( END ) 7SINS/iKON ϟ LUST&WRATH ▫ #junhwan #doubleb

ตอนที่ 4 : ⍫ anger

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,402
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 65 ครั้ง
    24 ก.ย. 58

     

7SINS PJ.

LUST & WRATH

CHAPTER 02 : ANGER

 

 

ตอนนี้ก็เย็นมากแล้ว จินฮวานเดินออกจากห้องพักของนักกีฬาแบบงงๆ

วันนี้เขาได้เพื่อนใหม่อย่างรวดเร็วชื่อว่า นัม แทฮยอน ทั้งคู่นั่งข้างกัน ดูเหมือนจะว่าจะเข้ากันได้ดีเสียด้วย แทฮยอนบอกว่านักเรียนทุกคนต้องมารับชุดกีฬาที่ห้องนี้ เพราะพรุ่งนี้ห้องของเขามีเรียนวิชาพลศึกษา ทุกคนจะต้องเปลี่ยนชุดก่อนเรียน เขาเพิ่งเข้ามาใหม่เลยยังไม่ได้

..โชคดีที่แทฮยอนบอกก่อน ถ้าไม่อย่างนั้นพรุ่งนี้จินฮวานอาจจะต้องกลายเป็นแกะดำ เพราะไม่รู้เรื่องอะไรเลยจริงๆ

จินฮวานเดินไปตามทาง บรรยากาศตอนเย็นในโรงเรียนซงไม่ได้น่ากลัวเหมือนโรงเรียนอื่นๆ คงเป็นเพราะการตกแต่งที่สวยงามน่ามองไปทุกส่วนล่ะมั้ง เขามองซ้ายมองขวา มีนักเรียนอยู่ไม่กี่คนแล้วในตอนนี้

ก่อนหน้านั้นจินฮวานบอกคนขับรถว่าให้รอที่ลานจอดรถของโรงเรียนนั่นล่ะ เนื่องจากเขารู้ว่าไอ้ลานเนี่ยมันมีอยู่จริงๆแต่ก็ลืมสนิทเลยว่าตัวเองไม่รู้ว่ามันอยู่ส่วนไหน

จินฮวานยกมือขึ้นตบหน้าผาก นี่ก็เย็นมากแล้วยังจะหลงทางอีกเหรอ โทรศัพท์ก็แบตหมดไปแล้วจะโทรหาคนขับรถก็ไม่ได้

เขาพยายามหาป้ายบอกทาง ตอนนี้เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้ารูปปั้นเฮสเทียร์ ป้ายบอกว่าตึกที่อยู่ด้านหลังคือตึกของเกรด 11 โอเค..ถ้าเดินไปทางนี้เรื่อยๆจะเจอลานจอดรถไหมนะ? จินฮวานคิดในใจพร้อมเดินต่อไป

เดินยังไงก็ไม่รู้ถึงได้มาโผล่อยู่ตรงลานจอดรถมอเตอร์ไซค์ คนตัวเล็กถอนหายใจยาว มองไปรอบๆตอนนี้ไม่มีใครเลยซักคนเพราะนักเรียนของโรงเรียนซงไม่ค่อยใช้มอเตอร์ไซค์กันหรอก

ยกเว้น..

จินฮวานชะงักเมื่อสายตาสบเข้ากับร่างสูงที่กำลังมองมา ใบหน้านิ่งๆที่ดูเหมือนจะมีแผลมากกว่าตอนเช้าทำให้เขาใจสั่น หายใจไม่ทั่วท้อง แต่ขณะเดียวกันก็สงสัยว่าอีกฝ่ายไปทำอะไรมาถึงได้ตกอยู่ในสภาพแบบนั้น

ถ้าเดินเข้าไปถามจะโดนเมินเหมือนตอนเช้ารึเปล่า?

แต่ตอนนี้เขาหลงทางอยู่นะ..

“นาย!!!

ไม่มีเวลาคิดอะไรมากเพราะอีกฝ่ายเบือนหน้าหนีไปทางอื่นแล้วก็ขึ้นคร่อมรถซะงั้น เสียงของเครื่องยนต์ดังกระหึ่มไปทั่วบริเวณยามมือหนากดปุ่มสตาร์ต จินฮวานรีบวิ่งเข้าไปหา เขากลัวอยู่ไม่น้อยกับท่าทางเหวี่ยงๆที่มีอยู่ตลอดเวลา ยิ่งในตอนที่ตาคู่นั้นหันมามองแบบนิ่งๆก็ทำเอาขนลุกซู่ไปทั้งร่างกาย

จะหงุดหงิดอะไรนัก...

“คือ..อย่าเพิ่งรำคาญดิ อย่าเพิ่งหนีแบบตอนเช้าด้วย นี่เดือดร้อนจริงนะ” เขาพูดแบบเร็วๆ จินฮวานมองไปตรงอก จำนวนดาวบอกว่าคนตรงหน้าอยู่เกรด 10 แต่ไม่มีป้ายชื่อ

จุนฮเวยังคงมองด้วยสายตานิ่งๆ ในใจขุ่นมัวเพราะเจอกันถึงสองครั้งสองครา ไม่ได้คิดว่าคนตัวเล็กๆ ดูไม่มีพิษภัยนี่จะมาสะกดรอยตามหรือดักทำร้ายได้หรอก ท่าทางเงอะๆงะๆนั่นอย่าคิดจะมาทำอะไรคนอย่างเขาเลย แต่มันก็น่ารำคาญตรงที่โผล่มาหลังจากเขามีเรื่องตลอดเนี่ยแหละ

เหนื่อย จะกลับบ้าน ยังจะขัดอยู่ได้

“มีอะไร?”

จินฮวานกะพริบตาปริบๆเมื่ออีกฝ่ายถามก่อน รีบซ่อนมือที่กำลังสั่นสะริกไว้ด้านหลังแล้วสูดลมหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่ เอาจริงๆตอนนี้เขาสั่นไปทั้งตัวนั่นแหละ ทำไมต้องมองกันดุๆขนาดนั้นด้วยวะ นี่เป็นรุ่นน้องไม่ใช่เหรอไง?

“คือ..ลานจอดรถอยู่ตรงไหนอะ?”

“แล้วที่ยืนอยู่นี่มันลานสเก็ตรึไง?”

“เฮ้ย ไม่ใช่ดิ หมายถึง..ลานจอดรถยนต์ดิ” จินฮวานส่ายหน้า ถ้าเป็นคนอื่นประชดออกมาแบบนี้เขาคงขำ แต่ดูหน้าของอีกฝ่ายก็พอเดาได้ว่ามันไม่ใช่การเล่นมุก แถมน้ำเสียงก็เหวี่ยงๆ ทำให้เขายิ่งกลัวกว่าเดิมซะอีก

“เคยรู้อะไรบ้าง?”

จินฮวานกลืนน้ำลายลงคอเมื่อโดนถามแบบนั้น เขาก้มหน้ามองพื้น โกรธในใจที่โดนว่าแต่ก็ไม่อยากเถียงเพราะมันก็เป็นความจริง ถึงจะนึกค้านก็เหอะ กับอีแค่ถามทางนี่มันน่ารำคาญขนาดนั้นเลยรึไงวะ สาบานได้ว่าถ้ามีคนอื่นอยู่ตรงนี้เขาไม่บากหน้าเข้ามาถามไอ้เด็กบ้านี่หรอก

“ขอโทษ”

“ขอโทษไม?”

“ไม่รู้ บอกทางไปลานจอดรถได้รึยัง?” จินฮวานเงยหน้าขึ้นมามองอีกหน คราวนี้ชะงักไปเพราะได้เห็นชัดๆว่าตรงสันดั้งนั้นมีแผลเป็นรอยยาว แถมเลือดยังไหลซึมลงมาอีกด้วย

พอมองดูดีๆที่ตรงมุมปากก็มีแผลอีก ไม่ว่าจะหัวคิ้ว หางตา โหนกแก้มก็ช้ำ นี่มีเรื่องกันรุนแรงขนาดไหนถึงได้ตกอยู่ในสภาพแบบนี้ แต่ใบหน้ายังคงนิ่งได้อยู่ ไม่เจ็บรึไงนะ

“ไปหาหมอไหม?” ปากถามออกไปแบบไม่ทันคิด ถึงจะไม่รู้จักกันแต่ความเป็นห่วงในฐานะเพื่อนมนุษย์มันก็ต้องมี ยิ่งเป็นรุ่นน้องใจโรงเรียนเดียวกันด้วย ก่อนที่มันจะสลายหายไปเพราะอีกฝ่ายเอ่ยออกมาว่า

“ยุ่ง”

เอ้า..

พูดอะไรผิดอีกล่ะ

“โอเค ขอโทษ”

“ขอโทษอยู่ได้น่ารำคาญ..” จุนฮเวเหวี่ยงใส่ ก่อนจะหยุดไปแล้วเหยหน้า เขาจิปากแบบเซ็งๆ เพราะพูดเยอะเลยเจ็บแผลที่อยู่ตรงปาก ตอนอยู่เฉยๆมันก็ไม่รู้สึกอะไรหรอก ปกติเวลามีเรื่องเสร็จเขาก็ไม่เคยพูดกับใครด้วย นี่เป็นครั้งแรก เพราะโดนถามมากนั่นล่ะถึงได้เป็นอย่างนี้

น่ารำคาญชะมัด เขาไม่ชอบคนที่ขอโทษพร่ำเพื่อด้วยอะ จะว่าไปแล้วตั้งแต่เกิดมาจุนฮเวก็ยังไม่เคยพูดคำนี้เลยนะ เพราะคิดว่าไม่เคยทำผิดอะไร

จุนฮเวเอาลิ้นดุนแก้มมองอีกฝ่ายอย่างคาดโทษ แต่จินฮวานกลับเลิกคิ้วขึ้นแล้วดึงผ้าเช็ดหน้าออกมายื่นให้ซะงั้น

“อะไร?”

“น้ำแข็งมั้งแบบเนี่ย”

จุนฮเวหน้าตึงไม่น้อยพอถูกยอกย้อน ความโกรธในใจเริ่มปะทุ นี่เห็นเป็นเพื่อนเล่นรึไงวะถึงได้เอาคืนอย่างนี้ เขากำมือแน่นเพราะรู้สึกเหมือนโดนหยาม ก่อนจะต้องเผลอกลั้นหายใจเมื่ออีกฝ่ายเขย่งเท้าขึ้นมาหาแล้ว..

..เช็ดเลือดตรงหน้าให้เบาๆ

“เฮ้ย!

“อยู่นิ่งๆดิ ไม่ไปหาหมอก็อยู่เฉยๆ เลือดเต็มไปหมดเลยเนี่ย” จินฮวานขมวดคิ้วแล้วบีบคางจุนฮเวเอาไว้ ไม่ได้บีบแรง แค่บังคับให้อยู่เฉยๆเพราะเมื่อกี๊จุนฮเวทำเหมือนจะเบือนหน้าหนี

ตอนแรกก็กลัวเหมือนกันนะเพราะอีกฝ่ายชอบทำหน้าหงุดหงิด แต่พอเห็นเมื่อกี๊ก็ทำให้รู้ว่าไอ้แผลพวกนี้มันเจ็บไม่น้อย แถมคำพูดคำจาที่ชอบประชดใส่นั่นอีก ทำให้เขามองเห็นว่าแท้จริงแล้วจุนฮเวก็เป็นแค่เด็กเกรด 10 คนนึงที่ขี้โมโหแถมยัง..

ดื้อมากซะด้วย

จินฮวานเช็ดเลือดไปเรื่อยๆ ผ้าเช็ดหน้าผืนสีขาวเริ่มมีสีแดงแต้มเป็นจุดๆ

ใบหน้าเนียนอยู่ใกล้จนจุนฮเวเห็นขนตาที่เรียงกันเป็นแพ เขามองตั้งแต่ปลายจมูกโด่งรั้นลงมาถึงริมฝีปากสีชมพู ไม่เคยมองหน้าใครใกล้ขนาดนี้มาก่อน ปกติแล้วใครเข้ามาใกล้แบบนี้เขาก็ซัดหน้าหงายแล้ว แต่นี่..

“มีเรื่องบ่อยแบบนี้ไม่โดนเรียกไปหักคะแนนที่ห้องปกครองเหรอ?” จินฮวานชวนคุยแต่อีกฝ่ายไม่ตอบ

จุนฮเวถอนหายใจออกมาแรงๆในตอนที่ร่างเล็กถอยห่างออกไปแล้ว เขาดับเครื่องยนต์จากนั้นก็ลงมายืนอยู่ข้างๆรถแทน

“อ้อ..เดี๋ยวแป๊บ”

 อะไรอีกล่ะ

จุนฮเวกลอกตา ทั้งยุ่งแล้วก็พูดมากเลยคนอะไรวะ เขามองป้ายชื่อที่อยู่ตรงอก ในสมองประมวลผลแล้วว่าคนที่ชื่อ คิม จินฮวาน เป็นบุคคลที่น่ารำคาญที่สุดในโลก เพราะเมื่อกี๊ทำเหมือนไม่มีอะไรจะพูดแล้ว แต่อยู่ๆก็นึกอะไรขึ้นมาได้แล้วก็เปิดกระเป๋าค้นหาอะไรบางอย่าง

จินฮวานหยิบบางสิ่งออกมาแกะ จุนฮเวมองตามการกระทำนั้น ขมวดคิ้วเข้าหากันด้วยความรำคาญใจ ก่อนที่โลกจะหยุดหมุนอีกครั้งเพราะร่างเล็กเงยหน้าขึ้นมายิ้มให้

..แถมยังเอาอะไรก็ไม่รู้มาแปะตรงกลางดั้งให้เขาอีกด้วย

“เฮ้ย!

จุนฮเวรีบเอียงตัวหลบแต่จินฮวานก็แปะมันด้วยความรวดเร็ว เขายกมือขึ้นมาลูบตรงบริเวณนั้นก่อนจะเอี้ยวตัวไปดูกระจกข้างรถ คิ้วหนาเลิกขึ้นด้วยความประหลาดใจเมื่อพบว่ามันคือพลาสเตอร์ธรรมดาๆไม่ใช่อะไรอื่น

จุนฮเวมองหน้าอีกฝ่ายแบบขวางๆ ติดพลาสเตอร์ให้แล้วยังจะมาทำหน้าระรื่นอีก น่าโมโห ไม่เคยมีใครทำกับเขาแบบนี้เลยนะเว้ย เอามือมาแตะตัวยังว่าเยอะแล้ว นี่แตะหน้าเลยเหรอ!

“ไปละ”

แล้วร่างเล็กก็เดินหนีไป

จินฮวานไม่ได้ตื๊อเหมือนแต่ก่อนเพราะรู้ว่ายังไงจุนฮเวก็ไม่บอก เขาลอบถอนหายใจยาวๆ คิดไปเองว่าลานจอดรถยนต์มันคงอยู่ใกล้ๆกันนี่แหละ เดินหาไปเรื่อยๆเดี๋ยวก็เจอ นี่โรงเรียนไม่ใช่เขาวงกต เขาคงไม่โชคร้ายขนาดที่ต้องหลงอยู่ในนี้จนมืดค่ำหรอก

สองขาเดินไปเรื่อยๆ จินฮวานล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าหยิบเอาโทรศัพท์ออกมาลงกดดู รูปแบตเตอร์รี่สีแดงทำให้เขากลอกตา ไม่ว่ายังไงก็เปิดไม่ติด

ร่างเล็กเดินมาหยุดอยู่ตรงทางแยก จินฮวานหันซ้ายหันขวาเพราะไม่รู้ว่าจะไปทางไหนดี ตรงนี้ไม่มีป้ายบอกซะด้วย เริ่มคิดแล้วว่าโรงเรียนนี่มันจะกว้างเกินไปละนะ เดี๋ยวลองเสี่ยงดวงดู เอาเป็นว่าไปทางซ้ายละกัน

“ผิดทาง”

ก่อนที่เขาจะต้องหยุดเพราะได้ยินเสียงของใครบางคน จินฮวานหันไปมองด้านหลัง เลิกคิ้วขึ้นเมื่อเห็นเจ้าของใบหน้าเหวี่ยงๆที่ยังคงมีพลาสเตอร์แปะอยู่

นี่จุนฮเวเดินตามเขามาเมื่อไหร่? ไม่เห็นรู้เรื่อง

“ต้องไปทางขวาอ่อ?”

“ก็เมื่อกี๊บอกว่าผิดทาง ยังจะถามมากอีก” ร่างสูงพูดแค่นั้นก่อนจะเดินนำไป

จินฮวานยกมือขึ้นมาเกาหัว ทั้งงงทั้งมึนแต่ตอนนี้รู้สึกสบายใจขึ้นแล้ว แปลว่าเขาจะไม่หลงทางใช่ไหม?

สองขาเดินตามจุนฮเวไปเรื่อยๆไม่มีใครพูดอะไรออกมา แค่มองแผ่นหลังกว้างนั้นจากตรงนี้ก็สัมผัสได้ถึงความเย็นชา เหมือนกับว่ามีกำแพงใสๆกันตัวเองจากคนภายนอก เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอีกฝ่ายคิดอะไรอยู่ แม้แต่จะถามชื่อยังไม่กล้าอย่าว่าแต่ชวนคุยเลย

เดินอยู่ซักพักก็มาถึงลานจอดรถ จินฮวานกวาดสายตามองไปรอบๆ เห็นรถคันเดียวจอดอยู่ตรงนั้นพร้อมกับคนขับรถประจำบ้านที่ยืนกดโทรศัพท์อยู่ คงจะตามหาเขาสินะ เพราะเมื่ออีกฝ่ายมองมาทางนี้ก็รีบเก็บโทรศัพท์แล้วถอนหายใจด้วยความโล่งอก

คนขับรถทำทีจะเดินมาหา แต่เขาก็หยุดชะงักก่อน จินฮวานมองแบบงงๆก่อนจะหันไปหาคนตัวสูง

“ขอบคุณนะ”

จุนฮเวไม่ได้ตอบอะไร ทำเพียงแค่ปรายตามองแล้วพ่นลมหายใจแรงๆด้วยความหงุดหงิดจากนั้นก็เดินหนีไป

“นี่!” แต่จินฮวานก็เรียกเอาไว้ก่อน

สองขาหยุดชะงัก จุนฮเวไม่ได้หันหลังไปมองหน้าอีกฝ่ายด้วยซ้ำ เขาเพียงแค่ยืนนิ่งๆ

“ขับรถกลับบ้านดีๆล่ะ”

“หึ”

จินฮวานย่นคิ้วเมื่ออีกฝ่ายแค่นหัวเราะแล้วเดินต่อไปเลย แอบส่ายหน้าให้กับความหยิ่งผยองแล้วเดินไปขึ้นรถของตัวเอง

รถคันใหญ่เคลื่อนตัวออกไป จินฮวานเอนหลังพิงกับเบาะแล้วถอนหายใจออกมายาวๆให้กับวันที่แสนน่าเบื่อ เขายังไม่ชินกับโรงเรียนนี้หรอก โชคดีที่มันไม่เลวร้ายอะไรมากแต่ก็คิดถึงเพื่อนๆที่โรงเรียนเดิมอยู่ดี คงต้องใช้เวลาอีกซักพักถึงจะปรับตัวได้

“คุณจินฮวานรู้จักกับคุณจุนฮเวด้วยเหรอครับ?”

ก่อนที่คนขับรถจะเป็นฝ่ายเอ่ยถามขึ้นมา จินฮวานหันไปเลิกคิ้วมอง รู้สึกว่าชื่อจุนฮเวนี่คุ้นเหมือนเคยได้ยินที่ไหนมาก่อน

“หมายถึงใครเหรอครับ?”

“อ้าว.. ก็คนที่เดินมาด้วยกัน บุตรชายคนที่หกของคุณซงไงครับ”

“เอ๋..” จินฮวานทำหน้างง ลูกชายของคุณซงนี่ก็หมายถึงผอ.โรงเรียนซงน่ะเหรอ แต่เดี๋ยวก่อนสิ..ชื่อจุนฮเวนี่มัน..

จุนฮเว..

คนที่ไม่มีรูปนั่นน่ะเหรอ?

“นั่นล่ะครับ คุณจุนฮเว”

!!

“กู จุนฮเว”

ใช่เลย..



 

LUST & WRATH


 



 

“มึงทำแบบนี้กับกูได้ไงวะ!!

“เฮ้ยพี่ ผมไม่รู้จริ -”

 

ผลั่ก!

 

เสียงทะเลาะดังกึกก้องไปทั่วคฤหาสน์ใหญ่ จีวอนกลับมาบ้านอย่างไม่ค่อยสบอารมณ์นัก เป็นเพราะเรื่องที่ซึงยูนบอกเขาตรงลานจอดรถมันยังรบกวนใจ

ทีแรกตั้งใจจะกลับมาเคลียร์กับไอ้น้องชายคนสุดท้องแบบดีๆ แต่นั่งรออยู่นานมันก็ไม่ยอมโผล่หัวมาซักที เขาไม่ชอบการรอคอยก็น่าจะรู้อยู่ ยิ่งรอมันก็ยิ่งหงุดหงิด แถมพอเห็นหน้าปุ๊บแม่งก็ยังทำหน้าตาตื่นแล้วเตรียมจะเดินหนีอีกต่างหาก

แล้วแบบนี้จะไม่ให้โมโหได้ยังไง?

ดูก็รู้ว่ามันจงใจปิดบังเขาเรื่องที่ฮันบินไปคบกับไอ้ห่ายูคยอมอะไรนั่น แต่ถามเท่าไหร่ก็ปฏิเสธว่าไม่รู้ๆท่าเดียว เพื่อนกันประสาอะไรวะ!

“กูถามว่าฮันบินไปคบกับเพื่อนเหี้ยๆของมึงตอนไหน!” จีวอนกระชากคอเสื้อของอีกฝ่ายขึ้นมาถาม

ชานอูหลับตาแน่น นอนนิ่งอยู่บนพื้นพร้อมทั้งยกมือขึ้นมาป้องกันตัว เขารู้ว่าตอนนี้พี่ชายกำลังเดือดดาล ไม่ว่าอธิบายเท่าไหร่จีวอนก็ไม่ยอมฟัง คนทั้งบ้านเริ่มจะเข้ามามุงดูแล้ว กลุ่มแม่บ้านคิดจะเข้ามาแยกทั้งคู่ออกแต่พอจีวอนมองด้วยสายตาขวางๆเท่านั้นแหละ

..ไม่มีใครกล้าเข้ามายุ่งอยู่แล้ว

ส่วนพี่น้องคนอื่นๆนี่ไม่ต้องพูดถึงเลย มินโฮยังคงหลับอยู่บนโซฟา จุนฮเวที่ลงมาดื่มน้ำก็เดินผ่านไปอย่างไม่คิดจะสนใจ แจบอมก็เช่นกัน มาร์คทำหน้าที่เป็นคนดีห้ามแม่บ้านที่จะเข้ามายุ่ง ส่วนซึงยูนนั้นยังไม่กลับ

“ผมไม่รู้จริงๆพี่ ผม..อุก!

พูดได้ไม่กี่คำหมัดหนักๆก็ปะทะเข้ามาตรงหน้าอีกหน จีวอนต่อยคนเป็นน้องเสียจนหน้าหัน ไม่ว่าเมื่อไหร่ที่ชานอูปฏิเสธก็จะโดนแบบนี้เสมอ

ใบหน้าของชานอูเริ่มจะบวมแดง จีวอนขบสันกรามแน่น ตาเรียวจ้องมองอย่างเอาเรื่อง เขาโมโหเสียจนแทบจะฆ่าไอ้น้องเวรนี่ได้อยู่แล้ว ตอนนี้คิดได้อยู่อย่างเดียวว่าตัวเองโดนหลอก หมายความว่าไอ้ชานอูแม่งเห็นเพื่อนดีกว่าพี่!

“กูจะให้มึงพูดอีกครั้ง..” มือหนาจับเสื้อนักเรียนแรงจนมันยับยู่ยี่แล้วโน้มเข้าไปใกล้ “..ฮันบินกับไอ้เหี้ยนั่นคบกันตอนไหน” จีวอนถามเสียงเย็น มือที่กำคอเสื้อเริ่มสั่นเพราะความโกรธ

ชานอูกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ นัยน์ตาคมเว้าวอน พยายามจะสื่อให้เห็นความจริงว่าเขาไม่รู้จริงๆและไม่ได้โกหกด้วย แต่ดูเหมือนว่าจีวอนจะมองข้ามมันไปแล้ว

“คุณชายคะพอเถอะค่ะ.. เดี๋ยว..”

จีวอนตะหวัดสายตาไปมองรอบๆ ทุกคนล้วนแต่มีสีหน้าลำบากใจแต่ไม่มีใครกล้าห้าม ก่อนที่เขาจะก้มลงมามองชานอูอีกหนแล้วกระแทกแผ่นหลังนั้นลงกับพื้น

“ตอบกู!

“ทำไมพี่ไม่เชื่อผมวะ ผมก็เพิ่งจะรู้วันนี้!!

ทันทีที่ปฏิเสธเสียงหวีดร้องของคนทั้งบ้านดังระงมเพราะจีวอนกระหน่ำต่อยชานอูไม่ยั้ง คนเป็นน้องเองก็ไม่ตอบโต้ ชานอูยกแขนขึ้นมาตั้งกาดป้องกันหน้าของตัวเองเฉยๆแต่ก็มีบางครั้งที่หลบไม่พ้น

“ขนาดนี้แล้วมึงจะยังบอกว่าไม่รู้อีกอ่อวะ!!

แผลที่ตรงมุมปากเริ่มจะแตก โหนกแก้มบวมแดง จีวอนต่อยชานอูจนเจ็บมือไปหมดแต่ความโกรธนั้นมีมากกว่า ทุกครั้งที่ทำกระแทกมือลงไปเขากลับเห็นหน้าไอ้ยูคยอมลอยเข้ามา หมัดที่สองและสามพาลนึกไปถึงตอนที่มันกับฮันบินสวีทกัน เพียงแค่นั้นสติอารมณ์ก็ขาดผึง

“ทำอะไรกัน!!!

ก่อนที่ร่างของเขาจะถูกจับแยกออกไปโดยบอดี้การ์ดที่กลับมายังบ้านพร้อมกับพ่อ น้ำเสียงทรงพลังดังก้องไปทั่ว แม่บ้านหลายคนรีบเข้าไปดูแลชานอูด้วยความรวดเร็ว

จีวอนสะบัดตัวออกจากการจับกุม เขาเตรียมจะพุ่งไปอัดน้องอีกครั้งแต่ก็โดนกระชากไปยังด้านหลัง บอดี้การ์ดของพ่อหิ้วปีกเขาไปทิ้งลงบนโซฟาตัวเดียวกับที่มินโฮนอนอยู่

จีวอนมองแบบเคืองๆแต่ก็ทำอะไรไม่ได้เพราะโดนล้อมเอาไว้หมดแล้ว

“เป็นบ้าอะไร”

“เพื่อนมันแย่งแฟนผม!!” มือหนาชี้ไปยังหน้าน้องชาย ชานอูกลืนน้ำลายลงอึกใหญ่ก่อนจะส่ายหน้าปฏิเสธทันทีที่พ่อหันไปมอง

อิลกุกถึงกับจิปากด้วยความขัดใจ แค่เรื่องงานก็ปวดหัวอยู่แล้วลูกชายก็ยังสร้างความเดือดร้อนให้ได้ทุกวี่ทุกวัน นี่เรื่องที่จุนฮเวไปก่อเอาไว้ยังไม่ได้เคลียร์ ลำพังแค่ปกติมีเรื่องข้างนอกก็แย่อยู่แล้ว แต่เมื่อเย็นดันทะเลาะวิวาทกับใครไม่รู้ภายในรั้วโรงเรียน แน่นอนว่าผู้ปกครองของนักเรียนคนอื่นๆโทรมาหาเลขาของเขาจนสายแทบไหม้ ใครๆก็ห่วงความปลอดภัยของลูกตัวเองทั้งนั้น

เสียชื่อเสียงเป็นบ้า!

“แล้วคุยกันดีๆไม่ได้รึไง ฉันสั่งแล้วใช่ไหมว่าห้ามพี่น้องทะเลาะกันเอง!

จีวอนเบือนหน้าหนี เขาทำผิดกฎก็จริง แต่เรื่องนี้ถ้าไอ้ชานอูมันไม่เริ่มก่อนเขาก็ไม่ต้องโมโหขนาดนี้หรอก มีอย่างที่ไหนช่วยให้เพื่อนตัวเองได้มาคบกับแฟนของพี่!

“ถ้ามีปัญหามากก็เลิกๆไปซะ น่ารำคาญ!

“พ่อพูดงี้ได้วะ พ่อควรจะด่ามันดิ ก็มันแม่ง..” จีวอนหันขวับ เขาเถียงพ่อแบบไม่ยอมเช่นกัน แต่พอเห็นสายตาแข็งกร้าวนั้นร่างสูงก็ชะงักไป

“มีมารยาทหน่อยจีวอน ฉันไม่ใช่เพื่อนเล่นของนาย”

“เออ พ่อก็พูดได้ดิ พ่อเคยรักเมียคนไหนจริงบ้างวะ!

“คิม จีวอน!!

จีวอนจ้องกลับแบบไม่ยอม ไม่มีความเกรงกลัวใดๆอยู่ในสายตาคู่นั้น ทั้งบ้านเงียบกริบไม่มีใครกล้าหายใจ จีวอนจ้องหน้าผู้เป็นพ่ออยู่ซักพักก่อนจะตัดสินใจเดินหนีไปที่อื่น

“แกจะไปไหน จีวอน!!

“...”

“คิม จีวอน!!

เขาไม่หันหลังกลับไปมองตามเสียงเรียก จีวอนชูนิ้วกลางไล่หลังก่อนจะปลดล็อครถแล้วขับออกมานอกคฤหาสน์ด้วยความรวดเร็ว

อิลกุกยกมือขึ้นห้ามลูกน้องที่กำลังจะตามไป เขาส่ายหน้าอย่างระอาให้กับความดื้อด้านของลูกชายก่อนจะทรุดตัวลงไปนั่งบนโซฟาตัวยาว ในขณะที่มินโฮที่กำลังนอนหลับอยู่ก็ลุกขึ้นแล้วเดินเอื่อยๆหนีขึ้นไปบนห้อง

ให้มันได้อย่างนี้

ถ้าไม่นับแจบอมแล้วลูกชายเขาก็ไม่มีใครได้เรื่องเลยซักคน!

 

LUST & WRATH

 

น้ำเย็นๆที่กระทบผิวหน้าไม่ได้ทำให้ฮันบินหายเครียดได้แต่อย่างใด

ถึงแม้เขาจะคุยกับยูคยอมดีแล้วเมื่อตอนอยู่ที่โรงเรียน คิดว่าตอนนั้นคงอยู่ต่อหน้าชานอูอีกฝ่ายก็เลยไม่ถามอะไรออกมา แต่พอขึ้นรถเท่านั้นล่ะ..

เขารู้ดีว่ายูคยอมมีสิ่งที่ยังค้างคาใจ อีกฝ่ายถามกันตรงๆว่าตอนกลางวันหายไปไหน ทำไมจู่ๆโทรศัพท์ก็ตัดไป แล้วโทรหาอีกทีก็ไม่มีใครรับ ยูคยอมถามเขาด้วยสีหน้าเรียบเฉย แต่ภายในดวงตานั้นส่อประกายแห่งความอยากรู้

ฮันบินได้แต่เงียบ และเบือนหน้าหนีออกไปนอกหน้าต่าง เขาไม่รู้ว่าจะตอบคำถามนั้นอย่างไร

แต่ดูเหมือนว่าบอกหรือไม่บอกก็ทำให้ทั้งคู่ทะเลาะกันอยู่ดี ฮันบินพยายามเปลี่ยนเรื่องพูด ทีแรกยูคยอมยังใจเย็นและตอบคำถาม แต่ซักพักก็วนกลับเข้ามาเรื่องเดิม ไอ้ประเด็นข้างต้นยังไม่จบจนกว่าจะได้คำตอบที่แท้จริง และพอเขาเลี่ยงที่จะตอบบ่อยๆมันก็ทำให้อีกฝ่ายเริ่มจะอารมณ์เสีย

ยูคยอมหาว่าเขามีเรื่องปิดบังกัน

โอเค.. มันก็เป็นความจริงนั่นล่ะ แต่จะให้บอกได้ยังไงว่าตอนกลางวันหายไปอยู่กับใครมา แถมยังเกิดเรื่องบ้าๆแบบนั้นอีกด้วย..

ฮันบินกัดริมฝีปาก ในรถเต็มไปด้วยความเงียบจนกระทั่งถึงบ้าน ก่อนจะลงรถเขาหันไปบอกลาแต่ยูคยอมก็ไม่ยอมตอบอะไร เวลาล่วงเลยมาจนถึงตอนนี้..จนสองทุ่มแล้วยูคยอมก็ยังไม่โทรมา

ฮันบินถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วเดินออกจากห้องน้ำ ก่อนหน้านั้นเขาทำการบ้านยังไม่เสร็จ ในหัวมีแต่เรื่องอะไรก็ไม่รู้ลอยอยู่เต็มไปหมดจึงตัดสินใจไปอาบน้ำให้สดชื่นขึ้นบ้าง

สายตาเหม่อมองไปยังโทรศัพท์ที่ยังคงนิ่งสนิท รู้สึกเครียดอยู่ลึกๆเพราะเขาก็แคร์ยูคยอมเหมือนกัน ปัญหาคืออยากจะง้อแต่ก็ง้อใครไม่เป็น แล้วฮันบินก็รู้ด้วยว่ายังไงยูคยอมก็คงไม่หายโกรธกันจนกว่าจะเล่าให้ฟังว่าตอนกลางวันหายไปไหนมา

ฮันบินทิ้งกายลงไปนอนราบบนเตียงแล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่ เขายังไม่ได้ใส่เสื้อผ้าด้วยซ้ำ ตอนนี้มันเหนื่อยเกินกว่าที่จะทำอะไร มีแค่ผ้าขนหนูผืนบางที่ปิดบังช่วงล่าง หยดน้ำยังเกาะอยู่บนร่างกาย แม้ว่าจะมีส่วนหนึ่งซึมลงไปตรงผ้าห่มแต่เขาก็หาได้สนใจไม่

ก๊อก..ก๊อก

จนกระทั่งได้ยินเสียงเคาะประตูห้อง

“ฮันบิน” เสียงของผู้เป็นแม่เรียกให้เขาได้สติ ฮันบินสะบัดหัวไล่ความเครียดก่อนจะเดินไปหยิบเสื้อคลุมมาใส่แล้วเปิดประตูห้องออก

“ครับ?”

“คือ..” แม่มีสีหน้าลำบากใจ ฮันบินเลิกคิ้วด้วยความสงสัยพอเห็นแบบนั้น

เขาอาศัยอยู่กับแม่สองคนเพราะพ่อมักจะต้องไปทำงานที่ต่างประเทศ นานๆทีถึงจะกลับมา พ่อของฮันบินเป็นนักฟิสิกส์ ส่วนแม่เป็นนักวิจัยเครื่องสำอางที่มีแบรนด์เป็นของตัวเอง

ปกติแล้วแม่ก็ต้องไปงานเปิดตัวผลิตภัณฑ์เหมือนกัน แต่มันไม่ได้มีบ่อยเพราะกว่าจะมีสินค้าใหม่ๆออกมาก็ต้องใช้เวลาคิดค้นและผลิต ประจวบเหมาะกับที่ช่วงหลังเขาค่อนข้างจะมีปัญหาทางด้านจิตใจ พูดตรงๆก็คือเพิ่งเลิกกับจีวอนมาได้หมาดๆทำให้ฮันบินตกอยู่ในสภาพไม่ค่อยดีนัก แม่เลยไม่ค่อยอยากทิ้งไปไกล

ถึงฮันบินจะย้ำนักหนาว่าเขาโอเคและทุกวันนี้ก็ยังมียูคยอมคอยดูแลก็เถอะ แต่คนเป็นแม่ยังไงก็ดูออกว่าภายในนั้นไม่ได้ดีอย่างที่เห็น

“จีวอนน่ะ..”

หัวใจกระตุกวูบเมื่อแม่เอ่ยชื่อข้างต้น ฮันบินเม้มริมฝีปากในขณะที่แม่ส่งมือมาบีบตรงไหล่เหมือนอยากปลอบประโลม

“เค้ารออยู่หน้าบ้าน ดูสภาพไม่ค่อยดีเลย”

ฮันบินหายใจแรง เผลอกำมือแน่น ตอนกลางวันก็เจอกันแล้วนี่ยังมาหาเขาที่บ้านอีก ก็ไม่รู้ว่าจีวอนต้องการอะไรกันแน่ ทำไมไม่ปล่อยให้เขาเป็นอิสระซักทีนะ

“ลูกโอเครึเปล่า? แม่บอกให้เค้ากลับไปแล้วนะ แต่..”

“ช่างเถอะครับ เดี๋ยวก็คงกลับไปเองนั่นล่ะ ผมไปทำการบ้านก่อนนะ” ฮันบินตัดบทเพราะไม่อยากได้ยินอะไรอีก คนเป็นแม่ส่งยิ้มบางให้ก่อนที่เขาจะขอตัวกลับเข้ามาในห้อง

ลับหลังที่ประตูปิดลงฮันบินก็เอนหลังพิงเอาไว้ เขาถอนหายใจยาวๆ ยกมือขึ้นมากดตรงอกเพื่อให้หัวใจที่กำลังเต้นแรงทุเลาลงบ้าง

สองขาก้าวไปเปิดผ้าม่าน พอเห็นจีวอนกำลังยืนพิงรถอยู่จริงๆก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมาอีกครั้ง

จีวอนยืนล้วงกระเป๋าอยู่เป็นเวลานาน เมื่อกี๊แม่ของฮันบินออกมาทักทายเขาแล้ว บอกว่าฮันบินกำลังอาบน้ำ สีหน้าที่ไม่ค่อยสบายใจเท่าไหร่นั้นทำให้จีวอนรู้ดีว่าอีกฝ่ายไม่อยากเชิญเขาเข้าบ้าน แต่เพราะอำนาจของคนเป็นพ่อจึงไม่ได้พูดมันออกมา

การคบกันของจีวอนและฮันบินตกอยู่ในสายตาของผู้ใหญ่ตลอด เรื่องนั้นไม่ใช่ปัญหาเพราะเขาก็บริสุทธิ์ใจ แต่ข้อเสียมันก็ทำให้คนเป็นพ่อเป็นแม่มักจะห่วงจนพาลไม่ไว้ใจครอบครัวของเขาไปเลยนี่ล่ะ ยิ่งพอรู้สาเหตุที่ทำให้เลิกกันด้วยแล้ว แรกๆก็โดนกีดกันทุกหนทาง นั่นคือสาเหตุที่ทำให้ตลอดปิดเทอมเขาไม่ได้เห็นหน้าฮันบินเลย

มือหนาพลิกมวลบุหรี่ไปมาก่อนจะถอนหายใจ ความเครียดและเซ็งทุกอย่างทำให้เขาอยากจะจุดมันสูบแต่เพราะรู้ว่าฮันบินไม่ชอบ จีวอนจึงเลือกที่จะหยุดมันเอาไว้แค่นั้น

เขาเก็บมันเข้ากระเป๋าจากนั้นก็เงยหน้าขึ้นไปมองตรงหน้าต่าง นัยน์ตาคมสั่นไหวเมื่อเห็นว่าฮันบินกำลังมองมา ก่อนที่ผ้าม่านจะถูกปิดลงด้วยความรวดเร็ว

ฮันบินใจเต้นอยู่เป็นเวลานาน ตาทั้งสองข้างหลับลงเพื่อข่มสติ อากาศตอนค่ำเริ่มเย็นลงจนในใจรู้สึกเป็นห่วง แต่เขาก็รีบสะบัดหน้าแรงๆเพื่อไล่ความรู้สึกเป็นห่วงออกไป

ตอนแรกกะเอาไว้ว่าจะลืมๆเรื่องของจีวอนไปให้หมดแล้วทำการบ้าน แต่พอจับปากกาขึ้นมาเขียนในหัวกลับมีแต่ชื่อของอีกฝ่ายลอยอยู่เต็มไปหมด

ฮันบินลุกไปเปิดผ้าม่านดูทุกชั่วโมง

จนกระทั่งเที่ยงคืนจีวอนก็ยังไม่ไปไหน

เขากัดริมฝีปากแน่น เมื่อกี๊เห็นคนตัวสูงลูบแขนเพื่อคลายความหนาว ภายในใจมันก็หน่วงๆ พยายามสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆแล้ว ข่มตัวเองว่าไม่ให้สนใจก็แล้ว

..แต่สุดท้ายก็ลงมายืนอยู่หน้าประตูรั้วอยู่ดี

ทั้งสองจ้องตากันอยู่ซักพัก ความเงียบปกคลุมไปทั่วบริเวณ ตอนนี้ก็ดึกมากแล้วทำไมไม่กลับบ้านไปอีก ถึงจะเห็นจีวอนมีสีหน้าที่ไม่ค่อยดีเท่าไหร่นัก แต่เขาก็เตือนตัวเองอยู่ตลอดว่ามันไม่ใช่หน้าที่ที่ต้องมาห่วงกันแล้ว

“ฉันจะนอนแล้ว กลับบ้านดีๆล่ะ” ฮันบินเป็นฝ่ายเปิดปากขึ้นก่อน แต่จีวอนกลับยักไหล่แล้วเดินเข้ามาหาซะงั้น

“ทะเลาะกับพ่อมา ไม่กลับหรอก”

“ถ้าแบบนั้นก็ไปคอนโดสิ”

“มันไกล อยากให้ขับรถไป?”

ฮันบินเงียบ คอนโดของจีวอนก็ไกลจากบ้านเขาจริงๆนั่นล่ะ ถ้าขับรถจากตรงนี้ไปก็คงใช้เวลาประมาณเกือบชั่วโมง นี่ก็เที่ยงคืนแล้ว..

แต่เขาก็ไม่อยากให้เข้ามาในบ้านอยู่ดี

“ทำอย่างกับฉันไม่เคยมานอนบ้านนายงั้นล่ะ”

“นั่นมันตอนที่เรายังคบกันอยู่ต่างหาก”

“แล้วใครบอกว่าตอนนี้ฉันเลิกกับนาย?”

ฮันบินเม้มริมฝีปากอีกหน อากาศข้างนอกเย็นมากจริงๆจนเขาเริ่มจะแสบแก้ม ทั้งสองคนยืนอยู่ท่ามกลางความเงียบปล่อยให้เวลาผ่านไปอีกระยะ ก่อนที่ฮันบินจะถอนหายใจหนักๆแล้วตัดสินใจเปิดประตูบ้านให้

จีวอนกระตุกยิ้มจากนั้นก็เดินเข้ามาด้านใน มือที่ล้วงอยู่ในแจ็กเก็ตตอนแรกดึงออกมาเตรียมจะโอบไหล่ฮันบินเข้าไปในบ้านแต่เขาก็เอี้ยวตัวหนีเสียก่อน

ฮันบินบอกให้จีวอนนอนตรงโซฟาห้องรับแขกแต่อีกฝ่ายไม่ยอม เถียงกันอยู่ซักพักก็เข้าอีหรอบเดิม สุดท้ายแล้วฮันบินก็เป็นฝ่ายแพ้ จีวอนดึงดัน เดินตามขึ้นมาถึงหน้าห้อง พออยู่ตรงนี้แล้วใครจะไปกล้าทะเลาะกันเสียงดัง เพราะแม่เข้านอนไปแล้วนั่นล่ะ

แล้วทั้งคู่ก็อยู่ด้วยกันภายในห้องสี่เหลี่ยม

ฮันบินนอนราบลงไปกับเตียงก่อนจะหลับตาลง เขาไล่จีวอนให้ไปอาบน้ำ ระหว่างที่รอก็นอนมองเพดานไปเรื่อยๆไม่ได้ทำอะไร มันเหนื่อยเกินกว่าจะทำการบ้าน เพราะในหัวของเขามีแต่ความฟุ้งซ่านลอยอยู่เต็มไปหมด

จนตอนนี้ยูคยอมก็ยังไม่โทรมา เขาเองก็ไม่กล้าโทรไปหาเพราะรู้ว่าตัวเองเป็นฝ่ายผิด ยิ่งตอนนี้อยู่กับจีวอนแล้วด้วย..

ทำไมเรื่องวุ่นวายถึงไม่จบไม่สิ้นเสียที

ไม่นานร่างสูงก็เดินออกมาจากห้องน้ำ จีวอนใช้ผ้าเช็ดตัวของเขาอย่างถือวิสาสะ แต่พอฮันบินบ่นอีกฝ่ายก็พูดหน้าซื่อๆว่ากลัวอะไร ปกติก็ใช้ของร่วมกันมาตลอดอยู่แล้ว ขนาดแปรงฟันยังเคยใช้ด้วยกันเลย

ฮันบินได้แต่กลอกตาแล้วนอนคว่ำหน้าลงไปบนเตียง เขาไม่อยากเถียงอะไรทั้งสิ้น ดูเหมือนว่าจีวอนจะชอบเสียด้วยที่ทำให้เขาหัวเสียได้ เพราะในตอนนี้ความเครียดที่แฝงอยู่บนใบหน้านั้นหายไปเรียบร้อยแล้ว

ห้องตกอยู่ในความเงียบจนถึงตีสอง ฮันบินยังไม่หลับ กายบางพลิกตัวหันไปทางอีกฝ่ายก่อนจะชะงักเพราะเห็นจีวอนจ้องอยู่ก่อนแล้ว

สายตาที่มองมาทำให้เขาหายใจไม่ทั่วท้องอีกครั้ง ฮันบินเป็นฝ่ายหลบก่อนจะยันตัวลุกขึ้นมานั่งดีๆแล้วขมวดคิ้วเข้าหากัน

“อากาศก็เย็น ใส่เสื้อให้มันดีๆไม่ได้รึไง” เขาพูดเสียงเรียบ จีวอนใส่เพียงกางเกงสบายๆตัวเดียวและกำลังนั่งเล่นโทรศัพท์อยู่ข้างๆ

“ห่วงเหรอ?”

“เปล่า แต่ไม่ชอบ”

“เมื่อก่อนไม่ได้ใส่ซักอย่างด้วยซ้ำ” จีวอนพูดแบบยิ้มๆ ฮันบินถึงกับเบือนหน้าหนีแล้วพ่นลมหายใจออกมาแรงๆ เขาทิ้งตัวลงไปนอนตะแคงแล้วหันหลังให้เพราะไม่รู้จะพูดอะไรต่อ พรุ่งนี้ต้องไปโรงเรียนแต่เช้าด้วย ขี้เกียจเถียงให้มันมากความ

ฮันบินหลับตาลง ส่วนจีวอนก็มองแผ่นหลังบางนั้นเงียบๆ ภายในใจรู้สึกจี๊ดๆอยู่ตลอดเวลาเพราะท่าทีห่างเหินที่ได้รับ ความจริงแล้วเขาอยากจะเข้าไปกอดด้วยซ้ำ แต่เพราะกลัวว่าจะโดนผลักไสเลยเลือกที่จะมองอยู่ตรงนี้

ก่อนที่ความไม่พอใจจะแทรกแวบเข้ามาเมื่อโทรศัพท์ที่วางอยู่ตรงหัวเตียงมันสั่น

ฮันบินขยับตัวลุกขึ้น คว้าโทรศัพท์มาดูก่อนจะหันมามองจีวอนด้วยความชั่งใจ เขาเตรียมจะลุกหนีไปคุยที่อื่นเพราะยูคยอมโทรมา แต่แขนอีกข้างก็โดนจับเอาไว้ซะก่อน

“ไม่เอา”

“ปล่อย”

“อย่ารับ” จีวอนพูดเสียงเรียบ หากแต่มือนั้นกลับบีบแขนของฮันบินแรงขึ้น สายตาที่มองฉายแววขอร้องเหมือนเมื่อตอนกลางวัน

ฮันบินมองหน้าจีวอนกับโทรศัพท์สลับไปมา ถ้าเขาไม่รับสายยูคยอมต้องโกรธอีกแน่ แต่ปกติแล้วยูคยอมจะหลับไปแล้วนี่ ตอนนี้มันตีสองกว่าๆแล้วนะ โทรมาแบบนี้อาจจะมีเรื่องอยากคุยด้วยก็ได้

“นายไม่มีสิทธิ์สั่งฉันนะ”

“ฉันมีสิทธิ์ในตัวนายทุกอย่างแหละคิมฮันบิน”




 

cut scene @twiiter - go go go !



สาบานเถอะ ถ้ารู้ว่าราคะคัทมันเยอะขนาดนี้จะโยนไปให้แนนแต่ง
5555555555555555555555555555555555555555555555555
ตอนนี้ครบ100%แล้วนะงับ ที่เหลืออยู่ที่เดิม แรกๆคัทเยอะหน่อยแหละ เดี๋ยวมันจะเพลาลง
ติดแท็ก #จุนฮเวขี้โมโห กับ #7sinsดบบ นะงับๆ ♥


 


 



 

 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 65 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,735 ความคิดเห็น

  1. #2688 icevalentine (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 กันยายน 2560 / 20:43
    โอ้ยพี่บ๊อบบบบ รักเขามากสินะ ตื้อเท่านั้นที่จะครองโลก
    #2,688
    0
  2. #2674 PatChaa (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2559 / 15:51
    บาบิของหมู่เฮา(?)ขี้หึงไปล้าวววววว ><
    #2,674
    0
  3. #2634 choopp (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2559 / 01:04
    พี่บ๊อบมีความขี้หวงแรง
    #2,634
    0
  4. #2491 หยกๆ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2559 / 15:15
    โอ้ะ!!! เราว่านิสัยจีวอนคงแบบ..ประมาณว่าคุยไม่รู้เรื่องก็คุยกันบนเตียง ใช้ร่างกายคุย อะไรเงี้ย 5555 นี่เราไม่มีทวิตนะ เคยโหลดมาเเล้วเล่นไม่เป็น เลยถอนการติดตั้งไป แต่เพราะนิยายฟิคเรื่องนี้ทำให้เราคิดว่า...เราคงต้องโหลด ทวิตมาใช้ซะเเล้วล่ะ 5555
    #2,491
    0
  5. #2280 Zeno122000 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 มีนาคม 2559 / 03:26
    บ๊อบมีฉากคัดทุกตอนและ บทเยอะมาก5655555
    #2,280
    0
  6. #2123 ทำไมต้องจินฮวาน' (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 มีนาคม 2559 / 05:57
    อิพี่บ๊อบฉากคัทมาแม่งมันทุกตอน เชื่อละค่ะว่าพี่โครตราคะเลย คือนายดูเหมือนรักยินจริงจังนะ แต่คือที่ไปทำกะคนอื่นคือไร ที่ยูคบอกนางนอกใจบินงี้ สงสารบินเล็กๆ แต่ตอนนี้คือจุนฮวานค่า โอ้ยยยย ชอบพล็อตจุนฮวานมาก จุนเน่ปากแข็ง อึ้งล่ะสิเจอพี่จีนานเข้าไป พี่จีนานก็น่ารักแล้วว
    #2,123
    0
  7. #2072 9nawKIHAE (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 มีนาคม 2559 / 22:34
    สงสารชานอูสุดดดดดดด
    #2,072
    0
  8. #2047 Sendou Nunny (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 มีนาคม 2559 / 16:42
    โอ๊ยยยเขินนนนน
    #2,047
    0
  9. #1435 annoc (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2558 / 23:29
    ดบบต้องเพลาๆหน่อยนะ ทะนอมฮันบินหน่อยลูกกก
    #1,435
    0
  10. #1372 ba-na-na (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2558 / 04:59
    ดบบ.ไม่ต้องเพลาลงก็ได้นะค่ะ 5555555555
    #1,372
    0
  11. #1086 aonhararuya (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2558 / 22:58
    อิอหืออ ncสุดยอด ขออีกถี่ๆเลย อ่าาา ฟินแต้
    #1,086
    0
  12. #1085 aonhararuya (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2558 / 22:44
    กรี้ดดดด จุนจินน่ารักอะไรอย่างนี้ งื้อออ เขิลอ้ะ
    #1,085
    0
  13. #1072 feelforfun (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2558 / 09:23
    ในความรุนแรงนั้นก็มีความละมุนอยู่ คุคุ
    #1,072
    0
  14. #1071 Lipz tick (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2558 / 01:46
    เสียเลือดหนักมากค่ะ!5555 คัทรัวมากกก!
    #1,071
    0
  15. #1005 CttTmo (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2558 / 17:28
    คัทเยอะมากกกกกกก บางทีสงสารฮันบินนะ บ๊อบต้องไปทำอะไรร้ายแรงมาแน่เลยอะ ฮันบินถึงใจแข็งขนาดนี้ แต่ขนาดใจแข็งแล้วก็ยัง... คัท จนได้ 5555555 /โอ้ยแก คู่จุนฮวานมันแบบ ฟหกด่าสว??/$???" โอ๊ยยย ดีงาม น่ารักมากอะ เน่ถึงกับอึ้ง โอ้ย น่ารักโว้ยยยน ปล.ความจริงเราชิพบีจิน 55555
    #1,005
    0
  16. #989 E.L.F_Deuce (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2558 / 13:24
    นี่อยากรู้มากๆว่าเลิกกันเพราะอะไรอะ แล้วอบบ อิบ็อบมันแสดงออกนะว่ารักบินมาก รักมากปานจะกลืนกิน 555555(กินไปแล้วหนิ เหอๆๆ) แต่ฮาเน่อะ ครั้งแรกละซี้ที่มีคนกล้าทำอะไรแบบนี้กับตัวเอง -/////-
    #989
    0
  17. #959 ren / nardia (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 กันยายน 2558 / 13:01
    เราว่าดับเบิ้ลบีก็มีส่วนน่ารักนะ มั้ง 555555555555 จริงๆนี่ขี้เกียจเข้าไปหาฉากคัทอ่านเลยมาอ่านเนื้อๆไปให้หมด สักพักนี่กุมใจตัวเองเลย ฉากคัทมาเร็วมาก แบบติดๆกันเลย (/////) *เขิน* ตกลงว่าสองคนนี้เขาเลิกกันเพราะอัลไลคะ หรือมีบอกแล้วแต่เราอ่านตกหล่นไปเองหว่า 555
    #959
    0
  18. #930 Seven Keangkrai (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 กันยายน 2558 / 00:50
    โอยยยยยโอยยยยยยยอะไรมันจะขาาดนี้ห๊าาาาา 5555555555
    พี่จินกับจุนเน่นีออกแนวน่ารักแฮะ 555555 คนนึงใสๆขี้ตื้อทำเงอะงะอักคนขี้หงุดหงิดไม่ชอบความวุ่นวายคือตอนีรักกันเดาว่าต้องน่ารักแน่ๆอ้ะ 55555 -/////////-
    พอมาถึง ดบบ นี่ถึงกับต้องเอามือทาบอกเลยทีเดียววว โอ้ยยยยยอะไรจะขนาดนี้ห๊าาาบ็อบ 5555555555 เดี๋ยวบินก็ช้ำกันพอดี 45555555 ก็ไม่ได้อะไรแต่ก็ชอบอยู่ บ็อบอย่ารุนแรงกับฮันบินมากนะ รีบๆคืนดีให้ได้เรารอฉับๆรอบต่อไปอยู่ 5555555555
    #930
    0
  19. #910 believe_preaw (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 กันยายน 2558 / 20:36
    อ๊ากกกกกกกกกก -//////- กรีดร้องง
    จิกหมอน กลิ้งไปกลิ้งมา #เว่อร์สินะ#
    น้องจินฮวานทำดีมากเลยจ้า ดีงามตามท้องเรื่องจริงๆเลยอ่ะ
    จุนฮเวคนโหดหงุดหงิดแค่ไหน ก็ต้องยอม คริคริ
     
    ------------------------------------------------------------
     
    ฮันบินปฏิเสธคนพี่ไม่ได้ซะที 
    ปากแข็ง แต่ใจอ่อนแบบนี้. กร๊ากกก
    เข้าทางจีวอนเลยสินะ..สินะ..

    #910
    0
  20. #829 fine feel (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2558 / 21:25
    บ๊อบบี้อาาาาาาาา ทำฮันบินใจอ่อนจนได้สินะ 55555555555

    แต่พรุ่งนี้เช้าฮันบินจะยังเหมือนเดิมไหมเนี่ย...
    #829
    0
  21. #739 Sol110591 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2558 / 00:43
    อื้อหือ บ๊อบบี้~~จนได้นะฮันบินนนน คิดถึงอิบ๊อบมากล่ะสิ เขินแรงงงงง -/////-
    #739
    0
  22. #560 ` กวังออมขิ } ●●; (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2558 / 19:46
    จุนฮเวเริ่มชอบเค้าก็บอก แหม่ ทำเป็นเดินตาม ชอบก็บอกว่าชอบเด้ 5555 ฮันบินนี่ก็น่าสงสาร แต่ที่น่าสงสารสุดน่าจะเป็นยูค โถ่ ไม่น่าเลย
    #560
    0
  23. #519 auyhyun (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2558 / 01:32
    สงสารชนูแปบ น้องมันไม่รู้เอ็งทำแบบนี้ทำไม 5555555555555 จุนเน่กับพี่จินมโมเม้นแล้วววว ทำแผลให้ด้วยพี่จินน่ารักใสใส อิเน่นี่เดินตามมาเลย ฮันแหน่ววว 
    #519
    0
  24. #514 Chamor. (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2558 / 01:01
    พี่จินคือน่ารักอ่าแบบมีพลาสเตอร์แปะให้จุนเน่ด้วย ชอบปากจุนเน่อ่ากวนเก่งดี555555 ถึงจะติดโมโหแต่ก็ยังเดินตามมาบอกทางให้พี่เขาก็ยังดีนะคิดว่าจะใจร้ายกับพี่ตัวเล็กได้ลงคอซะอีก ส่วนพี่บ๊อบทำไมต้องทำน้องขนาดนั้นด้วยเข้าใจนะว่าโมโหแต่แรงไปอ่าสงสารชานอู น้องไม่ได้ผิดซะหน่อย
    #514
    0
  25. #486 'KUMO❤ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2558 / 18:41
    กรี๊ดดดดดด จุนจินน่ารักเว่อร์ -..- เขินๆ
    #486
    0