( END ) 7SINS/iKON ϟ LUST&WRATH ▫ #junhwan #doubleb

ตอนที่ 21 : ⍫ dental

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,891
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 38 ครั้ง
    22 มี.ค. 59


7SINS PJ.

LUST & WRATH

CHAPTER 18 : DENTAL

 

 

 

“นายว่าชานอูจะโอเคใช่ไหม?”

เสียงเล็กเอ่ยถามในขณะที่เดินมาหยุดอยู่ตรงสวนหลังบ้าน พร้อมกันนั้นขาเรียวยาวก็พาตัวเองเดินไปยืนอยู่ข้างๆกับคนที่นั่งอยู่บนรถเข็นไฟฟ้า

หลังจากที่จีวอนให้เขาทำเรื่องติดต่อส่งคนมารับกลับบ้านเพื่อที่จะปลอบใจน้อง ก็พบว่าการคุยกันผ่านไปได้ด้วยดีพอสมควร เพียงแค่จีวอนรู้ว่าน้องชายไม่ได้โดนตำรวจกักตัวและสอบสวนอยู่เป็นเวลาหลายชั่วโมงแบบที่ตัวเองเจอเขาก็พอใจ แถมยังปิดท้ายด้วยการที่ชานอูแนะนำแฟนของตัวเองให้ได้รู้จักอีกต่างหาก

แม้จะยังไม่ได้พูดอะไรกันเยอะ แต่ฮันบินก็สัมผัสได้ว่าอีกฝ่ายน่าจะเป็นคนดี สังเกตจากสายตาและความเป็นห่วงเป็นใยที่อีกฝ่ายมีให้ อีกทั้งแผลเป็นขนาดใหญ่บนใบหน้ายังไม่เป็นอุปสรรคแก่ความรักของทั้งคู่ แปลว่าชานอูน่าจะมองข้ามผ่านในจุดของหน้าตาแล้วไปคบคนที่นิสัยได้แล้ว

น่าดีใจด้วยจริงๆ

“มีแฟนแล้วก็น่าจะดี” จีวอนตอบแบบขำๆ ก่อนจะส่งแขนมารวบเอวบางเข้าไปใกล้แล้วเอียงหน้าซบเอาไว้

การกระทำที่แปลกประหลาดทำเอาฮันบินถึงกับเลิกคิ้วขึ้นด้วยความแปลกใจ ก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆตามลำดับ แต่ถึงอย่างนั้นมือบางก็ยังส่งมาโอบรอบศีรษะของอีกฝ่ายเอาไว้แล้วลูบไปตามกลุ่มผมเบาๆด้วยอยู่ดี

“อะไรของนายน่ะ”

“เปล่า ก็แค่อยากซบไม่ได้เหรอไง?”

ฮันบินหัวเราะออกมาอีกหนตอนที่จีวอนเงยหน้าขึ้นมามอง การทำตัวเหมือนเด็กน้อยกับใบหน้าคมเข้มนั้นช่างไม่เข้ากันเสียเลย.. หมายถึงถ้าเป็นคนนอกมองมาน่ะนะ

แต่สำหรับเขาน่ะเหรอ..

ก็.. น่ารักไปอีกแบบ

“ฉันแค่ไม่เคยเห็นนายทำน่ะ มันแปลกๆก็เลยถามว่าเป็นอะไรรึเปล่า”

ลมเย็นๆพัดมากระทบผิวกายในตอนที่คำถามนั้นจบลง ฮันบินทอดสายตามองไปยังสวนหลังบ้านของตระกูลซง แม้ว่าเขาจะคบกับจีวอนมานานมากก็ตาม แต่บ้าน.. ไม่สิ คฤหาสน์หลังนี้ก็ใหญ่มากจนยังไม่มีโอกาสเดินชมให้ทั่วๆเลยเสียที ขนาดจุดที่เขายืนอยู่ตรงนี้ยังไม่สามารถมองเห็นได้เลยว่าอาณาเขตนั้นสิ้นสุดที่ตรงไหน ขอบรั้วอยู่ที่ใดก็ไม่สามารถรับรู้ได้เลยจริงๆ

“ก็แค่โล่งใจน่ะ” จีวอนเอ่ยต่อหลังจากที่สูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆแล้วก้มลงไปมองขาของตัวเอง

“หืม?”

“เหมือนเรื่องวุ่นๆจะจบลงแล้ว.. มั้ง” เขาพูดติดตลก ส่วนฮันบินก็พยักหน้าช้าๆก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆด้วยเช่นกัน

“นั่นสินะ”

“ฉันเคลียร์หมดแล้วนี่ เรื่องงานแต่ง.. เรื่องของเราสองคน ...เหลือก็แค่รักษาไอ้ขาบ้าๆนี่ให้หาย”

“อย่าไปว่ามันอย่างนั้นสิ อีกไม่กี่อาทิตย์ก็ได้ไปกายภาพบำบัดแล้ว หมอบอกว่าสภาพร่างกายของนายฟื้นฟูตัวเองเร็วมากเลยนะ”

“ก็พ่อเล่นสั่งคนคุมเข้มขนาดนั้น ฉันรู้สึกว่าตัวเองเป็นนักโทษมากกว่าผู้ป่วย”

“เอาน่ะ ก็พ่อเขาเป็นห่วงไง” มือบางโยกหัวของอีกฝ่ายเบาๆก่อนจะรวบกอดเอาไว้เหมือนเก่า ฮันบินก้มมองพร้อมกับยกยิ้มบางเพราะเห็นว่าจีวอนทำหน้างอราวกับเด็ก พอเห็นแบบนี้ก็อดที่จะโน้มลงไปหอมที่ตรงหน้าผากอีกไม่ได้เลยจริงๆ

อ่า.. วันเวลาที่เหมือนเมื่อก่อนเริ่มจะกลับมาแล้วสินะ

เขาสัมผัสได้

“หึ พ่อฉันลำเอียงจะตายไป”

“ไม่หรอก ฉันว่าพ่อนายก็รักลูกทุกคนนะ เพียงแต่เขาอาจจะแสดงออกไม่เก่ง”

จีวอนหรี่ตามองพอได้ยินแบบนั้น ทำเอาฮันบินต้องเลิกคิ้วขึ้นอีกครั้งด้วยความแปลกใจว่าตัวเองพูดอะไรผิดไปรึเปล่า

“ช่างพ่อฉันเถอะ ฉันสนแค่นายก็พอแล้ว” ก่อนที่เจ้าตัวจะเปลี่ยนเรื่องคุยเอาเสียดื้อๆ มือหนาดึงฝ่ามือขาวๆของฮันบินมากุมเอาไว้ ก่อนจะไล้นิ้วหัวแม่มือไปยังนิ้วนางข้างซ้ายที่สวมแหวนของเขาได้อย่างพอดิบพอดี

“อะไรของนาย เปลี่ยนเรื่องคุยเร็วจังนะ”

“กำลังคิดว่ายังไม่ได้ทำอะไรอีก”

ก่อนที่ตาคู่เดิมจะเหลือบมองขึ้นไปด้านบน จีวอนจดจ้องใบหน้าของอีกฝ่ายจนฮันบินรู้สึกประหม่าไปชั่วขณะ แม้จะคบกันมานานแล้วแต่เขาก็ต้องยอมรับว่าไม่อาจต้านทานสายตาคู่นี้ได้เลยไม่ว่าจะอยู่ในสถานการณ์ไหน

สุดท้ายร่างเล็กก็ต้องเป็นฝ่ายก้มหน้าหลบตา ก่อนจะกระแอมไอออกมาเบาๆเพื่อกลบเกลื่อน โดยที่ไม่รู้ตัวว่าสองข้างแก้มนั้นได้ขึ้นเป็นสีแดงเรื่อตั้งแต่ในตอนแรกเริ่มแล้ว

“เขินฉัน?”

“อะไรของนาย”

“พูดแบบนี้มาสองรอบแล้ว”

“ก็อะไรของนายล่ะ”

“รอบที่สาม”

“นี่บ๊อบ!” ร่างเล็กขึ้นเสียงก่อนจะขมวดคิ้ว ยิ่งในตอนที่เห็นว่าอีกฝ่ายยิ้มยียวนก็ถึงกับต้องกัดฟันแน่น “นายกวนประสาทฉัน”

“ก็เปล่า”

“ฉันไม่ได้เขินนายซักหน่อย”

“แต่เวลานายเขินนายมักจะพูดซ้ำ” จีวอนตอบพร้อมกับหัวเราะหึหึออกมาเบาๆ แล้วนั่นก็ทำให้ฮันบินอ้าปากเหวออย่างไม่รู้ตัวอีกด้วย

ร่างเล็กอึกอักหาคำแก้ตัวไม่ถูก พร้อมกันนั้นที่สองข้างแก้มยังร้อนผ่าวมากขึ้นเรื่อยๆ จนสุดท้ายก็ต้องหาอะไรทำกลบเกลื่อน แล้วมันก็จบลงด้วยการที่ตีลงไปบนหัวไหล่ของคนตรงหน้าเบาๆ แต่นั่นกลับทำให้จีวอนหัวเราะมากขึ้น

“หยุดขำได้แล้วนะ นายจะอารมณ์ดีมากไปแล้ว”

“ก็แหง” มือหนาคว้าเอาเอวคอดเข้ามากอดเอาไว้อีกครั้ง คราวนี้แน่นกว่าเดิมจนฮันบินไม่สามารถที่จะบิดตัวหนีได้อีก ก่อนจะมองด้วยสายตาจริงจังอย่างทุกทีที่ทำให้เขาไม่กล้าจ้องตอบ

“มองหน้าฉันสิ”

“ไม่ นายจะจ้องทำไมเล่า..” ฮันบินบ่นอุบ ใบหน้าเนียนก้มลงมองเท้าของตัวเองไม่ยอมเงยขึ้นมาสบตาด้วยตามที่พูด แม้จีวอนจะใช้มือจับตรงปลายคางแล้วบังคับให้หันมาก็ตามที สุดท้ายเจ้าตัวก็เบนสายตากลับไปอยู่ที่เดิมเสมอ

“นายนี่มันสองบุคลิกจริงๆ”

“อะไร?”

“ตอนปกติดูเหมือนเด็กน้อย”

“...”

“แต่ตอนอยู่บนเตียงนี่สยบฉันได้เลย”

“ไอ้.. ไอ้บ้า!” มือบางทุบลงไปยังไหล่ของอีกฝ่ายอย่างแรงในตอนที่จีวอนพูดจบ คราวนี้ดูเหมือนว่าจะทำให้คนป่วยเจ็บได้จริงๆเพราะจีวอนถึงกับร้องโอดโอย แต่เพื่อเป็นการลงโทษฮันบินจึงทุบลงไปซ้ำ ดูเหมือนว่ารอบที่สามจะตามมาติดๆเสียด้วย หากแต่คราวนี้คนอย่างจีวอนกลับรู้ทันเสียก่อน

มือหนาคว้าเอาข้อแขนเล็กนั้นไว้ได้ก่อนจะดึงเข้ามาหาตัว เรียกให้คนที่กำลังฮึดฮัดอยู่จำต้องใช้อีกข้างพยุงกายเอาไว้ด้วยการส่งไปยันเข้ากับเก้าอี้ไฟฟ้า

ใบหน้าของทั้งคู่อยู่ห่างกันแค่เพียงคืบ เหตุการณ์มันไวมากจนฮันบินเองก็ตั้งตัวไม่ทัน เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองโน้มลงมาคร่อมจีวอนได้ยังไง แต่พอจะยันกายขึ้นไปยืนเหมือนเดิมอีกฝ่ายก็ไม่ยอมปล่อยเขาซะแล้ว

“บ๊อบ..”

“เอาท์ดอร์ไหม?”

“นี่! หยุดคิดเรื่องแบบนั้นไปเลยนะ”

“ฉันก็คิดอยู่ตลอดเวลาที่เห็นหน้านาย”

ฮันบินจิปากอย่างไม่พอใจ ก่อนจะใช้ฟันคมกัดที่ตรงริมฝีปากของตัวเอง แถมไม่พอคิ้วทั้งสองข้างยังขมวดเข้าหากันอีกด้วย ไม่ได้รู้ตัวเลยว่าสีหน้าแบบนี้แหละที่มันทำให้คนมองรู้สึกได้ว่า..

“นายอ่อยฉัน”

“อะไรอีก!

จีวอนหัวเราะออกมาอีกหน แต่เมื่อเห็นว่าฮันบินดิ้นจะให้ปล่อยเขากลับไม่ยอมทำตามที่ร่างเล็กต้องการ มือหนากระชับข้อแขนให้แน่นขึ้นอีกหน่อยก่อนจะโน้มหน้าเข้าไปหา คราวนี้ใกล้มากจนลมหายใจร้อนๆประสานกันเป็นหนึ่งเดียว ก่อนที่ร่างสูงจะพูดเสียงแผ่วที่มีเพียงฮันบินเท่านั้นจะสามารถได้ยิน

“ฉันรู้แล้วว่าฉันยังไม่ได้ทำอะไรอีก”

เพียงได้ยินเท่านี้หัวใจของคนฟังก็เต้นแรงขึ้นมาได้ง่ายๆ ใบหน้าของพวกเขาใกล้มากจนฮันบินไม่สามารถหลบตาไปทางอื่น อีกทั้งร่างกายของเขายังแข็งทื่อขยับแทบไม่ได้ ราวกับว่าสรรพสิ่งรอบตัวพร้อมใจกันเงียบลงจนได้ยินแค่เสียงตึกตักที่ดังก้องอยู่ในหู

“บ๊อบ..” ความประหม่าเรียกให้ฮันบินเอ่ยปากออกมา ก่อนที่เสียงทั้งหมดจะต้องถอยหลับไปในลำคอเมื่อริมฝีปากหยักนั้นกดทับเข้ามาหาเขา

มันช่างหนักหน่วง.. แต่กลับทำให้ร่างกายเบาหวิวจนแทบลอยไปได้ในอากาศ

ฮันบินหลับตาลงด้วยความรวดเร็ว เขาหยุดนิ่งแล้วปล่อยให้จีวอนกดริมฝีปากแนบเอาไว้แบบนั้น ครั้งนี้การจูบของทั้งคู่ไม่ได้ลึกซึ้งอะไรเหมือนที่เคยทำ แต่มันกลับดูหนักแน่นและมั่นคงแบบที่หาคำพูดใดมาเปรียบไม่ได้

“คบกับฉันนะ”

เสียงนั้นดังขึ้นทั้งๆที่ริมฝีปากยังไม่ผละออกไป จีวอนพูดแนบชิดก่อนจะกดจูบลงมาอีกหน ทำซ้ำๆย้ำๆจนฮันบินอดไม่ได้ที่จะเผยยิ้มแล้วหัวเราะออกมาเบาๆ มือบางจับทั้งสองข้างแก้มของอีกฝ่ายเอาไว้ก่อนจะจูบตอบไปหนหนึ่งแล้วเป็นฝ่ายผละออกมาเอง

“อะไร”

“ฉันแค่อยากทำให้มันเป็นกิจจะลักษณะ”

“หื้ม?”

“ที่ผ่านมาเหมือนเราคบๆเลิกๆจนไม่มีวันสำคัญของกันและกันเลย เพราะฉะนั้นฉันจะตั้งให้วันนี้เป็นวันของเรา จะได้มีวันพิเศษเหมือนคู่อื่นบ้าง”

ฮันบินเงยหน้าขึ้นไปหัวเราะพอได้ยินแบบนั้น ในขณะเดียวกันจีวอนที่ตีหน้าขรึมอยู่ในตอนแรกก็อดที่จะยิ้มเขินๆด้วยไม่ได้ ร่างสูงหัวเราะกลบเกลื่อนก่อนจะยกมือขึ้นมาถูจมูก เพราะแน่นอนว่าสิ่งที่เขากำลังทำในตอนนี้ยังไม่เคยทำกับใครมาก่อน

..แล้วก็ไม่คิดที่จะทำด้วย

“ตกลงไหมล่ะ?” จีวอนเอ่ยถามซ้ำก่อนจะสวมกอดเอวบางไว้อีกครั้ง คราวนี้เขาเงยหน้ามองด้วยสายตาออดอ้อนราวกับลูกหมา แล้วคนมองแบบฮันบินฝืนใจไม่พยักหน้าลงได้ยังไง

“นายนี่นะ” มือบางลูบไปตามกลุ่มผมนิ่มของคนตรงหน้าเบาๆทั้งๆที่ริมฝีปากเองก็ยิ้มไม่หุบ

“ฉันทำไม?”

“ใครเขาให้แหวนหมั้นก่อนขอเป็นแฟนเล่า ไม่ลำดับเหตุการณ์เอาซะเลย”

ก่อนที่จีวอนจะต้องหัวเราะตามทันทีที่จบประโยค ตามด้วยฮันบินที่โคลงหัวอีกฝ่ายเล่นด้วยความหมั่นเขี้ยว มีแต่เสียงหัวเราะโอบล้อมกายของทั้งสองคนเอาไว้ ราวกับว่าอยากจะชดเชยในเวลาที่แสนหดหู่ที่เคยได้ผ่านมาในก่อนหน้านี้

“ฉันเป็นคนไม่ลำดับเหตุการณ์แบบนี้ล่ะ”

“อะไร จะพูดอะไรอีก”

“เปล่า แค่จะบอกว่าคู่เราไม่เหมือนใครดี”

ความจริงเขากับฮันบินก็เริ่มกันแบบแปลกๆมาตั้งแต่ต้นแล้วล่ะมั้ง จะมีคู่ไหนบ้างที่มีอะไรกันก่อนแล้วค่อยขอคบ สวมแหวนให้ก่อนจากนั้นค่อยขอเป็นแฟน ทุกอย่างมันผิดเพี้ยนไปหมด แต่สุดท้ายก็จบลงด้วยดี

ข้อนี้ทำให้เขาคิดได้ว่าบางทีคนเราอาจจะไม่ต้องเริ่มจากหนึ่งแล้วค่อยไปสอง สาม สี่ ตามลำดับกันทุกคนก็ได้ บางทีเริ่มจากสาม มาสอง ข้ามไปสี่ แล้วค่อยกลับมาหนึ่ง สุดท้ายทุกอย่างก็จะพาเราไปในบทจบที่ไม่ต่างจากกัน

หมายถึง.. ถ้าหัวใจมั่นคงต่อกันน่ะนะ

เหมือนกับเขาและฮันบิน ที่ตอนนี้บทสรุปเหมือนจะค่อยๆคลี่คลายลงด้วยดี เพียงให้เวลาเป็นเครื่องพิสูจน์...

 

LUST & WRATH


50%






ถึงตอนนี้คู่ดบบก็ใกล้คอมพลีสแล้วฮับ เหลือแต่จุนฮเวขี้โมโหเนี่ยที่เล่นตัวอยู่ได้ ล่าสุดรู้แล้วใช่ไหมว่าพระเอกของเราปวดฟัน *อ่านในความง่วงของมิโน / ส่วนตอนก่อนหน้านี้ที่บ๊อบคุยกับชนูอ่านได้ในพี่ยุนน่ากินนะงับ

มีหลายคนสงสัยว่าหนังสือแยกกันแล้วจะเข้าใจได้ยังไง มันจะประมาณนี้แหละ เราลงรายละเอียดไว้หมดว่ายังไง แต่ถ้าอ่านให้ครบทุกบาปจะเข้าใจรายละเอียดได้ "มากขึ้น" อย่างเช่นคำพูด บทสนทนา หรือเหตุการณ์บางอย่างที่จะได้รู้เพิ่มนะฮับ♥







LUST & WRATH








จุนฮเวบ่นกับเขาว่าปวดฟัน..

ไม่สิ เอาจริงๆเป็นเขาเองมากกว่าที่สังเกตได้ว่าอีกฝ่ายพูดน้อยลง (จากปกติที่พูดน้อยอยู่แล้ว) มันได้เข้าสู่ช่วงที่เรียกได้ว่า ไม่พูดเลย จนกลายเป็นเขารู้สึกว่ากำลังอยู่กับคนใบ้ ไม่ว่าจินฮวานชวนคุยเรื่องอะไรจุนฮเวก็จะเงียบ ถามว่าเป็นอะไรก็ไม่ตอบ แถมพักหลังนี้ยังฟุบโต๊ะบ่อยขึ้น แล้วก็ไม่มีอารมณ์ขับรถไปโรงเรียนจนสั่งให้คนขับรถไปส่ง

ด้วยความที่เริ่มเป็นห่วงจินฮวานจึงต้องใช้ไม้แข็ง เขาบังคับจุนฮเวให้บอกว่าเป็นอะไรถึงได้ไม่ยอมเปิดปากพูดเลย ตื๊อหลายๆรอบเข้าก็ยิ่งไม่เข้าใจว่าตัวเองทำอะไรผิดกันแน่ จนเริ่มจะโกรธและเดินหนีนั่นแหละ มือหนานั้นจึงดึงแขนของเขาเอาไว้แล้วพูดเสียงเบาๆจนแทบไม่ได้ยินว่า

... ปวดฟันว่ะ

แค่นั้นก็ทำเอามาดขรึมๆที่สร้างขึ้นมาในตอนแรกพังลงต่อหน้าต่อตา จินฮวานที่กำลังแกล้งโกรธหลุดขำเพราะทีแรกเขาคิดไปไกลแล้วว่าตัวเองอาจจะทำอะไรให้ร่างสูงไม่พอใจรึเปล่าถึงได้กลายเป็นแบบนี้

จุนฮเวบอกว่าตั้งแต่เริ่มปวดก็กินยาแก้ปวดตลอดแต่มันไม่หายซักที หนักเข้าก็ปวดมากขึ้นจนเริ่มไม่อยากที่จะอ้าปากพูด เขาไม่ได้มีปัญหาอะไรกับความเจ็บปวดนี้ มันไม่ได้ทำให้ถึงขั้นน้ำตาไหลหรือไม่มีแรง เพราะปกติก็เจ็บมาเยอะจากการมีเรื่อง แต่มันก็สร้างความหงุดหงิดมากๆ

เชื่อเขาเลย..

คนบ้าอะไรจะทนทานต่อความเจ็บปวดได้มากขนาดนั้น

จุนฮเวคนเหล็กรึไงนะ

นึกแล้วจินฮวานก็ขำออกมาเบาๆ ตอนนี้ร่างเล็กกำลังนั่งรอให้คนปวดฟันได้รับการตรวจที่ถูกต้องจากหมอ เขาเล่นโทรศัพท์ไปเรื่อยๆเพื่อฆ่าเวลา ระหว่างนั้นก็มีเพื่อนจากถิ่นเก่าทักมาถามและพูดคุยกันบ้างตามประสาคนที่ไม่ได้เจอกันนาน

..ก่อนที่เสียงเปิดประตูจะเรียกสติให้คนตัวเหล็กรีบหันไปมอง

เจ้าตัวอมยิ้มเมื่อเห็นว่าจุนฮเวเดินออกมาด้วยใบหน้าที่บูดบึ้ง จากที่ปกติบึ้งอยู่แล้วก็ยิ่งบึ้งมากขึ้นกว่าเดิม ริมฝีปากนั้นเหมือนกำลังอมอะไรซักอย่างอยู่ด้วย คาดว่าน่าจะเป็นผลของการรักษาล่ะมั้ง เลยไม่รู้จะชวนคุยอะไรดีเพราะไม่แน่ใจว่ากำลังโมโหอยู่รึเปล่า

จินฮวานก้มลงดูนาฬิกา ก่อนจะเดินตามจุนฮเวไปเมื่อร่างสูงเดินลิ่วๆอย่างไม่คิดที่จะรอจนกระทั่งถึงรถ

“เข้าไปทำอะไรมาบ้างอะ ไปตั้งนาน”

นานมากเลยนะ จากที่เขารอนี่ก็ประมาณ 3 ชั่วโมงกว่าๆ แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้คำตอบจากจุนฮเวอยู่ดี ร่างสูงเข้าไปนั่งในรถแล้วก็อิงหัวหลับด้วยท่าทางสงบนิ่งเท่านั้น แม้คนขับรถจะถามว่า จะไปต่อที่ไหนไหมครับ จุนฮเวก็ยังคงเงียบ เดือดร้อนเขานี่แหละที่ต้องเอ่ยปากบอกว่ากลับคฤหาสน์ซงเลยก็ได้

ซึ่ง.. นี่ก็เป็นเหตุที่ทำให้เขาได้มาเยือนคฤหาสน์ซงเป็นครั้งแรก ตั้งแต่รู้จักกับจุนฮเวมาก็ได้ไปแค่ที่ทำงานของพ่อเขาแล้วก็บ้านพักของแจบอมเท่านั้น แต่ที่นี่... เป็นสถานที่ที่ไม่น่าจะเป็นที่อยู่ได้เลยจริงๆ

ไม่ได้หมายความว่ามันไม่สวย ไม่น่าอยู่ หรือดูรกร้างอะไรนะ ในทางกลับกันคือมันสวยมาก แล้วก็กว้างมากๆด้วย ตลอดระยะทางที่ตัวรถขับเข้าไปจินฮวานไม่สามารถกะพริบตาได้เลย เขามองไปรอบๆด้วยความตื่นเต้น ริมฝีปากบางเผยอออกไม่ยอมหุบ แล้วก็ไม่รู้ซักนิดว่าใบหน้าตื่นๆของตัวเองนั่นก็ทำให้จุนฮเวมองตาไม่กะพริบเช่นเดียวกัน

ไม่นานตัวรถก็เคลื่อนมาจอดอยู่ที่ประตูใหญ่ ก่อนจะมีคนขับรถมาเปิดประตูให้ ซึ่งจุนฮเวเองก็เดินลงไปด้วยท่าทางสบายๆ มือหนาล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกง ขาก็เดินลิ่วๆโดยที่ไม่มองหน้าใคร ทำเอาจินฮวานที่กำลังโค้งให้คนขับรถและแม่บ้านหลายๆคนที่ออกมาต้อนรับทำตัวไม่ค่อยจะถูก

ร่างเล็กยิ้มแห้งๆก่อนจะตัดสินใจวิ่งตามจุนฮเวเข้าไปด้านใน พอเขาเข้ามาก็ต้องอ้าปากค้างอีกครั้งเพราะไม่คิดเลยว่าบ้านอะไรจะกว้างและได้รับการตกแต่งที่สวยงามมากถึงเพียงนี้ ขนาดที่ว่าจุนฮเวเดินนำขึ้นบันไดไปแล้ว และเขารีบก้าวขาเดินตามไปแต่ก็ไม่ทันอยู่ดี ต้องขอบคุณร่างสูงที่หยุดรออยู่ซักพักแล้วหันมายืนมอง ถ้าไม่อย่างนั้นเขาอาจจะหลงอยู่ในคฤหาสน์หลังใหญ่นี่ก็ได้

“ขอถามอะไรหน่อยสิ ถ้าฉันให้คนขับรถมารับที่นี่ เขาจะเข้ามาได้ไหม?” จินฮวานเอ่ยถามต่อก่อนจะกลืนความเหนื่อยลงไปจากคอ ตอนนี้ทั้งคู่กำลังเดินไปยังที่ที่หนึ่งซึ่งร่างเล็กเองก็ไม่รู้ว่าคือที่ไหน ดูเหมือนจะต้องเดินตามไปเรื่อยๆล่ะมั้ง เพราะถ้าให้เดาจุนฮเวก็คงไม่ตอบอยู่ดี

ดูอย่างเช่นตอนนี้สิ..

อะไรกัน พอไปหาหมอฟันมาก็กลายเป็นคนใบ้ไปเลย

ไม่ยอมพูดกับเขาอีกแล้วนะ.. ถึงจินฮวานถามซ้ำก็ไม่ยอมปริปากอะไรออกมาเหมือนเดิม จนกระทั่งร่างสูงเดินมาหยุดอยู่ที่ห้องห้องหนึ่ง มือหนาดันประตูเข้าไปก่อนจะเปิดทิ้งไว้เพื่อเป็นสัญญาณว่าให้จินฮวานเดินตามเข้ามาได้

ร่างเล็กเลือกที่จะชะโงกหน้าเข้าไปก่อน ความกว้างและการจัดเรียงของทุกอย่างดูสะอาดตาและมีกลิ่นหอมๆเจือมาตามอากาศ สัมผัสบางอย่างทำให้เขาคิดว่านี่แหละคือห้องของจุนฮเวแน่ๆ

ภายในก็ไม่มีอะไรมากนัก ดูเหมือนว่าจุนฮเวจะไม่มีงานอดิเรก เพราะปกติแล้วเด็กผู้ชายส่วนมากก็จะมีของที่ตัวเองชอบตั้งอยู่ในห้องนอน แล้วจุนฮเวก็ไม่น่าจะชอบเล่นดนตรีกับกีฬาด้วย เพราะไม่มีอุปกรณ์ใดๆตั้งอยู่ในนี้เช่นกัน

สรุปแล้วในห้องนี้ไม่มีอะไรเลยนอกจากฟอร์นิเจอร์ที่เขาคิดว่าคนออกแบบบ้านน่าจะเอามาใส่ให้ ราวกับร่างสูงใช้มันเพื่อนอนและพักพิงเฉยๆ

อะไรจะเป็นคนเรียบง่ายขนาดนั้นนะ

“นี่.. เจ็บมากเหรอ นายไม่ยอมพูดกับฉันอีกแล้วนะ” จินฮวานตัดสินใจเอ่ยถามอีกหนก่อนจะปิดประตูแล้วเดินเข้าไปด้านใน เขาพบว่าคนตัวสูงเดินไปทิ้งกายลงนอนที่เตียงอย่างเรียบร้อยซะแล้ว เปลือกตาทั้งสองข้างปิดลงพร้อมกับลมหายใจที่เข้าออกเป็นจังหวะ

จุนฮเวคนดื้อกลับมาอีกครั้ง

ทำไมถึงได้เมินเฉยใส่เขาขนาดนี้กัน

“นายนี่มัน.. เอาแต่ใจตัวเองจริงๆเลย” เพียงเห็นแบบนั้นร่างเล็กก็พูดเบาๆก่อนจะจิปาก จินฮวานทิ้งตัวลงนั่งอยู่ข้างเตียงพร้อมกับคิ้วทั้งสองข้างที่ขมวดเข้าหากันจนเป็นปม

“ทำไมเวลาฉันพูดด้วยชอบไม่ตอบล่ะ นายรู้บ้างไหมว่ามันน่าน้อยใจ จนตอนนี้ฉันเริ่มจะทำตัวไม่ถูกแล้วเนี่ยว่าควรจะเข้าหานายยังไง” เขาพูดต่อเมื่อพบว่าจุนฮเวยังคงนอนนิ่ง

บางทีลมหายใจที่เข้าออกช้าๆนั้นน่าจะแปลว่าอีกฝ่ายหลับสนิทไปแล้วก็ได้ แต่มันก็อดที่จะพูดไม่ได้อยู่ดี เพราะที่ผ่านมาก็เหมือนเขานั่นแหละที่เดินตามอยู่ตลอด ไม่สิ.. แบบนี้มันเรียกว่าวิ่งตามแล้วด้วยซ้ำ แล้วก็ดูเหมือนว่าจุนฮเวจะไม่หันมาสนใจเขาซักที

หรือบางทีก็สนใจ? แต่ไม่รู้สิ บทจะไม่พูดด้วยก็ไม่ยอมปริปากอะไรแบบนี้เลย เงียบไปเป็นวันๆ เขาตามอารมณ์ไม่ถูกจนสับสนไปหมดแล้ว

“สรุปนายชอบหรือไม่ที่ฉันอยู่ด้วยแบบนี้ ถ้านายรำคาญก็บอกตรงๆได้นะ ฉันจะได้ไม่ยุ่งอีก”

“...”

“นี่.. นายคิดจะตื่นมาฟังฉันไหมเนี่ย หรือนายหลับไปแล้วเหรอ?”

“...”

“บ้าจริง ไม่เคยจีบใครที่ไหนยากขนาดนายมาก่อน แล้วที่ผ่านมาฉันก็เป็นฝ่ายโดนจีบด้วยซ้ำ แต่ทำไมกันนะ! ทำไมต้องเป็นนายด้วย ฉันไม่น่าชอบนายเลย ฉัน..”

“จีบใครมา?”

ก่อนที่เสียงทุ้มใหญ่จะดังออกมาจากปากคนที่นอนอยู่ เรียกให้จินฮวานหันไปมองด้วยความรวดเร็ว ร่างเล็กเตรียมอ้าปากจะเอ่ยด่าว่าทำไมไม่ตื่นขึ้นมาคุยกันตั้งแต่แรกดีๆ ทำไมต้องให้เขาตัดพ้อเสียยาวเหยียด แต่พอเห็นแวบๆว่าในริมฝีปากของคนตรงหน้ามีอะไรผิดแปลกไปเขาก็เปลี่ยนความคิดกะทันหัน

“หมอให้นายจัดฟัน?”

ใช่..

เมื่อกี๊เขาว่าเขาตาไม่ฝาด เพราะตรงฟันของจุนฮเวมีแบร็กเก็ตติดไว้จริงๆ นั่นคือสาเหตุที่ทำให้อีกฝ่ายเหมือนกำลังอมอะไรซักอย่างอยู่สินะ

แล้วความน่าจะเป็นมันก็มากขึ้นเพราะพอถามแค่นั้นจุนฮเวก็พ่นลมหายใจออกมายาวๆราวกับคนที่กำลังไม่พอใจ ก่อนที่กายสูงจะพลิกตัวหันหลังให้เขา ทำเอาจินฮวานร้องจ้าแล้วเอามือเขย่าๆไหล่นั้นเพื่อให้หันกลับมาคุยกันให้รู้เรื่องก่อน

“นี่ อะไรกันน่ะ หมอว่าไงบ้าง”

จุนฮเวจิปาก ไม่รู้ทำไมหัวใจถึงได้เต้นรัวขึ้นมา แต่สาเหตุที่เขาไม่ยอมอ้าปากพูดก็เพราะแบบนี้นี่แหละ

ย้อนเวลากลับไปในตอนที่ได้คุยกับหมอ..

หมอบอกว่าสาเหตุที่เขาปวดฟันเป็นเพราะฟันมันร้าว จุนฮเวคิดว่าน่าจะเกิดจากการที่เขาไปมีเรื่องชกต่อยมาแน่ๆ เพราะมันเกิดขึ้นหลังจากนั้น แต่หมอบอกว่าปล่อยไว้นานเกินไปจนทำให้รากฟันมีปัญหา เขาเองก็ไม่ได้ฟังรายละเอียดอะไรเยอะเพราะแค่พอรู้ว่าฟันตัวเองมีปัญหาเพราะไอ้พวกบ้านั่นก็โมโหขึ้นมาตะหงิดๆ

แถมในกรณีนี้หมอบอกว่าต้องแก้ด้วยการถอนออกไปเลยด้วย ทีงี้ทำไงล่ะ ฟันก็หลอไง หมอเลยเสนอทางให้เขาว่าจัดฟันเลยก็ได้นะ กลายเป็นว่าต้องถอนซี่ที่เป็นคู่ของไอ้ตัวที่มีปัญหานี่ออกไป จากนั้นก็ใช้เวลาติดเครื่องมืออยู่นานจนเขาปากระบมไปหมดแล้วก็ค่อยออกมาเจอกับจินฮวานเนี่ย

ไม่รู้ว่าต้องขอบคุณหมอรึเปล่า เพราะเห็นว่าเขาเป็นคนของตระกูลซงจึงลัดคิวของทุกคนทำให้อย่างเร่งด่วนเลย แต่ยัง.. นี่ยังแค่ขั้นแรก เพราะเดี๋ยวอาทิตย์หน้าเขาต้องไปทำด้านล่างให้มันครบๆอีก จากนั้นก็ต้องไปเจอกับหมอทุกเดือน

น่าเบื่อชะมัด

ทำไมต้องมาเจอกับอะไรแบบนี้ด้วยก็ไม่รู้ แถมตอนนี้ยังเลือกไม่ถูกว่าจะปวดฟันหรือเจ็บจากไอ้ตรงที่โดนถอนออกไปกันแน่ ไม่มีอารมณ์ทำอะไรซักอย่าง สิ่งเดียวที่นึกก็คือหลับๆให้เวลามันผ่านไปจะได้หายเจ็บเร็วๆ

ใครจะไปคิดว่าพี่จินฮวานตัวจ้อยจะมาบอกเขาว่าเคยไปจีบคนอื่นมาก่อนล่ะ

แค่ได้ยินก็หายปวดฟัน.. แล้วก็รู้สึกโมโหยังไงก็ไม่รู้

“จุนฮเว นายไม่ต้องหลับหนีฉันเลยนะ

“ตอบ” เขาพูดทั้งๆที่ยังไม่หันหลังไปหา ไม่ได้สนใจคำถามของจินฮวานเลยซักนิด เป็นเหตุให้คนตัวเล็กตัดสินใจลุกขึ้นแล้วเดินมานั่งอีกฝั่งที่อยู่ตรงหน้าของเขาแทน

“นายก็ไม่ตอบฉันเหมือนกัน”

“ถามก่อน”

“ฉันถามนายตั้งแต่อยู่ในรถแล้วเถอะ ไม่สิ ถามไปตั้งหลายคำถามนายยังไม่ยอมตอบเลย”

“งั้นก็ช่างมัน” จุนฮเวพลิกตัวนอนหงาย แต่พอตอบแบบนั้นจินฮวานก็ได้เห็นเหล็กที่ติดอยู่ชัดขึ้น แน่นอนว่ามันทำให้เจ้าตัวเผลอยิ้มออกมาเพราะคิดว่าจุนฮเวน่ารักแปลกๆ

ไม่รู้สิ

คนตัวสูงๆ หน้าตาหล่อๆ แถมยังมาจัดฟันอีก นี่มันไม่ต่างจากพระเอกซีรีส์เลยใช่ไหมล่ะ เขารู้สึกว่าจุนฮเวเหมาะกับมันไม่น้อย แล้วมันก็ยังทำให้ใบหน้าโหดๆเหวี่ยงๆนั่นดูมี อะไร ขึ้นมาอีกด้วย

อ่า.. แล้วนี่ทำไมเขาต้องเขินด้วยนะ

“ฉันแค่เคยจีบคนที่ชอบน่ะ ไม่ได้มีอะไรมาก”

“แบบที่ทำนี่?”

“หืม? หมายถึงจีบแบบที่ฉันจีบนายน่ะเหรอ อ่า.. ก็ใช่มั้ง” จินฮวานตอบแบบขำๆ ก่อนจะเลิกคิ้วขึ้นเมื่อเห็นว่าจุนฮเวขมวดคิ้วเข้าหากัน

จู่ๆก็รู้สึกไม่พอใจเพราะได้รู้ว่าสิ่งที่จินฮวานทำให้เขานั้นเคยทำให้คนอื่นมาก่อนแล้ว ความโมโหทำให้ร่างสูงหายใจแรงขึ้น จุนฮเวพ่นลมหายใจฮึดฮัดออกมา ความปวดฟันที่รับรู้ได้ในตอนแรกหายไปเป็นปลิดทิ้ง แถมเขายังหน้าตึงไปหมดอีกต่างหาก

อะไรวะ อะไร

ที่แท้ก็เป็นพวกชอบจีบคนอื่นไปเรื่อยเลยสินะ ถ้าจีบเขาไม่ติดก็จะเปลี่ยนเป้าหมายไปจีบคนอื่นอีกสินะ

แย่จริง

“นายโกรธ?”

“เงียบไปได้แล้ว” ก่อนที่ร่างสูงจะลืมตาขึ้นมาจ้องเขม็ง ทำเอาคนที่อยู่ด้วยสัมผัสได้ว่าตอนนี้อีกฝ่ายกำลังไม่พอใจอยู่จริงๆ

จินฮวานหลุดขำในตอนที่จุนฮเวหยัดแขนลุกขึ้นมานั่ง ใบหน้านั้นยังคงมุ่ยอยู่เหมือนเดิม ก่อนจะเบือนสายตาหนีไปมองทางอื่นอย่างไม่พอใจ

“ช่วยไม่ได้นี่ นั่นมันเป็นอดีตแล้ว ฉันยอมรับว่าไม่ได้ชอบนายคนแรก แต่เพราะที่ผ่านมาชอบใครแล้วก็ไม่สมหวังไปหมดฉันเลยต้องเปลี่ยนคนชอบไปเรื่อยๆไง”

“หึ”

โคตรจะไม่แฟร์เลย

เพราะเขาชอบไอ้พี่ตัวเล็กนี่เป็นคนแรก ที่ผ่านมาไม่เคยสนใจใครมาก่อน เพิ่งจะมีก็ตอนนี้เนี่ยแหละ รู้สึกเหมือนกำลังโดนเอาเปรียบยังไงก็ไม่รู้

แต่เดี๋ยวนะ เมื่อกี๊เขาคิดว่าชอบอย่างนั้นเหรอ?

“ถ้านายไม่อยากให้ฉันเปลี่ยนไปชอบคนอื่นเรื่อยๆอีก นายก็ชอบฉันตอบสิ”

ก่อนที่จุนฮเวจะหลุดออกจากภวังค์เมื่อจินฮวานไม่ได้พูดประโยคนั้นเปล่าๆ ร่างเล็กขยับขึ้นมาอยู่บนเตียงด้วยก่อนจะคลานเข้ามาหาแล้วนั่งอยู่ข้างๆ เพราะความตกใจทำให้จุนฮเวรีบขยับตัวหนี คิ้วทั้งสองข้างขมวดเข้าหากันพร้อมกับหัวใจที่เต้นแรงขึ้นอย่างไม่รู้ว่าเพราะอะไรกัน

เพราะคำพูดนั้น หรือเพราะท่าที่คนตัวเล็กคลานเมื่อกี๊

บ้า บ้าชิบ ไอ่อาการผิดปกตินี่เล่นงานเขาอีกแล้ว

“ฮึๆ นายทำไมต้องทำหน้าเหวอแบบนั้นด้วยอะ มันน่ารักนะ” จินฮวานหัวเราะ เพราะจุนฮเวเผลอเผยอปากออกจึงทำให้เห็นเหล็กจัดฟันได้อย่างชัดเจน เมื่อคิดได้แบบนั้นมือบางก็ล้วงหน้าไปหยิบโทรศัพท์ออกมาเตรียมจะกดถ่ายรูป

“ถ่ายรูปกันหน่อยไหม?”

ใครจะรู้ว่าพอพูดประโยคนั้นจุนฮเวก็เบิกตากว้าง คนตัวสูงรีบยื่นแขนมาจะคว้าโทรศัพท์เอาไปถือไว้ หากแต่จินฮวานเองก็มีไหวพริบที่ดีเช่นกัน ร่างเล็กยืดตัวหนีทำให้จุนฮเวแย่งไปไม่ได้ ก่อนจะแกล้งเอากล้องจ่อไปที่หน้า เมื่อทำแบบนั้นจุนฮเวก็พยายามที่จะแย่งมันไปอีก

“หยุด!

“ทำไมล่า ถ่ายเก็บไว้ไง นายกำลังน่ารักเลยนะ ฉันยังไม่มีรูปนายเลย”

“เอามา”

ทั้งคู่ยื้อแย่งกันอยู่นาน จุนฮเวกระโจนเข้าหาพร้อมกับพยายามจะแย่งโทรศัพท์ ส่วนจินฮวานเองก็คลานหนีอย่างไม่ยอม เขาพบว่าการแกล้งร่างสูงนั้นสนุกกว่าที่คิด เพราะฉะนั้นจินฮวานจึงแกล้งกดปุ่มถ่ายรูปเป็นช็อตๆ พอได้ยินเสียง แชะ ก็ยิ่งทำให้จุนฮเวเริ่มมีน้ำโหด้วยเช่นกัน

มือหนาจับแขนของอีกฝ่ายเอาไว้แล้วออกแรงดึงเข้ามาหา แน่นอนว่าคนที่ตัวใหญ่กว่าก็ต้องมีแรงมากกว่าอยู่แล้ว จินฮวานเบิกตากว้างในตอนที่พบว่าร่างของตัวเองถูกรั้งเข้าไปก่อนจะล้มคะมำลงเตียง สัญชาตญาณเรียกให้เขายืดแขนขึ้นจนสุด เป็นเหตุที่ทำให้จุนฮเวกดกายเล็กเอาไว้แล้วเอื้อมมือไปหมายจะแย่งมาด้วยเช่นกัน

แต่ทว่า..

รู้ตัวอีกทีก็พบว่าทั้งสองคนอยู่ในท่าทางที่ไม่เหมาะสมเอาเสียแล้ว

จินฮวานกลืนน้ำลายลงคอ จุนฮเวกำลังคร่อมเขาอยู่แถมยังล็อกแขนล็อกขาเอาไว้ด้วย ส่วนจุนฮเวเองก็จ้องหน้าร่างเล็กอย่างอึ้งๆด้วยเช่นกัน ความช็อกทำให้เขาขยับตัวไม่ได้ แม้หัวสมองจะสั่งว่ารีบๆหนีไปจากตรงนี้ได้แล้ว หากแต่ร่างกายกลับไม่ยอมเชื่อฟัง สายตายังคงจ้องอยู่ที่กลีบปากสีชมพูอยู่แบบนั้น

..ฉับพลันภาพในคืนที่พวกเขาจูบกันก็ลอยเข้ามาในหัว

ไม่

ไม่

ไม่ ไม่ ไม่

ในหัวของจุนฮเวมีแต่คำว่า ไม่ ในเมื่อจู่ๆเขาก็มีความคิดที่ว่าอยากจะลองทำมันอีกซักครั้ง เพียงแค่นึกแบบนี้หัวใจก็เต้นแรงจนแทบจะเด้งออกมาด้านนอก เหงื่อกาฬไหลซึมไปจนทั่วฝ่ามือและลมหายใจของเขายังแรงขึ้นแบบที่ไม่สามารถควบคุมได้อีกต่างหาก

“นาย.. ที่ไม่มีรูปเหมือนคนอื่นๆเพราะไม่ชอบถ่ายรูปอย่างนั้นเหรอ?”

จินฮวานเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกักและเบาหวิว เขาคิดไปถึงวันแรกที่ตัวเองไปเดินดูรูปประวัติลูกชายทั้ง 7 คนของผอ.อิลกุกที่ติดอยู่ในโรงเรียนซง ความสงสัยในวันนั้นว่าทำไมจุนฮเวถึงไม่มีรูปถ่ายยังคงติดตรึงมาจนถึงทุกวันนี้ เขากะจะถามอยู่หลายรอบแล้วเชียว.. แต่ก็ลืมอยู่เสมอ

ดูเหมือนว่าความสงสัยนั้นจะกระจ่างแล้วสินะ

จุนฮเวไม่ได้ตอบคำถาม สายตาของเขาจดจ้องอยู่ที่ริมฝีปากเล็กได้รูปนั่นไม่ยอมละ ยิ่งยามที่จินฮวานถามคำถามเมื่อครู่ออกมา หนำซ้ำยังส่งลิ้นออกมาเลียเบาๆเพื่อกลบความประหม่า แบบนี้มันยิ่งทำให้เขาใจเต้นแรงขึ้นเป็นอย่างมาก

อะไรบางอย่างทำให้เด็กหนุ่มกลืนน้ำลายด้วยความชั่งใจ ก่อนที่แรงดึงดูดของโลกจะทำให้หัวของเขาหนักขึ้นจนต้องค่อยๆโน้มลงไปหาอย่างช้าๆ

จินฮวานมองภาพนั้นตาไม่กะพริบเช่นกัน หัวใจเขาเต้นแรงเมื่อจู่ๆจุนฮเวก็โน้มเข้ามาใกล้ขนาดนั้น ทั้งๆที่อยากจะเก็บภาพความทรงจำนี้เอาไว้แต่เพราะยิ่งมองใบหน้าก็ยิ่งร้อนขึ้นเขาจึงตัดใจแล้วปิดเปลือกตาลงด้วยเช่นกัน

สัมผัสชื้นแฉะที่แตะลงมาบนริมฝีปากราวกับจะหยุดลมหายใจของทั้งคู่ จุนฮเวขบเม้มที่กลีบปากบางเบาๆก่อนจะค่อยๆดูดกลึงอย่างไม่มั่นใจนัก ในหัวมันสับสนไปหมด เขาไม่รู้ว่าควรจะทำแบบนี้รึเปล่าแต่ร่างกายมันก็ไม่ยอมหยุดซักที ยิ่งจูบค้างเอาไว้นานก็ยิ่งถอนตัวไม่ขึ้น

ร่างหนาโถมตัวเข้าใส่ร่างเล็กในตอนที่แขนเรียวยกขึ้นกอดรอบคอของเขาเอาไว้ จินฮวานกดจูบตอบก่อนจะฉวยโอกาสสอดปลายลิ้นเข้าไปยังริมฝีปากของอีกฝ่าย หัวใจของเขาเต้นแรงไม่ต่างกัน ยามที่ปลายลิ้นแตะลงบนเหล็กแปลกปลอมนั่นทำเอาขนลุกซู่ไปทั้งตัว

หากแต่มันกลับทำให้จุนฮเวได้สติและเบิกตากว้างขึ้นด้วยความรวดเร็ว

 

เฮือก..

 

เด็กหนุ่มสูดลมหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่แล้วรีบผละร่างกายออกมาอย่างร้อนรน จุนฮเวหน้าแดงเถือกไปจนถึงหู ก่อนจะกลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงคอแล้วส่งลิ้นออกมาเลียริมฝีปากเบาๆ

สัมผัสร้อนนั้นยังคงไม่จางหาย เขามองหน้าของจินฮวานที่ค่อนข้างตื่นตระหนกเช่นกัน ก่อนจะตัดสินใจลุกขึ้นแล้วเดินหนีไปยังห้องน้ำด้วยความรวดเร็ว ไม่ฟังเสียงเรียกค้านใดๆของร่างเล็กเลยทั้งนั้น

 

ปึง!

 

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นมันไวมากจนจินฮวานงงไปหมด ทีแรกเขาก็ตกใจ เพราะไม่เข้าใจว่าจุนฮเวเป็นบ้าอะไรกัน แต่พอถึงตอนนี้ร่างเล็กก็อดไม่ได้ที่จะขำออกมาเบาๆ ความสงสัยทั้งหมดเขาจะคลี่คลายมันเองด้วยการยัดข้อหา ขี้อาย ให้โดยไม่ปรึกษาก่อน

ภาพที่จุนฮเวหน้าแดงไปหมดยังคงติดอยู่ในหัว มันดูน่ารักแล้วก็น่าตลกในเวลาเดียวกัน ใครจะไปคิดล่ะว่าคนที่ดิบเถื่อนและมีเรื่องกับชาวบ้านถี่ขนาดนั้นจะ..

ไม่เคยมีความรัก ไม่เคยมีจูบ แล้วก็ขี้อายได้มากขนาดนี้

เด็กบ้านี่.. แล้วแบบนี้เขาต้องทำยังไงเนี่ย นั่งรออยู่ตรงนี้ที่เดิมหรือเดินไปเรียกที่หน้าประตูดีล่ะ?!

จุนฮเวนะจุนฮเว ชอบทำอะไรที่ต้องให้เขาคิดหนักอยู่ฝ่ายเดียวทุกทีเลย!




100%

ครบแล้ว55555555555555555555555 ความกากยังไม่จางหายไป คู่ดบบจะแต่งงานกันอยู่ละ ไม่รู้ถ้าฮันบินมีลูกจุนเน่จะหายกากรึยัง #โทษๆ 

ปล. ขอบคุณคุณหมอที่จะจัดฟันให้เรา เราเอาพล็อตไปปรึกษาหมอจนหมอจะเข้ามาอ่านฟิคด้วยอยู่แล้ว 555555555555555555555555555555555555555555


ใครยังไม่ได้เปลี่ยนที่อยู่อย่าลืมนะงับ สำคัญมากน้า ย้ำบ่อยมากกลัวจะมีตกหล่น สิ้นเดือนได้หนังสือแล้วเน่อ วันเวลาที่แน่นอนจะแจ้งในแฟนเพจแนนนะงับ จะบอกว่าลำดับไหนส่งวันที่อะไร จะได้กะเวลาที่ของจะไปถึงบ้านถูก -3- รักน้าทุกคน

     
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 38 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,735 ความคิดเห็น

  1. #2729 bambam_pim (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2561 / 15:16
    อ่ะขอบวกกับความคิดเห็นล่าสุดอีกรอบ 55555555
    #2,729
    0
  2. #2705 kukuhye (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2560 / 03:04
    พีคมากถึงมากที่สุด จุนฮเวจัดฟัน 55555555555555555555
    #2,705
    0
  3. #2699 icevalentine (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 22 กันยายน 2560 / 11:27
    โอ้ยจุนเน่เอ๊ยยย พี่บ๊อบเขาไปไหนต่อไหนแล้วลูก
    #2,699
    0
  4. #2666 lonermatch (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2559 / 07:33
    เปลี่ยนชื่อแท็กฟิคเถอะ น่าจะไม่ใช่จุนฮเวขี้โมโหแล้วแหละ นี่มันขี้อายชัดๆ 5555555
    #2,666
    0
  5. #2651 choopp (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2559 / 13:58
    55555555 หมอน่าจะเข้ามาอ่านนะโอ้ยขำในความกากนี้
    #2,651
    0
  6. #2622 YoNgヨンヨン (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2559 / 02:11
    เราก็จัดฟันนะ55555 แต่ไม่ถึงขนาดเน่ เพราะเราไม่ถอน ฟันห่างอยู่แล้ว แต่เน่คงไม่ชินและหงุดหงิดอ่ะ5555555555555 กากแล้วกากอีก กากมันทุกซีซั่น555555 ถึงรุ่นลูกจะยังกากอยู่ไหม คงต้องตามเอา5555555
    #2,622
    0
  7. #2603 aun-aom (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2559 / 13:34
    เน่ทำไมน่ารักแบบนี้~~~~ พี่จะละลาย
    #2,603
    0
  8. #2399 HoneyBabby (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 27 เมษายน 2559 / 12:03
    ชอบฉากจูบนี้มาก -////- เคยเห็นเมนต์ ถ้ามีเอ็นซีจินฮวานขึ้นแน่ๆ 55555
    #2,399
    0
  9. #2369 kjunh (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 22 เมษายน 2559 / 22:57
    นี่ถ้าฮันบินมีลูกอย่างคำแซวของไรท์จริงๆ นี่คิดว่าลูกฮันบินคงดกจนตั้งทีมฟุตบอลได้อ่ะ ก็พ่อเขา.......ง่ะ (-//////-)
    #2,369
    0
  10. #2336 rira2543 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 20 เมษายน 2559 / 00:13
    ขอเม้นรอบสอง -..- อ่านกี่ทีก็ฟิน โอ๊ยยยยยยให้ตายเถอะ นายมันกากจุนฮเว //โดนถีบ พี่จินได้ใจใหญ่แล้วนั่นนนน บอกชอบกลับเถอะ ขี้อายจริงๆเลย -3-
    #2,336
    0
  11. #2315 wazabii (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 15 เมษายน 2559 / 20:09
    นี่จุนจินหรืจินจุน55555 อิจูนป๊อดมากกกกก
    #2,315
    0
  12. #2314 ฟ้า (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 15 เมษายน 2559 / 10:59
    โอ้ยยยย ชอบบบบ น่ารักมากกกกกTT จุนฮวานๆๆๆๆ
    #2,314
    0
  13. #2312 Jinnypitch (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 14 เมษายน 2559 / 11:15
    ฟิคยังไม่จบใช่มั้ยยคะ รอนานแล้วววววว ม่ายยยย ขอ nc จุนจินน
    #2,312
    0
  14. #2306 แบคไก่ (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 6 เมษายน 2559 / 14:51
    ถ้าจุนฮเวได้ความบ้าระห่ำทางด้านนั้น(?)ของพี่บ๊อบมานิดนึงก็คงดีจะได้ไม่ลำบากแบบนี้แค่จูบยังเขินเลยให้ตายเถอะดบบ.เขามีคัทแทบจะทุกตอนเลยนะรู้ยังแล้วนี่ถ้าอ่านไม่ผิดเหมือนตอนที่ทะเลาะกันตอนนั้นได้ยินใครเรียกว่า 'จุนเน่' ด้วยใช่มั้ย
    #2,306
    0
  15. #2303 mclub (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 เมษายน 2559 / 10:22
    นี่แกเล่าพ๊อตฟิคให้หมอฟังด้วย????

    ขุนพระ ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #2,303
    0
  16. #2302 prawewarat (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 31 มีนาคม 2559 / 16:08
    อ่านตามทันแล้ว เย่5555
    #2,302
    0
  17. #2300 9nawKIHAE (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 30 มีนาคม 2559 / 14:35
    โง้ยยยยยยยยยย จุนฮเวววววคลลลเดรรรรรรรรรรร หลงจะตายแล้ววว TT/////////////TT 
    น่ารักอะไรเบอร์นั้นนนนนนนนนนน
    #2,300
    0
  18. #2299 9nawKIHAE (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 30 มีนาคม 2559 / 12:55
    โง้ยยยยย ไม่ไหวเลี้ยววววว จุนฮเวววน่าย้ากกกก

    อยากได้เขาสาา พี่อยากได้น้องจุนฮเวววว T//////T
    #2,299
    0
  19. #2298 ampeungml (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 29 มีนาคม 2559 / 15:11
    หวานนนนนนนน น่ารักอะไรเบอร์นี้
    #2,298
    0
  20. #2297 MilkiiZ19 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 29 มีนาคม 2559 / 12:47
    โอ้ยยยย ทำไมมันน่ารักงี้ ดัดฟันด้วยละความขี้อาย อีเน่คนกากจริงๆ แต่น่ารักให้อภัยยยย
    #2,297
    0
  21. #2295 ทำไมต้องจินฮวาน' (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 28 มีนาคม 2559 / 02:26
    ถ้าเป็นบาบินี่มีคัทแน่ๆ คู่นั้นเค้าจะเอ้าท์ดอร์กันล่ะค่ะ จุนเน่นี่อะไร้ อีกนิดเดียว พี่จินเค้ารับให้แล้วไง จูบเสร็จดันเขินอีกกก ความกากนี้ เปลี่ยนแท้กมั้ย #จุนฮเวคนกาก #ฉากจูบยังกากฉากคัทอย่าหวัง คู่นี้เค้าจะคัทกันไงเนี่ย คือพี่จินต้องเป็นคนทำใช่มั้ย
    #2,295
    0
  22. #2294 ทำไมต้องจินฮวาน' (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 28 มีนาคม 2559 / 02:22
    5555555555555 อะไรของนายจุนเน่ ฮามากกกกกกกก โดนต่อยจนฟันร้าวเลยต้องจัดฟัน โอ้ยยยยยยย ฮาาาาาาาาาาา สำหรับจุนเน่นี่คงเหมือนโลกถล่มเลยสินะ พี่จีนานมีความสามารถในการพูดคนเดียวเก่งมากๆ ส่วนจุนเน่นี่ฮานางมากที่ไม่ยอมพูดเพราะอมเหล็กดัดไว้ แล้วนี่อะไร คือจูบเค้าก่อนแล้วหน้าแดงวิ่งหนีเข้าห้องน้ำนี่อะไร อะไรของน๊ายยย 55555555
    #2,294
    0
  23. #2293 ก็กูจุนฮเวอ่ะ (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 28 มีนาคม 2559 / 01:25
    โอ๊ยยยยยย ฟินมากกกกกกกกกกกกกกกกก โง้ยยยยยยยยยยยยย ฟหกด่าสวพก้วเำิะเำพฝ้ จุนเน่รุกพี่จินมากกว่านี้โหน่ยยยยย โอ๊ยยย กระชุ่มกระชวยหัวใจมากค่าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา ่เวไพ่เิวรไีพเไพิเวพเิพเ ฮืออออออออออTTTTTTTTTT
    #2,293
    0
  24. #2292 qcnn_ (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 27 มีนาคม 2559 / 14:03
    ภาพจุนฮเวดัดฟันนี่มาเป็นฉาก อะไรกัน.. เขินจนแก้มจะแตกอยู่แล้ว ฮื่อ 55555555 ขี้อายแบบนี้เดาฉากคัทไม่ออกจริงๆแล้วนะ ยกหน้าที่ให้พี่จินเลยฮือออออ555555555
    #2,292
    0
  25. #2291 VYill Waranya Yorlibutra (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 26 มีนาคม 2559 / 23:04
    อร้ายยยย เคลิ้มไปละนึกว่าจะมีcut งื้อออ
    #2,291
    0