( END ) 7SINS/iKON ϟ LUST&WRATH ▫ #junhwan #doubleb

ตอนที่ 7 : ⍫ sofa

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,677
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 64 ครั้ง
    2 มิ.ย. 58



7SINS PJ.

LUST & WRATH

CHAPTER 05 : SOFA

 

 

ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ

ฮันบินถอนหายใจออกมายาวๆเมื่อยูคยอมยังคงจ้องหน้าเขาอยู่แบบนั้น ความรู้สึกเหนื่อยใจถาโถมเข้ามาใส่จนอยากจะกินยาให้หลับ จะได้นอนข้ามช่วงเวลาอันน่าปวดหัวนี้แล้วตื่นขึ้นมาอีกทีในตอนที่เรื่องมันจบลงด้วยดีแล้ว

เขาไม่อยากรับบทคนที่คอยแก้ปัญหา ทั้งๆที่เชือกเส้นนี้เขาไม่ได้เป็นคนผูกมันขึ้นมาแท้ๆ ฮันบินอยู่เฉยๆแต่คนรอบข้างดึงเขาเข้าไปเกี่ยวด้วยเอง แต่ทำไมถึงได้รู้สึกเหมือนว่าตัวเองต้องเป็นคนคอยตามแก้เรื่องอันน่าปวดหัวอยู่ตลอดก็ไม่รู้เหมือนกัน

“ทำไมเมื่อคืนพี่อยู่กับมัน?”

“พี่ขอโทษไปแล้วนะ”

ฮันบินตอบเสียงเรียบเมื่อยูคยอมเอ่ยประโยคเดิมออกมาอีกครั้งจากนั้นก็ถอนหายใจ

ตั้งแต่ตอนเย็นที่ยูคยอมมาส่งถึงบ้าน ร่างสูงก็เอาแต่ยืนยันคำเดิมว่าจะไม่ไปไหนทั้งนั้น ด้วยความที่ความลับไม่มีในโลก พอยูคยอมรู้ว่าเมื่อคืนจีวอนมานอนบ้านเขาก็ทำให้ยูคยอมหึงหวงแล้วก็เกาะติดแน่นมากกว่าเดิมเสียอีก

มัน.. จะว่ายังไงดีล่ะ ไม่อยากใช้คำว่าน่าเบื่อ แต่ก็อดไม่ได้ที่จะพูดแบบนี้

ฮันบินรู้สึกเหมือนว่าตัวเองทำได้เพียงแค่ หนี เท่านั้น ตอนกลางวันคอยหนีจากจีวอน ส่วนตอนกลางคืนก็ยังต้องมาคอยหนีจากยูคยอมอีกเหรอ จะไล่กลับบ้านก็ไม่ยอมไป แถมยังคิดว่าถ้าเกิดยูคยอมยอมกลับบ้านไปจริงๆ คืนนี้ก็อาจจะต้องทนคุยโทรศัพท์ด้วยกันทั้งคืนก็ได้

ขอแค่เวลาส่วนตัวน่ะไม่ได้เลยเหรอ?

เขาแค่อยากได้เวลาว่างเพื่อคิดทบทวนเรื่องต่างๆว่าที่ผ่านมาเกิดอะไรขึ้นบ้าง นี่เพิ่งผ่านมาแค่สองวันเท่านั้น แต่อะไรๆมันถาโถมเข้ามาเยอะจนเหมือนทนอยู่กับมันมาหลายเดือนแล้ว มันทำให้เขาเหนื่อยแล้วก็ท้อ ทุกครั้งที่มองตัวเองผ่านกระจกเขาก็เห็นแค่เด็กมัธยมปลายธรรมดาๆคนหนึ่งที่ชื่อว่า คิม ฮันบิน เท่านั้นเอง

..ทำไมทุกคนถึงต้องมาคอยแย่งด้วยนะ

คนอื่นมีดีกว่านี้หลายเท่านัก จีวอนเองก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มีใครเข้ามาหา ในทางกลับกันมันเยอะมากแล้วแต่ละคนก็หน้าตาดีทั้งนั้นด้วย มีตัวเลือกที่ดีกว่าเขาเป็นร้อยแต่ทำไมไม่ยอมเปิดใจ ส่วนยูคยอมเองก็มีดีกรีเป็นถึงนักแข่งรถ แน่นอนว่าก็ต้องมีคนสนใจอยู่แล้ว จะมาอะไรกับเด็กเรียนเชยๆ แบบเขานักหนาล่ะ

ขอร้องเถอะ.. ให้ใจได้เป็นสงบบ้าง แม้ว่ามันจะเป็นแค่ระยะเวลาสั้นๆก็ตามที

“มันยังไม่ลืมพี่ใช่ไหม?” ยูคยอมถามต่อเมื่อเห็นว่าฮันบินเงียบไป

คำถามนั้นส่งผลให้ฮันบินถอนหายใจออกมาเบาๆก่อนจะเดินไปทิ้งตัวลงนั่งอยู่ที่เก้าอี้ มือบางล้วงเข้าไปในกระเป๋านักเรียนแล้วหยิบหนังสือขึ้นมาเปิดอ่าน เขาคิดว่าควรจะหาอะไรที่เป็นสาระทำได้แล้ว ทิ้งเรื่องอันน่าปวดหัวเอาไว้ภายหลังถ้าไม่อย่างนั้นอาจจะเป็นโรคประสาทได้

“ใช่ไหม?” แต่ยูคยอมก็ยังไม่เลิกรา

กายสูงเดินเข้าไปหาพร้อมกับเอนสะโพกพิงไว้กับโต๊ะ สายตาคมยังคงจ้องอยู่ที่ฮันบิน ยูคยอมถามซ้ำเป็นหนที่สาม พอเห็นว่าฮันบินไม่ตอบเขาก็ส่งมือไปกระตุกหนังสือนั้นเบาๆแล้วดึงออกไป

“ยูคยอม” นั่นทำให้ฮันบินหันไปมองด้วยสายตาปรามๆ มือบางกระชับหนังสือเอาไว้เหมือนเดิมแล้วขมวดคิ้วเข้าหากัน

“ก็พี่ไม่ตอบผมอะ”

“ฉันจะไปรู้กับบ๊อ.. ฉันจะไปรู้กับจีวอนได้ยังไงล่ะ” ริมฝีปากบางเม้มแน่นพร้อมกับจ้องเขม็ง ยูคยอมเองก็มองฮันบินไม่วางตาเช่นกัน แน่นอนว่าเขาได้ยินที่อีกฝ่ายเผลอเรียก ชื่อเดิม ของจีวอนเมื่อกี๊นี้ด้วย มันทำให้หัวใจกระตุกแล้วก็เจ็บแปลบราวกับโดนไฟช็อต

เป็นอันรู้กันดีว่าชื่อ บ๊อบบี้ จีวอนจะอนุญาตให้แค่คนในครอบครัวแล้วก็คนที่สนิทจริงๆเรียกเท่านั้น นั่นแปลว่ามีแค่พ่อ แม่ เพื่อนเก่าๆที่อเมริกาเพราะตั้งแต่ย้ายกลับมาอยู่ที่เกาหลีจีวอนก็ไม่ได้สนิทกับใครถึงขั้นนั้นเลยซักคน

แต่ฮันบินเคยเล่าให้ยูคยอมฟัง

ว่าจีวอนสั่งให้เรียกชื่อนี้ ไม่ใช่เพราะทั้งคู่เคยเป็นเพื่อนกันมาก่อน แต่เพราะฮันบินเป็นส่วนหนึ่งของจีวอน เป็นเหมือนคนในครอบครัว แถมยังเคยเล่าแบบขำๆอีกด้วยว่าจีวอนเคยพูดให้ฟังว่ารักฮันบินมากกว่าพ่อของตัวเองเสียอีก ในตอนนั้นยูคยอมกับฮันบินยังไม่ได้คบกันเลย แต่พูดตรงๆว่าช่วงนั้นความสัมพันธ์ของจีวอนกับฮันบินเริ่มสั่นคลอนบ้างแล้ว

หลายคนอาจจะบอกว่าเขาผิดที่ใช้โอกาสนี้เสียบแทน แต่ถ้ามองอีกแง่..

ยูคยอมเองก็เป็นคนหนึ่งที่แอบรักฮันบินมานาน เขาไม่ชอบเวลาที่จีวอนทำให้ฮันบินเสียใจ แล้วแปลกตรงไหนที่เขาจะดีใจถ้าทั้งคู่เลิกกัน? แถมยูคยอมยังมั่นใจอีกด้วยว่าเขาดูแลฮันบินได้ดีไม่น้อยไปกว่าจีวอนหรอก

แต่ทำไม..

“พี่เองก็ยังไม่ลืมมันใช่ไหม?” ยูคยอมถามเสียงอ่อน นัยน์ตาคมสั่นไหวรุนแรงกับคำพูดนั้น เพราะมันไม่ต่างอะไรกับการหันมีดเข้าหาตัวเองแล้วกดเข้ามาช้าๆ

“...”

ยิ่งฮันบินเลือกที่จะเงียบและเบือนหน้าหนีเขาก็ยิ่งเจ็บ ยูคยอมสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆก่อนจะเงยหน้าขึ้นไปมองด้านบน ตอนนี้รู้ตัวดีว่ากลับมาอยู่ในจุดที่ไม่มีทางเลือกใดๆอีกแล้ว

“ยังสินะ..” เสียงทุ้มรำพึงกับตัวเองเบาๆ เรียกให้ฮันบินถอนหายใจออกมาอีกหน

“นายจะขุดคุ้ยให้มันได้อะไรขึ้นมา?”

นั่นสิ..

อาจเป็นเพราะบางทีเขาก็อยากรู้ว่าตลอดระยะเวลาที่ผ่านมานั้น.. เคยมีซักครั้งไหมที่ฮันบินแบ่งเศษเสี้ยวหัวใจมาให้ตัวเองบ้าง

แต่ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานเท่าไหร่คำตอบก็ยังเป็น ไม่

ฮันบินไม่เคยลืมจีวอนได้ เขามองสายตาคู่นั้นมาตลอดทำไมจะไม่รู้ มันไม่เคยเปลี่ยนไป มันยังคงมองอยู่ที่จีวอนเสมอ แม้จะมีบางครั้งที่ฮันบินปรายตามามองเขาบ้างก็เถอะ แต่มันก็แค่แวบเดียวเท่านั้น

เพียงแค่แวบเดียวสั้นๆ เพียงแค่เวลาที่อยากหนีจากบางสิ่ง แต่พอไม่นานฮันบินก็จะหันกลับไปมองที่จีวอนเหมือนเก่า

“แต่พี่จะไม่กลับไปหามันอีกแล้วใช่ไหม?” ยูคยอมถามต่ออีกหน เสียงทุ้มนั้นเจือปนไปด้วยความขอร้องและอ้อนวอน มันทำให้ฮันบินรู้สึกกดดันจนเผลอหายใจแรงโดยที่ไม่รู้ตัว

ใช่.. เขาไม่ได้จะกลับไปหาจีวอนอีก ในใจมันบอกตัวเองแบบนั้นอยู่ตลอด แต่เหตุการณ์ที่เพิ่งประสบมาก็ทำให้พอจะรู้ตัวเองว่าไม่มีทางไหนเลยที่เขาจะต้านทานจีวอนได้

เคยคิดว่าตัวเองใจแข็งกับทุกสิ่งแล้วนะ แต่ทำไมพอเป็นจีวอน.. เขากลับอ่อนยวบไปหมด แม้แต่เรี่ยวแรงที่จะปฏิเสธก็ยังเค้นออกมาไม่ได้ ในใจมันยังคอยพะวงห่วง พยายามจะตัดออกไปยังไงก็ทำได้ไม่ขาด ไม่รู้ว่าเป็นเพราะกรรไกรที่เขาถืออยู่มันทื่อไปแล้ว ..หรือเป็นตัวของฮันบินเองที่ไม่ยอมกดมือลงไปเต็มน้ำหนักกันแน่

“ใช่ไหมครับ พี่เคยบอกผมนี่.. ว่าพี่จะไม่..”

“พอได้แล้วยูคยอม พี่อยากอ่านหนังสือ”

ในเมื่อยูคยอมยังตื๊อไม่เลิกเขาก็เลือกที่จะเป็นฝ่ายตัดบท ฮันบินหันหน้าเข้าหาหนังสือเหมือนเก่า น้ำเสียงเมื่อกี๊แข็งกร้าวมากกว่าเดิมเป็นผลทำให้ยูคยอมเงียบไป คนตัวสูงกว่าได้แค่จ้องมองแล้วถอนหายใจ มือหนายกขึ้นมาลูบหน้าเพื่อไล่ความเครียดก่อนจะจิปากเบาๆเพื่อระบายความหงุดหงิด

ยูคยอมไม่กล้าพูดอะไรต่ออีกเพราะไม่อยากทำให้อีกฝ่ายรำคาญ ทำให้ทั้งห้องตกอยู่ภายใต้ความเงียบ มันควรจะเป็นเรื่องดีสำหรับคนที่กำลังตั้งใจอ่านหนังสือ หมายถึงถ้าไม่ได้มีเรื่องอะไรลอยเข้ามากวนใจน่ะนะ

ภายใต้ท่าทีสงบนิ่งนั้นกลับมีสิ่งที่ขุ่นมัวกระจัดกระจายอยู่เต็มอก ตอนนี้ฮันบินเปรียบเสมือนแม่น้ำที่ไหลเอื่อยๆแต่กลับมีกระแสน้ำวนซุกซ่อนอยู่ด้านใต้ สายตาคมเรียวจดจ่ออยู่ที่ตัวหนังสือตรงหน้าก็จริง แต่เนื้อหาหลักๆนั้นกลับไม่สามารถสอดแทรกเข้ามาในหัวได้เลยซักนิด

ตอนนี้เขาคิดออกแค่ชื่อของจีวอนเท่านั้น แม้ว่าเรื่องที่อ่านจะเป็นเรื่องเกี่ยวกับสูตรฟิสิกก์ก็ตาม แต่ทำไมถึงได้มีแต่หน้าของจีวอนลอยอยู่เต็มไปหมด

มือบางเผลอกำหนังสือแล้วขยำมันโดยที่ไม่รู้ตัว ความเครียดทำให้เขาอยากร้องไห้ออกมา หรือไม่ก็ไปอยู่ในที่ที่ไม่มีใครรู้จักแล้วตะโกนด่าอะไรซักอย่าง  คำหยาบคายอะไรก็ได้ที่ทำให้ก้อนความอึดอัดนี่ลอยหายไปได้บ้าง เพียงแค่เศษเสี้ยวหนึ่งก็ยังดี

“พี่โอเคไหม?” แน่นอนว่าการกระทำทั้งหมดตกอยู่ในสายตาของยูคยอม มือหนาส่งมาวางเอาไว้บนหัวไหล่เนียนแล้วบีบเบาๆเพื่อเรียกสติ มันทำให้มือของฮันบินคลายลง รอยกระดาษที่ยับยู่ยี่นั้นทำให้ร่างบางถึงกับกลืนน้ำลายลงคอเมื่อสัมผัสได้ถึงความไม่ปกติของตัวเอง

“คือ.. พี่อยากอยู่คนเดียว” ฮันบินบอกไปตามตรงก่อนจะปิดหนังสือ มือบางทั้งสองข้างปิดหน้าของตัวเองเอาไว้แล้วถอนหายใจออกมาอย่างอ่อนแรง

“ผมขอโทษที่ทำให้หนักใจ แต่คืนนี้ขอผมอยู่กับพี่ได้ไหม?”

“ยูคยอม พี่เหนื่อย พี่..”

“แต่ผมไม่อยากปล่อยพี่ไว้คนเดียว ผมเป็นห่วง ผมสัญญาเลยว่าจะไม่ทำตัวมีปัญหาอีกแล้ว อะไรที่หนักใจผมจะไม่ทำ”

คำอ้างนั้นทำให้ฮันบินไม่รู้จะแย้งยังไง เขาเองก็ไม่อยากทำร้ายจิตใจของใครนัก ถ้าเทียบกับตอนที่ตัวเองอ่อนแอแล้วยูคยอมคอยปลอบ เขาก็ไม่ควรปฏิเสธน้ำใจของอีกคนนักหรอก งานนี้ก็คงต้องโทษความใจอ่อนของตัวเองแล้วล่ะทีนี้

แต่เขาอยากอยู่คนเดียวจริงๆนะ

คืนนี้เขาไม่พร้อมให้ใครมาอยู่ด้วยทั้งนั้น ถึงแม้ว่ายูคยอมจะยืนกรานว่าจะอยู่เงียบๆไม่ก่อกวนก็เถอะ แต่มันก็พูดอยากอยู่ดี

เขาต้องการอยู่คนเดียวเพื่อทบทวนเรื่องที่เกิดขึ้น ต้องการคิดให้ดีว่าวันพรุ่งนี้จะเดินต่อไปในเส้นทางไหน ถ้ามียูคยอมอยู่ด้วยมันจะยิ่งเพิ่มความกดดัน เพราะความสงสารทำให้ฮันบินโลเล เขาอยากตัดสินใจด้วยตัวเองมากกว่า

ตอนนี้มันหนักไปหมด ภายในอกหนักอึ้งเหมือนมีภูเขาใหญ่ๆกดทับเอาไว้และไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะยกออกไปยังไงดี

ฮันบินกำลังคิดหนัก เขามองหน้าของยูคยอมสลับกับหนังสือก่อนจะถอนหายใจออกมาแรงๆเพราะรู้ดีว่ายังไงก็ไม่มีทางไล่อีกฝ่ายกลับไปได้แน่ๆ

เอายังไงดี?

 

แกรก

 

จนกระทั่งเสียงเปิดประตูรั้วดังออกมาจากทางหน้าบ้านฮันบินถึงได้ดึงสติกลับมาได้ กายผอมสูงผุดลุกขึ้นด้วยความรวดเร็วก่อนจะเดินไปเปิดผ้าม่านดู ทีแรกฮันบินกะเอาไว้ว่าถ้าเป็นแม่กลับมาก็คงจะดี เขาจะได้ขอให้แม่ช่วยเกลี้ยกล่อมให้ยูคยอมกลับไป

แต่ทว่า..

ความหวังทุกอย่างก็พลังทลายลงเมื่อรถที่จอดอยู่หน้าบ้านเป็นของคนอื่น ฮันบินกลืนน้ำลายลงคอเมื่อเขารู้ดีว่ารถคันนี้เป็นของใคร ยิ่งตอนที่ยูคยอมเดินมายืนซ้อนหลังแบบนี้ความกดดันก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้นเป็นเท่าตัว

“ที่พี่ไล่ให้ผมกลับบ้านเพราะพี่นัดให้มันมาหาเหรอ?”

เปล่า.. เขาไม่ได้นัดให้ใครมาหา

แต่จีวอนมาหาเขาเองต่างหาก

LUST & WRATH

 

ณ คฤหาสน์ซง

วันนี้ภายในบ้านดูเงียบไปถนัดตาเนื่องจากหลายคนต่างก็ไม่ได้กลับมาทานข้าวเย็น

พี่คนโตอย่างมินโฮก็หมกตัวอยู่ในห้องแล้วเอาแต่คุยโทรศัพท์ คนเป็นพ่อเองก็ยังไม่กลับเพราะยังติดประชุมที่บริษัท เห็นว่าตอนนี้กำลังหารือกันเรื่องขยายกิจการเพิ่มไปในต่างประเทศแล้วก็มีโปรเจคจะเปิดห้างใหม่ด้วย ก็เลยต้องหารือกันเป็นว่าเล่น

ที่โซฟาชั้นสองปรากฏร่างสูงของบุตรชายคนที่หกนอนเล่นโทรศัพท์อยู่เงียบๆเพียงลำพัง

นิ้วเรียวยาวสไลด์หน้าจดขึ้นลงอยู่เป็นเวลานาน ที่หัวคิ้วขมวดเข้าหากันเป็นพักๆเพราะความหงุดหงิดมันสุมอยู่ในใจ ที่บนสันจมูกโด่งยังคงมีพลาสเตอร์ขนาดพอดีแปะเอาไว้ ส่วนตรงมือข้างซ้ายนั่นก็มีผ้าพันแผลสีขาวสะอาดพันรอบอยู่ด้วย

ใช่.. ตอนเย็นหลังจากที่จุนฮเวไปคุยกับพ่อที่บริษัทเขาก็แวะไปส่งรุ่นพี่เตี้ยนั่นที่บ้าน เป็นเพราะรู้ว่าถ้าให้ขับกลับคนเดียวคงจะหลงทางแน่ กับอีแค่ภายในโรงเรียนซงเล็กๆ (เล็กกว่าบ้านที่อยู่ตอนนี้) ยังหลงเลย นับประสาอะไรกับภายในประเทศที่เพิ่งจะย้ายมาอยู่ใหม่

ทีแรกจุนฮเวโทรเรียกให้คนขับรถมารับแล้ว แต่เป็นเพราะว่าบ้านของจินฮวานไกลพอสมควรจึงต้องรอซักระยะกว่าจะขับมาถึง

แล้วยังไงล่ะ?

ระหว่างนั้นจินฮวานก็ลากเขาเข้าไปในบ้าน พร้อมกับสั่งให้แม่บ้านนำอุปกรณ์ทำแผลมาให้ จุนฮเวหงุดหงิดใจไม่น้อยเนื่องจากเขาได้รับสายตาหวั่นเกรงอยู่ตลอดเวลา คนที่บ้านของจินฮวานทำหน้าเหมือนกับว่าเขาเป็นผู้ร้ายหรือโจรที่จะเข้ามาลักพาตัวคุณหนูของบ้านยังไงอย่างงั้น

แต่จินฮวานหาได้สนใจไม่ ร่างเล็กบังคับให้เขานั่งลงบนโซฟาในระหว่างรอก่อนจะทำแผลให้ด้วยความชำนาญ ใบหน้าเนียนก้มลงจดจ่ออยู่ที่มือ จินฮวานเช็ดเอาคราบเลือดและสิ่งสกปรกออกไปให้อย่างไม่รังเกียจก่อนจะพันแผลให้อย่างแผ่วเบา ตบท้ายด้วยการเงยหน้าขึ้นมายิ้มให้เขาอีกต่างหาก

“ฮุ้ว..” เพียงแค่คิดก็ทำให้คนที่กำลังนอนอยู่เผลอสบถออกมาด้วยความหงุดหงิด

ทำไมตอนที่นึกถึงใบหน้ายิ้มแย้มของพี่เตี้ยนั่น ไอ้หัวใจที่ฝังอยู่ในอกแม่งจะต้องเต้นแรงขึ้นมาด้วยก็ไม่รู้

จุนฮเวกำมือแน่นแล้วทุบลงไปบนอกของตัวเองเบาๆเหมือนอยากจะบังคับให้มันหยุด ก่อนจะต้องหยุดชะงักการกระทำเมื่อเห็นว่าพี่ชายคนที่สองเดินขึ้นบันไดมาด้วยท่าทีเรียบเฉย

มาร์ค ต้วน เดินผ่านหน้าของจุนฮเวไปราวกับว่าเขาเป็นทาสอากาศ เป็นอันสรุปได้ว่าวันนี้ที่บ้านมีแค่มินโฮ มาร์ค แล้วก็จุนฮเวเพียงแค่สามคนเท่านั้น ส่วนคนอื่นๆหายไปไหนก็ไม่รู้ เรื่องนี้เขาก็ไม่ได้อยากสนใจนักหรอก

จุนฮเวเบนสายตากลับไปมองที่ตรงหน้าจอโทรศัพท์อีกหน มือหนาข้างที่ใช้ทุบอกของตัวเองเมื่อครู่ยกขึ้นมาไล้ลูบไปตามริมฝีปากอย่างพิจารณา

ที่เขากำลังมองอยู่นั้นคือหน้าโปรไฟล์ของคนที่ชื่อ KIM JINHWAN

ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเป็นของใคร ความจริงแล้วจุนฮเวก็ไม่ได้อยากสนใจอะไรนักหรอก แค่ตอนที่ทำแผลเสร็จแล้วเขาเห็นว่าจินฮวานหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเล่นในระหว่างที่รอคนขับรถของเขาไปรับเฉยๆ

สาบานได้ว่าไม่ได้อยากจะยุ่งจริงๆ ไอ้โซเชียลเน็ตเวิร์คอะไรนี่เขาก็ไม่เคยสนด้วย เหตุผลก็เพราะมันชอบลงข่าวแบบเสียๆหายๆ เวลาจุนฮเวเข้าอินเทอร์เน็ตแล้วเห็นข่าวของตัวเองทีไรเขาก็โมโหจนอยากจะพังคอมทิ้งทุกที ..มีวันนี้แหละที่ยอมหยิบโทรศัพท์มาโหลดแอพเฟสบุ๊คแล้วสมัครดู

สิ่งแรกที่เขาทำก็คือพิมพ์ชื่อของจินฮวานเข้าไปยังช่องค้นหา พอรูปโปรไฟล์ที่คุ้นตาเด้งขึ้นมาเขาก็ไม่รีรอที่จะกดเข้าไปส่อง แถมมือเจ้ากรรมมันยังแตะค้างไว้ที่หน้าจอเพื่อเซฟรูปเข้ามาเก็บไว้อีกต่างหาก

น่าหงุดหงิดชิบ

รู้ตัวอีกทีภายในเครื่องก็มีแต่รูปของรุ่นพี่เตี้ยอยู่เต็มไปหมด จุนฮเวเลื่อนขึ้นเลื่อนลงเพื่อดูอยู่นาน ตลอดเวลาที่เขานอนอยู่ตรงนี้ความสนใจก็มุ่งไปแค่ที่ตรงหน้าจอ ไม่อยากทำอะไรซักอย่างนอกจากส่องให้รู้ทุกซอกทุกมุม ขนาดแม่บ้านมาเรียกให้ไปกินข้าวยังบอกปัดว่าไม่หิวเลย

อะไรนักหนา ดูๆแล้วก็ไม่เห็นจะน่ารักเลย

“แม่ง..” จุนฮเวสบถออกมาเบาๆด้วยความขัดใจก่อนจะกดลบรูปทั้งหมดที่อยู่ในเครื่อง เขาย้อนกลับไปที่แอพเฟสบุ๊คอีกครั้ง คิ้วทั้งสองข้างขมวดเข้าหากันแล้วจ้องมองอยู่นิ่งๆ

เวลาผ่านไปซักพักนิ้วเรียวก็จิ้มลงไปยังปุ่มเพิ่มเพื่อน จุนฮเวมองอยู่ชั่วครู่ด้วยหัวใจที่เต้นรัว ไม่รู้ว่ามันจะเต้นแรงขึ้นมาทำไมเหมือนกัน

ลิ้นร้อนส่งออกมาเลียริมฝีปากด้วยความประหม่า จุนฮเวเคาะนิ้วลงบนขอบของโทรศัพท์เพื่อฆ่าเวลา จนกระทั่งเวลาผ่านไปประมาณยี่สิบกว่านาทีเสียงทุ้มก็สบถออกมาอีกหนเพราะความขัดใจก่อนจะทำการยกเลิกคำขอ

จุนฮเวกดเข้าไปยังอลบั้มรูปอีกครั้งแล้วกู้คืนรูปทั้งหมดที่อยู่ในถังขยะกลับมายังอัลบั้มเหมือนเก่า เขาเลื่อนดูรูปของจินฮวานไปเรื่อยๆด้วยความหงุดหงิด ที่ริมฝีปากเม้มแน่นแล้วตัดสินใจเลือกรูปใดรูปหนึ่งมาตั้งไว้เป็นหน้าจอ

พอทำเสร็จก็สบถออกมาอีกหนด้วยความไม่พอใจ

ทำไมเขาต้องตั้งรูปพี่เตี้ยนี่เป็นวอลเปเปอร์ด้วยวะ?!

จุนฮเวกลับเข้าไปยังเฟสบุ๊คอีกครั้ง ลังเลอยู่ชั่วครู่ก่อนจะจิ้มนิ้วลงไปที่ปุ่มเพิ่มเพื่อนเป็นรอบที่สอง ฟันคมขบกัดริมฝีปากในขณะที่รอ ภายในใจร้อนรุ่มไปหมด ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไรเหมือนกัน นัยน์ตาคมเข้มจ้องมองที่ตรงหน้าจออยู่แบบนั้น

เวลาผ่านไป 45 นาทีจินฮวานก็ยังไม่ยอมตอบรับ

จุนฮเวสบถออกมาเบาๆ ที่หัวคิ้วขมวดเข้าหากันมากกว่าเดิมซะอีก สองขาเริ่มกระดิกเป็นจังหวะแล้วพ่นลมหายใจออกมาหนักๆ เขาเกลียดการรอคอยที่สุดเลย แล้วนี่มันก็ผ่านไปเกือบชั่วโมงแล้วด้วยทำไมยังไม่ยอมรับเพื่อนอีก!

เด็กหนุ่มเริ่มจะกระสับกระส่าย บนใบหน้าคมเข้มมีแต่ความเครียดและหัวใจเองก็ยังไม่ลดระดับความแรงลงเลย จุนฮเวสบถออกมาเป็นรอบที่ร้อย เขานอนจ้องเพดานอยู่แบบนั้นซักพักก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูอีกหน

คราวนี้มันก็เป็นแบบเดิม ฟันคมกัดริมฝีปากอีกครั้งอย่างไม่รู้ตัวก่อนจะยกมืออีกข้างขึ้นมาลูบหน้า ความหงุดหงิดทำให้ในใจพาลประชดไปแล้วว่า เออ! ถ้าไม่รับแอดให้ไวก็ไม่ต้องมาเป็นเพื่อนกันก็ได้ แถมยังโมโหตัวเองด้วยว่าทำไมต้องมาทำอะไรไร้สาระเพราะคนเตี้ยๆคนเดียวด้วยก็ไม่รู้

นิ้วเรียวจิ้มลงไปยังหน้าจอ เตรียมจะกดยกเลิกคำขอเป็นรอบที่สอง

ถ้าไม่ติดว่ามีแจ้งเตือนเด้งกลับมาเสียก่อน..

KIM JINHWAN ตอบรับคำขอเป็นเพื่อนของคุณแล้ว

ตาทั้งสองข้างเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ จุนฮเววางโทรศัพท์ทิ้งเอาไว้บนเตียงแล้วใช้มือข้างหนึ่งกดเอาไว้ตรงอก แม่งเต้นแรงกว่าตอนกำลังจะมีเรื่องชกต่อยครั้งแรกซะอีก

ไอ้อาการแบบนี้มันคืออะไรวะ ทำไมเป็นได้ตลอดเลย

น่าโมโหจริงๆ

 

LUST & WRATH




#จุนฮเวขี้โมโห #7sinsดบบ
50%
 


อย่ามาอาละวาดที่บ้านฉันนะ!!’

นาย.. ไปนอนที่ห้องของพ่อ ส่วนนาย..จีวอน ไปที่โซฟาห้องรับแขก

จะไม่ไปใช่ไหม?

ได้ งั้นพวกนายก็อยู่ที่นี่ เดี๋ยวฉันไปนอนที่อื่นเอง!’

 

นั่นคือประโยคคำขาดที่ฮันบินบอก เป็นเหตุให้การทะเลาะกันจบลง จากที่ตอนแรกทั้งคู่เข้ามาเจอหน้ากันแล้วจีวอนพุ่งเข้ามากระชากคอแบบไม่รอช้า ทั้งสองคนมีปากเสียงและปะทะกันจนไปชนคอมพิวเตอร์ตกลงมาแตก ความเครียดทำให้สติของฮันบินขาดผึงและตะโกนออกไปจนแสบคอ

ยูคยอมจำต้องเดินคอตกเข้าไปในห้องนอนของพ่ออย่างเลี่ยงไม่ได้ ส่วนจีวอนเองก็ฮึดฮัดออกมาจากห้องแล้วทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาด้วยความหงุดหงิด

 

ห้ามทะเลาะกันไม่ว่ากรณีใดๆ ไม่อย่างนั้นฉันจะไม่อยู่ให้พวกนายเห็นหน้าอีกแล้ว

ฉันเอาจริง

 

ตบท้ายด้วยคำขู่เพื่อไม่ให้เกิดเรื่องอันน่าปวดหัวขึ้นอีก

ฮันบินลอบถอนหายใจออกมายาวๆด้วยความเหนื่อยหน่ายหลังจากที่ล็อกประตูห้องเป็นที่เรียบร้อยแล้ว กายโปร่งเดินไปทิ้งตัวลงนั่งบนเตียงก่อนจะเอนหลังนอนหงายแล้วมองเพดาน มือบางยกขึ้นมาลูบหน้าเพื่อไล่ความเครียด

นี่เขาต้องเจอกับเรื่องปวดหัวแบบนี้ไปจนถึงเมื่อไหร่กันนะ

ตอนนี้เป็นเวลาตีสอง เสียงของนาฬิกาที่เดินไปตามเวลาทำให้เขานอนไม่หลับ ไม่แน่ใจว่าเป็นเพราะเรื่องนี้หรือในสมองมีแต่เรื่องให้คิดเต็มไปหมดก็ไม่รู้

ฮันบินนอนมองเพดานมาเป็นเวลานาน เขาไม่สามารถข่มตาหลับลงได้เพราะยังมีเรื่องคอยกวนใจ จนในที่สุดก็ตัดสินใจเด้งกายลุกขึ้นนั่ง ตาเรียวจ้องมองตัวเองผ่านกระจกที่สะท้อนกลับมาก่อนจะยกมือขึ้นมาลูบหน้าแล้วถอนหายใจออกมาเบาๆ

อีกแล้ว

แล้วมันก็เป็นอีกครั้งที่เขาใจอ่อน ฮันบินสูดฃมหายใจเข้าปอดลึกๆจากนั้นก็ดึงผ้าห่มที่อยู่บนเตียงขึ้นมากอดเอาไว้ผืนหนึ่ง เขาเดินออกจากห้องนอนแล้วลงบันไดไปยังห้องรับแขก ถึงแม้ว่ารอบๆตัวจะมืดแต่แสงจากภายนอกก็ทำให้มองเห็นกายสูงนอนราบอยู่บนโซฟา

จีวอนนอนหงายเอามือก่ายหน้าผากไว้ เขาสัมผัสได้ว่ามีใครบางคนมาเยือน แต่เป็นเพราะอารมณ์ที่คุกรุ่นอยู่ตั้งแต่แรกจึงไม่ได้สนใจ หากแต่พอฮันบินเดินเข้ามาใกล้หัวคิ้วเรียวก็ต้องกระตุก

กลิ่นสบู่อ่อนๆที่จำได้ดีลอยเข้ามาปะทะจมูก จีวอนขยับตัวเล็กน้อยจากนั้นก็หันไปมองด้วยสายตาเรียบนิ่ง ในใจของเขายังโกรธที่ฮันบินไล่มานอนยังห้องรับแขกแบบนี้ ทั้งๆที่ฮันบินก็รู้ว่าตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยมีใครทำกับเขาแบบนี้เลยซักครั้ง แถมไล่ต่อหน้าไอ้ยูคยอมด้วย แบบนี้มันหยามกันชัดๆ

ใจจริงจีวอนอยากจะสั่งสอนฮันบินให้เข็ดหลาบว่าเลิกเล่นเกมอันนี้ปวดหัวนี้เสียที ดูก็รู้ว่าตัดกันไม่ขาด และยังไงเขาก็ไม่ยอมรามือแล้วก็ปล่อยฮันบินไปไหนแน่ๆ อยากจะพูดคำแรงๆและใช้อำนาจทุกอย่างบีบบังคับให้ฮันบินกลับมาหาตัวเอง

..แต่พอเห็นอีกฝ่ายยืนมองมา แถมในอ้อมแขนนั้นยังกอดผ้าห่มผืนใหญ่อยู่ด้วย ภายในใจมันก็อ่อนยวบไปหมด เพียงแค่เห็นหน้าก็รู้แล้วว่าไม่สามารถทำอะไรรุนแรงใส่อีกฝ่ายได้เลย

มันน่าหงุดหงิดชิบ

“ยังไม่นอนรึไง?” จีวอนเป็นฝ่ายเปิดปากถามก่อนเมื่อเห็นว่าฮันบินยืนมองมาเงียบๆ ส่วนฮันบินก็ถอนหายใจออกมาเบาๆจากนั้นก็วางผ้าห่มเอาไว้ที่ปลายเท้า

กายโปร่งหันหลังหนีเตรียมที่จะเดินขึ้นห้องไปโดยที่ไม่ได้ตอบอะไร หากแต่ข้อมือข้างซ้ายก็โดนจีวอนจับเอาไว้เสียก่อนในตอนที่เดินผ่าน

“ฉันถาม ไม่ได้ยิน?”

“มันถึงเวลานอนแล้วฉันก็ต้องไปนอนไง” ฮันบินตอบด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งก่อนจะบิดข้อมือออกเบาๆ แน่นอนว่าจีวอนกระชับมือให้แน่นขึ้นอีกพร้อมทั้งดึงเข้าไปหาตัว

กายสูงลุกขึ้นมานั่งอยู่บนโซฟา จีวอนดึงฮันบินมายืนอยู่กล่างระหว่างขาก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึก

ทุกอย่างมันกระจุกปนกัน ความรู้สึกที่จีวอนส่งมาคือแบบไหนฮันบินก็ไม่สามารถคาดเดาได้ แต่เพียงแค่นี้มันก็ทำให้ก้อนเนื้อด้านซ้ายสั่นไหวขึ้นมา

อีกแล้ว..

“นายหลบสายตา แปลว่านายก็ไม่ได้ลืมฉันหรอก” จีวอนเอ่ยเสียงเบาทั้งๆที่สายตายังไม่ละไปไหน มันเต็มไปด้วยความอ่อนโยนเหมือนอย่างตอนที่คบกันอยู่ เขาคลายมือที่จับแขนเล็กนั่นไว้แล้วแต่ฮันบินก็ยังไม่เขยิบออกไป แล้วแบบนี้จะไม่ให้คิดไปเองได้ยังไงว่าอีกฝ่ายก็ยังมีใจให้กันอยู่

เมื่อเห็นว่าฮันบินไม่มีท่าทีปฏิเสธจีวอนก็ใช้แขนอีกข้างสวมกอดรอบเอวเอาไว้แน่น การกระทำข้างต้นเรียกให้ฮันบินเงยหน้าขึ้นไปมองด้านบน มือบางวางไว้บนไหล่แกร่งแล้วพยายามจะดันออกไป แต่พอจีวอนกดใบหน้าลงมาตรงท้อง ความอุ่นจากลมหายใจที่ลอดผ่านเสื้อตัวบางเข้ามาสัมผัสตรงผิวก็ทำเอาข้างในปั่นป่วนไปหมด

เป็นเหมือนเดิมตลอดเวลา ไม่ว่าจะตอนนี้หรือตอนนั้น เมื่อไหร่ที่จีวอนสัมผัสความรู้สึกเดิมๆก็จะกลับมา

“อย่า..” ฮันบินร้องห้ามเสียงเบา

หัวคิ้วทั้งสองข้างขมวดเข้าหากันเมื่อจีวอนกดจูบไปตามหน้าท้อง มือบางบีบหัวไหล่แกร่งแน่นเมื่อสัมผัสวาบหวิวเริ่มจะก่อเกิด เขาควรจะผลักจีวอนออกไปให้พ้น แต่พอได้ยินน้ำเสียงออดอ้อนที่ดังอู้อี้ออกมามันก็ทำให้ร่างกายไม่ยอมเขยื้อนตามที่ใจคิด

“อย่าไล่กัน..”

คำพูดสั้นๆที่ทำให้กำแพงหนาๆถล่มลงมาได้อย่างง่ายดาย

ตลอดระยะเวลาหลายเดือนที่เขาไม่ได้คุยกัน ในทุกๆวันฮันบินตั้งใจก่อสร้างกำแพงขึ้นมาเพื่อปิดกั้นตัวเองจากคนที่มีนามว่า คิม จีวอน แต่ทุกอย่างมันก็กลายเป็นเพียงฝุ่นผงเพียงเพราะได้เจอกันแค่สองวันเท่านั้น

ริมฝีปากหนากดจูบไปทั่วหน้าท้องก่อนจะเหลือบขึ้นมอง ทั้งคู่สบตากันชั่วครู่ก่อนที่ฮันบินจะเป็นฝ่ายเบือนหนี แต่เพียงแค่ไม่ผลักไสมันก็เป็นที่น่าพอใจแล้ว จีวอนกระตุกยิ้มเล็กน้อยก่อนจะกดจมูกฟัดต่ำลงไปเรื่อยๆ ข้อมือแกร่งดึงเอวบางเข้ามาใกล้อีกแล้วฉวยโอกาสรั้งกางเกงนอนของอีกฝ่ายลง

“อ..อือ ไม่เอา..”

สัมผัสอุ่นร้อนที่ต่ำลงไปเรียกให้เสียงเล็กเล็ดรอดออกจากจากลำคอ มือบางจับหัวอีกคนเอาไว้โดยอัตโนมัติก่อนจะย่นคิ้วเข้าหากันเมื่อจีวอนแตะลิ้นลงมาที่ส่วนนั้น สะโพกบางบิดหนียามปลายลิ้นแกร่งลากขึ้นลงไปตามท่อนเนื้อ

“อ..อย่า”

จีวอนเหลือบตาขึ้นมองก่อนจะยกยิ้มเล็กน้อยแล้วทำต่อไป ก็เพราะถึงปากจะบอกว่าห้ามแต่มือกำลังขยุ้มผมของเขาเล่นแบบนี้ อยู่กันมาตั้งนานเขาย่อมรู้อยู่แล้วว่าฮันบินชอบอะไร ไม่ชอบอะไร

“ฮื่อ..” 


 

CUT

 


LUST & WRATH

 

..บุตรชายคนที่สี่ของตระกูลซง คัง ซึงยูน ลั่นไกปืนใส่เพื่อนร่วมมหาลัย หลังจากพบว่าผู้เสียหายมายุ่งวุ่นวายกับแฟนที่คบหากัน..”

จินฮวานกลืนน้ำลายลงคอหลังจากที่ได้ยินข่าวในทีวี มือบางที่ถือแก้วใส่กาแฟอยู่นั้นลดลงต่ำ ในขณะที่แม่บ้านและคนขับรถทั้งหลายก็พร้อมใจกันหันมามองเป็นตาเดียว

โอเค.. ในข่าวนั่นพูดถึงลูกชายคนที่ 4 ใช่ไหมล่ะ นั่นก็แปลว่าเป็นพี่ของจุนฮเว แต่เขาก็คิดว่าพี่น้องกันไม่จำเป็นต้องนิสัยเหมือนกันเสียหน่อย อย่าเหมารวมแล้วก็มองกันด้วยสายตาแบบนั้นสิ

“เห็นไหมคะคุณหนู คนบ้านนี้น่ะไม่น่าเอาตัวเข้าไปพัวพันด้วยเลย อันตรายกันทั้งนั้น”

นั่นไง..

และแล้วประโยคที่คิดเอาไว้ก็ดังออกมาจากปากของแม่บ้านคนสนิท เมื่อวานที่เขาพาจุนฮเวเข้ามาทำแผลในบ้านระหว่างที่รอคนขับรถจากตระกูลซงมารับก็แทบจะกลายเป็นเรื่องใหญ่โต หลังจากที่จุนฮเวกลับไป แม่บ้านหลายคนก็รีบเข้ามาตรวจดูใหญ่เลยว่าเขาได้รับบาดเจ็บตรงไหนรึเปล่า

อะไรจะขนาดนั้นกัน จุนฮเวมาส่งเขาที่บ้านนะไม่ได้ปองร้ายอะไรทั้งนั้น ถึงแม้จะมีนิสัยแปลกๆแล้วก็ชอบทำหน้าบึ้งอยู่ตลอดก็เถอะ แต่เขาสัมผัสถึงความ อันตราย ภายในตัวของผู้ชายคนนั้นไม่ได้เลยจริงๆ

ก็แค่เด็กคนหนึ่ง

เด็กดื้อซะด้วย

“คนเราไม่ได้นิสัยเหมือนกันนี่ครับ” จินฮวานส่ายหน้ายิ้มๆจากนั้นก็ตักอาหารที่อยู่บนจานทานต่อ วันนี้เขาตื่นเร็วกว่าปกติจึงมีเวลาทานอาหารเช้าก่อนไปโรงเรียน น่าเสียดายที่พ่อยังคงติดงานไม่ได้กลับมา จะว่าไปแล้วหมู่นี้ก็ไม่ได้เห็นหน้ากันเลย

แต่น่าแปลกที่จินฮวานไม่ได้รู้สึกเหงาอย่างที่คิด ทีแรกเขานึกว่าการย้ายมาอยู่ที่เกาหลีเพียงลำพังกับพ่อที่ติดงานจนแทบไม่มีเวลาว่างจะทำให้ทุกอย่างมันดูน่าเบื่อซะอีก พอเป็นแบบนี้ก็ทำให้ที่นี่น่าอยู่ขึ้นมาถนัดตา เมื่อได้รู้จักกับเด็กดื้อที่ชื่อว่าจุนฮเวอะไรนั่นก็ทำให้เขามีเรื่องให้ทำเยอะแยะ

อย่างเช่นวันนี้ที่ตื่นเช้าก็เพราะว่าอยากไปโรงเรียนนั่นล่ะ

ไม่รู้ว่าเขาจะอยากทำความรู้จักกับจุนฮเวแค่เพียงฝ่ายเดียวรึเปล่า แต่จินฮวานก็เพียงแค่คิดว่าถ้าอีกฝ่ายไม่เดินเข้ามาหา เขาก็พร้อมที่จะเป็นคนก้าวเข้าไปเอง ดูจากท่าทางแล้วจุนฮเวก็ไม่ได้คิดที่จะเดินหนีหรอกนะ

น่าจะทำความรู้จักกันได้มากกว่านี้

“เหมือนหรือไม่เหมือน แต่คลุกคลีอยู่ด้วยกันทุกวันก็ต้องซึมซับเอาความโหดร้ายมาบ้างล่ะค่ะ” แม่บ้านยังคงค้านความคิดของเขา

“หืม ถ้าแบบนี้ผมอยู่กับป้าทุกวันผมจะกลายเป็นคนคิดมากไหมครับ?” จินฮวานพูดทีเล่นทีจริงในขณะที่จิ้มไสกรอกใส่ปากจากนั้นก็หัวเราะ

“คุณหนู!

“อ้าว ก็จริงอะ”

“ป้าคิดมากก็เพราะคุณหนูเอาตัวไปเสี่ยงอันตรายนั้นแหละค่ะ คุณหนูไม่รู้อะไร คุณจุนฮเวนั่นน่ะน่ากลัว มีเรื่องชกต่อยได้ไม่เว้นแต่ละวัน”

“แต่เขายังไม่ได้ต่อยผมนี่ครับ”

แล้วก็คิดว่าคงไม่ทำด้วยนะ..

ไม่รู้สิ แต่สัญชาติญาณมันบอกอย่างนั้น สำหรับจินฮวานแล้ว จุนฮเวก็เป็นแค่เด็กมัธยมปลายคนหนึ่งที่ไม่หาเรื่องใครก่อน ดูจากสภาพที่ผ่านมาน่ะนะ ไม่แน่ใจว่าเขาเดาถูกไหมแต่เท่าที่เห็นก็คือจุนฮเวมักจะโดนอีกฝ่ายหาเรื่องก่อนเสมอ ถ้าไม่อย่างนั้นไม่โดนทุกรถจนกลับบ้านไม่ได้เหมือนเมื่อวานหรอก

เขาคิดว่าที่จุนฮเวชกต่อยคนอื่นน่าจะเป็นเพราะป้องกันตัวเฉยๆ

มั้ง

“ไม่แน่หรอกค่ะ ถ้าเกิดอารมณ์เสียขึ้นมาแล้วพาลมาทำร้ายร่างกายคุณหนู คุณหนูจะทำยังไงคะ?” แม่บ้านเสริมต่อ ส่วนคนอื่นๆก็พร้อมใจกันพนักหน้าเห็นด้วย

“เขาจะทำร้ายผมทำไมล่ะครับ ผมไม่ใช่พวกชอบหาเรื่องใคร ถ้าไม่มีใครไปยั่วโมโห จุนฮเวเขาก็คงไม่โมโหหรอกครับ”

“ใครจะไปรู้ล่ะคะ ดูอย่างพี่ชายเขาสิ.. ลั่นไกปืนใส่คนอื่นโดยที่ไม่คิดขนาดนั้น ป้าเห็นแค่นี้ก็ขนลุกแล้ว นี่แปลว่ากะจะเอาถึงชีวิตเลยนะ”

“แต่พี่ชายอีกคนของเขาก็ไม่ได้เลวร้ายไม่ใช่เหรอครับ เห็นว่าสอบได้ที่หนึ่งตลอดแถมยังมีมารยาทอีกด้วย ใครนะที่ได้รางวัลเรียนเก่งน่ะ” จินฮวานย่นคิ้วเข้าหากัน เรื่องประวัติของพี่ชายจุนฮเวนั้นเขาได้ศึกษามาบ้างจากตอนที่เดินไปตึกปกครองแล้วยืนอ่านประวัติใต้รูป แต่ไม่ว่าจะนึกชื่อยังไงมันก็จำไม่ได้

“หมายถึงคุณอิม แจบอม?”

“อ้า..นั่นล่ะ”

“โถ่คุณหนู ก็แค่คนเดียวล่ะค่ะ คนอื่นน่ะคบไม่ได้เลยนะ”

“แต่แค่นั้นก็แสดงให้เห็นแล้วครับว่าคนเราไม่เหมือนกัน”

“แต่ว่า..”

“ไม่ต้องห่วงไปหรอกครับ ผมดูแลตัวเองได้น่ะไม่ใช่เด็กๆแล้ว” จินฮวานตัดบทเมื่อรู้สึกว่าแม่บ้านชักจะพูดอะไรยาวเกินไปแล้ว มือบางส่งไปหยิบแก้วน้ำสีใสขึ้นมาจิบจากนั้นก็ดึงผ้าที่วางพาดอยู่บนตักขึ้นมาเช็ดปาก

สายตาคมเหลือบไปมองตรงนาฬิกา ที่เข็มสั้นชี้อยู่ที่ตรงเลขแปด บ่งบอกว่าตอนนี้เขาควรจะพาตัวเองไปที่โรงเรียนซงได้แล้วถ้าไม่อย่างนั้นอาจจะสาย

“โถ่คุณหนู แล้วแบบนี้จะให้ป้ารายงานคุณผู้ชายยังไงล่ะคะ”

คนเป็นแม่บ้านเอ่ยถามเสียงอ่อน ส่วน คุณผู้ชาย ที่พูดถึงนั้นก็จะเป็นใครไม่ได้เลยนอกจากพ่อของเขาเอง

“อ่า ก็ยังไม่ต้องบอกหรอกครับ” จินฮวานเอ่ยตอบยิ้มๆจากนั้นก็หยิบกระเป๋ามาถือเอาไว้ สองขาเรียวมุ่งหน้าไปยังรถยนต์ที่จอดรออยู่ตรงหน้าบ้าน น่าแปลกที่วันนี้คนขับรถไม่ได้ยืนรอเหมือนอย่างเคย

จินฮวานชะเง้อคอมองไปรอบๆก่อนที่คิ้วทั้งสองข้างจะเลิกขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นคนขับรถเดินมาจากทางหน้าบ้าน ที่มือนั้นถือกล่องอะไรซักอย่างอยู่ด้วย แน่นอนว่าความแปลกใจนั้นเพิ่มมากขึ้นไปอีกเมื่อคนขับรถเดินเข้ามาใกล้แล้วส่งมอบมันให้แก่เขา

“ครับ? ของผม?”

“ครับ ส่งมาจากตระกูลซงน่ะ”

จินฮวานขมวดคิ้วเข้าหากันก่อนจะวางกระเป๋าลงบนพื้น เพียงแค่ได้ยินคำว่า ตระกูลซง ก็ทำให้ใจพลันเต้นแรงขึ้นมาได้ง่ายๆ มือบางรีบแกะห่อกระดาษที่อยู่ในมือออกจากกัน สัญลักษณ์ประจำโรงเรียนที่เด่นหราอยู่ตรงหน้าสร้างความแปลกใจให้มากกว่าเดิม

..ก่อนที่ร่างเล็กจะค่อยๆคลายปมที่อยู่บนคิ้วออกเมื่อเปิดกล่องดูแล้วพบว่าของที่อยู่ด้านในคือเสื้อ ไม่สิ.. มันคือกางเกงสีเดียวกับกางเกงที่ต้องใส่ในวิชาพลศึกษา

ถ้าจะพูดให้ถูกก็คือมันเป็นกางเกงพลศึกษานั่นแหละ แต่นี่ขายาวกว่าที่เขามี

จินฮวานขมวดคิ้วเข้าหากันอีกหนเมื่อเขามองเห็นป้ายเล็กๆเขียนติดว่า KJH. มือบางหยิบมันขึ้นมาพิจารณาดูก่อนจะร้องอ๋อในใจเพราะนึกขึ้นได้ว่ามันคงย่อมาจาก Koo Junhoe แน่ๆ

แปลว่าจุนฮเวเป็นคนส่งไอ้กางเกงพละนี่มาให้สินะ

คำถามคือ.. ส่งมาให้ทำไม?

และ.. จำเป็นต้องส่งมาให้ 7 ตัวเลยเหรอไง เขาเรียนพละแค่อาทิตย์ละวันเองนะ!

 

 

ครบ100%
โซฟาของจีวอนกับจุนเน่ต่างกันชิบ
5555555555555555555555555555555
ความหวือหวาของดบบนี่ทำให้จุนเน่กากไปเลยโถ่

#จุนฮเวขี้โมโห #7sinsดบบ แท็กเดิมนะงับ
ฉากตัดก็ที่เดิม หาไม่เจอทักทวิตไปเลยที่รัก

ตอนนี้จุนจินไม่เจอกัน เพราะพระเอกของเรากาก
รอตอนหน้านะอิอิ


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 64 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,735 ความคิดเห็น

  1. #2722 GIN...⚡ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2561 / 15:42
    ทำไมต้องมาขำกับพาร์ทจุนฮวานตลอดเลยอ่ะ อิจุนอิเด็กซึนนนน
    #2,722
    0
  2. #2715 BaitongSarocha (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2561 / 12:03
    เน่โครตซึนอ่ะ น่ารักชิปหาย55555555555555555555
    #2,715
    0
  3. #2711 PN Crd. (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 เมษายน 2561 / 16:42
    จุนฮเวก็แค่เด็กซึนๆแค่นั้นแหละน้าา ไม่รู้จักความรักก็ดันไปหงุดหงิดโมโหหัวใจตัวเองอยูาได้ ตลก5555555
    #2,711
    0
  4. #2703 kukuhye (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 กันยายน 2560 / 03:54
    อะไรคือส่องเฟสพี่เขา เซฟรูปพี่เขา แล้วนึกได้แล้วลบ แล้วไปกู้มาเปลี่ยนรูปหน้าจอเป็นรูปพี่เขาค่ะ แอดเฟรนด์แล้วยกเลิก แล้วแอดใหม่อีก แล้วอะไรคือทำไปแบบโมโหๆ ดูเป็นคนงงๆในตัวเอง โอ้ยตลก น่ารักกกกกก 55555555555
    #2,703
    0
  5. #2691 icevalentine (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 กันยายน 2560 / 21:44
    โอ้ยพิบ๊อบบ ถ้าเราเป็นบินก็คงใจอ่อน ยอมตั้งแต่หน้าประตูแล้ววววว
    #2,691
    0
  6. #2677 K987654321 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 เมษายน 2560 / 03:11
    ถ้านี่เป็นฮันบินยอมกลับมาตั้งแต่คัทแรกแล้วค่ะฮื่อฮอตอะไรเบอร์นั้น
    #2,677
    0
  7. #2669 JINWOOBIN (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2559 / 23:40
    เขินแรงง่า
    #2,669
    0
  8. #2667 LalitaELF (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2559 / 11:41
    น่ารักมากกกกก ทั้งสองคู่เลยย
    #2,667
    0
  9. #2663 YokPichapath (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2559 / 17:48
    ขอทวิตๆๆ
    #2,663
    0
  10. #2639 choopp (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2559 / 11:24
    55555555 ขำเน่จำเป็นต้องส่งมาให้ตั้ง 7 ตัวเลยหรอ
    #2,639
    0
  11. #2629 pinkydrop (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2559 / 12:01
    ลากยาวมาเลยค่าาา เพิ่งนึกได้ว่าต้องเม้นนน ( . .) แฮ่ะ! สนุกมากกกกกก ฮะความรักของจุนฮเวคือแบบเกินทุกอยาก ไม่ว่าจะเป็นสิ่งของหรืออารมณ์ อิอิ ชอบบบบบ แ ร๊วยยยยยย

    ส่วนเบิลบี หูยยยยยย แน่นอนไปอีกกกก ส่งสารนังยูคอ่าาา แต่แบบ...ไม่เชียนะ 555+
    #2,629
    0
  12. #2304 eyebaysong (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 เมษายน 2559 / 22:16
    คู่จุนฮวานน่ารักอะ ชอบ555555555555555555555555555555555 ชอบมากก รวยแล้วขี้เว่อร์มาก5555แต่น่ารักอะะ
    #2,304
    0
  13. #2283 Zeno122000 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 มีนาคม 2559 / 15:56
    นอกเหนือจากความน่ารักจุนเน่ยังมีความเว่อร์วังระดับคุณชายอยู่
    #2,283
    0
  14. #2168 sweet-vanila-tea (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 มีนาคม 2559 / 20:47
    น่ารักกกกกกกกกกก
    #2,168
    0
  15. #2126 ทำไมต้องจินฮวาน' (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 มีนาคม 2559 / 06:37
    จุนเน่เอ้ย นายมันโครตซึน น่ารักเป็บ้า ชอบพี่จีนานด้วย โง้ย น่ารักทั้งคู่ ส่วนฮันบิน สงสารบินอ่ะ คืออิสองคนนี้แย่งบินกันแบบไม่เห็นใจบินเลย บ๊อบ แกไปทำอะไรเอาไว้เนี่ย แต่แกแบบ โอ้ย นี่อะไร ฉากคัทอีกแล้ว
    #2,126
    0
  16. #2084 9nawKIHAE (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 มีนาคม 2559 / 00:41
    โฮฮฮ คู่ดบบ.ก็ดุเด็ดเผ็ดมันส์กันไปนะคะท่านผู้ชม

    สงสารฮันบินคิดมากแทนเลย ยูคก็น่าสงสารนิดหน่อย เพราะไม่ใช่พระเอก 55555

    ฮันบินเอ้ย ถ้าเดินหน้าต่อไปไม่ได้ ก็กลับไปเคลียกับจีวอนนางเถอะ 

    อยู่ใกล้กันก็จุดติดไปซะทุกที่ขนาดนั้น ตัดกันไม่ขาดจริงๆเนอะ

    ความซึนและน่ารักของน้องจุนเน่นั้น พี่ให้ 10ดาวค่ะ หวงก็บอกพี่จินเขาไปนะคะนะ

    เด็กวัยบั๊บปี้เลิฟฟก็งี้แหละ แค่แอดเฟรนด์ในเฟสบุ๊กก็เขินดิ้นตายล่ะ 5555555555555555555 
    #2,084
    0
  17. #1824 HoneyBabby (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2559 / 12:08
    ชอบคู่จุนฮวาน 555 เน่มันร้ายยยยย
    #1,824
    0
  18. #1626 beariese (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 มกราคม 2559 / 20:52
    จุนฮเว หนูชอบพี่เค้าใช่ไหมลูก555555555
    #1,626
    0
  19. #1442 MilkiiZ19 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2558 / 18:17
    เน่น่ารักอ่ะ อ่านละยิ้มตลอด อีบ้า
    #1,442
    0
  20. #1375 ba-na-na (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2558 / 13:11
    2คู่นี้อารมณ์ช่างแตกต่าง จีวอนนี่มันจะเร้าร้อนไปไหน
    #1,375
    0
  21. #1321 「 L I G H T 」 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2558 / 07:39
    ปรับอารมณ์เร็วมาก จากร้อนแรงมามุ้งมิ้ง 5555555 จุนฮเวก็มีมุมสาวน้อยกับเค้าเหมือนกันนะ 55
    #1,321
    0
  22. #1320 คายองจูวว (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2558 / 00:44
    เน่น่าร้ากกกกกกกก แค่กดแอดเฟรนสามารถทำให้มิ้งได้ขนาดนี้เลยหรอ รักใสใสมากอ่า ชอบบบ KJH นี่ได้ชื่อทั้งสองคนเลยอ่ะ ว้าวววว
    ฮบ.กับบ๊อบ ร้อนแรงสุดๆ ว้าวว คนละโมเม้นต์กันเล้ยยยยย
    #1,320
    0
  23. #1098 nrmind (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2558 / 10:29
    ความดิบของจีวอนฮือออออออ
    #1,098
    0
  24. #1087 aonhararuya (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2558 / 22:40
    จุนเน่เป็นคนน่ารักกก งื้อออ อิจพี่จินง้ะ
    #1,087
    0
  25. #1051 KPMLK3 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2558 / 13:11
    แหม เน่หวงจินใช่มั้ยล่า
    #1,051
    0