( END ) 7SINS/iKON ϟ LUST&WRATH ▫ #junhwan #doubleb

ตอนที่ 23 : ⍫ desperate

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,425
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 27 ครั้ง
    3 พ.ค. 59


7SINS PJ.

LUST & WRATH

CHAPTER 20 : DESPERATE

 

 

วันแม่ของซง..

ปีนี้ต่างจากทุกปีตรงที่คนอย่างจุนฮเวมาร่วมงานด้วย เนื่องจากปีก่อนๆเขาคิดว่ามันไร้สาระ เป็นเพราะไม่ได้สนิทอะไรกับแม่มากขนาดนั้นถึงได้หนีไปอยู่ที่อื่น แล้วแต่อารมณ์ว่าอยากไปที่ไหน

แถมไม่พอวันนี้เขายังลงรถมาพร้อมกับผู้เป็นแม่อีกต่างหาก เป็นเพราะตอนเช้าแม่ได้ไปหาเขาที่คฤหาสน์ ก่อนหน้านั้นได้มีการพูดคุยกันเล็กน้อยจนคนเป็นพ่ออดที่จะประหลาดใจไม่ได้ เพราะที่ผ่านมาเด็กหนุ่มไม่มีการปฏิสัมพันธ์กับคนเป็นแม่เลยซักนิดเดียว

เธอเองก็เก้ๆกังๆเหมือนกัน เพราะแทนที่จุนฮเวลงบันไดมาแล้วจะเดินเลยไปขึ้นรถแยกกันอย่างเช่นทุกที แต่วันนี้เด็กหนุ่มกลับเดินมาจ้องหน้า เพราะแบบนั้นคนเป็นแม่จึงสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆแล้วลองเอ่ยชวนคุยดูซักหน

มันทำให้ในใจของจุนฮเวเต้นแรงจนแทบระเบิดออกมาข้างนอก วันนี้แม่ยิ้มให้เขาต่างจากทุกที ราวกับว่าทั้งสองคนค่อยๆเปิดใจให้กันทีละนิดๆ

จุนฮเวได้รู้อีกข้อหนึ่งว่าความจริงแม่ไม่ได้เกลียดเขาหรอก แต่ก็คงจะเป็นเหมือนๆกันที่ทำหน้าไม่ถูก เนื่องจากไม่สนิทชิดเชื้อกันมาตั้งแต่เด็ก บวกกับเขาเองก็เป็นคนที่ปิดกั้นตัวเองด้วย แม่จึงไม่รู้ว่าจะเข้าหายังไง

มันน่าแปลกที่ทุกครั้งเวลาเขาคุยกับแม่ ใบหน้าของรุ่นพี่ตัวเตี้ยจะลอยเข้ามาในหัวทุกครั้งไป มันทำให้เขาใจเย็นลงแล้วก็ลดทิฐิลงไปได้มากพอสมควร จนแม่ถึงขั้นชมว่าเขาโตขึ้นและดูใจดีกว่าเมื่อก่อนเยอะ

จุนฮเวได้แต่ค้านในใจว่าจริงๆเหรอ? แต่ก็ไมได้เอ่ยแย้งอะไรออกไปอีก

“นายจะปล่อยให้แม่เข้าไปในงานคนเดียวรึไง” จินฮวานเอ่ยถาม เพราะหลังจากที่เด็กหนุ่มลงจากรถมา เขาก็โทรหาจินฮวานเป็นคนแรกเพื่อที่จะถามว่าอยู่ไหน พอจินฮวานตอบว่าอยู่ที่หน้างาน สายก็ถูกตัดไป และประมาณอีก 5 นาทีให้หลังจุนฮเวก็เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเขาซะงั้น

เป็นการคุยโทรศัพท์ที่ห้วนสุดๆตั้งแต่ที่เคยเจอมาเลยจริงๆ

“ปกติก็ไปคนเดียว”

เด็กหนุ่มตอบตามตรง ก่อนจะกลอกตากขึ้นไปมองด้านบน แค่คุยกับแม่สองคนเมื่อกี๊ก็พอแล้วหน่า จะให้เขาเดินขึ้นไปพร้อมกับแม่เดี๋ยวก็จะมีแต่คนมองมาอย่างสงสัยอีก

ก็ไม่เข้าใจว่าทำไมคนรอบข้างถึงชอบยุ่งเรื่องชาวบ้านกันจัง

“นิสัยไม่ดีเลย ว่าแต่..นายคุยกับแม่ดีไหม? ในรถน่ะ”

“ก็ดี” จุนฮเวยักไหล่ หากแต่คำตอบนั้นกลับทำให้คนฟังเผยยิ้มออกมา ก่อนจะเดินเข้ามาใกล้แล้วเอาไหล่ดันๆเหมือนอยากจะแซว

“เห็นไหมล่ะ บอกแล้วว่าแม่นายไม่ได้เกลียดนายหรอก”

“ก็ใครจะไปรู้”

“เพราะนายไม่ยอมลองต่างหาก เอาแต่คิดไปเองอยู่ได้” จินฮวานหัวเราะออกมาอีกหน ก่อนจะตัดสินใจคว้าแขนของอีกฝ่ายแล้วดึงให้เดินไปทางด้านหน้า เนื่องจากเห็นอยู่หลัดๆว่าแม่ของจุนฮเวกำลังจะเดินเข้าไปในงานแล้ว

“ไปไหน?” เด็กหนุ่มร้องค้าน ความจริงเขาไม่ชอบให้ใครมาลากแบบนี้นะ มันมีเหตุการณ์ที่โดนดักตีอยู่ครั้งหนึ่งแล้วเขาโดนพวกมันลากไปรุมต่อย เรียกได้ว่าหลังจากนั้นก็ไม่ชอบให้ใครมาแตะเนื้อต้องตัวเลยด้วยซ้ำ หากแต่พอเป็นจินฮวานร่างกายมันกลับเดินตามร่างเล็กไปต้อยๆ ไม่มีท่าทีขัดขืนใดๆ เพราะแค่คิดว่าจะสะบัดมือออกเขาก็ทำไม่ได้แล้ว

บ้าจริง

“เฮ้ย..” ก่อนที่จุนฮเวจะต้องสบถออกมาเบาๆ เมื่อพบว่าทางที่ร่างเล็กพาเดินมามันคือทางที่กำลังจะตรงไปหาแม่ของเขา

เด็กหนุ่มขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างลืมตัว ก่อนจะยื้อขาเอาไว้แบบนั้นไม่ยอมเดินไป หากแต่มันก็มาอยู่ในจุดที่ใกล้มากพอที่แม่จะได้ยินเสียงเรียกแล้ว

“คุณแม่ของจุนฮเวครับ”

จุนฮเวถึงขั้นสบถคำหยาบเมื่อคนเป็นแม่ค่อยๆหันมา เขาภาวนาให้แม่ทำเพียงแค่ยิ้มตอบรับในขณะที่พี่ตัวจ้อยนี่โบกมือรัวๆ หากแต่แม่กลับเลิกคิ้วขึ้นอย่างงงๆ และพอเห็นว่าเขายืนอยู่ตรงนี้ด้วย แม่ก็หันหลังกลับ เปลี่ยนใจไม่ขึ้นไปยังงานแล้วเดินมาทางนี้แทนซะงั้น

ให้ตายสิ..

“จุนเน่” แม่เรียกเขาแบบนั้น ก่อนจะยกยิ้มให้กับรุ่นพี่ที่โค้งเพื่อทำความเคารพอย่างเป็นกันเอง

สาบานได้ว่าถ้าเป็นคนอื่นจุนฮเวจะต่อยไปแล้ว โทษฐานที่หาเรื่องให้เขาอยู่เรื่อย แต่กับพี่คนนี้เขาได้แต่ปลง ไม่เข้าใจว่าเด็กที่มาจากต่างประเทศมักจะกล้าแสดงออกอะไรแบบนี้กันทุกคนเลยเหรอไง

เขาเคยรำคาญพวกเพื่อนของพี่จีวอนที่พากันมาปาร์ตี้ในบ้านนะ ตอนที่พ่อเขาไปสอดส่องก็มาพูดมาทักทายอย่างกับพ่อไม่ใช่คนใหญ่คนโตอะไร แถมยังดูเป็นกันเองกับทุกคนไปหมดแม้กระทั่งแม่บ้าน บุคลิกท่าทางเหมือนกับจินฮวานเป๊ะ ไม่เข้าใจว่าคนพวกนี้ไม่คิดจะสร้างกรอบให้ตัวเองบ้างเลยรึไง ถึงได้ชอบจุ้นไปทั่ว

น่าเบื่อจริง

ไม่คิดว่าการที่ไม่ชอบอะไรแล้วจะต้องมาอยู่กับสิ่งนั้น

จนตอนนี้เขาก็บอกไม่ถูกว่ารู้สึกยังไงกันแน่ มันดูน่าขัดใจเวลาที่จินฮวานชอบทำอะไรไปเรื่อย แต่พอเขาได้ยินอีกฝ่ายยิ้มจนตาหยี..  ความรู้สึกโกรธในตอนแรกแม่งก็หายไปเฉย แถมเขายังหยุดมองไม่ได้อีกต่างหาก

“สวัสดีครับ ผมชื่อจินฮวาน”

“อ๋า ยินดีที่ได้รู้จักนะจ้ะ” แม่ของจุนฮเวเลิกคิ้วขึ้นเมื่อเห็นอยู่แวบๆว่าเมื่อกี้เด็กคนนี้จับแขนของจุนฮเวอยู่

มันน่าแปลกใจมาก เพราะตั้งแต่จุนฮเวโตขึ้น แม้แต่เธอก็ยังไม่ค่อยได้แตะเนื้อต้องตัวอีกฝ่ายเลยด้วยซ้ำไป เป็นอันรู้กันว่าเด็กนี่ค่อนข้างจะหวงเนื้อหวงตัว ทุกคนเข้าใจกันหมดถึงได้ไม่ค่อยวอแวอะไรด้วย

“ผมเป็นแฟนจุนฮเวครับ”

ก่อนจะต้องเลิกคิ้วขึ้นสูงมากกว่าเดิมในตอนที่ได้ยินร่างเล็กเอ่ยบอกออกมาแบบนั้น เธอหันไปมองหน้าของลูกชาย พบว่าท่าทางนิ่งๆที่เป็นเอกลักษณ์นั่นได้หายไปแล้ว จุนฮเวเบิกตากว้างก่อนจะจิปากเบาๆด้วยความขัดใจแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมามากกว่านั้น

หรือจะเป็นการแกล้งกัน?

“หืม? แฟน?”

“บอกแม่ไปซี่.. ให้ฉันพูดอยู่คนเดียวได้ยังไงกัน”

จินฮวานทำท่าทางพยักเพยิดไปหาอีกฝ่าย เขาแอบยิ้มขำเมื่อเห็นว่าจุนฮเวหน้าแดงไปจนถึงใบหู ป่านนี้ในใจนั้นคงจะก่นด่าเขาไม่เลิกแล้ว แต่ใครจะสนล่ะ..

ถ้าไม่ยอมรับซักทีมันก็ต้องใช้วิธีนี้แหละ เขาไม่อยากอยู่ในสถานะที่ไม่แน่นอนอีกต่อไปแล้ว แล้วก็ไม่รู้ว่าต้องทำยังไงจุนฮเวถึงจะยอมง้างปากยอมรับความสัมพันธ์ออกมาซักที

แต่ทีแรกคิดว่าการเข้ามาคุยกับแม่ของจุนฮเวจะเป็นเรื่องยากมากกว่านี้ซะอีกนะ เพราะนึกว่าจะเป็นพวกคนใหญ่คนโตที่ค่อนข้างจะดุเสียอีก แต่ที่ไหนได้.. ดูใจดีกว่าที่คิดเอาไว้ตั้งเยอะ แค่สายตาที่มองลูกชายก็รู้แล้วว่ารักขนาดไหนกัน

“ไม่ยักรู้เลยว่าลูกมีแฟนกับเขาด้วย” คนเป็นแม่พูดแบบขำๆ ก่อนจะหันไปมองจุนฮเวที่หน้าบึ้งยิ่งกว่าเดิม

จู่ๆเขาก็เกิดอาการกลืนไม่เข้าคายไม่ออก อยากจะโวยวายและปฏิเสธออกไปว่า ไม่ใช่เว้ย แต่ริมฝีปากมันก็ไม่ยอมอ้าซะงั้น อีกทั้งในใจยังรู้สึกผิดอีกเป็นกองเพียงแค่คิดว่าตัวเองจะต้องพูดแบบนั้น

เขากำลังสับสน

เขาไม่รู้ว่าควรตอบแม่ยังไง แล้วก็ไม่รู้ด้วยว่าต้องทำหน้าแบบไหน ตอนนี้สิ่งที่รู้เพียงอย่างเดียวก็คือหน้าของเขาร้อนมาก เหงื่อซึมออกมาตามมือและหน้าผากราวกับเพิ่งไปวิ่งกลางสนามมา อีกทั้งยังรู้สึกอยากจะหายไปจากตรงนี้อีกด้วย

“หื้ม ยังไงกัน ไม่เห็นเล่าให้แม่ฟังเลย” แม่พูดต่อก่อนจะเดินไปลูบเบาๆที่ตรงไหล่ของลูกชาย

การกระทำนั้นเรียกให้จุนฮเวหันไปมองหน้าของจินฮวานด้วยสายตานิ่งๆ เขาพบว่าร่างเล็กที่เมื่อกี๊ยิ้มอย่างสนุกสนาน บัดนี้กลายเป็นส่งยิ้มแห้งๆมาให้เขาแทนแล้ว ก่อนจะก้มลงไปมองที่พื้น

“อยู่ในรถด้วยกันตั้งนานน้า แปลว่าหนูเป็นคนทำแผลให้กับจุนเน่แล้วก็ช่วยจุนเน่ที่เกาะเชจูด้วยใช่ไหมจ้ะ?” เธอถามต่อ

ความจริงแล้วเรื่องที่จุนเน่ถูกทำร้ายที่เกาะเชจูก็ผ่านเข้ามาในหูอยู่บ้าง ทีแรกล่ะเป็นห่วงเสียจนแทบจะมาหาจุนฮเวที่คฤหาสน์ซง แต่พอเข้าไปถามอิลกุกที่ห้องทำงานก็ได้รับคำตอบว่าจุนฮเวปลอดภัยแล้ว มีเด็กนักเรียนคนหนึ่งช่วยเอาไว้ แถมยังพาไปพักที่บ้านของชาวบ้านบนนั้นอีกต่างหาก เพียงแค่นี้ก็สบายใจไปได้บ้าง ไม่คิดเลยว่าจะมีโอกาสได้มาเจอเร็วขนาดนี้

“ขอบคุณมากนะ” คนเป็นแม่ยิ้มให้กับร่างเล็กเมื่อจินฮวานพยักหน้าลง ก่อนจะหันไปจับที่แขนของลูกชายเบาๆ แล้วเอ่ยประโยคถัดไป “ถึงเวลาที่ต้องเข้าไปในงานแล้ว ลูกจะเข้าไปพร้อมกับแม่หรือจะอยู่กับจินฮวานก่อน?”

จุนฮเวถอนหายใจ เขายังตกอยู่ในอาการสับสนไม่หาย เอาจริงๆก็ไม่อยากจะร่วมกิจกรรมของซงอะไรทำนองนี้แล้ว แต่ก็ยอมรับว่าพอได้อยู่ใกล้กับแม่ก็ได้รับความรู้สึกแปลกๆที่ไม่เคยได้สัมผัสมาก่อน

เป็นความรู้สึก..ดี

เขาถึงได้เข้าใจว่าทำไมพี่ใหญ่อย่างมินโฮชอบนอนตักแม่ หรือแม้กระทั่งชานอูที่ชอบคุยโทรศัพท์กับแม่บ่อยๆ

การโดนเอาใจใส่มันดีแบบนี้เองสินะ เพราะฉะนั้นเขาก็เลยไม่คิดที่จะเดินหนีไปอย่างเช่นทุกที

“ถ้าลูกจะอยู่กับจินฮวานก่อน เดี๋ยวแม่ขึ้นไปรอในงานก็ได้นะ”

“ไปเหอะ” เด็กหนุ่มพูดเพียงสั้นๆก่อนจะเป็นฝ่ายก้าวไป อารมณ์ ณ ตอนนี้เขาเพียงแค่อยากจะหนีเพื่อที่จะได้ไม่ต้องกลับไปเจอเหตุการณ์กระอักกระอ่วนและหน้าร้อนผ่าวอะไรนั่นอีก

เขาคิดเพียงแค่นั้น แค่อยากจะหนี.. แล้วค่อยกลับมาเจอกันใหม่ในตอนที่ไอ้อารมณ์บ้าๆนี่หายไปแล้ว

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะจุนฮเวที่คิดน้อยไป หรือเพราะจุนฮเวไม่เคยมีประสบการณ์ด้านความรักกันแน่ จึงทำให้เขาลืมไปว่าควรจะแคร์อีกฝ่ายด้วย ไม่ใช่เอาแต่ความต้องการของตัวเองฝ่ายเดียว

คล้อยหลังที่สองแม่ลูกเดินจากไปแล้ว จินฮวานได้แต่มองไปยังประตูทางเข้าก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆอย่างปลงตก

เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกเศร้าออกมาจากใจจริงๆ ทุกครั้งที่ถูกอีกฝ่ายเมินหรือเย็นชาใส่แค่ไหนก็จะคิดเข้าข้างตัวเองได้เสมอว่าคงจะเขิน แล้วก็คิดในแง่บวกไปว่าการที่จุนฮเวเป็นแบบนี้มันก็น่ารักดี

แต่ในวันนี้คงจะเข้าข้างตัวเองไม่ไหวแล้ว.. เขาทำขนาดนี้แต่กลับโดนเมินอยู่เรื่อยๆ ขนาดแม่ถามยังไม่ยอมตอบอะไรที่ชัดเจนออกมาเลย

“พอได้แล้วมั้ง..” ริมฝีปากบางพึมพำกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะถอนหายใจออกมาอีกหนแล้วเลือกที่จะหันหลังกลับ

เขาว่าเขาควรกลับบ้าน ถ้าไม่ได้ร่วมงานวันแม่คงไม่เป็นไรหรอก เพราะหนึ่งแม่เขาก็ไม่ได้มาร่วมงานนี้ สอง.. เขาไม่ได้เป็นเด็กทุนที่ต้องเตรียมตัวรับรางวัลอะไร อีกอย่าง.. ก็หมดอารมณ์จะทำอะไรแล้วสิ เห็นคนบอกว่าถ้าเสร็จงานแล้วใครอยากจะกลับบ้านไปก่อนก็ได้ทั้งนั้น เพราะฉะนั้นการตัดสินใจของเขาวันนี้มันคงไม่ผิดนักหรอก

“มารับผมกลับบ้านหน่อยนะครับ ผมรออยู่ที่หน้าตึกเกรดสิบสองนะ”

เสียงเล็กกรอกเข้าไปยังโทรศัพท์แบบนั้น ก่อนจะมุ่งหน้าไปยังตึกเกรด 12 โดยที่ไม่หันหลังกลับไปมองในงานอีกเลย

 

LUST & WRATH

     

 

 

สนามหญ้าสีเขียวที่มีแผ่นป้ายสีขาวแทรกอยู่อย่างเป็นระเบียบตรงหน้าเรียกให้คนมองถอนหายใจออกมาเบาๆด้วยความใจหาย ลมเย็นๆ พัดโชยเข้ามากระทบผิว ทำให้รู้สึกหนาวเหน็บไปยังขั้วหัวใจ จนอดที่จะสงสัยไม่ได้ว่าคนที่นอนอยู่ข้างใต้นั้นจะเป็นยังไงบ้าง

ระหว่างทางที่ฮันบินกำลังจะเดินทางไปโรงเรียนกับคนเป็นแม่ เขาตัดสินใจขอให้แม่แวะเข้ามาที่สุสานแห่งนี้เพื่อมาหายูคยอมเป็นครั้งสุดท้าย

เพราะคิดว่าต่อจากนี้ไปคงจะไม่มีเวลาว่างมาเจออีกบ่อยๆแล้ว เนื่องจากหน้าที่อะไรหลายๆอย่างที่ต้องรับผิดชอบเยอะขึ้น การจะไปเรียนต่อที่อเมริกาทำให้เขาต้องขยันเรียนมากกว่าเดิม อีกทั้งยังต้องคอยเทียวไปเทียวมาระหว่างดูแลจีวอน เนื่องจากอีกฝ่ายก็เริ่มจะหายดีขึ้นเรื่อยๆแล้วด้วย

มือบางกำช่อดอกไม้เอาไว้แน่น ก่อนจะเดินไปทางที่หลุมศพของยูคยอมตั้งอยู่อย่างเพียงลำพัง เขาขอเวลาส่วนตัวกับแม่ เพราะฉะนั้นแม่จึงบอกว่าจะรออยู่ในรถ

ลมที่พัดผ่านมาทำเอาเส้นผมอ่อนนุ่มปลิวไปตามแรง ต้นไม้ใบหญ้าและดอกแดนดิไลออนปลิวไปตามลม มันช่างสวยงาม หากแต่กลับทำให้ในใจของเขาหน่วงๆเพราะความเศร้าสร้อย

ฮันบินส่งรอยยิ้มบางให้เมื่อเดินมาถึงป้ายที่มีชื่อของ คิม ยูคยอม สลักติดไว้ แน่นอนว่ามันสะอาดและไม่รก ไม่มีแม้แต่หญ้าที่แซมขึ้นมาก่อกวนเนื่องจากคุณพ่อและคุณแม่ของยูคยอมเองก็แวะมาหาทุกวัน

ความจริงเขาก็ไม่ได้ติดต่ออะไรกับพวกท่านแล้วหลังจากที่เลิกรากันไป แต่เป็นเพราะยังเป็นเพื่อนกันในเฟซบุ๊กอยู่ก็เลยทำให้ได้เห็นว่าพวกเขาทั้งสองคนคิดถึงบุตรชายมากแค่ไหน ทุกครั้งที่เห็นแม่ของยูคยอมโพสรูปเขาเองก็อดที่จะเศร้าไปด้วยไม่ได้

“เป็นยังไงบ้างนะนายน่ะ..”

มือบางวางดอกไม้ลงข้างๆ กับช่อที่มีอยู่ก่อนแล้ว ริมฝีปากบางเผยยิ้มแม้จะไม่รู้ว่าคนที่นอนหลับอยู่จะมองเห็นรึเปล่า แต่เขาก็กำลังพยายามทำให้ตัวเองไม่เศร้าอยู่เหมือนกัน เพราะคิดว่ายูคยอมคงไม่สบายใจเท่าไหร่ถ้ามาร้องไห้แถวๆหน้าหลุมศพของเจ้าตัวแบบนี้

“พี่แค่อยากจะมาขอโทษ แล้วก็จะมาขอบคุณที่ช่วยดูแลอยู่ตลอด”

“...”

“... ในตอนที่พี่เจอเรื่องแย่ๆหรือตอนที่เสียใจ บางครั้งพี่อาจจะทำท่าทีรำคาญนายไปบ้าง..แต่ก็ขอบคุณที่รักพี่เสมอมานะยูคยอม”

“...”

“เสียใจเหมือนกันที่เราจากกันไม่ค่อยดีเท่าไหร่นัก พี่รู้ว่าตัวเองทำร้ายจิตใจของนายมากแค่ไหนในวันที่บอกเลิก พี่ขอโทษที่ไม่สามารถรักนายเหมือนอย่างที่นายรักพี่ได้.. ขอโทษด้วยที่ไม่รู้เลยว่านายกำลังเผชิญหน้ากับอะไรถึงได้ตัดสินใจทำแบบนี้ ความจริงพี่น่าจะคอยให้คำปรึกษานายเหมือนอย่างตอนที่นายให้คำปรึกษาพี่ตอนมีปัญหา แต่พี่กลับไม่ได้ทำแบบนั้น”

ลมเย็นๆ ยังคงพัดมากระทบหน้าไม่ยอมหยุด และจู่ๆท้องฟ้าทาสว่างก็มีเมฆลอยมาบดบังแสงอาทิตย์ เรียกให้ฮันบินเงยขึ้นไปมองบนฟ้าอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะวางมือลงบนแผ่นป้ายแล้วลูบเบาๆแม้จะไม่รู้ว่ายูคยอมจะสัมผัสได้รึเปล่า แต่เขาก็ยังทำ

“.. ตอนนี้นายคงจะอยู่ที่ไหนซักแห่งของสุดปลายขอบฟ้า ขอให้นายเจอคนที่รักนายอย่างจริงใจ ต่อจากนี้พี่คงไม่ได้มาหาแล้วนะ เพราะพี่จะไปอยู่ที่อื่นแล้ว.. แต่พี่คงไม่ลืมนาย เรื่องดีๆพี่จะจดจำไว้นะยูคยอม ส่วนเรื่องแย่ๆพี่จะลืมมันไป อยู่ตรงนั้นนายก็ดูแลสุขภาพด้วยนะ..”

เขาหัวเราะออกมาเบาๆหลังจากที่พูดจบ ถ้าคนนอกมามองเห็นอาจจะคิดว่าเขาเป็นบ้าก็ได้ที่มาพูดคนเดียวแบบนี้ แต่ถึงอย่างนั้นมันก็ทำให้สบายใจมากขึ้น เพราะถ้าไม่ได้พูดมันก็คงจะคาใจอย่างไม่มีที่สิ้นสุด

ร่างเล็กหยัดกายลุกขึ้นหลังจากที่นั่งอยู่ตรงนั้นซักพัก ก่อนจะบอกลายูคยอมเป็นครั้งสุดท้ายแล้วเดินหันหลังออกมาจากตรงนั้นเพราะไม่อยากให้คนเป็นแม่รอนานมากไปกว่านี้

“เป็นยังไงบ้าง?”

ทันทีที่ถึงรถแม่ของเขาก็ถามออกมาด้วยความเป็นห่วง เรียกให้ฮันบินยิ้มรับก่อนจะส่ายหน้าน้อยๆเพื่อเป็นเชิงบอกว่าเขาสบายดีและโอเคกับเรื่องที่เกิดขึ้น

“แม่ออกมายืนรอข้างนอกทำไมครับ เมื่อกี้ลมแรงจะตายไป”

“อากาศมันบริสุทธิ์ดีนะ แล้วลูกล่ะไม่หนาวเหรอ?”

ถึงจะถามแบบนั้นแต่เธอก็เอาผ้าพันคอมาสวมให้กับฮันบินอยู่ดี สภาพอากาศในช่วงนี้เรียกได้ว่ากำลังสบายๆ แต่ถ้ายืนตากลมอยู่หลายชั่วโมงก็อาจจะทำให้เป็นหวัดได้ เพราะฉะนั้นก็ควรจะเลี่ยงไว้ก่อน

“ผมไม่ค่อยหนาวเท่าไหร่ครับ แม่ไม่ใช้เหรอ?”

“แม่มีอีกผืนอยู่ในรถน่ะ เราจะไปกันรึยัง?”

“ได้ครับ เดี๋ยวจะสาย” ร่างเล็กยิ้มให้กับคนเป็นแม่ก่อนจะเดินไปขึ้นรถอีกฝั่งแล้วรอให้มันเคลื่อนผ่านไป

ฮันบินหันมองทางออกของสุสานก่อนจะหลับตาอธิษฐานขอให้สิ่งศักดิ์สิทธิ์และทวยเทพช่วยกันคุ้มครองยูคยอมให้ปลอดภัย ก่อนที่ดวงตาคู่เดิมจะต้องลืมขึ้นเมื่อมีมืออุ่นๆของใครบางคนมาแตะบนขาของตัวเองเบาๆ

“ครับ?”

“กลับไปคบกับจีวอน โอเคใช่ไหมหืม?” คนเป็นแม่นั่นเองที่เอ่ยเรียก คำถามนั้นถูกเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงสบายๆ แต่กลับทำให้คนฟังรู้ว่าแท้จริงแล้วแม่ของเขาก็เป็นห่วงอยู่ไม่น้อยเลยทีเดียว สังเกตจากสายตาที่มองมานั้นมีความกังวลอยู่เล็กน้อย เมื่อเห็นแบบนั้นฮันบินจึงวางมือลงไปบนหลังมือของแม่แล้วลูบอย่างแผ่วเบาเพื่อความสบายใจ

“เขาเปลี่ยนไปแล้วครับ”

“ไปในทางที่ดีขึ้น?”

“ดีกว่าเมื่อก่อนเยอะเลย เพราะฉะนั้นแม่สบายใจเถอะครับ” ริมฝีปากบางยกยิ้มอีกครั้ง ก่อนจะเหลือบสายตาลงไปมองยังแหวนที่สวมเอาไว้อยู่ตลอดเวลา

เมื่อได้ยินแบบนั้นคนเป็นแบบก็พยักหน้าด้วยความสบายใบ ความกังวลเมื่อครู่ได้จางหายไปแล้ว ทั้งรถตกอยู่ภายใต้ความเงียบเพราะไม่มีใครพูดอะไรออกมาต่อ ฮันบินเอนหลังพิงกับเบาะก่อนจะมองออกไปนอกหน้าต่าง เขาคิดทบทวนหลายๆสิ่งที่ผ่านมา ทั้งเรื่องที่ดีและเรื่องที่ร้าย กว่าจะมีวันนี้ได้.. ก็เรียกได้ว่าเจอมาเยอะพอสมควร

ไม่รู้เหมือนกันว่าวันข้างหน้าตอนย้ายไปอยู่อเมริกาจะเป็นยังไง ถ้าถามว่ากังวลไหม? ตอบตามตรงว่ามันก็ต้องมีบ้าง แต่ ณ ตอนนี้ได้บอกตัวเองไว้แล้วว่าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น..

เขาก็มั่นใจว่าตัวเองเลือกคนไม่ผิดอย่างแน่นอน



100%

วันพรุ่งนี้ 9:00PM ฟิค7บาปจะจบพร้อมกันอย่างนัดหมายมาแล้ว 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 27 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,735 ความคิดเห็น

  1. #2653 choopp (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2559 / 14:29
    มีความบ้าในการมาอ่านแงจิจบแล้วง่า
    #2,653
    0
  2. #2619 mclub (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2559 / 16:09
    จงจบเถิด จงจบพร้อมๆกันเถิด
    ข้าอยากได้คลอเลคชั่นพวกเจ้ามาเก็บขึ้นหิ้งแล้ววววววววววว
    #2,619
    0
  3. #2559 gxisimp (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2559 / 00:25
    อ่า... ไม่อยากให้จบเลย... จุนเน่ไม่แคร์พี่จินเลยฮรืออออออออออ
    #2,559
    0
  4. #2545 pepi_maxy (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2559 / 23:34
    ก็ฮันบินเป็นคนแบบนี้ไงใครๆเขาก็รักไปหมด ไปสบายนะยูคยอม ฮันบินยังรักนายอยู่ในฐานะพี่ชาย.... โชคดีนะยูคยอม
    #2,545
    0
  5. #2536 เเร็ปเปอร์ใต้ดิน (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2559 / 22:31
    จุนเน่ก็ยังคงกากเสมอต้รเสมอปลายเพิ่มเติมคงกากกว่าเดิม
    #2,536
    0
  6. #2535 minimd (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2559 / 22:16
    ไรท์เราร้องไห้ละนะ;-;
    #2,535
    0
  7. #2534 iaaooa (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2559 / 21:21
    ฮือออออ
    #2,534
    0
  8. #2532 AMTHEN (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2559 / 19:02
    จะจบแล้วววววว ???????????????????? จัลร้องงงง
    #2,532
    0
  9. #2531 ซงพิมมิ (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2559 / 13:39
    อ่านที่พูดกับยูคแล้วน้ำตาไหลเลย :(
    แง้งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง ไม่อยากให้จบเลยให้ตายยยยย
    #2,531
    0
  10. #2530 Jinjin-Jun (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2559 / 13:33
    คู่ดบบไปกันได้ด้วยดีแล้ว จริงๆนึกว่าคู่ที่จะจบที่หลังจะเป็นดบบซะอีกเพราะเรื่องเยอะเหลือเกิน แต่ที่ไหนได้มาเป็นคู่จุนจินซะงั้น เพราะความกากของอิเน่คนเดียว ถถถถถ สงสารพี่จินน้อยๆ ทำกันได้นะ
    #2,530
    0
  11. #2529 jj_2804 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2559 / 13:33
    คิดถึงอ่ะ ไม่อยากให้จบเลยยย TT
    #2,529
    0
  12. #2528 maynnnn (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2559 / 13:17
    ฮือ จะจบแล้วเหรอ อิเน่ยังกากอยู่เลย
    บอกเน่มันไปง้อพี่จินด้วยนะ เค้าจะไม่ตื้อแล้ว ถ้ายังกากแบบนี้จะยึดพี่จินคืน ="=
    #2,528
    0
  13. #2527 โวโตโระ (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2559 / 11:59
    ยังไม่อยากให้จบเลย
    #2,527
    0
  14. #2526 BxHb (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2559 / 11:15
    เศร้าจังจะจบแล้ว ฮือออออออออ เดี๋ยวค่อยจัดเต็มตอนจบละกัน
    #2,526
    0
  15. #2524 Nutra Klahan (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2559 / 08:48
    จบแล้วหลอ? ไม่นะ ยังไม่อยากให้จบเลย~??
    #2,524
    0
  16. #2523 Jhw'  (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2559 / 05:14
    โหยหาcutจุนฮวานมากเลยนาจาาา จะจบแล้วหรอ แงงงงง ไม่อยากให้จบเลย จุนเน่ยังกากอยู่เลยนะ งื้ออออออออ 555555 เน่นะเน่ พี่จินจะตัดใจแล้วนะ -"- บื้ออยู่ได้
    #2,523
    0
  17. #2522 itsmnqx (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2559 / 01:52
    แง่ะะ ยังไม่อยากให้จบเลยย ;3;
    #2,522
    0
  18. #2521 JiNeul (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2559 / 01:35
    จะจบแล้ว จุนเน่ยังซึนอยู่เลยนะคะ เช็ดน้ำตาก่อนล่วงหน้า T.T สงสารพี่จิน
    #2,521
    0
  19. #2519 `อริศรา (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2559 / 00:04
    เห้ย ตกใจนะ พรุ่งนี้เลยเหรอ? เวลานั้นยังไม่ตื่นเลย จบทั้งสามเรื่อง? ใจหายอ่ะงื้อออ จุนเน่ เรารอนายอยู่นะ ขนาดอ่านตอนฮันบินไปหลุมศพ เหมือนอ่านตอนจบยังไงไม่รู้ รู้สึกหายกังวลตามแม่ลูกจริงๆ บรรยายได้ถึงอารมณ์ แบบวิวสวยๆของสนามหญ้าแถวๆสุสาน ขับรถผ่าน เหมือนจะจบ แต่ไม่ 55555 นี่แอบหวังซีซั่น 2 หลังจากจุนเน่ดั๋มได๋(?)กับพี่จิน และเรื่องราวระหว่างจีวอนกับฮันบินตอนอยู่อเมริกาอ่ะ คิดไปไกลแล้วเนี่ย 555555
    #2,519
    0
  20. #2518 kamonros_som (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2559 / 00:02
    จะจบแล้ว งื่อออ ใจหาย
    #2,518
    0
  21. #2517 L'Starz (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2559 / 23:33
    เราหวังว่าตอนจบ จุนเน่คนกากจะได้ดั๋มได๋กับพี่จินนะ 5555555555555555555555
    #2,517
    0
  22. #2516 IIIam4 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2559 / 23:04
    พี่จินจะไปหาคนใหม่แล้วน้าจุนเน่ เลิกขี้ขลาดล้ะหวานให้เราดูที 
    #2,516
    0
  23. #2515 ☂ บีลินนี่。 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2559 / 23:03
    แงงงงงงง ไม่อยากให้จบ ฮรืออออออ ว้อนภาคสองข่าาาา ._____.
    #2,515
    0
  24. #2514 sonthann (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2559 / 23:02
    จะจบแล้วหรอคะ ยังไม่อยากให้จบเลยT-T ใจหายมากมาย
    #2,514
    0
  25. #2513 VYill Waranya Yorlibutra (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2559 / 22:50
    จะจบแล้วฉากnc จุนจินก็ยังไม่มีเช่นเคย
    #2,513
    0