( END ) 7SINS/iKON ϟ LUST&WRATH ▫ #junhwan #doubleb

ตอนที่ 19 : ⍫ kixx

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,612
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 41 ครั้ง
    15 ก.พ. 59



7SINS PJ.

LUST & WRATH

CHAPTER 16 : KIXX

 

 

พอกลับมาถึงที่บ้านเขาก็พบว่ามีแต่หมอ พยาบาล แล้วก็เจ้าหน้าที่หลายคนรอกันอยู่ก่อนแล้ว แน่นอนว่าตัวปัญหาอย่างจุนฮเวที่ทุกคนกำลังรอกันทำทีจะเดินหนีขึ้นไปชั้นบนอยู่ท่าเดียว ไม่ว่าแม่บ้านจะเรียกจะรั้งยังไงเด็กหนุ่มก็ไม่สนใจ เดือดร้อนจินฮวานที่ต้องเป็นฝ่ายขึ้นไปตามแล้วก็เกลี้ยกล่อมให้ลงมาตรวจร่างกายอยู่นานกว่าจะสำเร็จ

สรุปว่าบาดแผลตรงหัวที่แตกก็ได้ทำการเย็บเสร็จเรียบร้อยแล้ว แผลเล็กแผลน้อยอื่นๆก็เช่นกัน ทั้งนี้ทั้งนั้นรอยฟกช้ำก็ต้องรอให้หายไปตามกาลเวลา

หมอที่พากันมาทำการตรวจรักษาจุนฮเวอย่างละเอียดถี่ถ้วน คงจะได้รับคำสั่งมาจากคนเป็นพ่ออย่างซง อิลกุก สินะ ถึงอย่างนั้นจินฮวานที่อยู่ด้วยกันก็ได้ผลพลอยได้ในการทำแผลไปด้วย หลังจากนั้นก็มีตำรวจหลายนายพยายามจะสอบปากคำและถามเรื่องทั้งหมดจากจุนฮเว ..แต่ผลที่ออกมาก็เหมือนเดิมนั่นล่ะ

เงียบ

ร่างสูงไม่ตอบอะไร ทำเพียงแต่ส่งตาขวางๆไปให้ อารมณ์ประมาณว่าเมื่อไหร่จะปล่อยให้ขึ้นไปพักได้เสียที จนสุดท้ายจินฮวานก็เลยอาสาที่จะเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดให้ฟัง ส่วนเรื่องจับกุมหัวโจกที่เข้ามาหาเรื่องนั้นตอนนี้กำลังดำเนินคดีอยู่ แม้ว่าจะจับได้บางคนแล้วแต่ก็ยังมีส่วนหนึ่งที่หลบรอดไปได้อยู่ดี

อันตรายจริงๆ

“วันนี้นายจะนอนกี่โมง?”

ร่างเล็กเอ่ยถามในขณะที่กำลังใช้ผ้าขนหนูเช็ดผมไปด้วย จินฮวานเพิ่งอาบน้ำเสร็จ ส่วนจุนฮเวเองก็เพิ่งจะเรียบร้อยเมื่อไม่นาน แต่ตอนแรกเขาคาดการณ์เอาไว้ว่าจุนฮเวจะเข้านอนเลยซะอีก ใครจะไปรู้ว่าจู่ๆอีกฝ่ายจะมาเคาะประตูห้องแล้วเดินเข้ามานั่งอยู่บนเตียงของเขาอย่างหน้าตาเฉยแบบนี้

นั่งแบบไม่พูดอะไรด้วยนะ จุนฮเวทำเพียงมองจินฮวานเช็ดผมไปเรื่อยๆจนเขาอดไม่ได้ที่จะเป็นฝ่ายชวนคุยก่อนเพราะห้องเงียบเกินไป

“ตอนนี้ก็ห้าทุ่มแล้ว ยังไม่ง่วงเหรอ?”

เขาถามต่อเมื่ออีกฝ่ายเอาแต่เงียบ แล้วคำถามนี้ก็ทำให้เด็กหนุ่มถอนหายใจออกมาเบาๆก่อนจะลุกพรวดขึ้นราวกับคนกำลังไม่พอใจ ทำเอาจินฮวานต้องเลิกคิ้วด้วยความสงสัย ตาเรียวเล็กจ้องมองบุคคลที่เดินเข้ามาใกล้ มือที่กำลังเช็ดผมอยู่หยุดชะงักไปชั่วครู่ แต่แล้วก็ต้องเอ่ยท้วงเมื่อจู่ๆผ้าขนหนูก็ถูกช่วงชิงไป

“เฮ้..อะไรของนายน่ะ”

..เขาไม่เข้าใจการกระทำนั้นจนกระทั่งอีกฝ่ายนั่งลงที่ด้านหลังแล้วค่อยๆใช้ผ้าเช็ดผมให้อย่างแผ่วเบา

การกระทำที่ไม่คาดคิดนั้นทำให้จินฮวานถึงกับอึ้งไปได้เหมือนกัน โชคดีที่เขานั่งหันหลังให้จุนฮเวอยู่อีกฝ่ายจึงไม่เห็นว่าตอนนี้ที่ตรงปากกำลังอมยิ้ม แม้จะยังงงอยู่ว่าอะไรดลใจให้คนอย่างจุนฮเวมาทำแบบนี้ให้ แต่อย่างน้อยมันก็ถือว่าเป็นเรื่องที่ดีล่ะนะ

“อารมณ์ไหนของนาย?” เขาปล่อยให้ร่างสูงเช็ดผมไปอีกซักพักจนกระทั่งสัมผัสได้ว่ามันเริ่มจะหมาดลงจินฮวานจึงชวนคุยต่อ

“อะไร?” แน่นอนว่าเพียงทักก็ทำให้มือที่กำลังเช็ดผมให้ในตอนแรกหยุดชะงักลงได้อย่างง่ายดาย จุนฮเวขมวดคิ้วเข้าหากันเมื่อจินฮวานไม่ถามเปล่าแต่ยังหันหน้ามายิ้มให้อีกต่างหาก

“ก็ที่มาเช็ดผมให้ไง นายเองก็มีโหมดน่ารักกับเขาบ้างเหมือนกันเหรอ?”

คำว่า น่ารัก ถึงกับทำให้จุนฮเวหน้าบึ้ง ร่างสูงพ่นลมหายใจออกมาแรงๆอย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนจะวางผ้าในมือลงแล้วมองอย่างไม่ชอบใจนัก

“เพราะอืดอาดไง”

“หืม?”

“ง่วง”

“อ้าว..” แต่แล้วผ้าผืนเดิมก็ถูกคลุมลงมาที่หัวอีกครั้ง ก่อนที่จุนฮเวจะตัดสินใจลุกขึ้นแล้วเดินกลับไปยังเตียงเหมือนเก่า จินฮวานได้แต่กะพริบตามองปริบๆหลังจากที่ดึงผ้ามาถือเอาไว้แล้ว เขายังตกอยู่ในอาการงงเพราะตามอารมณ์ของจุนฮเวไม่ทัน

อะไรของหมอนั่นน่ะ บทจะดีก็ดี บทจะทิ้งก็ทิ้ง จู่ๆก็มาเช็ดผมให้ แต่ยังไม่ทันแห้งดีก็ทิ้งผ้าไว้แล้วขึ้นไปนอนบนเตียงหน้าตาเฉย

ดูสิ ดึงผ้าห่มมาห่มไว้อีกต่างหาก เดี๋ยวก่อนนะ ถ้าจำไม่ผิดนี่มันคือห้องนอนของเขาไม่ใช่เหรอไง

“นายจะนอนที่นี่เหรอ?” เขาถามต่อ แต่ก็เหมือนเดิมเมื่ออีกฝ่ายไม่คิดจะตอบคำถาม จุนฮเวพลิกตัวนอนตะแคงหันหลังให้ด้วยซ้ำ เมื่อเห็นแบบนั้นจินฮวานจึงถามซ้ำอีกทีว่าจะนอนตรงนี้จริงๆน่ะเหรอ ทั้งๆที่เอาจริงๆเขาก็ไม่ได้รังเกียจอะไรร่างสูงหรอก แต่ก็นะ.. มันคาใจนี่

“นาย” เขาเรียกอีกหนเมื่อร่างสูงยังคงนิ่ง “ไม่กลับไปนอนที่ห้องของตัวเองเหรอ?”

“ทำไม?” จนสุดท้ายคนที่นอนอยู่บนเตียงก็หันมามองด้วยความไม่ชอบใจ จุนฮเวขมวดคิ้วเข้าหากัน อารมณ์บนใบหน้าแสดงออกเหมือนกับจะถามว่า มีปัญหาอะไร?’ ‘ก็นี่มันบ้านของผมไหม? อะไรทำนองนั้น

“ก็เปล่า.. สงสัยเฉยๆนี่”

“เตียงมันแข็ง”

“ห้องโน้นน่ะเหรอ?”

ร่างสูงไม่ตอบคำถามแล้ว เพราะหลังจากนั้นจุนฮเวก็พลิกตัวหันหลังให้เขาเหมือนเดิม ทิ้งให้จินฮวานได้แต่คิดคำตอบเอาเองก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ

ความเงียบปกคลุมไปทั่วทั้งห้องในขณะที่ร่างเล็กเช็ดผมของตัวเองให้แห้ง เขานั่งมองแผ่นหลังของจุนฮเวอยู่แบบนั้น ลมหายใจที่เข้าออกเป็นจังหวะทำให้คิดไปว่าอีกฝ่ายน่าจะหลับสนิทไปแล้วล่ะมั้ง

คงจะเหนื่อยจากเรื่องวันนี้ล่ะสิ..

จุนฮเวน่ะเป็นคนที่แสดงความรู้สึกไม่เก่งจริงๆนะ ขนาดตอนที่หมอเย็บแผลให้เมื่อกี้บนใบหน้ายังไม่แสดงความเจ็บปวดออกมาเลยซักแอะ แม้กระทั่งลมหายใจก็เข้าออกเป็นปกติ ท่าทีหวั่นเกรงไม่มีเลยในสายตา แต่เขาแอบสังเกตได้ว่ามือทั้งสองข้างกำแน่นไว้ตลอดจนกระทั่งหมอเย็บแผลเสร็จเลย

ความจริงก็คงจะเจ็บเหมือนกันใช่ไหมล่ะ?

เป็นพวกคิดอะไรแล้วไม่พูดไม่แสดงออกมา ไม่รู้สึกอึดอัดบ้างเลยเหรอไง ทำอย่างกับว่าถ้าพูดแล้วทองจะร่วงออกจากปากอย่างนั้นแหละ ดูอย่างเช่นตอนนี้สิ.. อยู่ๆก็มานอนห้องเดียวกับเขาเฉยเลย

คิดไปเองแล้วล่ะนะว่าอยากนอนด้วยกันน่ะ

เขาก็ไม่รู้หรอกว่าจุนฮเวรู้สึกแบบไหนกับตัวเอง แต่ถึงอย่างนั้นก็ค่อนข้างมั่นใจอยู่ประมาณครึ่งหนึ่งว่าภายใต้ท่าทีนิ่งเฉยนั้นต้องมีความชอบพอกันอยู่บ้างล่ะ ดูจากการกระทำอะไรหลายๆอย่างผนวกกันไปด้วย

ทั้งๆที่ความจริงแล้วเขาก็เป็นคนตรงๆนะ อยากรู้อะไรก็มักจะถามออกไปเลย แต่กับจุนฮเวนี่คิดว่าถามให้ตายยังไงก็ไม่ได้คำตอบหรอก เพราะฉะนั้นเลยต้องคิดไปคนเดียวแบบนี้

เป็นคนที่จะว่ารับมือยากก็ยาก แต่ถ้าเรื่องไหนง่ายก็ง่ายไปเลย

จินฮวานถอนหายใจออกมาเบาๆก่อนจะเอาผ้าไปตากไว้เมื่อพบว่าผมของตัวเองเริ่มจะแห้งแล้ว เขาเดินไปอีกฝั่งของเตียงก่อนจะค่อยๆคลานขึ้นไปด้านบนอย่างแผ่วเบาเพราะกลัวว่าอีกฝ่ายจะตื่น

มองจากตรงนี้ก็คิดได้ว่าจุนฮเวน่าจะหลับสนิทไปแล้ว ร่างเล็กเอนตัวลงนอนตะแคงหันหน้าเข้าหาอีกฝ่ายก่อนจะจ้องอยู่แบบนั้นอีกซักพัก ปฏิเสธไม่ได้ว่าบุตรชายแต่ละคนของตระกูลซงนั้นหน้าตาดีมากจริงๆ ขนาดหน้าของจุนฮเวเต็มไปด้วยรอยแผลแบบนี้ยังไม่สามารถทำให้ร่างสูงน่าเกลียดได้เลยสักนิด

ยิ่งได้จ้องมองก็อดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้ เวลานอนเฉยๆก็เป็นแค่เด็กเกรด 10 ธรรมดาๆที่ไร้พิษภัยคนหนึ่งจริงๆล่ะนะ ใครจะคิดว่าคนๆนี้นี่แหละที่เพิ่งจะโดนรุมมาเมื่อเช้า แถมยังเข้าไปลุยเดี่ยวแบบที่ไม่เกรงกลัวอีกต่างหาก หนำซ้ำยังปกป้องเขาจนแทบจะเดินไม่ไหว

บ้าจริงๆเลยจุนฮเว

“ฝันดีนะ”

จินฮวานพูดเบาๆก่อนจะค่อยๆหลับตาลง ความจริงเขาไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะได้ยินด้วยซ้ำ แต่ก็พูดไปอย่างนั้นเพราะมันเป็นสิ่งที่อยากจะบอก

..หารู้ไม่ว่าพอตัวเองหลับตาลงได้ไม่นาน เปลือกตาของคนที่นอนอยู่ในตอนแรกก็ค่อยๆลืมขึ้นช้าๆท่ามกลางความเงียบ

จุนฮเวยังไม่หลับ แล้วเขาก็รับรู้ถึงการขยับตัวขึ้นมาบนเตียงของอีกฝ่าย จวบจนเสียงบอกฝันดีที่ลอยเข้ามาในโสต

เขาไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัวเพราะกลัวว่าจะทำให้จินฮวานตื่น ตาเรียวคมจ้องมองหน้าของคนตัวเล็กอยู่แบบนั้น ไล่ตั้งแต่หน้าผากมนๆลงมาจนถึงคิ้วที่เรียงตัวกันอย่างได้รูป หรือแม้กระทั่งขนตาที่ยาวสวยราวกับผู้หญิง

สาบานได้ว่าในเวลาปกติเขาไม่เคยได้จ้องหน้าของร่างเล็กนานขนาดนี้ อะไรบางอย่างทำให้หัวใจเต้นแรงขึ้นมาเวลาที่อีกฝ่ายจ้องตามองตอบ เพียงแค่นั้นเขาก็เลือกที่จะเสมองไปทางอื่นเพราะไม่ชอบไอ้ความรู้สึกบ้าๆนั่นเลยจริงๆ

แต่ตอนนี้สามารถมองได้อย่างสบายๆ.. ไม่ว่าจะเป็นแก้มเนียนหรือจมูกโด่งรั้นก็ดูจะรับกับใบหน้าเนียนนั้นได้อย่างลงตัวไปหมด เขาเพิ่งสังเกตเห็นเมื่อตอนนี้เองว่าจินฮวานมีไฝเล็กๆอยู่ที่ใต้ตาด้วย จุนฮเวจ้องมันอยู่นานจนกระทั่งรู้ได้ว่าไฝนั้นเป็นรูปหัวใจ

ริมฝีปากหยักกระตุกยิ้มขึ้นเล็กน้อยในตอนที่ได้มอง ฉับพลันตอนที่สายตาร่นต่ำลงมาหยุดอยู่ที่ริมฝีปาก คำพูดของอีกฝ่ายในตอนกลางวันก็แทรกแวบเข้ามาในหัว

 

“นายไม่เคยจูบเหรอ?”

 

เพียงแค่นั้นคิ้วทั้งสองข้างก็ขมวดเข้าหากันในทันที อีกทั้งความร้อนจากไหนไม่รู้มากมายก็พร้อมใจกันแทรกเข้ามาที่ข้างแก้ม

จูบ.. เหรอ

ไม่เคย

ไม่ใช่ว่าเขาไม่รู้จักนะ ก็เคยเห็นพวกพี่ๆในบ้านทำกับแฟนหรือคนอื่นออกจะบ่อย จีวอนนั่นล่ะตัวดี ตอนที่ยังไม่คบกับคนที่ชื่อฮันบินอะไรนั่นก็ชอบจัดปาร์ตี้ในบ้านและนัวเนียกันอย่างไม่อายใคร

เขาก็รู้ล่ะว่าการเอาปากประกบกันมันคือจูบ แต่ที่ยังไม่เคยทำกับใครเพราะไม่รู้ว่าจะทำไปทำไม เวลาเห็นพี่มันทำกับคนที่ไม่รู้จักแม้แต่ชื่อแล้วมันรู้จักแย่ในใจยังไงก็ไม่รู้

ทำลงไปได้ยังไง? แลกลิ้นแลกน้ำลายกันน่ะเหรอ? แค่คิดก็ขนลุกแล้ว

แต่พอเป็นปากของคนที่อยู่ตรงหน้า...

จุนฮเวยังคงจ้องมองอยู่ที่เดิม ก่อนที่อะไรบางอย่างจะนำพาให้ร่างสูงค่อยๆขยับตัวเข้าไปหา ในขณะเดียวกันภายในห้องก็พร้อมใจกันเงียบลงเรื่อยๆจนกระทั่งได้ยินแม้แต่เสียงหัวใจของตัวเองเต้นเป็นจังหวะ

เขาขยับเข้าไปใกล้.. จนกระทั่งลมหายใจอุ่นๆของอีกฝ่ายปะทะเข้ามายังหน้า จุนฮเวเผลอกลั้นลมหายใจเพราะกลัวว่าอีกฝ่ายจะรู้ตัว เขาเว้นระยะห่างอยู่ประมาณสองเซนติเมตรเห็นจะได้ ร่างสูงค้างตัวเองเอาไว้อย่างนั้นด้วยว่าชั่งใจว่าจะทำลงไปดีหรือไม่ ..ก่อนจะค่อยๆแนบริมฝีปากเข้าหาอีกฝ่ายเบาๆและแตะค้างเอาไว้แบบนั้น

นิ่ม..

นั่นคือความรู้สึกแรกที่สัมผัสได้ ก่อนที่จุนฮเวจะเขยิบห่างออกมาแล้วหายใจเข้าลึกๆ ภาพภายในหัวตัดสลับกับภาพของจีวอนที่เคยเห็น เพียงแค่แตะปากด้วยเบาๆหัวใจของเขาก็เต้นแรงขนาดนี้แล้ว ถ้าจะต้องทำแบบนั้นล่ะก็..

ไม่ดีแน่

“ขี้ขโมยเหรอ?”

ก่อนที่คนตัวสูงจะเบิกตากว้างขึ้นในตอนที่เสียงเล็กๆนั้นดังเข้ามาในโสต เขามัวแต่คิดอะไรไปคนเดียวจนไม่รู้ว่าจินฮวานลืมตาขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไหร่ แถมที่ริมฝีปากนั้นยังอมยิ้มเล็กๆเอาไว้อีกด้วย

หัวใจของจุนฮเวเต้นแรงจนแทบจะระเบิด หากแต่เขาก็รีบกลืนน้ำลายลงคอแล้วปรับสีหน้าให้เป็นปกติได้อย่างรวดเร็ว มันเป็นนิสัยของเขาอยู่แล้วที่มักจะไม่แสดงออกในสิ่งที่รู้สึกออกไปน่ะ แต่ก็นะ..

ตอนนี้ไม่รู้เลยว่าจะแก้ตัวยังไงดี

“เด็กไม่ดีเลยนะ”

ในขณะเดียวกันจินฮวานเองก็ตั้งศอกขึ้นแล้วขยับเข้ามาหา ทำเอาจุนฮเวเขยิบหนีไปด้านหลังโดยอัตโนมัติ แต่ถึงอย่างนั้นคนที่โตกว่าก็เขยิบตามเข้าไปอยู่ดี

“อะไร?”

“ก็ทำแบบนี้มันถือว่าขโมย”

ร่างเล็กเขยิบเข้าไปใกล้ขึ้น ส่วนจุนฮเวเองก็เอนหลังหนีจนกลายเป็นว่านอนหงายลงไปกับหมอนแล้ว ร่างสูงยังคงขมวดคิ้วเข้าหากันอยู่เหมือนเดิมด้วยความไม่ชอบใจ เพราะเอาจริงๆเขาก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าอีกฝ่ายจะยิ้มแบบนั้นอีกนานไหม

“อยากทำก็ขอดีๆสิ”

แต่แล้วคำพูดต่อมาก็ทำให้เด็กหนุ่มจำต้องขมวดคิ้วเข้าหากันอีกครั้ง จุนฮเวขยับหนีไปเรื่อยๆจนหัวแทบจะจมลงไปกับหมอนอยู่แล้ว แต่ทั้งหมดทั้งมวลก็เป็นเพราะว่าจินฮวานขยับหน้าเข้ามาใกล้เรื่อยๆจนตอนนี้ระยะห่างมันเหลือเพียงแค่ไม่กี่เซ็น

“จูบหรือจุ้บ?” ร่างเล็กเอียงคอในขณะที่ถาม จินฮวานถามแบบขำๆ แต่นั่นกลับทำให้จุนฮเวงงยิ่งกว่าเดิม “ที่นายทำน่ะมันเรียกว่าจุ้บ”

“ทำอะไร?”

“อย่าแก้ตัว ฉันยังไม่หลับสักหน่อย”

จุนฮเวกลืนน้ำลายลงคอในตอนที่จนมุม ก่อนที่เขาจะต้องหลับตาลงเมื่อจินฮวานขยับหน้าเข้ามาใกล้เรื่อยๆจนปลายจมูกของทั้งสองคนแตะเข้าหากัน

“ส่วนที่ฉันจะทำน่ะ.. เขาเรียกว่าจูบ”

สิ้นสุดประโยคนั้นริมฝีปากของร่างเล็กก็กดแนบเข้าหาอีกฝ่าย เพียงสัมผัสนุ่มๆแตะลงมาจุนฮเวก็เผลอกำมือแน่น อีกทั้งความตกใจก็ทำให้กลีบปากเรียวเผยอออกเล็กน้อย หากแต่ลิ้นเล็กๆของอีกฝ่ายก็ใช้โอกาสนี้เพื่อสอดแทรกตัวเองเข้าไป

ในยามที่ลิ้นของทั้งคู่แตะกันในคราแรกถึงกับทำให้ร่างสูงถดหลบ เขารู้สึกว่าตัวเองกลายเป็นเด็กอนุบาลในตอนที่ทำอะไรไม่เป็น เพราะที่ผ่านมาก็ไม่เคยคิดว่าจะได้พบเจอกับอะไรแบบนี้

คนที่เคยอยู่อย่างโดดเดี่ยวมาตลอดแม้กระทั่งเพื่อนสักคนก็ไม่มีจะเอาเวลาไปคิดถึงเรื่องจูบทำไมกัน พอมาเจอเข้าอย่างจังก็เลยกลายเป็นทำอะไรไม่ถูกเลยซะงั้น

“ฉันพรากจูบแรกของนายแล้วเหรอเนี่ย”

เสียงเล็กเอ่ยขึ้นต่อในตอนที่ผละออกไปแล้ว มันออกจะตลกอยู่ไม่น้อยที่เห็นได้ว่าใบหน้าของจุนฮเวนั้นแดงไปหมด รวมถึงใบหูแล้วก็ลำคออีกด้วย แม้กระทั่งลมหายใจเองก็ยังหอบแรงไม่ต่างจากเพิ่งผ่านสมรภูมิรบมาหมาดๆ

แต่ก็จริง.. เพราะตอนนี้จุนฮเวกำลังคิดว่าให้เขาไปตีกับคนสักร้อยคนยังไม่ใจเต้นแรงมากขนาดนี้เลย

“พอดีกว่าเหมือนกำลังขืนใจเด็กเลย” จินฮวานพูดกลั้วหัวเราะก่อนจะส่งลิ้นออกมาเลียริมฝีปาก ร่างเล็กดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมกายของเขาและจุนฮเวเอาไว้ จากนั้นก็เอนตัวลงไปนอนตะแคงหันหน้ามายิ้มให้เหมือนเดิม

“รู้สึกยังไงบ้าง?” ก่อนจะเอ่ยถามออกไปอีกหนด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง

หารู้ไม่ว่ามันจะทำให้จุนฮเวขมวดคิ้วเข้าหากันอีกครั้ง ร่างสูงพ่นลมหายใจออกมาฮึดฮัดแล้วเม้มริมฝีปากของตัวเองเอาไว้แน่นในขณะที่มอง ก่อนจะตัดสินใจพลิกตัวนอนหันหลังให้โดยที่ไม่พูดอะไรออกมา

“อ้าว โกรธเหรอ?” จินฮวานเองก็ไม่คิดที่จะเลิกรา เพราะพอเห็นแบบนั้นเขาก็ขยับเข้าไปใกล้ก่อนจะเอาคางเกยไว้ที่ตรงไหล่

“นี่.. จะนอนแล้วเหรอ?” ร่างเล็กเอ่ยถามเมื่อเห็นว่าจุนฮเวหลับตาปี๋ แม้กระทั่งตอนนี้คิ้วก็ยังไม่คลายออกจากกัน ดูเหมือนว่ากำลังจะพยายามทำให้ตัวเองหลับเพื่อหนีเหตุการณ์แบบนี้ยังไงก็ไม่รู้

ดูน่าตลกจริงๆ

ทุกๆอย่างที่เกิดขึ้นวันนี้มันหลายอารมณ์มากจนเขาเองก็เริ่มที่จะตามไม่ทัน แต่ก็มีอยู่อย่างหนึ่งที่เขามั่นใจว่าไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปเลย

นั่นก็คือจุนฮเวน่ะ.. น่ารัก

“นายชอบฉันบ้างรึเปล่าเนี่ย?” จนในที่สุดจินฮวานก็ตัดสินใจเอ่ยถามออกไป ทั้งๆที่ทีแรกกะจะเก็บเอาไว้ในใจแค่คนเดียว แต่พอเห็นว่าจุนฮเวมาขโมยจุ้บกันแบบนั้นก็เลยอยากรู้ความจริงที่แน่ชัด

ใครจะรู้ว่าพอถามออกไปแบบนั้นคิ้วที่ขมวดเข้าหากันในตอนแรกจะค่อยๆคลายลง แต่ถึงอย่างนั้นอีกฝ่ายก็ยังไม่มีท่าทีว่าจะลืมตาขึ้นมานั่งคุยกันอยู่ดี

“ถ้านายไม่ตอบฉันจะคิดไปเองแล้วนะ”

“...”

“ฉันจะรุกแล้วนะ!

เขาแกล้งพูดเสียงดัง ส่วนหนึ่งก็เพื่อที่จะรบกวนการนอนของอีกฝ่าย แต่อีกส่วนหนึ่งก็เพื่อที่จะกลบเกลื่อนความเขินของตัวเอง เห็นเป็นคนช่างจ้อแบบนั้นพอตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ก็อดที่จะหน้าร้อนไม่ได้เหมือนกันนะ

“เริ่มด้วยการนอนกอดคืนนี้เลย!

 

หมับ!

 

ตามด้วยแขนเล็กๆที่ส่งมาพาดรอบตัวของอีกฝ่ายเอาไว้ ก่อนที่จินฮวานจะกระชับกอดให้แน่นขึ้นแล้วซุกใบหน้าเข้าที่ตรงท้ายทอยโดยปราศจากการขออนุญาต

“ฝันดีนะ” เขาพูดต่อเบาๆพร้อมชะเง้อคอมอง แต่เมื่อเห็นว่าจุนฮเวไม่ตอบ เจ้าตัวก็ซุกหน้าลงกับท้ายทอยแกร่งอีกครั้งแล้วค่อยๆหลับตาลง

เอาเป็นว่าถ้าไม่ตอบก็จะถือว่าอนุญาตเลยก็แล้วกัน อย่างน้อยที่จุนฮเวไม่ดิ้นให้หลุดตอนที่กอดนี่ก็ถือว่าเป็นอะไรที่เหนือความคาดหมายมากๆแล้ว

ให้ตาย.. นี่เขาต้องเป็นฝ่ายเอาชนะหัวใจเด็กซึนใช่ไหมเนี่ย ทั้งๆที่ตอนอยู่อังกฤษก็มีคนมาจีบตั้งเยอะตั้งแยะ ยังไม่เคยต้องง้อใครขนาดนี้เลยนะ

จุนฮเว! นายมันบ้าจริงๆเลย

 

LUST & WRATH

 

 

#จุนฮเวขี้โมโห

60%




“งานแต่งงานถูกยกเลิกแล้ว”

เสียงของผู้เป็นพ่อดังขึ้น เรียกให้หญิงสาวที่นั่งอยู่บนโต๊ะอาหารหยุดชะงักกิจกรรมลงในทันใด ใบหน้าเนียนซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัดกับคำบอกกล่าวที่ไม่อาจคาดคิด ก่อนจะผละช้อนส้อมออกจากมือแล้วเงยหน้าขึ้นมาพูด พยายามปรับน้ำเสียงให้เรียบเฉยทั้งๆที่ในใจเริ่มจะสั่นระรัว

“หมายความว่ายังไงคะพ่อ?”

“หมายความตามนั้น เลขาของประธานซงโทรมาบอกวันนี้ เขาจะให้ค่าตอบแทนเราอย่างงามถ้าหากเรายอมถอนฟ้องไปซะ”

“แล้วพ่อก็ยอม!?”

“อย่ามาขึ้นเสียงใส่พ่อนะจียอน”

ตาคู่สวยหลุบลงต่ำก่อนจะกัดริมฝีปาก แน่นอนว่าความขัดใจมันทำให้ภายในเริ่มจะหงุดหงิดมากขึ้นเรื่อยๆจนอยากจะหวีดร้องออกมาดังๆ ไหล่บางกระเพื่อมเป็นจังหวะจากลมหายใจที่หอบถี่

เมื่อวานเขาเพิ่งจะโดนจีวอนปฏิเสธมาแท้ๆ ทั้งๆที่คิดว่าตัวเองยังถือไพ่เหนือกว่าแต่สุดท้ายก็ต้องเป็นผู้แพ้อย่างนั้นน่ะเหรอ?

“เงินที่ได้มันก็ไม่ใช่น้อยๆ เพียงพอที่จะทำให้เราได้หยุดทำงานแล้วไปเที่ยวต่างประเทศได้ซักเดือนสองเดือนแบบสบายๆ”

“แต่ถ้าหนูได้แต่งงานกับพี่จีวอน พ่อจะได้เงินมากกว่านี้อีกเยอะ!

“พอได้แล้วจียอน! อย่าเอาแต่ใจตัวเองให้มากนัก!

“แต่พ่อคะ! พ่อก็รู้ว่าหนูทำทุกอย่างเพื่อให้งานแต่งงานมันเกิดขึ้น แต่สุดท้ายพ่อก็ทำให้มันพัง!

“ฉันก็ไม่อยากจะยอมรับการกระทำนั้นของแกซักเท่าไหร่หรอกจียอน คิดว่าถ้าจีมินยังอยู่พี่แกจะภูมิใจไหมล่ะ!

“อะไรพ่อก็คิดถึงแต่พี่จีมิน! ทำไมพ่อไม่ทำเพื่อหนูที่ยังมีชีวิตอยู่บ้าง พ่อลืมไปแล้วเหรอว่าพี่น่ะตายไปแล้ว!

“จียอน!!!

 

ปึง!

 

ฝ่ามือหยาบของคนเป็นพ่อตบลงไปบนโต๊ะจนเกิดเสียงดังลั่น หากแต่มันก็ไม่ได้ทำให้ผู้เป็นลูกสาวรู้สึกเกรงกลัวแต่อย่างใด ร่างเล็กปรายตามองด้วยความน้อยใจ ภายนัยย์ตาคู่สวยมีทั้งความโกรธเคืองและเศร้าสร้อยปนอยู่ในนั้น ก่อนที่น้ำใสๆจะล้นออกมาเอ่อคลอพร้อมกับริมฝีปากที่เริ่มจะเบ้ลง

“หนูไม่ใช่ลูกรักของพ่อหนิ!

เก้าอี้หรูถูกเลื่อนไปทางด้านหลัง พร้อมกับร่างของหญิงสาวที่ผุดลุกขึ้นแล้ววิ่งหนีไปทางห้องตัวเองโดยที่ไม่ฟังคำเรียกรั้งใดๆ

“จียอน!! แกอย่ามาทำมารยาทแบบนี้กับพ่อนะ”

“หนูเกลียดพ่อ!

“จียอน!!

ภายหลังบานประตูห้องที่ปิดลงเข่าทั้งสองข้างก็ทรุดลงไปกับพื้น จียอนเอนหลังพิงกับบานประตูพร้อมกับน้ำตาที่ค่อยๆไหลออกมาช้าๆอย่างสุดจะทน ข้างในอกรู้สึกเจ็บปวดไปหมดกับทุกสิ่งที่พังลงต่อหน้าต่อตา

ตาเรียวจ้องมองไปทางด้านหน้า มองเห็นเงาสะท้อนของตัวเองในกระจกพร้อมกับเฝ้าถามตัวเองว่าเธอไม่ดีตรงไหนกัน?

ไม่ว่าชาติตระกูล ฐานะ และหน้าตา ก็ไม่ได้น้อยหน้าไปกว่าใครทั้งนั้น ออกงานสังคมก็ค่อนข้างจะบ่อย ที่ผ่านมาก็มีผู้ชายหลายคนแวะเวียนมาขอดูใจ เรียกได้ว่าไม่เคยขาด แต่ทำไมถึงไม่สามารถพิชิตใจของจีวอนได้เลย แม้ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหนก็ตามมันก็ไม่เคยเปลี่ยนแปลง

แม้กระทั่งวันนั้น..

วันที่จีวอนเมามายจนแทบจะควบคุมสติของตัวเองไม่อยู่



CUT


มีเพียงพ่อที่รู้และช่วยปิดบัง ถึงแม้ตอนแรกคนเป็นพ่อจะปฏิเสธ แต่เป็นเพราะมรสุมเศรษฐกิจที่ทำให้กิจการซบเซาลง กำไรที่เคยได้ต่อปีลดลงมากกว่าครึ่ง ถึงแม้จะยังไม่เข้าขั้นเป็นหนี้สิน แต่การที่จะได้แต่งงานกับตระกูลซงก็เป็นอะไรที่จะทำให้ครอบครัวกลับมาฟู่ฟ่าได้อีกครั้ง เพราะแบบนั้นพ่อจึงยอมช่วยเธอ

ใครจะไปคิดกันล่ะ.. ว่าเรื่องทั้งหมดจะพังลงต่อหน้าต่อตา จะเอาอะไรไปสู้กับตระกูลซงได้ ถ้าทางนั้นยื่นข้อเสนอมาขนาดนี้แล้ว..

จบทุกสิ่ง พังทุกอย่าง

ความฝันที่จะได้แต่งงานกับจีวอน รุ่นพี่คนที่เขาแอบชอบมานานและเป็นรักแรกไม่มีอีกต่อไปแล้ว..

ไม่มี

 

LUST & WRATH

 

“เร็วเข้าสิบ๊อบ เดี๋ยวฉันต้องไปโรงเรียนนะ”

เสียงเล็กเอ่ยบอกในขณะที่มือบางเองก็จับช้อนจ่อเอาไว้ที่ปาก ฮันบินเหลือบมองนาฬิกาก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ เพราะมันหมายความว่าวันนี้จะต้องเป็นอีกวันที่เขาไปโรงเรียนสาย

ถึงแม้ว่าจะไม่มีอาจารย์คนไหนมาติติงหรือว่ากล่าวอะไรก็เถอะ เพราะอำนาจของตระกูลซงคุ้มหลังเอาไว้อยู่ แต่ก็ใช่ว่าจะรู้สึกดีที่ต้องไปคอยตามงานย้อนหลังกับเพื่อนจนเริ่มจะเกรงใจเขาแล้ว อะไรที่เรียนได้ด้วยตัวเองเขาก็อยากจะทำ ติดแต่จีวอนนั่นแหละที่ชอบงอแง แกล้งทำเป็นกินข้าวช้าๆไม่ยอมปล่อยให้เขาไปโรงเรียนซักที

ถึงแม้ว่าร่างกายของคนตัวสูงจะค่อยๆดีขึ้นแล้วก็เถอะ ทุกวันนี้หมอเองก็เข้ามาทำกายภาพบำบัดให้ตลอด อีกไม่กี่อาทิตย์ก็คงจะฝึกเดินเองได้แล้ว แต่ถึงอย่างนั้นอีกฝ่ายก็ไม่ยอมทานข้าวเอง ทั้งๆที่แขนก็ไม่ได้บาดเจ็บอะไรซักหน่อย แรกๆน่ะอ้างว่าเจ็บโน่นนี่นั่น เขาเห็นว่าเป็นหนักจริงๆก็เลยยอมอ่อนข้อให้

ไหงกลายเป็นว่าได้ทำทุกวันจนเลยมาถึงตอนนี้ล่ะ..

“หยุดก็ได้ ฉันเรียกอาจารย์มาสอนที่นี่ทุกเย็นไหม จะได้เรียนไปพร้อมกัน”

“ไม่ต้องเลย ฉันต้องไปช่วยเพื่อนๆจัดกิจกรรมด้วยนะ งานวันแม่ใกล้เข้ามาถึงแล้ว จะให้หายหน้าไปได้ยังไงกัน”

“นายไม่เห็นต้องทำอะไรทั้งนั้น วันแม่นี้หน้าที่ของนายมีแค่ไปแนะนำตัวกับแม่ฉันก็พอ ในฐานะคู่ชีวิตน่ะ”

“บ้า ฉันไม่เสนอหน้าขนาดนั้น” ฮันบินหัวเราะเบาๆ

ความจริงแม่ของจีวอนก็รู้จักกับเขาอยู่แล้ว ตั้งแต่เป็นเพื่อนสนิทมาจนถึงแฟน แต่ยังไม่ได้แนะนำตัวอย่างเป็นทางการเสียทีเพราะอีกฝ่ายก็อยู่ต่างประเทศ ไม่ค่อยมีโอกาสได้มาหามากนัก เวลาจีวอนไปเยี่ยมเขาก็ไม่ได้ตามไปด้วยเพราะมันค่อนข้างไกล และอีกอย่างก็อยากให้แม่กับลูกได้อยู่กันสองคนเพื่อชดเชยเวลาที่ขาด

“งั้นฉันพูดเอง”

“เอาไว้ค่อยว่ากันทีหลังเถอะ แต่หน้าที่ของนายตอนนี้คือกินข้าวนะ”

จีวอนเบือนหน้า ก่อนจะจับมือของฮันบินมาจูบเบาๆที่ตรงหลังแหวน ริมฝีปากหยักยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยในตอนที่เห็นว่ามันอยู่บนมือบางนั้นแล้วสวยขนาดไหนกัน

“ห้ามถอดนะ”

“รู้แล้วน่า เมื่อไหร่จะกินซักทีหื้ม บอกแล้วไงว่าฉันรีบ”

“อยากกินนาย ฉันเบื่อแล้วที่ต้องนอนอยู่แบบนี้”

“รอให้หายก่อนไหมล่ะ เป็นแบบนี้แล้วยังไม่เจียมอีก” มือบางส่งไปดันข้างแก้มของอีกฝ่ายเบาๆด้วยความหมั่นเขี้ยว

หลังจากที่จีวอนเคลียร์เรื่องแต่งงานไปแล้วอะไรเดิมๆที่เหมือนเมื่อก่อนเริ่มจะย้อนกลับมา มันเป็นเรื่องปกติที่ร่างสูงมักจะพูดหยอกล้ออะไรแบบนี้ ตามประสาของแฟนกันที่ไม่มีอะไรจะต้องอาย สำหรับฮันบินแล้วแรกๆก็อายอยู่หรอก ถึงขั้นหน้าแดงเลยล่ะ แต่หลังๆมันมักจะกลายเป็นเรื่องตลกมากกว่า

แต่ก็ไม่น่าเชื่อว่าเรื่องงานแต่งจะถูกยกเลิกไปได้ง่ายๆขนาดนี้ ทั้งๆที่คิดว่าทางฝ่ายหญิงจะไม่ยอมเสียอีก เพราะตอนที่เกิดเรื่องจีมินนั่นก็ว่าหนักหน่วงแล้ว ดันมาเจอเรื่องจียอนคูณสองเข้าไป ทางนั้นทำทีจะไม่ยอมท่าเดียว อิลกุกจึงตัดสินใจทำตามข้อเสนอเพราะถือว่าเป็นการลงโทษจีวอนไปในตัวว่าให้ยอมรับกับสิ่งที่ได้กระทำลงไปอย่างไม่มีข้อแม้

แต่ยังไงคนที่เป็นพ่อก็ต้องรักลูกเป็นธรรมดา ..พอรู้ว่าจะต้องฝืนใจขนาดนั้นก็เห็นว่าทุ่มเงินจำนวนมหาศาลเพื่อให้อีกฝ่ายยอมถอนความแล้วมันก็สำเร็จ

มันน่าแปลกใจมากจริงๆ แต่ก็ถือว่าหมดเรื่องหนักใจไปอย่างหนึ่งล่ะนะ.. ที่เหลือก็มีแต่รอให้จีวอนหายดีก็เท่านั้น

“ฉันว่าฉันไม่เจ็บแล้ว นายก็อยู่ข้างบนสิ”

“ยังไม่จบอีก หมอบอกว่างดกิจกรรมอย่างว่าจนกว่าจะหายสนิทไง” ฮันบินดึงแก้มของอีกฝ่ายเบาๆแล้วหัวเราะ

“ฉันตายพอดี”

“ไม่หรอกน่ะ”

“จริง ทำให้ก่อนไปเรียนได้ไหม?”

“ไม่ตลกน่ะบ๊อบ กินข้าวให้หมดเร็วๆ มันสายแล้วนะเนี่ย”

“ก็ไม่ได้ตลก ฉันหัวเราะอยู่เหรอไง?”

“โอ๊ย ไม่เอาน่ะ” ร่างเล็กรีบวางช้อนในมือลงไปในชามเหมือนเก่าเมื่อจู่ๆจีวอนก็ดึงเขาเข้าไปใกล้ พอฮันบินเสียหลักจนต้องเอาแขนเท้าไว้กับเตียงคนตัวสูงก็ฉวยโอกาสคว้าเอวเล็กเข้ามากอดเอาไว้แล้วกดจมูกหอมแก้มเบาๆอย่างถือวิสาสะ

“ค่อยไปเรียนบ่ายก็ได้ นายตามทันอยู่แล้ว”

“บอกว่าไม่เอาไง ฮื่อ! อย่าดื้อสิ” ฮันบินย่นคอหนีในตอนที่จีวอนกดจมูกไซร้ไปตามซอกคอของเขาเบาๆ ก่อนจะต้องรีบร้องค้านแล้วบิดสะโพกไปอีกทางเมื่อมือหนานั้นเลื่อนลงต่ำไปขยำอย่างแรงแบบไม่ทันตั้งตัว

“บ๊อบ..บอกว่าอย่าดื้อไง”

“นายนั่นแหละดื้อ ไม่ตามใจฉัน”

“ฮื่อ ไอ้บ้า” เขาพยายามปัดมือของอีกฝ่ายออก แต่ดูเหมือนว่าจีวอนเองก็จะไม่ยอมเชื่อกัน ร่างสูงหัวเราะออกมาเบาๆพร้อมทั้งกดจมูกหอมไปตามซอกคอและข้างแก้มย้ำๆ การกระทำนั้นเรียกให้ฮันบินหัวเราะออกมาเช่นกัน ก่อนจะพยายามดิ้นให้หลุดออกจากการจับกุม แต่สุดท้ายก็โดนดึงเข้าไปกอดเอาไว้แน่นอยู่ดี

ให้ตาย ขนาดว่านี่ไม่สบายนะ

“สลับกันทำเหมือนวันนั้นไหม?”

“ไม่เอาแล้ว ไม่มีเวลา”

“ถ้าอย่างนั้นกลับมานายโดนแน่ฮันบิน นายพูดแล้วนะว่าต้องมีเวลา”

“ฉันก็ต้องทำการบ้านอยู่ดี”

“ฉันจะเผามันทิ้งซะ”

ร่างเล็กหัวเราะคิกคักก่อนจะตีลงไปยังมือหนาที่โอบรอบกายของตัวเองอยู่เบาๆ ในขณะเดียวกันจีวอนเองก็ยิ้มจนตาหยี เขาเงยหน้าขึ้นมาหาก่อนจะกดแช่ปลายจมูกเอาไว้ที่ข้างแก้มเนียนแล้วกระชับกอดให้แน่นขึ้นอีกนิด

“ฉันเหงาเวลานายไปเรียน”

“มาอ้อนอะไร?”

“จริงๆ”

“ถ้าอย่างนั้นก็ต้องรีบหายสิ จะได้ไปเรียนด้วยกันไง นี่ก็เริ่มเข้าหน้าหนาวแล้วด้วย นายชอบเล่นสกีหนิ”

“คงจะได้เล่นอีกทีปีหน้า หรือนายจะคอยพยุงฉันไว้ล่ะ?”

“แล้วล้มไปด้วยกันน่ะเหรอ?”

ทั้งคู่หัวเราะออกมาเบาๆ ก่อนที่ฮันบินจะหันไปหา เขากดจมูกลงไปหอมที่ข้างแก้มของจีวอนบ้างอย่างอดไม่ได้ ตั้งแต่ผ่านเรื่องอะไรมากมายก็เพิ่งจะมีวันนี้แหละมั้งที่สามารถมีความสุขได้โดยไม่มีอะไรติดค้างในใจ

เหมือนว่าเรื่องทุกอย่างกำลังจะเป็นไปด้วยดีแล้ว มันดีมากจนเขาอยากจะหยุดเวลานี้เอาไว้นานๆ ไม่อยากให้มีเรื่องร้ายๆเข้ามาอีกเลย

 

“... เด็กเกรด 10 ของโรงเรียนซงฆ่าตัวตายในห้องพักที่เกาะเชจู พบศพเช้าวันนี้ คาดว่าจะเสียชีวิตมาแล้วตั้งแต่เมื่อคืน ทางตำรวจพบเจออาวุธปืนตกอยู่ข้างกาย ..”

 

ก่อนที่ข่าวด่วนในทีวีที่เปิดทิ้งไว้ตั้งแต่เช้าจะดังเข้ามาหยุดการกระทำของทั้งคู่ ทั้งจีวอนและฮันบินพร้อมใจกันหันไปมองที่จออย่างพร้อมเพียง อาจเป็นเพราะได้ยินว่าเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับซงด้วยล่ะมั้งจึงให้ความสนใจเป็นพิเศษ

..ใครจะรู้ว่ารูปที่โชว์เด่นอยู่บนทีวีจะทำให้ร่างเล็กเบิกตากว้างขึ้นในเวลาถัดมา รวมถึงจีวอนเองก็ยังรู้สึกอึ้งไปไม่แพ้กัน

 

“..เบื้องต้นทางตำรวจยังไม่ปักใจเชื่อว่าเป็นคดีฆ่าตัวตายหรือไม่ เพราะบุตรชายของประธานซง อิลกุก ที่เป็นนักเรียนของซงเหมือนกันก็เพิ่งจะโดนดักทำร้ายไปหมาดๆ ทั้งนี้ทั้งนั้นผู้ตายเองก็เป็นเพื่อนกับบุตรชายคนเล็กของตระกูลซงด้วยเช่นกันค่ะ ทราบชื่อนาย คิม ยูคยอม..”

“..ทางตำรวจเตรียมสอบปากคำบุตรชายคนเล็ก หรือนาย จอง ชานอู ที่มุ่งหน้าไปเชจูเมื่อวันก่อนแล้วค่ะ พยานรู้เห็นแจ้งว่าทั้งคู่มีปากเสียงกันในช่วงหลังที่ผ่านมานี้ด้วย ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้เองก็สนิทกันดี”

“ทางเราจะรายงานข่าวความคืบหน้าในทันทีที่ได้รับเบาะแสเพิ่มเติมนะคะ ..”

YGE News รายงาน”

 


#7SINSดบบ

แบบช็อกๆ ........................... รึเปล่า




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 41 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,735 ความคิดเห็น

  1. #2727 bambam_pim (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2561 / 14:51
    อี้เหรี้ยยยยยยยยย จุนฮาวานนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน น่ารักไปแล้ววววววววววววว ฮือ เขินนนนน ตอนที่รุ้ว่านุ้งจินยังไม่หลับนี่กรี้ดอัดหมอนเลยนะ โอ้ยยยย ใจชั้น เปลี่ยนเป็น จินฮเว มั้ย555555
    #2,727
    0
  2. #2704 kukuhye (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2560 / 01:29
    จุนฮวานน่ารักมาก อ่านไปยิ้มไป งือออ ดีอ่ะ
    ยูคยอมไม่น่าเลย ถ้าเป็นคนทำให้จีวอนเกิดอุบัติเหตุจริง น่าจะอยู่ชดใช้กรรมก่อนน่ะ 555555
    #2,704
    0
  3. #2697 icevalentine (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 21 กันยายน 2560 / 22:05
    ดับเบิ้ลบีกลับมาสวีทแล้ว น้ำตาปริ่ม แต่พี่จินรุกได้น่ารักจังเลยย
    #2,697
    0
  4. #2684 Plasmapheresis (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2560 / 22:26
    ตอนเเรกฟินๆที่พี่จินรุกเด็ก เเต่มาช้อคตรงยูคอะ
    #2,684
    0
  5. #2679 K987654321 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 13 เมษายน 2560 / 12:10
    เห้นชีวิตต๋ากับบ๊อบเริ่มดีก็กลัวว่ามันจะยังไม่จบแค่นี้ เห้ออ่านไประแวงไป55555555
    #2,679
    0
  6. #2649 choopp (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2559 / 13:14
    ยูคทำไมคิดสั้นแบบนี้ห๊าาาา เน่มีความเคะน้อยรุยแรงมากพี่จีนานถึงขั้นต้องรุกเองเลย 5555555
    #2,649
    0
  7. #2637 เจฮุน (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2559 / 03:58
    โอ๊ยยจุนเน่มีความเคะน้อยมากลูกกกก55555
    #2,637
    0
  8. #2579 หยกๆ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2559 / 02:29
    ไม่!!!! ทำไมยูคยอมทำแบบนี้!!!!! เสียจายยยยยยย ฮึก!! ชึวิตจริงที่ชอบโดนแกล้งเเล้ว มาที่ฟิคยังไม่วายชีวิตรันทดอีกหรือ น่าสลดใจยิ่งนัก ฮิฮิ
    #2,579
    0
  9. #2301 ฟ้า (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 30 มีนาคม 2559 / 17:34
    ชอบตอนที่พี่จินรุกมากกกก ควีนมากกกกก บุกค่ะบุกกกก
    #2,301
    0
  10. #2288 Zeno122000 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 25 มีนาคม 2559 / 22:18
    เอ้าๆ ชานอูติดเเหเฉย
    #2,288
    0
  11. #2287 Zeno122000 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 25 มีนาคม 2559 / 22:01
    ตัวเล็กก็รุกได้นะ 5555
    จินฮเวมั้ย่
    #2,287
    0
  12. #2165 khb_ikon (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 15 มีนาคม 2559 / 17:37
    จุนจินช่างน่ารัก ไหงพี่จินรุกอะ เน่เคยรู้สึกอะไรบ้างปะ5555
    #2,165
    0
  13. #2155 9nawKIHAE (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 8 มีนาคม 2559 / 23:04
    อหหหหห. ทำไมยูคทำแบบนี้ =___= ซวยเลยชานอูลูกเอ้ยยย
    #2,155
    0
  14. #2151 beariese (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 8 มีนาคม 2559 / 18:16
    อื้อหือ.... นี่เปลี่ยนใจไปเชียร์จินรุกทันไหม 5555555555
    #2,151
    0
  15. #2140 ทำไมต้องจินฮวาน' (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 7 มีนาคม 2559 / 08:38
    จุนเน่เคะก็บอกกันสิ เรานี่คิดว่าพี่จีนานเคะมาตั้งนาน //อ้าว ไม่ใช่เหรอ โทษๆ
    #2,140
    0
  16. #2139 ทำไมต้องจินฮวาน' (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 7 มีนาคม 2559 / 08:37
    ก้อดดด ยูค แต่เดี๋ยว ขอพื้นที่กรี้ดดดดดดดดด หนูว่าแล้วแม่ จุนจินเค้ามีอะไรแน่ๆ หนูนี่ตั้งแต่เห็นชื่อบทก็เตรียมหมอนรอแล้วค่ะ เจอฉากจริงเค้าไปนี่ตายเลย อ้ากกกกกกก จุนเน่แอบจุ้บพี่จินโง้ยยยยยยยยยยยยยยย ส่วนพี่จินนี่รุกกลับ ยังกะจะข่มขืนเด็กเลย ส่วนเน่เอ้ยยยย นี่จุนฮเวใช่มั้ย โธ่บอกแต่แรกก็จบ เรานึกส่าพี่จีนานเคะมาตั้งนาน
    #2,139
    0
  17. #2108 vaxxhan (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 6 มีนาคม 2559 / 20:22
    ฉันจะรุกแล้วนะ. // เป็นอะไรที่บ้าบอมากกกก. โอ้ยยย -///////////-
    #2,108
    0
  18. #2000 -SORA_7 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 29 กุมภาพันธ์ 2559 / 23:00
    จุนฮเว จนฮวาน ตกลงใครรุกใครรับกันแน่คะ555
    #2,000
    0
  19. #1967 hugegirl (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 29 กุมภาพันธ์ 2559 / 02:31
    รุสึกว่าจุนฮเวโรแมนติกอ่ะ >\<
    #1,967
    0
  20. #1910 hymnz. (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2559 / 22:21
    เหยคือบับบบ ยูคตายแล้วก็ยังทิ้งปัญหาไว้อีก ;-;
    #1,910
    0
  21. #1905 Mild Apichaya (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2559 / 15:48
    จุนจินนี่น่ารักมาก แต่ยูคอะ คือแบบมีอีกปมอีกละหรอ คืออะไรรรรร
    #1,905
    0
  22. #1896 Nicenight (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2559 / 00:04
    อ้าวยูคมีความสุขไม่นานจริงๆ มีปมใหม่มาอีกแล้วฮือออ
    #1,896
    0
  23. #1895 B_MOMORIN27 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2559 / 23:17
    ไม่นะ...ยูคตายเหรอ! ไม่เอาได้ไหม แง้
    #1,895
    0
  24. #1892 FanFic (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2559 / 19:31
    อ๋อย ยูคลูกแม่ อยู่ๆก็ไปซะแล้ว อะไรแว๊
    #1,892
    0
  25. #1891 mclub (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2559 / 15:21
    โดนท่านพ่อสั่งสินะ
    หรือไม่ก็กลัวอำนาจท่านพ่อสินะ หึหึหึหึ
    ตายแล้ว เย่ๆๆๆๆๆๆ  (จะโดนเด็กกัสตบไหม? 5555)
    คือเราเปล่านะ แค่อินเกินไปแค่นั้นเอง 5555
    #1,891
    0