได้ แน่นอนว่ายูคยอมก็ไม่ยอมเช่นกัน ทั้งคู่เถียงกันไปมาจนเรื่องมันเริ่มจะบานปลาย (เหมือนครั้งก่อนๆ) ฮันบินจึงตัดสินใจสยบความวุ่นวายทุกอย่างด้วยการออกตัวว่าจะกลับบ้านเอง

มันน่าจะเป็นเวลาที่สงบสุขที่สุดในชีวิตของเขาแล้ว เพียงแค่ระยะเวลาสั้นๆที่ไม่ต้องทนปวดหัวหรือคอยตอบคำถามใคร

เขาสั่งย้ำแล้วว่าไม่ต้องมาหา คืนนี้อยากจะทำการบ้านและใช้ชีวิตอยู่คนเดียวเงียบๆเพราะแม่บอกว่าจะกลับมานอนที่บ้านเช่นกัน ฉะนั้นไม่ว่าจีวอนหรือยูคยอมก็ไม่ต้องมาหาทั้งนั้น เห็นแก่แม่เขาเถอะ

แต่อย่างที่รู้กันว่าคนดื้อยังไงก็ยังเป็นคนดื้ออยู่วันยังค่ำ พอเข็มนาฬิกาบอกเวลา 2 ทุ่ม รถสปอร์ตคันหรูของลูกเศรษฐีอันดับหนึ่งของประเทศก็มาจอดอยู่ที่หน้าบ้านเขาจนได้

ทีแรกแม่ออกไปบอกให้แล้วว่าเขาไม่สะดวกจะเจอ แต่จีวอนก็ยืนยันคำเดิมว่ามีเรื่องอยากจะคุยด้วย จนสุดท้ายฮันบินก็ยอมใจอ่อนและลงไปเจอ

จีวอนบอกว่าให้ขึ้นรถมาด้วยกัน จะชวนไปหาของกินในตอนกลางคืนเพราะรู้สึกหิว ด้วยความที่รู้จักนิสัยกันดี ฮันบินรู้ว่าถึงปฏิเสธออกไปยังไงจีวอนก็ต้องพาเขาขึ้นรถไปให้ได้อยู่ดี เพราะรู้แบบนี้จึงยอมทำตามที่อีกฝ่ายบอก

ใครจะไปรู้ว่าจีวอนจะพามากินข้าวถึงทะเล

ต่างจังหวัดที่ต้องขับรถมากว่า 2 ชั่วโมง แถมพอมาถึงโรงแรมยังมีอาหารมาเสิร์ฟถึงห้องอีกต่างหาก

ให้มันได้แบบนี้สิ

"ไม่หิวเหรอไง เอาสิ" เสียงทุ้มบอกแบบขำๆเมื่อเห็นว่าฮันบินหน้างอไม่เลิก แต่ถึงอย่างนั้นจีวอนก็ส่งกล้ามปูชิ้นใหญ่ที่ทำการแกะให้เรียบร้อยแล้วลงไปบนจานที่อยู่ตรงหน้าให้ด้วย

"ฉันกินมาแล้ว นายรีบกินเถอะจะได้กลับ"

"ดึกแล้ว จะให้ขับรถเหรอไง?" จีวอนแสร้งทำเป็นเลิกคิ้วทำหน้าสงสัย แต่ฮันบินรู้ดีว่านั่นคือการกวนประสาทกันชัดๆ

ฮันบินพ่นลมหายใจออกมาแรงๆก่อนจะยกแขนขึ้นกอดอก ตาสีดำขลับจ้องหน้าของจีวอนเขม็งพร้อมกับขมวดคิ้วเข้าหากัน ทำไมจะกลับไม่ได้ เมื่อก่อนจีวอนก็ไปเที่ยวกลางคืนออกจะบ่อย ทั้งๆที่เขาห้ามไม่ให้ขับรถกลางคืนแต่ก็ยังทำอยู่ดี

"แล้วนายจะพามากินข้าวไกลขนาดนี้ทำไม?"

"ก็อยากกินไง" จีวอนยักไหล่ด้วยท่าทีที่ไม่สะทกสะท้าน แถมยังเลื่อนถาดล็อบเตอร์มาให้ตรงหน้าอีกด้วย

"ร้านอาหารทะเลที่โซลก็มี นายไม่รู้เหรอว่าพรุ่งนี้ต้องไปโรงเรียน"

"ตอนบ่ายค่อยไปก็ได้"

"ฉันไปบ่ายมาหลายวันแล้ว"

"จะบอกว่าเรียนไม่ทันเหรอ? นายเรียนพิเศษล่วงหน้าไปนานแล้วนี่"

หมดข้อโต้แย้งใดๆพอได้ยินจีวอนพูดแบบนี้

โอเค มันก็เป็นเรื่องจริงที่ฮันบินไปเรียนพิเศษมาจนรู้เนื้อหาล่วงหน้าไปจนถึงเกรด 12 แล้ว แต่นั่นก็ไม่ใช่เหตุผลที่เขาต้องขาดรึเปล่า ยังไงก็อยากทบทวนอยู่ดี แล้วอีกอย่าง..เขาก็ไม่ใช่ลูกเจ้าของโรงเรียนนะ แค่นี้อาจารย์ก็พากันเขม่นมากพออยู่แล้ว หาว่าเส้นใหญ่อย่างนู้นอย่างนี้บ้างล่ะ ถึงจะไม่พูดออกมาตรงๆแต่ท่าทางที่แสดงออกมาให้เห็นทำไมฮันบินจะไม่รู้

"ฉันไม่อยากติดอะไรเพราะชั่วโมงเรียนไม่พอหรอกนะ"

"กลัวทำไม บอกจารย์ไปสิว่ามาเที่ยวกับฉัน"

"จีวอน" ฮันบินเรียกเสียงต่ำ เขากอดอกด้วยความไม่พอใจ แต่พอได้ยินชื่อนั้นอีกฝ่ายก็ขมวดคิ้วเช่นกัน

"ต้องให้รำลึกไหม ว่าควรจะเรียกฉันยังไง?" 

ฮันบินถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะเบือนหน้าหนีไปทางอื่น คุยกับจีวอนเวลาอยากเอาชนะนี่ต้องปวดหัวทุกที ถ้าเป็นเมื่อก่อนเขาอาจจะยอมตลอดเพราะไม่อยากทะเลาะกัน แต่ตอนนี้ไม่ได้เป็นอะไรกันก็เลยไม่รู้ว่าจะยอมไปเพื่ออะไร

"รีบกินก็แล้วกัน พรุ่งนี้ต้องตื่นเช้าเพราะฉันจะไปโรงเรียน"

"ไงก็ไม่ทัน ฉันไม่ตื่นแต่เช้าเพื่อขับไปโรงเรียนให้ทันเก้าโมงหรอกนะ"

"จีวอน!"

"บ๊อบบี้" ตาเรียวจ้องเขม็งพร้อมกับเอ่ยชื่อเดิมของตัวเองซ้ำ พอฮันบินขัดใจเขามากๆจีวอนก็เริ่มจะใจเย็นไม่ไหว

อย่างที่รู้ดีว่าเขาเป็นคนใจร้อน ใครขัดใจนิดๆหน่อยๆก็พร้อมจะเหวี่ยงได้ทุกเมื่อ แต่นี่ก็ยอมให้ฮันบินทำหน้าไม่ดีๆใส่มาหลายชั่วโมงแล้ว ถ้าสังเกตดีๆจะรู้ว่าเขายอมเปลี่ยนทุกอย่างและพยายามเอาน้ำเย็นเข้าลูบอยู่ตลอด

ฮันบินอารมณ์เสีย จีวอนก็หัวเราะ

ฮันบินหน้างอ จีวอนก็แกะปูให้ 

จะเอาอะไรอีก?

"จะรีบไปโรงเรียนเพื่อไปหาไอ้จืดนั่นเหรอไง" สุดท้ายเส้นอารมณ์ก็ขาดผึงเพราะความน้อยใจ จีวอนหยิบผ้ากันเปื้อนที่อยู่บนตักขึ้นมาเช็ดมือจากนั้นก็เหวี่ยงลงไปที่โต๊ะ 

อาหารชั้นเลิศมากมายที่วางเรียงรายถูกแตะไปเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ก่อนที่คนตัวสูงจะยกน้ำสีอำพันขึ้นมากระดกลงคอแล้วลุกเดินหนีไปทางอื่น

จีวอนหยิบบุหรี่ออกมาจุดสูบ การกระทำทั้งหมดแสดงออกต่อหน้าของฮันบิน เขาถอนหายใจออกมาเบาๆ ทั้งไม่เข้าใจและไม่พอใจ ไม่สิ.. ทั้งๆที่รู้อยู่แล้วว่ามันจะเป็นแบบนี้ แล้วก็ไม่อยากให้เป็นด้วย แต่เขายังสับสนอยู่ว่าไม่รู้จะยอมจีวอนไปทำไม

อยากจะแข็งใส่บ้าง เพราะไม่ได้เป็นอะไรกันแล้ว อีกใจก็อยากดัดนิสัยของจีวอนบ้าง ฮันบินอยากเปลี่ยนตัวเองเป็นคนใหม่ ไม่ใช่คนที่คอยเอาใจจีวอนเหมือนเมื่อก่อน แต่พอเห็นว่าจีวอนไปสูบบุหรี่แบบนี้

...ก็อดห่วงไม่ได้อยู่ดี

แล้วความรู้สึกเดิมๆก็วนกลับมาในหัว

ฮันบินสะบัดหน้าแรงๆเพื่อไล่ความคิดก่อนจะเก็บข้าวของทุกอย่างบนโต๊ะให้เรียบร้อย มันไม่ใช่หน้าที่ของเขาหรอก แต่ทำไปเพื่อไม่ให้ตัวเองว่างจะได้ไม่ฟุ้งซ่าน หลังจากนั้นก็โทรไปบอกที่ล็อบบี้ให้ส่งคนมาเก็บมันไปให้หมด

ฮันบินถอนหายใจเฮือกใหญ่เมื่อเห็นว่าจีวอนสูบบุหรี่เป็นมวลที่สาม ร่างสูงยังคงยืนอยู่ตรงระเบียงอยู่แบบนั้น เขากำมือแน่นเมื่อขามันเตรียมจะเดินไปห้าม แต่สุดท้ายก็ต้องถอนหายใจออกมาเบาๆแล้วเดินเลี่ยงไปทางห้องน้ำแทน

ในเมื่อคิดมากขนาดนี้ก็รีบอาบน้ำแล้วเข้านอนคงดีกว่าเยอะ

 

'ฉันจะจีบนายใหม่ เข้าใจไหมคิม ฮันบิน'

 

แต่พอหลับตาลงปล่อยให้น้ำเย็นๆสาดลงมาบนผิว ฮันบินก็ต้องรู้ตัวว่าไม่สามารถขจัดจีวอนออกไปจากหัวได้เลย

เปลือกตาสีอ่อนค่อยๆลืมขึ้นมา ฮันบินจ้องมองตัวเองผ่านในกระจก ก่อนจะใช้มือลูบไปตามรอยแดงที่ยังคงตรึงอยู่ตรงลำคอ เพียงแค่นั้นความรู้สึกมากมายก็ถาโถมเข้ามาใส่ ในใจสั่นไหวไปกับคำพูดที่ได้ยินตอนเช้าของวัน

..จีบใหม่

ฮันบินแค่นหัวเราะออกมาเบาๆเพราะหงุดหงิดตัวเองเหมือนกัน ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องใจเต้นกับคำพูดแค่นี้ด้วยนะ มันก็แค่คำธรรมดาๆที่ออกมาจากปากของแฟนเก่า ทำไมเขาต้องรู้สึกเหมือนโดนปลดปล่อยออกจากความเศร้าด้วยก็ไม่รู้

ไม่เอาสิฮันบิน

ไม่เอา

จีวอนไม่ใช่คนที่เขาจะกลับไปคบด้วยได้อีกแล้ว

ท่องไว้สิฮันบิน



 

50%
 

 

ขับรถกลับบ้านดีๆล่ะ

อย่าขับเร็วมากนะมันดึกแล้ว

ละก็ ไอ้สะเก็ดแผลนี่.. อย่าไปแกะมันนะ เดี๋ยวจะเป็นแผลเป็น

จุนฮเวหัวเราะหึในลำคอเมื่อคำพูดเดิมๆของรุ่นพี่ตัวเตี้ยยังลอยวนอยู่ในหัว น่าแปลกที่มันทำให้เขารู้สึกดี คงเพราะตั้งแต่จำความได้ก็ไม่เคยได้ยินคำพูดพวกนี้จากใครมาก่อน พอจะรับรู้ได้ว่าอีกฝ่ายพูดด้วยความเป็นห่วง พ่อก็เคยบอกเหมือนกัน แต่ไม่ใช่ทำนองแบบนี้ เพราะส่วนมากพ่อจะพูดแนวประชดเสียมากกว่า

อย่างเช่นตอนนั้นที่เขาขับรถเร็วจนโดนตำรวจส่งคำร้องมาเตือน พ่อก็ถามทำนองว่าขับไวขนาดนี้อยากไปเยี่ยมนรกตั้งแต่เด็กเหรอไง หรือแม้กระทั่งตอนนั้นที่แผลเขาใกล้จะหาย พ่อก็มองด้วยสายตาแปลกๆแล้วก็แซะออกมาว่า หน้าไม่มีแผลก็ดูเหมือนคนขึ้นมานิดนึง อะไรทำนองนี้ล่ะ

น่าเบื่อจะตายชัก

ทีกับไอ้พี่แจบอมน่ะพูดดีด้วยตลอด ลูกอย่างโน้น พ่ออย่างนี้ แต่กับลูกคนอื่นจะเรียกว่า แกแล้วแทนตัวเองว่า ฉันทำอย่างกับว่าไม่ใช่พ่อลูกกันอย่างนั้นล่ะ

ความจริงก็ไม่อยากเก็บมาคิดหรอก แต่พอเจอใครพูดดีด้วยมากกว่ามันก็มีข้อเปรียบเทียบเป็นธรรมดาก็เลยอดที่จะนึกไม่ได้ แต่ส่วนตัวแล้วเขาก็ปลงไปละล่ะ พ่อเป็นแบบนี้มาตั้งแต่จำความได้ ไม่ว่าอะไรก็เปลี่ยนไม่ได้หรอก เพราะฉะนั้นก็ต้องยอมรับความจริง

เอาเป็นว่าจบเรื่องพ่อเหอะ

จุนฮเวเหลือบมองตรงคอนโทรลรถก่อนจะจิปากออกมาเบาๆเนื่องจากแถบน้ำมันเปลี่ยนเป็นสีแดงแล้ว เป็นเพราะรถยนต์มันกินน้ำมันกว่าแบบนี้ไงก็เลยไม่อยากขับ ไม่รู้ว่าทำไมตัวเองต้องบ้าจี้ไปขอพ่อเพราะคำพูดของคนที่เพิ่งรู้จักได้ไม่กี่วันด้วยก็ไม่รู้

เขาหักเลี้ยวรถเข้าไปยังปั๊มน้ำมันที่อยู่ไม่ไกล โชคดีที่ตอนนี้เป็นตอนกลางคืนแล้วคนเลยมีไม่เยอะนัก

จุนฮเวจอดรถเอาไว้แล้วปล่อยให้พนักงานเป็นคนจัดการ เขาเลื่อนกระจกลงเนื่องจากว่าต้องดับเครื่องยนต์ เด็กหนุ่มเอนหลังพิงกับเบาะด้วยท่าทีสบายๆ กะว่าจะหลับตาลงเพื่อพักสมองเสียหน่อย ถ้าไม่ติดว่าที่ตรงหางตามันกระตุกจนต้องหันหน้าไปมองเสียก่อน

“อ้าว..”

แล้วก็โป๊ะแตก

เขาสบถคำหยาบในใจก่อนจะจิปากเมื่อพบว่าไอ้กลุ่มคนที่อยู่รถคันข้างๆดันเป็นคู่อริต่างโรงเรียนพอดี อะไรจะเหมาะเจาะขนาดนี้ ความจริงก็ไม่รู้หรอกว่ามันเป็นใคร แต่ดูจากรังสีและสายตาที่แผ่ออกมาว่าโคตรไม่ชอบขี้หน้ากันก็ทำให้เดาไม่ยากซักเท่าไหร่

ทีแรกเขากะจะเลื่อนกระจกขึ้นแล้วไม่ตอบโต้อะไรด้วยซ้ำ เนื่องจากตอนนี้มันดึก ใครจะไปมีอารมณ์มาทะเลาะกัน อยากกลับบ้านไปอาบน้ำแล้วก็นอนส่องเฟซของใครบางคนมากกว่า แต่ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะไม่คิดแบบนั้น

“เฮ้ย มึงอะ”

เสียงเรียกนั้นตามมาด้วยฝ่าเท้าที่เตะเข้ากับประตูรถแบบจังๆจนคนที่นั่งอยู่ด้านในสัมผัสได้ถึงแรงสั่น จุนฮเวขบสันกรามในตอนที่พวกมันอีกคนเดินมาขวางหน้ารถเอาไว้ แถมยังเคาะกระจกแล้วทำหน้ากวนฝ่าเท้าเพื่อยั่วโมโหเขาอีกต่างหาก

“ลงมาคุยกันหน่อยดิ้ เฮ้ย!

ตามมาด้วยแรงเตะที่สองตรงท้ายรถ ก่อนพรรคพวกคนที่สามและสี่ของมันจะทยอยตามมา จุนฮเวนั่งมองแบบนิ่งๆจนกระทั่งพวกมันทุกคนมาล้อมรถของเขาเอาไว้หมดแล้ว ร่างสูงพ่นลมหายใจออกมาแรงๆด้วยความรำคาญเมื่อคนรอบข้างก็พากันถอยหนีไปเพราะไม่รู้ว่าจะห้ามยังไง ใจจริงเขาก็อยากจะขับรถชนแม่งให้หมดจะได้ไม่ต้องเสียเวลามาก

 

ปึง!!

 

ถ้าไม่ติดว่าไอ้คนตรงหน้ามันจะเอาแท่งเหล็กแข็งๆมาทุบกระโปรงรถของเขาเสียก่อน

รถ..ที่เพิ่งได้จากพ่อมาหมาดๆ

พอคิดถึงเสียงบ่นที่จะต้องเจออีกยาวเหยียดเขาก็สบถคำหยาบออกมาด้วยความเซ็ง จุนฮเวกระชับสนับมือเอาไว้แน่น กายสูงเอี้ยวตัวไปหยิบไม้เบสบอลที่อยู่หลังเบาะมาถือเอาไว้จากนั้นก็ถีบประตูรถลงไป

ไม่มีการพูดพร่ำทำเพลงอะไรทั้งนั้น

..เพราะเมื่อเท้าแตะถึงพื้น

ไม้เบสบอลในมือก็ฟาดเข้าไปกลางหน้าของไอ้คนที่อยู่ใกล้ที่สุดเต็มๆแรง

พลั่ก!!

LUST & WRATH

 

“ฉันจะนอนแล้วนะ”

หลังจากที่อาบน้ำแต่งตัวเสร็จเขาก็พบว่าจีวอนยังคงอยู่ตรงระเบียงที่เดิม ฮันบินเหลือบมองก้นบุหรี่สี่ถึงห้าตัวที่วางเรียงรายกันอยู่ในที่เขี่ยแล้วถอนหายใจออกมาเบาๆพร้อมทั้งยกมือขึ้นมาโบกไล่ควัน

คำพูดนั้นไม่ได้ทำให้ร่างสูงหันมามองเลยด้วยซ้ำ จีวอนยังคงทอดสายตามองไปยังท้องทะเลมืดๆเบื้องหน้า นั่นทำให้ฮันบินถอนหายใจออกมาแล้วเลือกที่จะปิดประตูเดินหนีไปที่เตียง

หัวคิ้วทั้งสองข้างขมวดเข้าหากันอย่างห้ามไม่ได้ เห็นจำนวนบุหรี่ที่อีกฝ่ายสูบแล้วความเป็นห่วงมันก็มีเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ ตอนนี้รู้สึกยังไงก็บอกไม่ถูกเหมือนกัน มันสับสนไปหมด รู้สึกอึดอัดเหมือนจะหายใจไม่ออกเลยด้วย

 

ฉันจะเลิกดูดมัน

ฉันสัญญา

 

คำพูดสองคำที่จีวอนเคยบอกก็ยังคงวนเวียนอยู่ในหัว

ฮันบินฟุบหน้าลงไปกับหมอนก่อนจะหลับตาลงเพื่อข่มความรู้สึกไม่ให้คิดอะไรมากไปกว่านี้ ยังจะหวังอะไรอีกกับคำพูดของคนที่เคยคบกันอีก ตอนนี้เขากับจีวอนไม่ได้เป็นอะไรกันแล้ว ไม่เข้าใจตัวเองว่าจะห่วงไปเพื่ออะไรนะ

ทั้งห่วงทั้งน้อยใจ

ทุกครั้งที่จีวอนสูบบุหรี่ เขาจะพร่ำถามในใจเสมอว่าสัญญาที่เคยพูดกันลืมไปแล้วเหรอ? ตัดพ้ออยู่คนเดียว แล้วก็มานั่งสับสนอยู่คนเดียวว่าจะเรียกร้องให้จีวอนทำตามสัญญาทำไมกัน

เพราะคำว่า ไม่ได้เป็นอะไรกันแล้ว มันค้ำคอ แต่ความรู้สึกที่มีมันมากเกินกว่านั้น เขาเลยไม่รู้จะจัดการตัวเองยังไงดี ไม่รู้ว่าจะก้าวเดินไปทางไหน ใจมันอยากจะเดินหน้าไปตามทางของตัวเอง แต่ก็คอยเหลียวมามองจีวอนอยู่ตลอด จนสุดท้ายก็กลายเป็นว่าเขาหยุดอยู่ที่เดิมตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

แบบนี้มันแย่จริงๆ

 

ครืด..

เสียงเปิดประตูที่ดังเข้ามาในโสตไม่ทำให้กายบางไหวติงใดๆ ฮันบินยังคงนอนนิ่งอยู่บนเตียงตามเดิม แต่หูก็ยังคงฟังว่าเสียงปลายเท้านั่นจะเดินไปทางไหนกัน ทีแรกเขานึกว่าจีวอนจะออกไปข้างนอก พอคิดแบบนั้นในใจมันก็หวั่นๆ แต่เมื่อได้ยินเสียงน้ำในห้องน้ำก็โล่งใจไปได้ไม่น้อยเพราะนี่มันก็ดึกมากแล้ว

ฮันบินนอนคิดอะไรไปเรื่อยในขณะนั้น เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ก็ไม่รู้ จนกระทั่งความอ่อนยวบที่ข้างเตียงดึงสติให้กลับคืนมา พร้อมทั้งอ้อนแขนอุ่นๆที่วางพาดลงมาบนหลังก่อนจะดึงกายของเขาเขาไปกอดเอาไว้

“นี่..”

เตรียมจะอ้าปากค้านแต่ก็ต้องชะงักไปเมื่อพบว่าหน้าของจีวอนอยู่ใกล้เพียงคืบ ฮันบินได้กลิ่นมินท์จางๆลอยผ่านออกมาทางจมูก พร้อมกันนั้นความรู้สึกดีก็ค่อยๆซึมเข้ามาในใจ

..เพราะจีวอนรู้ว่าเขาไม่ชอบกลิ่นบุหรี่ก็เลยไปแปรงฟันมาอย่างนั้นเหรอ?

“ฝันดี”

จีวอนเอ่ยด้วยน้ำเสียงนิ่งๆแล้วหลับตาลง ฮันบินกะพริบตามองปริบๆอยู่ชั่วครู่เพราะทำตัวไม่ถูก ก่อนจะตั้งสติได้ว่าแขนนั่นยังไม่ปล่อยออกไปจากเอวของเขาเสียหน่อย

“นี่..”

“...”

“จะนอนก็ปล่อยดิ” มือบางส่งไปดันตรงอก มันทำให้จีวอนขมวดคิ้วเข้าหากันเล็กน้อยแต่ก็ยังไม่ลืมตาขึ้นมาอยู่ดี แถมไม่พอยังเกร็งแขนเอาไว้ไม่ยอมคลายกอดอีกต่างหาก

 “แบบนี้มันทำให้..” ฮันบินจิปากด้วยความขัดใจ แต่ยังไม่ทันพูดอะไรจบริมฝีปากของอีกฝ่ายก็ขยับพูดแทรกเสียก่อน

“ไม่ไล่ซักวันจะได้ไหม?”

พร้อมกันนั้นนัยน์ตาคมเรียวก็เบิกขึ้นมามอง มันฉายแววจริงจังคนฮันบินเผลอเม้มปากเข้าหากัน ความรู้สึกสับสนตีตื้นขึ้นมาจนถึงคออีกครั้ง อยากจะปฏิเสธเพราะในใจพยายามบอกเตือนตัวเองว่าไม่ได้เป็นอะไรกันแล้วจะมากอดทำไม แต่สายตาแบบนี้.. พร้อมทั้งอ้อมแขนใหญ่ๆที่กอดรอบเอวไว้แบบนี้

..มันทำให้รู้สึกอบอุ่นเหมือนเคย

เหมือนเมื่อก่อนที่เคยนอนกอดกัน

“ฉ.. ฉันนอนไม่หลับ” ฮันบินหลบสายตาแล้วเอ่ยตอบกลับไปแบบตะกุกตะกัก คำพูดนั้นทำให้จีวอนแค่นหัวเราะ พร้อมกันนั้นก็ดึงอีกฝ่ายเข้ามากอดเอาไว้แน่นขึ้น

“ที่เคยบอก ฉันไม่ได้ลืม”

“นี่..”

“จะบอกว่าไม่ได้รู้สึกแล้ว?”

ฮันบินเม้มริมฝีปากอีกหน เขาไม่รู้ว่าจะตอบอะไร เพราะถ้าพูดว่า ไม่ มันก็ขัดแย้งกับความรู้สึกที่เกิดขึ้นอีก

ทั้งคู่จ้องกันอยู่นาน ไม่มีใครเอ่ยคำใดๆออกมา จนสุดท้ายจีวอนก็เป็นฝ่ายกดจูบลงที่ตรงหน้าผากแล้วหลับตาลง

“ฉันจะนอนจริงๆแล้ว”

“แต่..”

“จะนอนหลับหรือจะนอนคราง เลือกเอา”

เพียงแค่นั้นการสนทนาก็จบลง ฮันบินรีบปิดริมฝีปากแน่นไม่พูดอะไรออกไปอีก เขานอนจ้องจีวอนอยู่นาน มีเพียงเสี้ยวนึงที่อยากเลื่อนมือไปลูบข้างแก้มนั้นเบาๆ แต่พอนึกได้ว่าไม่สมควรจะทำเขาก็ได้แต่นอนข่มใจ

 

ฉันไม่ชอบนอนกอดใคร มันร้อน

 

คำพูดของจีวอนเมื่อก่อนลอยเข้ามาในหัว ฮันบินหลับตาลงแน่นแล้วกลืนน้ำลายเพื่อเรียกสติเพราะภาพวันวานเริ่มจะลอยตามเข้ามา ภายในใจมันยังสั่นและอึดอัดจนอยากร้องไห้ แต่อยู่ในที่แบบนี้เขาก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากเก็บมันเอาไว้

 

เหรอ แต่ฉันชอบให้นายนอนกอด มันอุ่นดี

ไม่อึดอัดเหรอไง?

ไม่นะ เมื่อก่อนฉันเป็นคนหลับยาก เพราะอ่านหนังสือมากเกินไปในหัวเลยคิดเรื่องอะไรก็ไม่รู้เยอะแยะ แต่พอนายนอนกอด.. ฉันก็หลับสนิทแบบไม่ฝันอะไรเลย

 

คิดแล้วก็ตลกดี เมื่อก่อนเขาเป็นคนบอกจีวอนแบบนั้นเอง ตั้งแต่สมัยที่เริ่มคบกันแรกๆแล้วนะ ไม่น่าเชื่อว่าจีวอนยังจำได้ ทั้งๆที่ปกติไม่ค่อยใส่ใจอะไรเลยด้วยซ้ำ

ตึกตัก.. ตึกตัก..

ไม่เอาสิฮันบิน อย่าหลงระเริงไปกับสิ่งนั้นถ้าไม่อยากเสียใจอีก

 

แล้วนี่เขาต้องเตือนตัวเองแบบนี้ไปจนถึงเมื่อไหร่กันนะ?






 

ครบ100%แล้วงับ
#จุนฮเวขี้โมโห #7sinsดบบ นะอิอิ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 63 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,735 ความคิดเห็น

  1. #2693 icevalentine (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 กันยายน 2560 / 11:50
    ลุ้นกับดบบแทบตายยย โอ้ย มะไหร่จะดีกัน
    #2,693
    0
  2. #2128 ทำไมต้องจินฮวาน' (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 มีนาคม 2559 / 07:02
    กลับไปคบกันซะดบบ จะได้ไม่เป็นภาระของชาวโลก ส่วนคู่จุนฮวานนี่เอาจริงๆจุนเน่นี่ปกติและดูเป็นคนดีสุดละนะ ไม่ได้หาเรื่องใครมีแต่คนมาหาเรื่อง เพราะหน้าเหวี่ยง คนเลยกลัวด้วย กรรมจริงๆ
    #2,128
    0
  3. #2090 9nawKIHAE (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 มีนาคม 2559 / 01:23
    หงุดหงิดดดดดดดดดด คู่บ๊อบบี้ก็หน่วงกันไปมา
    ส่วนจุนฮเวนี่จะมีความสุขหน่อยไม่ได้เลย มีคนมาหาเรื่องน้องตลอดดดด เวรกรรมจริงๆ 
    #2,090
    0
  4. #1898 Mild Apichaya (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2559 / 13:38
    เน่ก็แค่ไม่อยากมีเรื่องเพราะพี่จินบอกไว้น่ะ ทำไมต้องหาเรื่องเน่ด้วย55555
    ดบบ นี่ตอนที่บอกว่าจำคำพูดนายได้นี่คือแบบฮือออ เขิ้นนนนนนน
    #1,898
    0
  5. #1445 MilkiiZ19 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2558 / 19:16
    เน่อยากกลับบ้านดีๆบ้าง55555555555 กลับนอนส่องเฟสดีกว่าา สงเน่มาก ฮือออออ
    #1,445
    0
  6. #1258 xshawty (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2558 / 16:45
    โอย ดบบหน่วงมาก บ๊อบนี่ก้น่ารักจัง เน่ด้วย ใครบอกตระกูงซงน่ากลัว
    #1,258
    0
  7. #1230 ปุ้กก้าพิม╮(-3-)╭ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2558 / 07:44
    จุนเน่น่ารักมากๆเลยอ่ะ เด็กบ้าเอ้ยยย
    เด็กซึนนนนนนนน
    ส่วนดบบ.หน่วงจัง ;-;
    บ๊อบทำผิดขนาดนั้นเลยหรอ?
    ยัยต๋าาา ให้อภัยบ๊อบเถอะ
    ทีมจีวอนนะ พี่ขอโทษนะยูคยอม5555
    #1,230
    0
  8. #1187 litsy (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2558 / 01:17
    ขอตั๋วไปฟินแลนด์หนึ่งที่ค่ะ -.,-b
    #1,187
    0
  9. #1075 milkkmilk (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2558 / 00:06
    จุนเน่คือแบบบบบบบบบย้ากกกกกดไอเด็กกาก น่ารักมากกกกก
    #1,075
    0
  10. #1060 SJJTxriie (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2558 / 21:17
    เขินนนนนนนนนนมากกกกกกกกกก โง้ยยยย เขินอ่ะ เขินๆๆ ทุกคู่เลยยย
    #1,060
    0
  11. #1011 CttTmo (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2558 / 18:46
    คู่ดบบ.นี่เฉลยเหอะว่าเลิกกันทำไม ลุ้นจะตายแล้ว 555555555 เน่นี่ก็น้า มีคนมาหาเรื่องตลอด แต่มันจะดีตรงได้พี่จินมาทำแผลนี่แหละ 555555555 / ฉากบินกันพี่จินคุยกันนี่รู้สึกแปลกๆ ปกติอ่านแต่บีจิน 55555 แต่จุนจินเรื่องนี้มันดีงามจริงๆ
    #1,011
    0
  12. #994 E.L.F_Deuce (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2558 / 15:49
    โอ๊ยยยคือไม่มาหาเรื่องเน่ซักวันจะได้มั้ยห๊ะะะ แล้วดบบ.คือไร ก้ำกึ่งง่ะ อยากให้บินเปิดรับอิบ็อบอย่างเจ็มใจซักที แต่เพราะอะไรกันนะ...
    #994
    0
  13. วันที่ 1 ตุลาคม 2558 / 13:31
    โอ๊ยยย ตึกตักตึกตัก พรุ่งนี้จะตื่นไปเรียนไหวมั้ยฮันบินน แล้วจุนเน่ก็อีกคน เสียดายรถแทน5555555
    #981
    0
  14. #964 ren / nardia (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 กันยายน 2558 / 21:59
    ดับเบิ้ลบีน่ารักโน๊ะ / หันไปกรี๊ดกับอ๊อด(?)
    ชอบมากกกก บทน่ารักก็น่ารักมากเลย แบบน่ารักมากกกก TvT
    #964
    0
  15. #929 believe_preaw (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 5 กันยายน 2558 / 22:25
    น่าจะให้จินฮวานรู้ไปเลยจริงๆ
    ว่าคนขี้โมโหเอารูปมาตั้งเป็นหน้าจอหลัก 
    5555555555555555555555555555
    คงฮาพิลึกพิลั่น แหม. อย่าโมโห
     
    ----------------------------------------
     
    จีวอนบทจะหวานก็โคตรหวานเลยเหอะ
    คือแบบน่ารัก กลับไปคบกันได้แล้ว.
    ฮ่าๆ รอบนี้ต้องชูป้ายไฟ ดบบ. จริมๆ
     
    :)
    #929
    0
  16. #928 believe_preaw (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 5 กันยายน 2558 / 22:23

    น่าจะให้จินฮวานรู้ไปเลยจริงๆ


    ว่าคนขี้โมโหเอารูปมาตั้งเป็นหน้าจอหลัก 


    5555555555555555555555555555


    คงฮาพิลึกพิลั่น แหม. อย่าโมโห


     


    ----------------------------------------


     


    จีวอนบทจะหวานก็โคตรหวานเลยเหอะ


    คือแบบน่ารัก กลับไปคบกันได้แล้ว.


    ฮ่าๆ รอบนี้ต้องชูป้ายไฟ ดบบ. จริมๆ


     


    :)

    #928
    0
  17. #835 fine feel (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2558 / 21:44
    รถที่เพิ่งได้มาจากพ่อ... โดนอีกแล้วสินะจุนเน่เอ้ยยยยยยยยย



    ดบบ... กลับมารักกันเถอะ สงสารบ๊อบอ่ะ ฮือออออออ T^T
    #835
    0
  18. #802 mclub (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2558 / 17:39
    สงสารจุนเน่ 5555

    เมื่อไหร่ไอคุณแชมป์จะเลิกบุหรี่

    ถ้าเดาไม่ผิดนะ เดี๋ยวคู่มิโนกะจุนเน่ต้องเป็นเพื่อนกันก่อนแน่ๆ
    #802
    0
  19. #801 BxHb (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2558 / 08:23
    ว่าแล้วว่าเน่มันต้องโดนทุบรถอีก555555555555 แต่ดบบเมื่อไหร่จะรักกันเหมือนเดิมซะที อยากรู้เหตุผลที่เลิกกันมากเลย
    #801
    0
  20. #799 znpyp (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2558 / 08:35
    จุนเน่เรียกได้ว่าไม่พูดพร่ำทำเพลงซัดหน้าแม่งเลยครัชชชโห้ยโหดเเสดดดด55555555555 แต่คือดบบคืออยากให้กลับมาคืนดีกันมากเเล้ววววฮันบินบอกเลิกซะลูกมี่จะได้ไม่ทรมานเนอะะ แต่คือแบบพี่ตีวอนนคือดีอ่ะอ่านละคือชอบอ่ะตอนนนอนกอดกันมันดูอบอุ่นมากๆเหมือนกัน-/////-
    #799
    0
  21. #798 Solidus'x (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2558 / 14:42
    โอ๊ยยยยยนอนครางงงงง
    #798
    0
  22. #797 XXXXXXX (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2558 / 14:16
    น้องฮันนนนนนน เริ่มใหม่กับพี่บ๊อบคนเดิมเถอะนะ สงสารพี่บ็อบง่ะ จุนฮเวเปลี่ยนรถไม่ได้ช่วยอะไรเลย5555
    #797
    0
  23. #796 'KUMO❤ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2558 / 23:26
    -/- โง่ยย จุนเน่สายโหดดดดดด
    #796
    0
  24. #794 ซงมโน (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2558 / 21:13
    แม่มรึงงงงงงงงงง ทีมจีวอนแรงมาก จีวอนน่ารักมาก ชอบมากๆ โอ๊ยยย อยากดั้ยยยยยย
    มีแกะปูด้วยอะ ชอบอะ ชอบคนที่ใส่ใจเรื่องเล็กๆแบบนี้ 
    แล้วที่จำทุกสิ่งทุกอย่างของฮันบินได้ คือรักมากกกกกกกกกก ชอบเวร้ยยยย 
    #794
    0
  25. #793 vaxxhan (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2558 / 20:35
    มีเรื่องอีกล่ะะะะะ 555555 สงสารชีวิตแทนว่ะ
    #793
    0