( END ) 7SINS/iKON ϟ LUST&WRATH ▫ #junhwan #doubleb

ตอนที่ 3 : ⍫ new life

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,669
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 68 ครั้ง
    24 ก.ย. 58

     

7SINS PJ.

LUST & WRATH

CHAPTER 01 : NEW LIFE

 

 

ร่างเล็กขมวดคิ้วเข้าหากันแบบงงๆ สองขาก้าวเดินฉับๆก่อนจะหยุดชะงักแล้วยกมือขึ้นมาเกาหัว ใบหน้าเนียนเหลียวไปเหลียวมา เมื่อกี๊ก็เดินผ่านตรงนี้ไปแล้วนี่.. ถ้าเดินตรงไปก็จะเป็นสวนน้ำพุ ถ้าหันหลังกลับก็จะเป็นทางเดินไปยังหน้าโรงเรียน เขาจำได้ว่าตรงไหนเป็นตรงไหนแต่ไม่รู้ว่าจะออกไปจากที่นี่ได้อย่างไร

คิม จินฮวาน ถอนหายใจเฮือกใหญ่ มาโรงเรียนวันแรกก็หลงทางซะแล้ว เขาต้องไปลงทะเบียนก่อนเพราะถูกฝากเข้ามาทีหลัง ยังไม่ได้ตารางสอน ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าห้องเรียนอยู่ที่ไหน แต่ก็หาตึกอำนวยการไม่เจอ แถมตอนนี้ก็เป็นเวลาเข้าเรียน รอบตัวไม่มีนักเรียนคนไหนเดินผ่านมาเลย

ไม่สิ.. เมื่อกี๊มีอยู่คนหนึ่ง ใครก็ไม่รู้หน้าตาโหดๆ คนตัวสูงที่โดดเด่นเห็นได้ตั้งแต่ไกลๆ บาดแผลบนใบหน้าที่ยังมีเลือดซิบๆทำให้จินฮวานกลัวไม่น้อย แต่ก็กลั้นใจเรียกเพราะไม่อยากหลงทางอยู่แบบนี้

..ใครจะไปรู้ว่าไอ้หน้าโหดคนนั้นจะเดินหนีเขาไปเลย จินฮวานทั้งงงทั้งไม่พอใจ ดูจากดาวบนอกแล้วเป็นรุ่นน้องของเขาด้วยซ้ำเรื่องแค่นี้ทำไมช่วยกันไม่ได้

..แต่ก็นะ บางทีลองคิดๆดูแล้ว อาจจะกำลังอารมณ์ไม่ดี การที่อีกฝ่ายเดินหนีไปเลยก็ดีกว่าเข้ามาต่อยหน้าเขาก็แล้วกัน

แล้วนี่เขาควรจะไปที่ไหนดี?

จินฮวานยืนนิ่งแล้วหลับตาลง คงต้องโทษตัวเองที่ไม่รู้จักอ่านทวนแผนที่โรงเรียนมาให้เรียบร้อย ก็ใครจะไปคิดว่ามันจะกว้างขนาดนี้ล่ะ

ก่อนหน้านี้จินฮวานอยู่อังกฤษ ไม่ใช่ลูกครึ่งลูกเสี้ยวใดๆทั้งนั้นแต่พ่อของเขาทำงานที่นั่น พอได้โยกย้ายตำแหน่งกลับมาประจำอยู่ที่เกาหลีก็เลยต้องติดสอยห้อยตามมาด้วย เพราะไม่มีครอบครัวคนอื่นแล้ว

บางคนอาจจะสงสัยว่าเขามาเข้าโรงเรียนหรูขนาด Song international high school ได้อย่างไร เหตุผลง่ายๆก็คือพ่อของจินฮวานเป็นคนของหน่วยสืบราชการลับอังกฤษ หรือที่เรียกง่ายๆว่า SIS

ตำแหน่งก็.. สูงอยู่พอตัว ทำให้สามารถฝากลูกชายเพียงคนเดียวเข้ามาเรียนที่นี่ได้ง่ายๆ เอาตรงๆก็ยัดเงินนั่นแหละ แต่ก่อนหน้านั้นจินฮวานก็ต้องทำการสอบโน่นนี่นั่นเยอะแยะไปหมดให้เสร็จภายในเวลาหนึ่งวัน เล่นจนมึน เพราะโรงเรียนซงสนสมองมากกว่าเม็ดเงิน ถ้าโง่ก็ไม่มีโอกาสได้เข้ามาหรอกต่อให้มีเงินเป็นแสนล้านก็เถอะ

จินฮวานได้อยู่ห้อง D ถือว่าไม่โง่และไม่ฉลาดจนเกินไป แต่ตอนนี้เขาก็ยังหาไอ้ห้องเรียนที่ว่านั่นไม่เจอเลย เริ่มจะหงุดหงิดนิดๆซะแล้วสิ

 

ร่างเล็กเดินไปตามทางจนมาหยุดอยู่ที่รูปปั้นอะพอลโล่ขนาดใหญ่ เทพแห่งแสงสว่าง ความรู้ และการรักษา เครื่องหมายกากบาทที่ติดอยู่ด้านหลังทำให้จินฮวานพอจะเดาออกว่าที่นี่คือห้องพยาบาล

จินฮวานถอนหายใจออกมาอีกครั้ง เขาเดินไปเรื่อยๆจนกระทั่งมาหยุดอยู่ตรงนี้ได้ยังไงวะ มันไม่ใช่ที่ที่อยากมาเสียหน่อย สงสัยวันนี้จะไม่ได้เรียนแล้วล่ะมั้ง

“อย่าคิดมากเลย มันไม่มีอะไรหรอก”

“ไม่ได้คิดมาก แต่เบื่อ”

“เอาน่า”

แต่เหมือนว่าครั้งนี้พระเจ้าจะเข้าข้างเขาบ้างล่ะนะ เพราะอยู่ๆก็มีเด็กสองคนเดินออกมาจากตึกที่อยู่ข้างกัน สภาพดูน่าจะให้ความช่วยเหลือกันได้มากกว่าคนที่เจอเมื่อกี๊ซะอีก

จินฮวานเดินเข้าไปหาทั้งคู่อย่างไม่รอช้า ท่าทีเก้กังที่เป็นอยู่ทำให้เขากลายเป็นจุดสนใจในทันที สายตาที่มองมาเปรี่ยมไปด้วยความสงสัยจนอดไม่ได้ที่จะประหม่า

“มีอะไรให้ช่วยรึเปล่าครับ?” คนที่อยู่ด้านซ้ายเป็นฝ่ายถามขึ้นมาก่อน ดูจากดาวบนอกแล้วอยู่เกรด 11 แปลว่าเป็นน้องของเขาสินะ

“คือ..รบกวนหน่อยได้ไหม พี่ไม่รู้ว่าตึกลงทะเบียนไปทางไหน”

“อ๋อ ผมกำลังจะไปที่นั่นพอดี ไปด้วยกันก็ได้นะครับ” คนตรงหน้ายิ้มให้อย่างเป็นมิตร คำพูดนั้นทำให้จินฮวานยิ้มออก ขอบคุณพระเจ้าที่ส่งตัวช่วยมาให้เขาทันเวลา ถ้าไม่อย่างนั้นคงจะต้องเดินจนถึงเย็น

“รบกวนด้วยนะ”

“ไม่เป็นไรครับ ..นายไปเรียนเถอะ ถ้ายังไงตอนเย็นเจอกันนะ” ประโยคหลังหันไปบอกคนตัวสูงที่ยืนอยู่ข้างๆ จินฮวานปล่อยให้ทั้งสองคนคุยกันอยู่ซักพัก พออีกฝ่ายแยกออกไปแล้วเขาค่อยก้าวเข้าไปใกล้

“ผมชื่อฮันบินนะ พี่คงเพิ่งย้ายมาใหม่ล่ะสิ”

“อื้อ ใช่ พี่ชื่อจินฮวาน มาถึงวันแรกก็หลงเลย ฝากตัวด้วยนะ” จินฮวานยิ้มจนตาหยี หัวเราะแหะๆ ส่วนฮันบินก็ยิ้มให้เขาเหมือนกัน

ทั้งคู่เดินไปตามทาง คงเป็นเพราะเขาชวนคุยอะไรไม่เก่งรอบๆตัวจึงมีแต่เสียงฝีเท้า และอีกอย่าง.. ฮันก็บินก้มอ่านเอกสารอะไรก็ไม่รู้ในมือไปด้วย เลยยิ่งไม่อยากรบกวนเข้าไปใหญ่

จินฮวานหันมองไปรอบๆตัว พอโล่งใจแล้วเขาถึงได้รู้ว่าตึกเรียนของที่นี่มีแต่สวยๆทั้งนั้น ทุกหย่อมหญ้าจะประดับไปด้วยรูปปั้นในตำนานกรีก การออกแบบดีไซน์สถานที่ต่างๆก็เป็นไปตามสถาปัตยกรรมของยุคนั้นๆ

ราวกับว่ากำลังเดินอยู่ในเทพนิยายกันเลยทีเดียว ถ้าไม่ได้สวมชุดนักเรียนอยู่ จินฮวานคงจะลืมไปแล้วว่าที่นี่น่ะคือโรงเรียนไม่ใช่สตูดิโอถ่ายทำหนัง

ฮันบินพาเด็กใหม่เดินมาจนถึงตึกที่มีวงเวียนขนาดใหญ่อยู่ทางด้านหน้า ตรงกลางมีรูปปั้นของเทพเจ้าซุสขนาดความสูงเท่ากับตึกห้าชั้น จินฮวานถึงกับอ้าปากค้างในขณะที่เงยขึ้นไปมอง ภายในโรงเรียนนี้ยิ่งเดินเข้าไปลึกๆก็ยิ่งเจออะไรที่น่าทึ่งได้เสมอสินะ

“ถึงแล้วล่ะครับ”

“หือ? ที่นี่หรอ?”

“อือฮึ หลักในการจำง่ายๆก็คือรูปปั้นของเทพเจ้าซุสผู้ปกครองยอดเขาโอลิมปัส จะอยู่ตรงหน้าของตึกห้องปกครองพอดี ถ้าพี่จะทำอะไรเกี่ยวกับงานวิชาการก็มาที่นี่”

อ๋อ.. เมื่อกี๊อะพอลโล่ถึงไปตั้งอยู่ตรงหน้าห้องพยาบาลสินะ

จินฮวานเรียบเรียงข้อมูลในหัวพลางพยักหน้ารับรู้

“โพไซดอนจะอยู่ตรงหน้าห้องผู้อำนวยการ อะธีนาอยู่หน้าห้องสมุด ดีมิเตอร์อยู่กลางสวนหลังโรงเรียน อะพอลโล่อยู่หน้าห้องพยาบาล ส่วนพาร์เธนอนคือโรงอาหาร ถ้าพี่ลองสังเกตจะมีป้ายบอกทางอยู่ทั่วไปนะครับ” ฮันบินชี้ไปยังจุดต่างๆ จินฮวานก็หันไปมองตาม

เมื่อกี๊เขาคงร้อนรนกับการหลงทางมากเกินไปจนไม่เห็นเลยว่ามันมีป้ายบอกทางอยู่จริงๆ ทุกที่ล้วนบอกด้วยชื่อของเทพทั้งปวง ด้านล่างประดับด้วยตัวหนังสือเล็กๆที่บ่งบอกว่าตรงไหนคือตรงไหน

จินฮวานยกมือขึ้นมาเกาหัวแก้เก้อ พอเห็นอย่างนี้แล้วก็รู้สึกหน้าแตกยังไงก็ไม่รู้แฮะ เป็นเพราะเขาไม่มองให้ดีๆเองก็เลยเดินหลงอยู่ซะนาน

“ขอบคุณมากนะ..”

“ไม่เป็นไรครับ ว่าแต่พี่อยู่ห้องไหนล่ะ?”

“ห้อง D นายล่ะ?”

“ผมอยู่ห้อง A เกรด 11 ถ้ามีอะไรก็เรียกให้ช่วยได้นะ”

จินฮวานพยักหน้ารับแล้วยิ้มให้อย่างเป็นมิตร

หลังจากนั้นฮันบินก็ขอตัวไปทำธุระต่อ ฮันบินบอกว่าตัวเองเป็นเลขาของห้อง วันนี้โดนเรียกประชุมแล้วเขาก็โดนไหว้วานให้เอารายชื่ออะไรก็ไม่รู้มาส่งให้ที่ห้องปกครอง แต่นี่สายแล้วเพราะเมื่อกี๊ไปทะเลาะกับคนๆนึงมา เสียเวลาเป็นบ้า

เพราะว่ามันเป็นปัญหาส่วนตัวจินฮวานจึงไม่ได้ถามอะไรต่อ ร่างเล็กพยักหน้าหงึกหงักรอฟัง คิดว่าฮันบินบ่นไปแบบนั้นเอง คงจะเก็บกดจากเรื่องที่เจอมาพอสมควรสินะ

“ขอบคุณครับ” จินฮวานยื่นมือไปรับตารางสอนกับเอกสารมากมายมาถือเอาไว้ เขาจะต้องกลับไปกรอกที่บ้านแล้วเอามาส่งวันพรุ่งนี้ เข้าโรงเรียนกะทันหันอะไรๆก็ไม่เรียบร้อยซักอย่าง

ร่างเล็กโค้งให้กับอาจารย์ด้วยท่าทีนอบน้อมจากนั้นก็เดินเลี่ยงออกมา

โชคดีที่ด้านหลังตารางสอนมีบอกไว้ด้วยว่าห้องไหนอยู่ตึกอะไร เขายังถามฮันบินเกี่ยวกับเรื่องของโรงเรียนไม่ละเอียดเพราะมีเวลาจำกัด แต่ก็คิดว่าดูจากป้ายบอกทางที่มีอยู่ทั่วไปน่าจะไม่หลงเหมือนเมื่อกี๊แล้ว

ตามตารางบอกว่าคาบแรกเขาเรียนวิชาคอมพิวเตอร์ ซึ่งต้องไปอีกตึกหนึ่ง แต่ดูเหมือนจะไม่ทันแล้วเพราะฉะนั้นคงต้องโดด ไปที่ห้องเรียนเลยก็ละกัน

 

จินฮวานลัดไปตามทางของตึกห้องปกครอง ตอนนี้ยังไม่พ้นอาณาเขตเพราะมันกว้างกว่าที่คิด ตามทางเดินล้วนแต่ใช้หินอ่อนในการสร้างทั้งหมด สร้างความตื่นตาตื่นใจให้กับร่างเล็กอยู่ไม่น้อย ขนาดโรงเรียนที่อังกฤษยังไม่หรูขนาดนี้เลยนะ

ที่ตรงผนังข้างๆก็บอกเกี่ยวกับประวัติของโรงเรียนเอาไว้อย่างละเอียด รูปภาพใหญ่ที่อยู่ตรงหน้าเขาจำได้ว่าเป็นภาพของผอ. ซง อิลกุก ผู้สร้างโรงเรียนนี้ แต่จินฮวานรู้มาว่าอิลกุกนั้นมีกิจการอยู่ในมือนับไม่ถ้วน ถึงจะเป็นผอ.แต่ก็ไม่ได้เข้ามาที่โรงเรียนบ่อยๆหรอก มีคนอื่นคอยดูแลแทนเพราะตัวเองก็ต้องเข้าบริษัทไปทำงานอย่างอื่นเหมือนกัน

จินฮวานเงยหน้ามองภาพขนาดใหญ่นั้นอยู่ซักพัก ไม่เคยเจอตัวจริงเสียที แต่มองจากรูปภาพก็พอจะสัมผัสได้ถึง อำนาจ และความ น่าเกรงขามที่อีกคนมี มันชวนให้ขนลุกแปลกๆ ไม่กล้าจ้องนาน เขาจึงขยับไปให้ความสนใจรูปภาพของคนข้างๆต่อ

..ไหนๆตอนนี้ก็เข้าเรียนสายแล้ว ขอเอ้อระเหยจนกว่าออดจะดังก็แล้วกัน

“อิม แจบอม” ริมฝีปากบางพูดชื่อของบุคคลถัดมาเบาๆ จินฮวานเงยหน้าขึ้นมองรูปภาพที่ขนาดเล็กกว่าอิลกุกลงมาหน่อยอย่างพิจารณา รูปใบหน้าคมเข้มที่มองมาชวนให้หลงใหล ดวงตาคมกริบ จมูกเป็นสัน ริมฝีปากได้รูป ถ้าเจอข้างนอกเขาอาจจะนึกว่าเป็นดาราก็ได้

ตาคู่สวยลดต่ำลงมาอ่านเกียรติประวัตโดยย่อที่อยู่ใต้ชื่ออย่างละเอียดถึงได้รู้ว่านี่คือลูกชายของผอ.อิลกุก ดูจากผลงานที่เคยได้รับนั้นก็ทำให้อดที่จะประทับใจไม่ได้ มันบ่งบอกให้รู้ว่าแจบอมสอบได้คะแนนอันดับ 1 ตลอดทุกปีการศึกษา ไม่เคยมีใครแย่งตำแหน่งนี้ได้เลย แม้กระทั่งส่งตัวไปตอบคำถามต่างๆก็คว้าแชมป์กลับมาอยู่ดี

ถัดมารูปที่สองคือรูปของผู้ชายที่ชื่อว่า ซง มินโฮกำลังนั่งเท้าคางหลับตาอยู่ตรงเก้าอี้สีทอง แต่ถึงแบบนั้นท่านั่งก็ยังดูสง่างาม จินฮวานไม่คิดว่าเขาจะหลับทั้งๆที่กำลังถ่ายรูปหรอก เพราะฉะนั้นจึงทึกทักเอาเองว่าอาจจะเป็นการจัดท่าถ่ายแบบตามที่เจ้าตัวต้องการก็ได้

กับคนนี้ไม่มีรายละเอียดอะไรอยู่ใต้ภาพเลยนอกจากชื่อและนามสกุล.. ไม่สิ จะว่าไปแล้วคนอื่นๆก็ไม่มีเหมือนกัน

ทั้ง มาร์ค ต้วน’ ‘คัง ซึงยูน’ ‘คิม จีวอน และ จอง ชานอู ทั้งหมดมีแค่รูปถ่ายและชื่อติดเอาไว้เฉยๆ ทุกคนล้วนแต่งกายอย่างสุภาพ ใบหน้าเคร่งขรึมตรึงใจคนมอง ถ้าจะให้พูดว่าเหมือนกับคุณชายที่อยู่ในวังก็คงไม่ผิดซักเท่าไหร่ ส่วนเรื่องหน้าตานั้น.. จินฮวานก็ต้องยอมรับว่าผอ.อิลกุกมีลูกชายที่หน้าตาดีทุกคนเลยจริงๆ

..เว้นเสียแต่

จินฮวานขมวดคิ้วเข้าหากันด้วยความไม่เข้าใจ เพราะทันทีที่เดินมาจนถึงรูปสุดท้ายเขาก็พบแค่เพียงความว่างเปล่า บนฉากหลังสีดำเหมือนกับคนอื่นๆไม่ปรากฏสิ่งใดนอกจากเก้าอี้สีทองที่ตั้งอยู่อย่างโดดเดี่ยว หากแต่ใต้รูปกลับเขียนชื่อติดเอาไว้ด้วยว่า..

“กู จุนฮเว” ร่างเล็กพึมพำเสียงเบา ถ้ามีชื่อแล้วทำไมถึงไม่มีรูปล่ะ?

หรือจะไม่อยากถ่าย?

แล้วถ้าไม่อยากถ่าย จะเอารูปมาแขวนไว้เพื่ออะไร.. มันดูไม่สวยเอาซะเลยในความคิด

แต่ก็ช่างเถอะ นี่ไม่ใช่เรื่องของเขาซะหน่อย จินฮวานไม่ได้คิดอะไรต่อเพราะหลังจากนั้นเสียงออดหมดเวลาก็ดังขึ้น เขาเปลี่ยนทิศทางไปยังห้องเรียนของตัวเองแทน ทิ้งปริศนาเอาไว้ในใจ ถึงแม้ว่าจะไม่อยากสนใจมากแค่ไหนแต่ก็อดที่จะคิดไม่ได้

..ทำไม กู จุนฮเว ถึงไม่มีรูปถ่าย?






 


50%
 

 

“ปล่อย!

สองขาพยายามยื้อตัวเองเอาไว้อย่างสุดกำลังแต่ก็ไม่สามารถต้านแรงของคนตรงหน้าได้ ร่างสูงยังคงก้าวเดินฉับๆ ไวเสียจนคนที่โดนลากแทบสะดุด ข้อแขนของเขาถูกบีบจนเจ็บ ไม่ว่ายังไงก็สะบัดไม่ออก มืออีกข้างทั้งทุบทั้งตีแต่อีกฝ่ายก็ไม่สะท้าน เสียงก่นด่าถูกสบถออกไปตลอดทาง

ฮันบินจิปากด้วยความขัดใจเมื่อจีวอนไม่ยอมปล่อย ก็ไม่รู้ว่าเป็นบ้าอะไร หลังจากที่สร้างความหงุดหงิดให้ตั้งแต่ตอนเช้า พอตอนกลางวันก็เห็นว่าจีวอนมายืนรอเขาที่หน้าห้องหน้าตาเฉย

มันไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร ฮันบินอยู่ห้อง A ส่วนจีวอนอยู่ห้อง B ก็ติดกันนั่นล่ะ รู้อยู่แก่ใจว่ายังไงก็หลบหน้ากันไม่พ้น แต่ในเมื่อไม่มีเรื่องอะไรที่ต้องคุยแล้วจะลากเขาออกมาแบบนี้เพื่ออะไรกัน

“ก็บอกให้ปล่อยไง!!

“...”

“นี่!!

 

ปึง!!

 

กายโปร่งถูกเหวี่ยงติดล็อกเกอร์ที่อยู่ด้านหลัง ฮันบินหลับตาปี๋ด้วยความตกใจ มันเจ็บไม่น้อยแต่เขาก็ไม่มีช่องว่างให้ได้โวยวาย เพราะพอลืมตาอีกทีก็เห็นอีกฝ่ายยืนจ้องหน้าอยู่

มือหนาล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกง จีวอนมองมาด้วยสายตาที่เขาไม่สามารถแปลออกได้ มันมีทั้งสับสน หงุดหงิด แล้วก็เอาแต่ใจปนๆอยู่ในนั้น ฮันบินรู้ดีว่านิสัยของจีวอนเป็นยังไง เขาถึงกับกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่แล้วสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆเพื่อเรียกสติ

“มีอะไร?”

“ทำไม จะรีบไปไหน?” อีกฝ่ายถามกลับด้วยน้ำเสียงยียวน มือหนายังคงล้วงอยู่ในกระเป๋า ถ้าเป็นคนอื่นโดนแบบนี้คงจะวิ่งหนีไปแล้ว แต่จากที่คบกันมานาน.. ดูจากช่องว่างเพียงเท่านี้ มันเสียเวลาเปล่า ถึงจะไม่ได้โดนกักเอาไว้แต่แค่สามก้าวจีวอนก็คงลากเขากลับมาอยู่ที่เดิมได้

ตรงนี้ก็เป็นที่ลับตา แต่ฮันบินก็ไม่ได้หวังจะให้มีคนมาช่วยหรอก เพราะถึงจะมีคนเดินผ่านไปผ่านมาก็คงไม่มีใครกล้าแหยมกับลูกชายคนที่ 5 ของผอ.ซงอยู่แล้ว

“จะรีบไปหาแฟนใหม่เหรอไง?” จีวอนถามต่อเมื่อเห็นว่าฮันบินไม่ตอบ ประโยคนั้นเน้นหนักแบบประชดกัน ทำให้คนที่ยืนพิงล็อกเกอร์อยู่ถึงกับถอนหายใจ

ที่แท้เรื่องนี้ก็ยังไม่จบ?

หลังจากตอนเช้าที่เจอกันจีวอนเห็นอยู่แล้วว่าฮันบินอยู่กับใคร ก็เจอกันจะจะที่หน้าห้องพยาบาลขนาดนั้น ยอมรับว่าตอนแรกในใจของเขาโหวงไปเลย ไม่รู้จะทำหน้ายังไง ขนาดเตรียมใจมาทั้งคืนแล้วเพราะรู้ว่าวันนี้คงหนีกันไม่พ้น ฮันบินปลอบตัวเองอยู่ทั้งคืนว่าไม่เป็นไรหรอก ห้องข้างกัน อยู่โรงเรียนเดียวกัน ก็ต้องเจอกันเป็นเรื่องปกติ คงไม่เจอกันแบบซึ่งๆหน้าเพราะอีกฝ่ายก็คงจะหลบหน้าเขาเหมือนกัน

ใครจะไปคิดล่ะ.. ว่าสถานการณ์ที่เจอนั้นมันจะห่างไกลคำว่า ฉิวเฉียด อยู่มากโข

จีวอนนิ่ง ฮันบินนิ่ง ทั้งสองจ้องตากันอยู่ซักพัก ตอนนั้นในใจมันสั่นไปหมดเพราะเห็นคนที่ยืนอยู่ข้างกายของอีกฝ่าย ของแขนของจีวอนที่ค่อยๆปล่อยออกทำให้เขารู้ว่าทั้งคู่เพิ่งผ่านกิจกรรมอะไรมา

ไม่ว่าเมื่อไหร่ก็ยังไม่เปลี่ยนนิสัย

โชคดีที่ยูคยอมช่วยชีวิตเขาไว้ทัน ร่างสูงโผล่มาทางด้านหลังของจีวอนพอดี เรียกกำลังใจจากฮันบินได้ไม่น้อย ถ้าไม่อย่างนั้นเขาก็อาจจะน้ำตาไหลก็ได้

อย่ายุ่งกับคนของกู

ก่อนที่ประโยคนี้จะดังขึ้น ก็ไม่รู้ว่าจีวอนเป็นบ้าอะไร ทันทีที่กำลังจะเดินหนีแขนของเขาก็โดนกระชาก จีวอนผลักยูคยอมให้ถอยห่างออกไปแล้วชี้หน้า ท่ามกลางความงงของทุกคนที่อยู่ตรงนั้น

ฉันไม่ใช่คนของนายนะ!’

เหรอ? รำลึกความหลังกันหน่อยไหม?

จีวอนพยายามจะลากเขาไปอีกทาง ไม่ได้สนใจคนที่ตัวเองอยู่ด้วยในตอนแรก แน่นอนว่าแรงของฮันบินมีไม่พอที่จะยื้อเอาไว้ ถ้าไม่ได้ยูคยอมเข้ามาแทรกกลางเขาคงจะไม่มีโอกาสไปนั่งเรียนคาบเช้าหรอก

“ฉันไม่มีอะไรจะพูดกับนาย” ฮันบินเลือกที่จะเปิดปากพูดก่อน หลังจากที่เงียบแล้วยืนจ้องตากันอยู่นานเหมือนว่าจะไม่ได้ประโยชน์อะไรขึ้นมา มีอะไรต้องจัดการอีกตั้งเยอะแยะ

“แต่กับไอ่แฟนใหม่นั่นมีงั้นดิ?”

“อย่าหาเรื่อง นั่นไม่เกี่ยวกับนาย” ฮันบินสวนคืน ก่อนที่จีวอนจะเดินเข้ามาใกล้ มือหนาจับไหล่ทั้งสองข้างของเขาไว้แล้วกดติดกับล็อกเกอร์เย็นเฉียบ

จีวอนโน้มหน้าเข้าไปหา ลมหายใจร้อนสัมผัสกัน ฮันบินถึงกับเบือนหน้าหนีแล้วพยายามถอยห่าง แต่มือนั้นก็ไม่ยอมปล่อยออกไปจากเขา

“พูดใหม่”

“..ออกไป”

ฮันบินเบ้หน้า เพียงเอ่ยไล่จีวอนก็บีบไหล่ของเขาแรงขึ้น ความโกรธปะทุออกมาเรื่อยๆเพราะโดนขัดใจ ฮันบินรู้ดีว่าตอนนี้อีกฝ่ายกำลังโมโห จีวอนขบสันกรามจนขึ้นรอย ดวงตาวาวโรจน์ราวกับมีประกายไฟอยู่ด้านใน

“ไม่ใช่เรื่องของฉันเหรอ?”

“เรื่องของเรามันจบไปแล้วคิม จีวอน!

เพียงแค่นั้นนัยน์ตาคมเข้มก็สั่นไหวรุนแรง มือที่บีบไหล่อยู่เพิ่มความแรงจนฮันบินเจ็บ คำพูดที่ห่างเหินนั้นราวกับมีดที่กรีดลงมากลางใจ ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ฮันบินลืมเขาไปแล้ว

ทั้งๆที่เขา..

“คิดว่ามันจบง่ายงั้นสิ?”

“เจ็บนะ ปล่อย!

“ฉันถาม! นายลืมฉันแล้วงั้นสิ!” จีวอนจับไหล่บางกระแทกกับล็อกเกอร์ด้านหลัง น้ำเสียงที่ดังขึ้นทำเอาฮันบินสะดุ้ง คนปกติเวลาโกรธก็ว่าน่ากลัวแล้ว แทบไม่ต้องอธิบายว่าคนที่โดนตามใจมาตั้งแต่เด็กแบบจีวอนจะเป็นยังไง

ฮันบินเม้มริมฝีปาก ความเครียดเริ่มกดดันอยู่รอบตัวจนพูดอะไรไม่ออก

RRRRRRRRRR…

เขาแทบจะไม่กล้าหายใจอยู่แล้ว ถ้าไม่ติดว่าโทรศัพท์ที่นอนนิ่งอยู่ในกระเป๋ากางเกงมันสั่นขึ้นมาเสียก่อน

แรงบีบที่ตรงหัวไหล่เริ่มคลาย ฮันบินหายใจแรงเพราะนั่นไม่ได้ทำให้รู้สึกโล่ง ถึงจีวอนจะรู้สึกตัวแล้วว่าทำแรงเกินไปก็เถอะ แต่พอเห็นที่ตรงหน้าจอเขียนเอาไว้ว่า ยูคยอม แววตาโกรธเคืองก็ฉายกลับมาอีกหน

“อย่ารับ” น้ำเสียงนั้นเหมือนจะขอร้องกรายๆ แต่มันก็เต็มไปด้วยความบีบบังคับอยู่ดี

ฮันบินเสียเวลาอยู่ตรงนี้มานานพอสมควร เขาดูเวลาที่ตรงหน้าจอ ทีแรกนัดกับยูคยอมเอาไว้ว่าจะไปทานข้าวกลางวันด้วยกัน แต่ตอนนี้เลยมาครึ่งชั่วโมงแล้ว ถ้าไม่รับสายเดี๋ยวอีกฝ่ายจะกังวลใจเปล่าๆ

สายตัดไปแล้ว ก่อนจะดังซ้ำขึ้นมาอีกรอบ

บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความกดดัน จีวอนยืนมองแบบนิ่งๆ เหมือนอยากจะหยิบโทรศัพท์ของเขาเขวี้ยงไปให้ไกลแต่รู้ดีว่าฮันบินจะไม่พอใจ เขาต้องใช้ความพยายามอย่างมากในการข่มอารมณ์เอาไว้

จนกระทั่งฮันบินกดรับ

“...” ฮันบินไม่ได้พูดอะไร ตาเรียวมองไปยังจีวอนก่อนจะถอยห่างออกไปคุยที่อื่น

เขาคบกับยูคยอมมาได้เดือนกว่าๆ เริ่มคบกันตอนช่วงปิดเทอมพอดี ถ้าให้พูดกันตรงๆก็ยังไม่อยากคบใครหรอก แต่ยูคยอมถามเขาหลายทีจนยอมตกลงเออออไปด้วย ถามว่าเสียใจเรื่องจีวอนไหม? ก็เสียใจนะ.. หากไม่ได้ยูคยอมคอยปลอบคงจะแย่กว่านี้แน่ๆ

“อื้อ พอดีติดงานนะ กินข้าวไปก่อนเลยก็ได้”

จีวอนหายใจแรง ความไม่พอใจเดือดปุดๆอยู่ในอก เขาเหมือนภูเขาไฟที่ใกล้จะระเบิดเต็มที ยิ่งได้ยินฮันบินคุยโทรศัพท์ก็ยิ่งไม่ชอบใจ คำถามมากมายวนเวียนอยู่ในหัว ทั้งที่ว่าฮันบินลืมเขาแล้วหรอ ทำไมคบกับคนอื่นง่ายจัง ทำไมถึงปล่อยให้ใครก็ไม่รู้มาลูบหัวอย่างนั้น..

ทำไม?

“อะ..”

คิดไปคิดมาร่างกายก็ขยับ จีวอนเดินตรงเข้าไปหา สอดแขนกอดเอวบางของคนตรงหน้า ฮันบินสะดุ้งเฮือกแต่ก็ไม่กล้าว่าอะไร เขาไม่ได้บอกยูคยอมด้วยซ้ำว่าตอนนี้อยู่กับจีวอน

“วาง”

จีวอนสั่งเสียงเบา กระซิบอยู่ที่ตรงข้างหู ฮันบินรีบยกมือขึ้นปิดโทรศัพท์เอาไว้เพราะกลัวเสียงนั่นจะเล็ดลอดเข้าไป ยูคยอมรู้ดีว่าทั้งคู่เคยคบกันมาก่อน ยูคยอมเป็นเพื่อนของชานอูน้องของจีวอน

..แต่ก็ไม่ได้หมายความว่ายูคยอมจะชอบจีวอน

ตอนคุยกันใหม่ๆยูคยอมบอกว่าแอบชอบฮันบินมานานแล้ว แต่เพราะเขาคบอยู่กับจีวอนจึงไม่มีโอกาสได้ทำความรู้จัก แต่ถึงอย่างนั้นยูคยอมก็รู้อยู่เสมอว่าลับหลังฮันบิน.. จีวอนแอบไปทำอะไรมาบ้าง นั่นคือเหตุผลที่ทำให้ไม่ชอบหน้า

“บอกให้วาง..” จีวอนกระซิบอีกหน คราวนี้เสียงต่ำลงกว่าเดิม บ่งบอกให้รู้ว่าเริ่มไม่พอใจ

แขนแกร่งกอดเอวฮันบินแน่นขึ้น อีกข้างไม่ได้ยกขึ้นมาแย่งโทรศัพท์แต่กลับลากต่ำลงไปยุ่งอยู่แถวๆเข็มขัดของเขาแทน

(พี่..ทำอะไรอยู่?)

“ห..หืม?”

ฮันบินพยายามเอี้ยวตัวหลบ ใช้มืออีกข้างจับข้อแขนเอาไว้แน่น แต่จีวอนล็อกเอวของเขาเอาไว้ไม่ให้ดิ้นหนี แม้ฮันบินจะมองแบบปรามๆยังไงอีกฝ่ายก็ไม่ยอมหยุดแค่นั้น

จีวอนยกยิ้มร้าย เขาไม่ยอมให้แฟนเพียงคนเดียวตกไปอยู่ในเงื้อมมือของคนอื่นหรอก ฮันบินเป็นฝ่ายบอกเลิกเขาก็จริง แต่ในวันนั้นจีวอนไม่ได้ตอบตกลงด้วยซ้ำ

..แปลว่ายังไม่เลิก

“ฮื่อ..”


 

Cut scene @twitter - Go Go Go!

 


 

ร่างสูงก้าวเดินเข้าไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ตรงหน้าจอยังคงแสดงให้เห็นว่ามีคนโทรเข้ามาอยู่ จีวอนดูดซับคราบขาวข้นที่ติดอยู่ตามปลายนิ้วจนหมดก่อนจะเลิกคิ้วแล้วหันหาจอมาให้ฮันบินดู

“รับไหม?”

“อย่ายุ่ง” ฮันบินหายใจแรง รีบใส่กางเกงให้เรียบร้อยแล้วรุดเข้าไปหา หมายจะแย่งโทรศัพท์กลับคืนมาแต่จีวอนก็ชูแขนขึ้นไปด้านบนซะก่อน

“ทำไม? ถ้าฉันรับแล้วมันจะบอกเลิกนายไหม?”

“จีวอน”

“เรียกเหมือนเดิมก่อน”

“ไม่”

“ถ้างั้น..” นิ้วเรียวแตะลงไปตรงหน้าจอแล้วสไตล์แถบรับไปครึ่งหนึ่ง ทำเอาใจของฮันบินชาวาบ ถ้ามันสุดเมื่อไหร่ยูคยอมต้องรู้แน่ว่าเขาอยู่กับจีวอน

แถมเรื่องเมื่อกี๊..

“นายต้องการอะไรกันแน่”

ทั้งสองจ้องกันอยู่นาน โชคดีที่สายตัดไปก่อนจีวอนจึงไม่มีโอกาสได้รับ ฮันบินลอบถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอกก่อนจะถามไปตรงๆ เขาใช้โอกาสที่จีวอนเผลอแย่งโทรศัพท์คืนมาด้วยความรวดเร็ว แต่ดูเหมือนว่าจีวอนจะรู้อยู่แล้ว ร่างสูงยักไหล่แบบไม่สนใจแล้วล้วงมือเข้าไปในกระเป๋า

“นายไง” ตอบแบบหน้าซื่อๆ แต่สายตาที่มองมานั้นฮันบินรู้ว่าไม่ได้ล้อเล่น

“อย่ามาตลก เรื่องของเราจบไปนานแล้ว”

“เหรอ นายบอกเลิกฉันฝ่ายเดียวนี่”

“นั่นล่ะ แปลว่าเราสองคนเลิ..”

“ฉันไม่..” จีวอนพูดเสียงเรียบ สองขาก้าวเข้าไปประชิดจนฮันบินเผลอถอยไปด้านหลัง ใบหน้าคมโน้มลงไปหาจนลมหายใจคลอกัน

หัวใจของฮันบินเต้นแรงไม่เป็นส่ำเพราะประโยคที่ได้ยิน

“นายจะเลิกกับฉันก็เลิกไป”

“...”

“แต่ฉันไม่เลิกกับนาย ฝากไปบอกไอ้หน้าจืดนั่นด้วย”

 

LUST & WRATH

 

เสียงออดบอกเวลาเลิกเรียนปลุกให้จุนฮเวตื่นจากนิทรา ความจริงเขาไม่ได้หลับลึกขนาดนั้น แค่งีบเป็นพักๆเพราะเรื่องที่ครูสอนมันน่าเบื่อเฉยๆ

ทุกคนเริ่มทยอยออกจากห้องไปทีละคน ไม่มีใครให้ความสนใจกับจุนฮเวหรอก ที่ที่เขานั่งอยู่ก็คือด้านหลังคนเดียวริมหน้าต่าง มือหนาเก็บปากกาเพียงแท่งเดียวที่วางอยู่บนโต๊ะใส่กระเป๋าเสื้อแล้วลุกออกจากที่นั่ง ทุกวันนี้เขาไม่ได้เอากระเป๋ามาเพราะคิดว่าไม่จำเป็น พวกหนังสือเรียนก็ไม่ได้เปิดดูอยู่แล้ว

พูดกันตรงๆก็คือเหตุผลที่มาเรียนทุกวันนี้คือเบื่อบ้านเฉยๆ

จุนฮเวลุกขึ้นบิดขี้เกียจก่อนจะชะงัก มือยกขึ้นมาแตะที่มุมปากเบาๆเพราะรู้สึกตึง บาดแผลจากตอนเช้าแห้งแล้ว เปลี่ยนเป็นระบมแทน เขาไม่ได้เจ็บมากแต่มันก็สร้างความรำคาญให้ไม่น้อย

..น่ารำคาญจนหงุดหงิด

ร่างสูงล้วงมือเข้ากระเป๋ากางเกงแล้วเดินออกจากห้อง นักเรียนหลายคนที่เดินสวนมาพากันหลีกทางให้ด้วยท่าทีหวาดหวั่น จุนฮเวทำเพียงแค่หัวเราะในใจ เขาไม่คิดว่าตัวเองน่ากลัวขนาดนั้น ถ้าดีมาก็ดีตอบ ไม่ใช่ดุเหมือนหมาบ้าที่ไล่กัดไปทั่ว คนอื่นนี่ก็ระแวงไปเรื่อย

จุนฮเวเดินมาเรื่อยๆจนใกล้จะเกือบจะถึงลานจอดรถมอเตอร์ไซค์ ก่อนหน้านั้นเห็นไอ้เด็กชานอูเดินกินขนมอยู่กับเพื่อนสนิท ชื่ออะไรก็ไม่รู้จำไม่ได้ แต่ที่น่าแปลกใจก็คือคนที่อยู่ข้างๆดันเป็นแฟนของไอ้พี่จีวอน

..จำไม่ผิดหรอก หน้าจืดๆแบบนั้นเห็นออกจะบ่อยเวลาที่จีวอนพาไปบ้าน

ชื่ออะไรนะ คิม ฮันบิน ล่ะมั้ง

จีวอนคบกับฮันบินตั้งแต่เกรด 8 ทั้งคู่เป็นเพื่อนกันมาก่อน ไม่รู้อะไรดลใจให้มาคบกัน จุนฮเวไม่ได้ใส่ใจ แต่จำได้ว่าช่วงนั้นพี่มันทิ้งลายเจ้าชู้ไปเลย ปกติไปไหนมาไหนจะต้องหิ้วคนข้างกายไปตลอด ไม่ใช่ผู้หญิง พี่จีวอนมันไม่นอนกับผู้หญิงเพราะเคยทำเขาท้องที่อเมริกา

ตอนนั้นพ่อโมโหแบบสุด อาละวาดบ้านแทบพังเพราะดันไปบังคับให้เขาทำแท้ง ผู้หญิงคนนั้นเกือบตาย เห็นว่าพ่อแม่เขาจะเอาเรื่อง ดีว่าพ่อจัดการปิดเรื่องทุกอย่างให้เงียบแล้วพากลับมาอยู่ที่นี่

พอมาอยู่ที่นี่ซักพักก็ได้เจอกับฮันบินคนนั้นล่ะมั้ง ไม่ได้ใส่ใจหรอกว่าคบกันยังไง แต่มันก็อดที่จะแปลกใจไม่ได้ ในหมู่พี่น้องของเขาก็ไม่เห็นจะอยากมีแฟนกันซักคน พอไอ้พี่จีวอนมี ไอ้พี่ซึงยูนก็มีบ้าง  พี่จินอูหน้าหวานคนนั้นน่ะ ปัจจุบันยังคบกันอยู่ จุนฮเวได้แต่แปลกใจ สิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าแฟนน่ะน่ารำคาญจะตายไป ถ้าให้เขาไปไหนแล้วหิ้วใครไปด้วยคงจะน่าเบื่อไม่น้อย 

ว่าแต่ทำไมคิม ฮันบิน คนนั้นถึงได้มาอยู่กับไอ้ชานอูล่ะ?

ไปสนิทกันตอนไหนวะ ไอ้พี่จีวอนแม่งยอมด้วย? หรือว่าเขาจะพลาดอะไรไปซะแล้ว?

จุนฮเวมองตามทั้งสามคนไปจนลับตา ชานอูเห็นแล้วว่าเขามองแต่ไม่ได้เข้ามาทัก ทำเหมือนว่าไม่รู้จักมักจี่กันมาก่อน

เมื่อเห็นพวกนั้นเดินไปเขาก็ยักไหล่แล้วหันกลับทางเดิม มุ่งหน้าไปทางลานจอดรถของโรงเรียน

ที่โรงเรียนแบ่งเอาไว้เป็นสัดส่วนอย่างดี นักเรียนบางคนก็เอารถยนต์มาเอง บางคนก็มีรถรับส่งประจำบ้าน พี่ๆน้องๆคนอื่นของเขาก็ขับรถยนต์กันทั้งนั้น แต่จุนฮเวกลับไม่ชอบอยู่ในที่อึดอัดอุดอู้ เขาชอบโดนลมโกรก มันรู้สึกสบายดี อีกอย่างเวลาไปไหนก็หาที่จอดง่ายกว่าด้วย

 

รถของจุนฮเวนั้นหาไม่ยากนัก เอ็มวี ออกุสต้า เอฟสาม มีอยู่คันเดียวในโรงเรียน เขาเพิ่งถอยออกมาเมื่อไม่กี่อาทิตย์ก่อน เนื่องจากคันเก่านั้นโดนทุบจนแทบกลายเป็นเศษเหล็ก

..น่าเสียดายชิบ MBW HP4 เชียวนะน่ะ

เจอเหตุการณ์แบบนี้อยู่บ่อยครั้งแต่ก็ยังไม่ชิน มันไม่สนุกนักหรอกที่ต้องมาคอยลุ้นว่าสภาพรถจะเป็นยังไงบ้างตอนมาถึงที่จอด นอกจากจะกลับบ้านไม่ได้แล้วยังต้องโดนพ่อบ่นยาวๆอีกต่างหาก

จุนฮเวรู้สึกโล่งใจนิดๆที่วันนี้รถยังมีสภาพเหมือนปกติ

ร่างสูงควงกุญแจรถเดินตรงเข้าไปหาอย่างไม่รอช้า มือปลดล็อกแล้วหยิบหมวกกันน็อคขึ้นมาเตรียมจะใส่

 

กึก

 

..ถ้าไม่ติดว่าได้ยินเสียงฝีเท้าของใครเดินมาหยุดอยู่ด้านหลังเสียก่อน

มือหนาชะงักนิ่ง จุนฮเวหันไปด้านข้างเล็กน้อยเพื่อดูท่าที เมื่อเห็นว่าเริ่มจะมีคนเข้ามารุมล้อมเอาไว้เขาก็ถอนหายใจหนัก พอจะเข้าใจสถานการณ์ที่เกิดขึ้นเป็นอย่างดี

..ให้มันได้แบบนี้ ก่อนกลับบ้านยังจะต้องออกกำลังกายอีกเหรอ?

“มึงใช่ไหมที่เหยียบหน้าน้องกูเมื่อเช้า”

คนแปลกหน้าถามขึ้นจุนฮเวจึงหันไปหา เขาไม่ได้ตอบอะไร ทำเพียงแค่มองนิ่งๆแล้วเอาลิ้นดุนแก้ม อุตส่าห์มาหาถึงที่โรงเรียนขนาดนี้ การที่ไม่โดนยามจับได้แปลว่าแอบปีนเข้ามาสินะ ยังจะมีหน้ามาถามอีกว่าใช่รึเปล่า ถ้าไม่มั่นใจขนาดนั้นจะมาล้อมทำพระแสงอะไร

“กูถามอะให้ตอบ ไม่ใช่ให้ทำหน้ากวนส้นตีน” มันเข้ามาผลัก จุนฮเวขมวดคิ้วเข้าหากันด้วยความหงุดหงิด มือข้างที่ว่างยกขึ้นมาปัดเสื้ออย่างรังเกียจ ก่อนจะกระชับหมวกกันน็อกที่ถือเอาไว้ให้มั่น

ความขุ่นมัวเริ่มจะเข้ามาในใจ เขาไม่ชอบให้ใครมาแตะตัวนัก แม้แต่พ่อยังไม่ชอบให้จับ แล้วมันเป็นใครถึงเข้ามาผลัก

“อยากได้คำตอบแบบไหน?”

“...”

“กูกระทืบน้องมึงยังไง? หรือ..น้องมึงโดนตีนข้างไหนเหยียบหน้า?”

“มึง!!!

ผลั้วะ!

จบประโยคนั้นคนตรงหน้ามันก็พุ่งเข้ามาหา แต่จุนฮเวไวกว่า หมวกกันน็อกในมือซัดเข้าที่หัวอย่างแรงจนอีกฝ่ายหน้าหงาย ประจวบกับคนรอบๆเองก็เริ่มจะกรูกันเข้ามา

จุนฮเวเอี้ยวตัวหลบเมื่อไม้เบสบอลจากไหนก็ไม่รู้เหวี่ยงข้ามหัวไปแบบฉิวเฉียด เขาหลบพ้นหวุดหวิด แต่มันกลับไปกระแทกโดนไฟตรงท้ายรถจนแตกกระจุย

“ชิท!” ร่างสูงสบถด้วยความขัดใจ เขาไม่ได้หงุดหงิดที่กำลังจะโดนรุม แต่แค่คิดว่าต้องโดนพ่อด่าอีกแล้วมันก็น่าโมโหชะมัด

ไฟในอกโหมกระหน่ำก็เพราะโดนสาดน้ำมันใส่ ขายาวก้าวเข้าไปหาเป้าหมาย ก่อนจะยกฝ่าเท้ายันตรงอกจนมันล้มลงไป นัยน์ตาคมเข้มวาวโรจน์ราวกับปีศาจ ดูน่ากลัวจนอีกฝ่ายคลานหนี

แต่ไม่ทันแล้ว

ขายาวเตะเข้าที่กลางท้องจนอีกฝ่ายตัวงอ ก่อนจะเหวี่ยงหมวกกันน็อกใส่ไอ้หน้าโง่ที่เซ่อซ่าพุ่งเข้ามาหาทางด้านข้าง จุนฮเวผลักพวกมันสองคนลงไปกระแทกกันดังอั่ก เขาฉวยโอกาสแย่งไม้เบสบอลจากคนใหม่ที่พุ่งเข้ามาแล้วฟาดสวนกลับไปเต็มแรง

รอบตัวเริ่มจะกรูกันเข้ามาอีกหน ความชุลมุนเกิดขึ้นเมื่อนักเรียนรอบๆเริ่มจะรับรู้ แต่ก็ไม่มีใครยื่นมือเข้ามาช่วย

จุนฮเวเลียปาก เอียงคอไปมาคลายความปวดเมื่อย กระดูกลั่นดังกรอบแกลบฟังดูน่ากลัว ในขณะที่กวาดสายตามองไปรอบๆ

ไหนๆก็จะต้องโดนพ่อด่าแล้ว ขอกระทืบคนให้หายเบื่อหน่อยก็แล้วกัน

“เข้ามา”

เอาให้มันคุ้มกับที่ต้องเซ็งไปหลายชั่วโมง

 

 

 
100%
ครบแล้ว
ฉากตัดหาไม่เจอทักไปที่ทวิตนะครับ

อย่าลืมไปอ่านบาปที่เหลือด้วยนะ อัพกันจะครบแล้ว <33

ฝากติดแท็ก #7sinsดบบ สำหรับดบบ กับ #จุนฮเวขี้โมโห สำหรับจุนฮวานงับ

ตอนหน้าจุนฮวานคงเจอกัน ต้องเจอดิ
55555555555555 -3- รัก 


 


 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 68 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,735 ความคิดเห็น

  1. #2673 PatChaa (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2559 / 03:48
    กรี๊ดจุนเน่ ต่อไปนี้นายเป็นเมนเบอร์2 ฉัน ><
    #2,673
    0
  2. #2661 WIFE_ENGINEER (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2559 / 10:26
    อ้ากกกกก เท่ห์
    #2,661
    0
  3. #2633 choopp (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2559 / 00:48
    เน่คือเท่ยอมใจ ณ จุดๆพี่คือพระเอกกกกก พี่จีวอนนี้ยังไงหึยัง
    #2,633
    0
  4. #2600 Bark_mnr (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2559 / 11:32
    จุนฮเวคือเท่อ่ะ เท่โคตร โอ้ยยย อยากได้ บาบิก็แบบ... เห้ออ 555555
    #2,600
    0
  5. #2122 ทำไมต้องจินฮวาน' (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 มีนาคม 2559 / 05:43
    กรี้้้ดดดดดดดด จุนเน่เท่มากค่าา อิพี่จีวอนนี่ยังไง สังเกตสรรพนามเริ่มเปลี่ยน พี่แม่งเจ้าชู้ จะคบกับบินก็อยู่กะบินแค่คนเดียวสิ ไปหาคนอื่นทำไม ถึงพี่บอกว่ายังไม่เลิกแต่ที่ทำกับดงนี่อะไร ธ่อว ปลดออกจากรายการโปรด เอาจุนเน่ขึ้นมาแทน
    #2,122
    0
  6. #2067 9nawKIHAE (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 มีนาคม 2559 / 22:11
    โฮฮฮ จุนฮเวเกเรขนาดนี้พี่จินเราจะเอาอะไรไปสู้เขาาา

    สงสารฮันบิน คือนังจีวอนนางเจ้าชู้ไม่เลิกใช่มั้ย ทำไมถึงเลิกกันน้า 
    #2,067
    0
  7. #1860 Tom I Got 7 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2559 / 23:58
    NC อ่านในเว็บไหนค่ะ ไรท์ ทวิตก้อหาไม่เจอ
    #1,860
    1
    • #1860-1 MYJINANNY (จากตอนที่ 3)
      5 มีนาคม 2559 / 17:42
      hbkfic.tumblr.com/post/114217485953/7sins-01-new-life

      เราไปเจอมาจ้าาา

      ขออนุญาตนะค้าา
      #1860-1
  8. #1499 SYMJDH (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2558 / 23:57
    ชอบมากเลย จีวอนเจ้าชู้ไง ฮันบินเลิกก็ไม่แปลก แต่นิสัยอ่ะนะ หวงก้างนี่หว่ 555
    #1,499
    0
  9. #1392 Biebae . ♥ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2558 / 00:14
    ชอบง่าาาาา จะตามคัทได้จากที่ไหน แง
    #1,392
    0
  10. #1371 ba-na-na (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2558 / 04:05
    โอ๊ยยยยย ชอบดบบ.มากกก อ่านแล้วรู้สสึกตื่นเต้นตลอดเวลา5555555
    จุนเน่...หน้านายมันมีที่ว่างที่ไม่มีรอยอะไรบ้างมั้ย 5555
    #1,371
    0
  11. #1318 คายองจูวว (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2558 / 23:26
    จุนไม่อยากถ่ายก็ไม่ต้องถ่ายสิ ไม่ต้องติดรูปก็ได้นะ (ฮา) ชอบคาแร็กเตอร์แบบนี้เจรงงงงง
    ดบบ.ใจเย็นๆ เพิ่งเจอกันก็รื้อฟื้นความหลังเลยน้าา 5555
    #1,318
    0
  12. #1004 CttTmo (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2558 / 16:59
    จีวอนกับบินก็ดูไปกันได้ดีหนิ แล้วยูคบอกว่าจีวอนทำอะไรลับหลังบิน แต่เน่บอกว่าจีวอนทิ้งลายไปช่งนึง เหยยยยยงง ทำไมเลิกกัน / คาแรกเตอร์เน่นี่โคตรชัดเลยอะ ไหนดูดิ๊อยู่กับพี่จินแล้วจะเป็นยังไง ติดตามๆ
    #1,004
    0
  13. #988 E.L.F_Deuce (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2558 / 11:53
    ทำไมบินเลิกกับจีวอนง่าาาา ทนความเจ้าชู้ของมันไม่ได้เหรอ แต่จากที่เน่มันเล่าเหมือนวอนจะรักบินจริงๆน้าาาาา
    #988
    0
  14. #958 ren / nardia (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 กันยายน 2558 / 12:25
    ฮันบินเลิกกับจีวอนตะไมมม รับความเลวพี่แกไม่ได้ใช่มั้ย เราเข้าใจ #พูดเองเออเอง เรารู้สึกว่าพี่บ๊อบแกโหดร้ายมาก ดูแบบดุ(?)ง่าย55555
    #958
    0
  15. #909 believe_preaw (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 กันยายน 2558 / 18:28

    ฮันบินไม่น่ารอด เอาจริงๆคือไม่น่าทนจีวอนได้นาน


    ดูทำเข้าซิ! ตื้อได้แบบหื่นมาก 55555555


    โถ่วววว พ่อจีวอนคนฮอต


     


    ----------------------------------------------------


     


    บอกตรงงงงง เราชอบคาแรกเตอร์แบบจุนฮเวมาก


    เท่อ่ะ -//////- โหดๆ เถื่อนๆ 55555555555555555


    ต่อยตีอะไรแบบนี้. (แค่ในนิยายเถอะนะ กร๊าก)


    ดูเหมือนจะออกแนวซึนๆด้วยเหอะนะ โอ้ยยย ชอบ







    #909
    0
  16. #828 fine feel (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2558 / 19:01
    บ๊อบบี้.... จะเอาฮันบินกลับมาให้ได้สินะ 

    ยูคยอมเอ้ยยยยยยย จะทนได้สักกี่น้ำเนี่ย

    ส่วนจุนฮเว... ก็ตามนั้น ลุยโลดเลยไปเลยน้อง ฟาดมันให้กระจายไปเลย

    5555555555555555555555
    #828
    0
  17. #559 ` กวังออมขิ } ●●; (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2558 / 19:31
    จุนฮเวแมนมากแบบว่าโอ่ยยย มันใช่อ่ะ 5555555
    #559
    0
  18. #516 auyhyun (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2558 / 01:08
    เผลอใจกับดบบ.ไป โอ้ยยย ชอบคุณจีวอนจัง 

    ลืมไปเลยพี่จินกับเน่ยังไม่รู้จักกันนี่หว่า 5555555555 เจอกันซักทีเดาไม่ออกอิเน่มันจะคุยกับพี่จินยังไง งุ้ยย
    #516
    0
  19. #485 'KUMO❤ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2558 / 18:13
    เหยยยย -..- ชอบเน่ลุคนี้มากก กรี๊ดดดดดดดดด แบดบอยมากตัวเธอว์
    #485
    0
  20. #483 Chamor. (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2558 / 17:17
    พี่บ๊อบคือทำดีค่ะ555555555 หื่นมากอ่ะดูท่าแล้วไม่ยอมเลิกกะฮันบินง่ายๆแน่ๆเลยทำงี้เราฟินนะแต่รู้สึกสงสารยูคอ่า ส่วนจุนเน่ใจเย็นนะๆสายโหดมากคนนี้555555 จะลำบากพี่จินมานั่งทำแผลให้แน่นแน่ไปส่องแท็กในทวิตมาแล้ว5555555 แต่เพิ่งว่างเลยรีบมาตามอ่าน 55555
    #483
    0
  21. #469 airry_เนโกะ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2558 / 15:33
    ขอแบบจีวอนมาไว้บ้านซักคนได้มะ เลวเร้าใจมาก 55555
    #469
    0
  22. #445 Ztart (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2558 / 02:40
    หูยยยย จะบอกว่าจีวอนหน้าด้านมากอ่ะโดนเขาบอกเลิกแล้วมโนว่ายังไม่เลิกเฉย
    #445
    0
  23. #420 Pukky (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2558 / 08:25
    จินฮวานคือใสๆ6555อิเน่คงงงมากคือกล้าคุยกับตูๆด้ไงว้ะไรงี้5555
    #420
    0
  24. #416 MySoHo (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2558 / 04:05
    บ๊อบ ไหงทำงี้-////////- พี่จินก็โก๊ะ ตัลล้ากกกก จุนเน่ก็ ฮึ๋มมม อย่างโหดอะ จะเมาท์เราไปคุยกันบอทเน่มา อย่างกลัวอะ แต่จริงๆแล้วตั่ลล้าคคค -///////-
    #416
    0
  25. #409 blackbearsis. (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 เมษายน 2558 / 12:15
    ขำจินฮวาน5555555555 โอ้ยมีป้ายแต่ก็ไม่ได้มอง ฮันบินจะคิดยังไงว้า55555555
    ตอนนี้ชอบฉากที่จุนฮเวนึกถึงเรื่องของดบบ.มากเลยย แบบเน่มันรู้มากขนาดนั้นแสดงว่าบิก็ต้องคบบินเปิดเผยมากๆอยู่แหละเนอะ
    จะพูดไงดี55555555 แบบพี่น้องเขาก็ใส่ใจ(หรือ)เรื่องของกันและกันเหมือนกันนะ รักกก

    #409
    0