( END ) 7SINS/iKON ϟ LUST&WRATH ▫ #junhwan #doubleb

ตอนที่ 17 : ⍫ thrash

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,537
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 40 ครั้ง
    20 ม.ค. 59



7SINS PJ.

LUST & WRATH

CHAPTER 14 : THRASH

 

แฮ่ก.. แฮ่ก.. แฮ่ก

สองขาวิ่งไปตามแรงดึงของคนตรงหน้า ริมฝีปากบางเผยอออกเพื่อกว้านอากาศเข้าปอดเมื่อจุนฮเวเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นอีก มือหนานั้นบีบแขนของเขาเอาไว้แน่นไม่ยอมปล่อยจนเกิดรอยแดง แต่อาจเป็นเพราะร่างกายกำลังสนใจกับสิ่งอื่นมากกว่าเขาจึงไม่ได้รู้สึกเจ็บอะไร

ตั้งแต่ในตอนที่โดนล้อมเอาไว้เมื่อครู่ หลังจากที่จุนฮเวหาทางหนีทีไล่ได้สำเร็จ ร่างสูงก็ไม่พูดพร่ำทำเพลงใดๆ เขายกขาขึ้นถีบไปกลางอกของคนที่อยู่ใกล้ที่สุด ก่อนจะเหวี่ยงหมัดใส่อีกสองสามคนทำท่าจะรุมเข้ามาเพื่อเปิดทางแล้วฉุดให้จินฮวานวิ่งตามออกมาด้วยความรวดเร็ว

“ไอ้เหี้ยมึง!!! หยุด!

จินฮวานหันไปมองทางด้านหลังพอได้ยินเสียงตะโกน เขาพบว่าพวกหน้าเดิมยังคงไล่ตามมาติดๆ แถมยังดูเหมือนว่าจำนวนจะเพิ่มมากขึ้นกว่าเมื่อกี๊นี้ซะอีก คงจะเป็นพวกเดียวกันที่ตามมาสมทบทีหลัง แล้วหลายๆคนก็มีอาวุธติดกายมาด้วย

แต่เมื่อหันกลับมามองคนตรงหน้าเขาก็พบว่าจุนฮเวไม่คิดที่จะสนใจไอ้พวกด้านหลังเลยด้วยซ้ำ ร่างสูงดึงเขาเลี้ยวเข้ามาตามซอย ก่อนจะวิ่งไปเรื่อยๆทั้งๆที่ไม่แน่ใจเหมือนกันว่ารู้ทางหนีทีไล่ที่ชัดเจนหรือไม่ เพราะดูเหมือนว่าตอนนี้จะออกห่างจากทางกลับที่พักมาค่อนข้างไกลพอสมควร

ความเร็วของจุนฮเวนั้นทำให้พวกด้านหลังทิ้งห่างอยู่พอประมาณ แต่ก็ไม่ได้มากนักเพราะยังได้ยินเสียงเอะอะโวยวายตามมาติดๆ

จุนฮเวตัดสินใจวิ่งเข้าไปยังบ้านร้างที่ยังสร้างไม่เสร็จ ดูเหมือนจะถูกปล่อยทิ้งเอาไว้อยู่นานพอสมควร แล้ว สังเกตจากคราบน้ำฝนและพวกขยะที่ถูกทิ้งเอาไว้เกลื่อนกลาด ไม่แน่ใจว่าเจ้าของทำไมหยุดการก่อสร้างเอาไว้แค่นี้ เพราะมันแค่ขึ้นเสาและโครงรอบๆเฉยๆ ยังไม่มีผนังบางส่วนเลยด้วยซ้ำ แต่อย่างน้อยก็น่าจะหลบได้บ้างล่ะมั้ง

“นาย.. แฮ่ก..”

จินฮวานหอบอย่างรุนแรงในตอนที่เขาโดนลากขึ้นมาถึงชั้นสอง จุนฮเวตัดสินใจดันร่างเล็กเข้าไปหลบอยู่ตรงมุมอับของบ้าน ก่อนที่เขาจะลอบมองผ่านช่องหน้าต่างแล้วค่อยหันมาให้ความสนใจกับคนตรงหน้าต่อ

ให้ตาย.. เอาจริงๆ เจอพวกนักเลงจำนวนเท่านี้เขาก็ยังไม่มั่นใจเลยว่าตัวเองเพียงคนเดียวจะสามารถเอาชนะไปได้รึเปล่า แถมยังไม่ได้พกอาวุธใดๆติดตัวมาเลย แม้กระทั่งมีดสั้นที่มักจะเอาไปด้วยเสมอก็ยังลืมไว้ที่หัวเตียง แล้วนี่ดันมีพี่เตี้ยนี่ติดมาด้วยเนี่ยนะ!

“นายไปทำอะไรให้พวกนั้นอะ ทำไม.. โอย ทำไมพวกมันต้องตามหาเรื่องนายขนาดนั้น” จินฮวานห่อตัวกุมท้องก่อนจะถามออกมาด้วยความไม่เข้าใจ ทำเอาจุนฮเวถึงกับขมวดคิ้วเข้าหากันแล้วพ่นลมหายใจออกมาแรงๆอย่างไม่สบอารมณ์

ถามออกมาได้

เขาจะไปทำอะไรให้ไอ้พวกนั้นล่ะ หน้ายังไม่เคยเจอเลยไง ที่พอจะเดาๆได้ก็คือเป็นพวกแก๊งอันธพาลที่เห็นข่าวทะเลาะวิวาทของเขาบ่อยๆจึงเกิดอาการหมั่นไส้อยากจะลองดีเท่านั้นล่ะ

ไม่คิดว่าบนเกาะนี่จะมีด้วย นึกว่ามันจะเป็นเพียงสถานที่เดียวที่เขาสามารถใช้ชีวิตอย่างสงบสุขได้ซะอีก

“ถ้านายอยู่คนเดียวจะทำยังไงเนี่ย? เด็กบ้า” จินฮวานพูดต่อด้วยสีหน้ากังวล เป็นคำพูดที่ทำให้จุนฮเวขมวดคิ้วเข้าหากันอีกหนแล้วเลือกที่จะส่ายหน้าไม่ตอบคำถาม เพราะเอาจริงๆคือเขาอยากอยู่คนเดียวมากกว่าถ้าตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ จะได้ไม่ต้องมาคอยพะวงเป็นห่วงว่าอีกฝ่ายจะเป็นอะไรรึเปล่า

ให้มันได้อย่างนี้สิ

“เฮ้ย!!! มันอยู่นั่น!

“ไอ้ชิบหาย”

ก่อนที่จุนฮเวจะต้องสบถออกมาเบาๆในตอนที่เขาโผล่หน้าออกไปดูลู่ทางแล้วพบกับสายตาของหนึ่งในพวกนั้นพอดี แน่นอนว่าคำพูดนั้นทำให้พวกที่เหลือพากันวิ่งเข้ามาด้านในอย่างไม่รอช้า

เขาพยายามมองหาทางหนีทีไล่ แต่ดูเหมือนว่ารอบๆบ้านหลังนี้จะโดนล้อมเอาไว้หมดแล้ว จุนฮเวสบถออกมาอีกครั้งด้วยความหงุดหงิดใจ ก่อนจะคว้าท่อนเหล็กที่ตกอยู่แถวนั้นขึ้นมาถือไว้แล้วหันไปกำชับจินฮวานที่นั่งอยู่ตรงมุมห้อง

“ห้ามออกไป”

 

พลั่ก!!

 

สิ้นประโยคนั้นแท่งเหล็กบนมือก็ฟาดเข้าไปยังหน้าของคนที่โผล่เข้ามาทางประตูห้องเข้าอย่างจัง จุนฮเวถีบอกจนอีกฝ่ายกระเด็นไปชนกับคนที่วิ่งตามมาด้านหลัง ก่อนจะเอี้ยวตัวหลบท่อนไม้ที่โผล่มาจากทางด้านซ้ายแล้วฟาดสวนไปด้วยความแม่นยำ

เหตุการณ์ชุลมุนเกิดขึ้นในทันทีที่จุนฮเวตอบโต้ เสียงปะทะของอาวุธและเสียงโวยวายยังคงดังอยู่ไม่ขาดสาย แต่ยังไม่มีใครเข้ามาในบริเวณห้องนี้ได้ อาจเป็นเพราะจุนฮเวคอยกันท่าเอาไว้ด้านนอกอยู่

แต่ถึงจะโดนกำชับแบบนั้นก็เถอะ.. เขาจะทนเห็นอีกฝ่ายไปผจญกับคนมากกว่าสามสิบคนแบบนั้นได้ยังไงกันใช่ไหมล่ะ

จินฮวานตัดสินใจคลานไปหยิบท่อนไม้ที่อยู่ใกล้ๆ มาถือเอาไว้แล้วรีบวิ่งออกไปนอกห้อง เขาเบิกตากว้างเมื่อพบว่าจุนฮเวกำลังโดนรุม แต่ถึงอย่างนั้นเจ้าตัวก็หลบการโจมตีได้อย่างหวุดหวิด

จุนฮเวถีบคนที่กระโจนเข้ามาหาอย่างแรงจนหงายหลังตกบันไดไป ก่อนจะก้มตัวหลบโซ่เหล็กที่ใครบางคนเหวี่ยงมาใส่ โชคดีที่มันเลยไปกระแทกหน้าคนที่อยู่ด้านหลังของร่างสูงพอดี จึงทำให้เขาหลบออกมาจากตรงนั้นได้ง่ายๆ แล้วเหวี่ยงเหล็กในมือเข้าใส่คนที่พุ่งเข้ามาหาในทางด้านขวาต่อ

แต่ละคนมีอาวุธครบมือไปหมด จินฮวานอาศัยความชุลมุนและความตัวเล็กของเขาเพื่อหาจังหวะเข้าไปสมทบกับจุนฮเว บอกตามตรงว่าแม้ในใจจะหวั่นๆ แต่เขาก็ไม่ได้กลัวจนตัวสั่นขนาดนั้น เป็นเพราะว่าพ่อของเขาเป็นคนของหน่วยสืบราชการลับ จึงได้ส่งเขาไปเรียนป้องกันตัวตั้งแต่เริ่มเข้าอนุบาล 2 แล้ว

 

ตุบ!

พลั่ก!

 

ร่างเล็กเบิกตากว้างในตอนที่มีลมผ่านหน้าไปด้วยความรวดเร็ว ก่อนที่ผนังปูนด้านข้างจะแตกออกเนื่องจากโดนค้อนฟาดอย่างแรง ร่างกายของเขาสวนกลับไปโดยอัตโนมัติด้วยการเหวี่ยงไม้ที่อยู่ในมือเข้าใส่ โชคดีที่มันโดนใส่หัวของอีกฝ่ายอย่างแม่นยำจึงทำให้เขาสามารถเอาตัวรอดออกมาได้ แต่ก็ยังอดที่จะตกใจไม่ได้เมื่อเห็นรอยแตกที่อยู่ตรงผนังนั้น

ถ้านี่เป็นหัวของเขา ป่านนี้คงได้ไปเฝ้ายมบาลแล้วล่ะมั้ง

ทั้งสนับมือ เหล็ก มีด หรือแม้กระทั่งค้อนถูกนำมาใช้เป็นอาวุธในการปะทะทั้งหมด ทุกคนให้ความสนใจกับจุนฮเวเพียงแค่คนเดียวราวกับว่าแค้นกันมาตั้งแต่ชาติปางไหน แต่ถึงแม้ว่าฝีมือของร่างสูงจะเก่งกาจอยู่พอสมควร ก็ไม่อาจหลบหลีกได้พ้นถ้าหากโดนรุมเข้ามาจากทุกทิศทุกทางขนาดนี้

มือหนากระชับท่อนเหล็กในมือแน่นก่อนจะเหวี่ยงใส่ทุกคนที่พุ่งเข้ามาหา เท้ายกขึ้นทั้งเตะทั้งถีบ ส่วนมืออีกข้างก็ผลักคนที่พุ่งมาจากอีกทางให้ถอยห่างออกไป เสียงตุบตับยังคงดังเป็นจังหวะต่อเนื่อง แถมรอบๆกายยังมีรอยเลือดเลอะอยู่ประปราย บางคนก็โดนซัดจนสลบไปแล้ว แต่คนที่พอจะลุกไหวก็ไม่พลาดโอกาสที่จะเข้าไปช่วยรุมจุนฮเวด้วยเช่นกัน

จินฮวานมองภาพตรงหน้าด้วยสายตาที่เป็นห่วง ร่างเล็กก้มตัวหลบคนตัวใหญ่ที่ถูกจุนฮเวถีบกระเด็นออกมา ก่อนจะใช้ไม้ในมือฟาดลงไปซ้ำเพื่อไม่ให้ลุกขึ้นได้อีกแล้วค่อยตามไปสมทบกับร่างสูงอย่างไม่รอช้า

“ระวังนะ!

 

พลั่ก!

 

เขาฟาดไม้ลงไปยังท้ายทอยของคนที่กำลังจะพุ่งเข้าไปหาจุนฮเว ด้วยเสียงร้องนั้นทำให้ร่างสูงเบิกตากว้างด้วยความตกใจ จุนฮเวหันไปมองก่อนจะสบถ เขาถีบคนที่เกะกะอยู่ตรงหน้าแล้วเหวี่ยงท่อนเหล็กไปใส่คนทางซ้ายเพื่อเปิดทางไปฉุดจินฮวานเข้ามาหา

“นาย!!

“อั่ก!

แต่อาจเป็นเพราะความสนใจตกไปอยู่ที่จินฮวานเสียหมดจึงไม่ทันระวังคนที่อยู่ทางอื่น ไม้ท่อนใหญ่กระแทกเข้าใส่หัวของเขาอย่างจัง ความมึนทำเอาร่างสูงถึงกับเซ จุนฮเวยกมือขึ้นกุมขมับพร้อมกับสะบัดหัวแรงๆเพื่อไล่ความมึน แต่ภาพที่เขาเห็นเป็นสิ่งแรกหลังจากลืมตาขึ้นมาได้กลับเป็นหยดเลือดที่ไหลลงไปสู่พื้นและย้อนลงมาตามฝ่ามือซะงั้น

“จุนเน่!!

เสียงเรียกเล็กๆที่ดังเข้ามาในโสตทำให้จุนฮเวเงยหน้าขึ้นไปมอง เขาเบิกตากว้างขึ้นเมื่อเห็นว่าฝ่ามือใหญ่ๆของผู้ชายร่างท้วมกระแทกเข้าใส่แก้มใสๆนั้นจนหน้าหัน แรงปะทะนั้นทำให้ร่างเล็กล้มลงไปกองอยู่กับพื้นได้อย่างง่ายด้าย

จุนฮเวกัดฟันกรอดก่อนจะรีบพุ่งเข้าไปใส่ เขากำมือแน่นแล้วรัวหมัดใส่ทุกคนที่เข้ามาหาแบบไม่ยั้งมือ แม้ท่อนเหล็กที่ถือเอาไว้ในตอนแรกจะกระเด็นหลุดหายไปแล้วก็ไม่ถือว่าเป็นอุปสรรค ร่างสูงสวนหมัดเข้าที่โหนกแก้มของคนตรงหน้า ก่อนจะศอกใส่คนที่พุ่งเข้ามาทางด้านข้าง สายตาของเขายังคงจดจ้องอยู่ที่จินฮวาน แม้จะมีบางครั้งที่ถูกเหล็กท่อนใหญ่ฟาดมาจากทางด้านหลังเขาก็กัดฟันขมความเจ็บเอาไว้แล้วหันไปสวนหมัดคืน

ความมึนจากการถูกตบเรียกให้จินฮวานต้องสะบัดหัวแรงๆเพื่อเรียกสติคืนมา อาจจะเป็นเพราะมันชาไปทั่วทั้งหน้าเขาจึงยังไม่รู้สึกเจ็บอะไรมาก หากแต่กลิ่นคาวเลือดที่อยู่ในปากก็ทำให้รู้สึกคลื่นไส้อยู่ไม่น้อย

ร่างเล็กพยายามคลานไปหยิบเหล็กยาวที่ตกอยู่ใกล้ๆ แต่ก็ไม่รู้ว่าโชคร้ายหรืออะไรที่ทำให้มีคนดึงขาของเขาเอาไว้ ดวงตาเรียวเบิกกว้างขึ้นในตอนที่โดนลากกลับไป เขาพยายามสะบัดขาทิ้ง ทั้งถีบทั้งดิ้นให้หลุดพ้น แขนขาวๆขูดไปกับพื้นปูนจนถลอกปอกเปิก แต่เพราะแรงฮึดจึงทำให้แทบไม่รู้สึกเจ็บใดๆ

“อ๊ากกกกกกกกกก”

จินฮวานคว้าเอาผงปูนจากถุงที่แตกอยู่ใกล้ๆแล้วปาใส่หน้าของคนตัวใหญ่ เป็นผลทำให้มือนั้นผละปล่อยออกจากขาของเขาด้วยความรวดเร็ว ร่างเล็กจึงใช้โอกาสนี้คลานไปหยิบเหล็กยาวอันเดิมที่เล็งเอาไว้เมื่อครู่

“ไอ้เด็กเฮงซวย!

แต่แล้วก็ต้องเบิกตากว้างในตอนที่เห็นว่าเขายังไม่สามารถรอดพ้นไปได้ ดวงตาที่แดงก่ำจ้องมองมาอย่างเครียดแค้น อีกทั้งในมือที่ชูขึ้นเหนือหัวนั้นยังถือมีดพกขนาดพอดี ปฏิกิริยาของร่างกายทำให้ร่างเล็กตัวแข็งทื่อขยับไปไหนไม่ได้ ในยามที่เห็นว่ามีดเล่มนั้นพุ่งเข้ามาหาตาทั้งสองข้างก็หลับลงแน่นอย่างไม่รู้ตัว

 

ผลั้วะ!

 

“อั่ก!

ก่อนจะต้องลืมตาเมื่อพบว่าความเจ็บปวดที่น่าจะเกิดขึ้นกับเขากลายเป็นเสียงบางอย่างดังเข้ามาแทน จินฮวานเลิกคิ้วในตอนที่เห็นร่างใหญ่ๆนั้นล้มลงไปนอนอยู่กับพื้น และคนที่ยืนอยู่ด้านหลังก็คือจุนฮเวที่กำลังมองมาด้วยสายตาขวางๆ

“ทำไมไม่ฟัง”

เสียงนั้นเอ่ยออกมาแบบไม่ค่อยพอใจ ทำเอาจินฮวานรู้สึกผิดอยู่ไม่น้อย ยิ่งพอได้เห็นสภาพของร่างสูงในตอนนี้และลองย้อนกลับไปนึกถึงภาพที่จุนฮเวโดนฟาดในขณะที่พยายามจะมาช่วยเขาอีก

แต่ก็นะ จะให้เขาอยู่เฉยได้ยังไงกัน...

“นาย!!!

 

ตุบ!!

 

ก่อนที่ร่างของจุนฮเวจะทรุดฮวบในตอนที่โดนโจมตีมาจากทางด้านหลัง จินฮวานเบิกตากว้างขึ้นพร้อมกับพุ่งเข้าไปพยุงอีกฝ่ายไว้ด้วยความรวดเร็ว แต่ก็โดนมือหนานั่นผลักออกมาก่อนจะหันไปเตะคนที่เข้ามารุม

จุนฮเวยกแขนขึ้นป้องกันหน้า แต่แรงปะทะที่ฟาดลงมาจนท่อนไม้หักก็ทำให้เขาถึงกับเซไปอีกทาง ร่างสูงร่นถอยมาด้านหลังพร้อมกับเอาตัวบังจินฮวานเอาไว้ จุนฮเวสบถคำหยาบในตอนที่โดนกระหน่ำฟาดลงมาไม่ยั้งจนไม่มีจังหวะที่จะสวนกลับไปได้

 

ปัง!

 

ตามด้วยเสียงของปืนที่ดังมาจากทางชั้นล่าง เรียกให้จินฮวานที่กำลังจะคลานไปหยิบอาวุธมาป้องกันตัวต้องยกมือขึ้นมาอุดหูโดยอัตโนมัติ เสียงของลูกปืนดังขึ้นถี่มากเรื่อยๆ และแน่นอนว่ามันทำให้คนที่กำลังจะเข้ามารุมจุนฮเวไขว้เขวไปชั่วขณะ

“เฮ้ย ไอ้พวกแม่งมา”

“พวกของพ่อมันมา!

ทุกคนเริ่มตื่นตระหนกเพราะรู้ดีอยู่แก่ใจว่าอีกฝ่ายมีอาวุธครบครันมากกว่า แต่ก็เป็นโชคดีที่จุนฮเวถูกทิ้งเอาไว้ด้านหลัง และพวกที่เหลือก็รีบวิ่งลงไปสมทบกับคนด้านล่าง

เสียงปืนที่ปะทะกันยังคงดังขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง พร้อมกับเสียงเอะอะโวยวายและเสียงร้องลั่นที่แสนจะน่าหดหู่ด้วยเช่นกัน จินฮวานรีบเข้าไปพยุงร่างสูงเอาไว้ในตอนที่เห็นว่าจุนฮเวทรุดลงไปนั่งอยู่กับพื้นอย่างหมดสภาพ

“นายเป็นยังไงบ้าง นายโอเคไหม ได้ยินฉันไหม?”

มือบางลูบไปตามข้างแก้มอย่างแผ่วเบา พยายามเช็ดเอาเลือดที่ไหลออกมาตามขมับให้หายแต่ก็พบว่าตอนนี้ปากแผลยังคงเปิดอยู่

“หัวนายแตก นายต้องไปโรงพยาบาลนะ”

จุนฮเวไม่ตอบ เขารู้แล้วว่าหัวของเขาแตก และตาที่กำลังพร่าอยู่นี่อาจจะเป็นเพราะเลือดออกเยอะหรือโดนฟาดหนักเกินไปอะไรทำนองนั้น มันน่าหงุดหงิดไม่น้อยที่ร่างกายชาไปหมด ยิ่งเห็นว่าเนื้อตัวของจินฮวานเองก็ถลอกปอกเปิก แถมที่ข้างริมฝีปากนั้นยังมีรอยช้ำ มันก็ยิ่งทำให้เขาโมโหจนอยากจะอาละวาด

น่าหงุดหงิด

ก็บอกให้รอข้างในทำไมไม่รอ ได้แผลเลยเห็นไหม

“คนของพ่อนายจะพานายไปหาหมอไหม? ฉันลงไปเรียกเขาให้ไหม?”

“ไร้สาระ”

จุนฮเวตอบเช่นนั้น ก่อนจะค่อยๆหยัดกายลุกขึ้นแล้วสะบัดหัวอีกสองสามที แม้มันจะไม่ช่วยให้ความมึนหายลงไปสักนิด แต่ก็พอเรียกสติกลับมาได้สักยี่สิบเปอร์เซ็นล่ะมั้ง

“นาย..”

“กลับบ้าน..”

“เดี๋ยวก่อนสิ นายจะเดินไม่ไหวอยู่แล้วนะ!” จินฮวานเข้าไปช่วยพยุงในตอนที่อีกฝ่ายพยายามจะลุกขึ้น เขาดึงแขนแกร่งขึ้นมาพาดไหล่ของตัวเองเอาไว้ และล็อกอย่างแน่นหนาเมื่อพบว่าจุนฮเวพยายามจะดึงกลับไป

“อย่าดื้อดิ ฉันช่วยพยุงนะ”

“ใครแน่ที่ดื้อ”

จุนฮเวสวนกลับทันควัน ตาขวางๆที่มองนั้นฉายแววไม่พอใจอย่างรุนแรง ร่างสูงจิปากเบาๆก่อนที่มือนั้นจะขยับไปแตะที่ข้างริมฝีปากของอีกคนอย่างเผลอไผล

“เจ็บปะ?”

“ห่วงเหรอ?”

รอบกายตกอยู่ในความเงียบเลยทีเดียวพอจินฮวานถามกลับแบบนั้น  แถมไม่พอความร้อนผะผ่าวจากไหนไม่รู้ก็พร้อมใจกันแทรกเข้ามาที่บริเวณข้างแก้มด้วยเช่นเดียวกัน จุนฮเวขมวดคิ้วตามนิสัย ก่อนจะพ่นลมหายใจออกมาแรงๆด้วยความหงุดหงิดแล้วแสร้งหันไปมองทางอื่น

“พูดมาก”

แต่ถึงแบบนั้นจินฮวานก็หัวเราะออกมาเบาๆ เขาใช้มือข้างที่ไม่ค่อนเปื้อนเช็ดเลือดที่ไหลลงมาเปรอะตามเปลือกตาของจุนฮเวให้

“อย่าดิ้นดิ” และในตอนที่อีกฝ่ายทำท่าจะเอียงหัวหนีเจ้าตัวก็เอ่ยปรามด้วยเสียงเข้มๆ เป็นเพราะจุนฮเวเองก็ไม่อยากจะเถียงอะไรต่อจึงยอมอยู่นิ่งๆให้อีกฝ่ายเช็ดออก มันเป็นผลดีที่ทำให้ภาพเบลอๆแดงๆจางหายไปได้บ้างแล้ว แต่ข้อเสียก็คือมันยิ่งทำให้หน้าร้อนเพิ่มมากขึ้นอีกเป็นเท่าตัวเลยทีเดียว

“เดินไหวไหม? วิ่งมาซะไกลเลย จะให้คนของพ่อช่วยรึเปล่า?”

จุนฮเวส่ายหน้า เขาแอบหงุดหงิดใจเล็กๆที่เรื่องมันเป็นแบบนี้ เพราะการที่คนของพ่อขนพวกกันมามากมายแปลว่าพ่อยังไม่ล้มเลิกเรื่องที่คอยให้คนจับตามองเขาอยู่เลย ทั้งๆที่บอกไปนานแล้วว่าไม่ต้องการ ถึงแม้ว่าครั้งนี้จะขอบคุณเพราะทำให้จินฮวานไม่ต้องบาดเจ็บมากไปกว่านี้ก็เถอะ แต่ต้องแยกทั้งสองเรื่องออกจากกัน

ขอบคุณส่วนขอบคุณ เรื่องที่ไม่ยอมปลดคนจับตาดูเขาน่ะ.. เดี๋ยวค่อยกลับไปเคลียร์กันอีกที

ทันทีที่ร่างเล็กพยุงคนตัวสูงลงไปชั้นล่างบอดี้การ์ดชุดดำก็เดินเข้ามาหา เพียงมองจากตรงนี้ก็พอจะรู้ได้ว่าเป็นคนที่พ่อส่งมา หากแต่จุนฮเวกลับยกมือขึ้นเป็นเชิงบอกว่า ไม่ต้องช่วยทั้งๆที่เลือดยังไหลย้อยลงมาไม่หยุด

“คุณหนูต้องไปโรงพยาบาลนะครับ คุณท่านต้องไม่พอใจแน่ที่เป็นแบบนี้”

“หึ” จุนฮเวแค่นหัวเราะก่อนจะรั้งจินฮวานให้เดินหลีกออกไปอีกทาง พอการ์ดคนเดิมเดินเข้ามาหาเขาก็มองตาขวางๆเป็นเชิงสั่งว่าถ้าตามมามีปัญหาแน่ๆ จึงทำให้ไม่มีใครกล้าเข้ามายุ่งด้วยอีกต่อไป

แต่ยังไงซะ.. เขาก็คิดว่าไม่ต้องดั้นด้นไปถึงโรงพยาบาลหรอก ป่านนี้พ่อคงจัดทั้งหมอทั้งพยาบาลไปรออยู่ที่บ้านแล้วล่ะ ตามประสาคนที่ชอบจู้จี้จุกจิกไปซะทุกเรื่องน่ะ

“มันจะไม่เป็นไรแน่เหรอ?” จินฮวานถามอย่างกังวล เขาเหลียวไปมองด้านหลัง พบว่าสายตาของทุกคนกำลังมองมาด้วยความเป็นห่วง แต่กลับไม่มีใครกล้าขัดใจจุนฮเวเลยสักคน แถมถ้าสังเกตจากที่เขาพยุงแล้ว.. ตอนนี้อีกฝ่ายก็เริ่มจะเดินไม่ค่อยไหวแล้วสิ

“ช่างมัน”

“ให้คนขับรถไปส่งที่บ้านดีกว่ามั้ง?”

จุนฮเวส่ายหน้า สองขายังคงก้าวไปเรื่อยๆโดยที่ไม่ปริปากพูดอะไรทั้งนั้น ขอยอมรับตามตรงว่าการที่เขาไม่อยากพึ่งคนของพ่อเป็นเพราะยังโกรธอยู่นั่นล่ะ ตามประสาเด็กเอาแต่ใจที่ไม่อยากให้คนที่แอบจับตามองตัวเองมาช่วยเหลืออะไรทั้งนั้น

พูดง่ายๆก็คือ เขาค่อนข้างจะทิฐิสูง เป็นแบบนี้มาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว

แต่.. กับคนๆนี้ ยังไม่เคยเอาแต่ใจตัวเองใส่ได้สักครั้ง ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะยอมไปทำไม ทั้งๆที่บางเรื่องก็แสนจะฝืนใจ แต่เขาก็ยอมทำ

ตาคมจ้องเสี้ยวหน้าที่อยู่ใกล้แค่เพียงคืบในขณะที่สองขาก้าวเดินต่อไปเรื่อยๆ ก่อนที่จุนฮเวจะต้องชะงักเมื่อพบว่าจินฮวานเองก็หันมามองเขาด้วยเช่นกัน ทำเอาคนที่แอบจ้องก่อนต้องรีบกระแอมไอออกมาเบาๆแล้วเบือนหน้าหนีไปทางอื่น

จินฮวานมองเสี้ยวหน้าคมอยู่ต่อซักพักก่อนจะลอบยิ้มบางๆออกมา มือเล็กกระชับกอดกายหนาให้แน่นขึ้นแล้วออกแรงพยุงเดินไปด้านหน้าโดยที่ไม่พูดอะไร

แต่ถึงรอบตัวจะตกอยู่ในความเงียบแบบนี้ ภายในใจของทั้งคู่ก็รู้สึกได้ถึงความรู้สึกแปลกใหม่ที่เกิดขึ้น มันเป็นอะไรที่บอกไม่ถูกเหมือนกัน ถ้าจะบอกว่ารู้สึกดีก็คงจะแปลกพิลึก แต่ก็รู้สึกแบบนั้นจริงๆนะ แม้ว่าร่างกายจะเต็มไปด้วยบาดแผล หรือขาจะอ่อนล้าจนเดินไม่ไหว แต่กลับอยากเดินด้วยกันแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ

เพราะอะไรก็ยังไม่เข้าใจ

 

กึก..

 

ก่อนที่สติจะโดนเรียกกลับคืนมาเมื่อแรงถ่วงจากอีกฝ่ายนั้นเพิ่มมากขึ้น จินฮวานรีบหันไปมองด้วยความรวดเร็ว ตาเรียวเล็กจำต้องเบิกขึ้นอีกครั้งเมื่อพบว่าจุนฮเวขาอ่อนลง แถมสภาพใบหน้าที่แสนอ่อนล้าและแววตาลอยๆนั้นก็ทำให้ดูท่าว่าจะไม่ค่อยดี

“จุนฮเว!!

มือบางแตะลงไปยังแก้มของอีกฝ่ายก่อนจะตบเบาๆเพื่อเรียกสติ ทำให้คนตัวสูงรีบหลับตาลงแน่น ก่อนจะกะพริบถี่ๆเพื่อปรับโฟกัส แต่ถึงยังไงมันก็ยังพร่าเบลออยู่ดี คงเป็นเพราะเลือดออกมากเกินไปสินะ

“นายไหวไหม ฉันว่าเรากลับบ้านไม่ไหวแน่อะ นายควรที่พักนะ”

จุนฮเวไม่ได้พูดอะไรต่อ อาจเป็นเพราะเขามึนมากจนเริ่มที่จะเบลอ แค่ขนาดพยุงตัวให้ยืนขึ้นอยู่แบบนี้เพราะไม่อยากให้ร่างเล็กลำบากก็ถือว่ายากแล้ว จึงได้แต่ขยับขาเดินตามไปเรื่อยๆอย่างไม่มีข้อโต้แย้ง

จินฮวานพาเขาเดินออกจากซอยจนกระทั่งมาถึงชายหาด ถ้าผ่านเส้นทางนี้ไปได้ก็จะกลับถึงบ้าน แต่ดูเหมือนจุนฮเวเองก็จะเดินไกลถึงขนาดนั้นไม่ไหว เพิ่งรู้ว่าร่างสูงพาเขาวิ่งหนีไปไกลพอสมควรเหมือนกัน แต่ตอนที่วิ่งหนีนั้นแทบไม่ได้มองหรือสังเกตเส้นทางอะไรเลยสักนิด

เขาแอบดูใบหน้าที่แสนอิดโรยนั่นอยู่ตลอดด้วยความเป็นห่วง จินฮวานมองซ้ายมองขวาในขณะที่เดินไปตามชายหาดเรื่อยๆ น่าแปลกใจอยู่เหมือนกันที่รอบๆนี้ไม่มีคนอยู่เลย แต่เขาก็ไม่มีเวลามาสงสัยหรอกว่าป่านนี้พวกเขาจะทำอะไรกันอยู่

“อ๊ะ..”

ก่อนที่สายตาของร่างเล็กจะสะดุดเข้ากับใครบางคนที่ยืนนิ่งอยู่กลางชายหาด จินฮวานเบิกตากว้างก่อนจะออกแรงดึงให้จุนฮเวเดินตามไปด้วยกัน เขารอจนกระทั่งถึงรัศมีที่พอจะตะโกนออกไปได้แล้วค่อยเรียก

“นายย!

“ทำอะไร?” จุนฮเวเอ่ยถามด้วยเสียงที่ค่อนข้างแผ่ว บัดนี้ตาข้างที่โดนเลือดย้อยลงมาใส่ปิดสนิทเข้าหากันแล้ว เขาจึงจำเป็นต้องมองเพียงข้างเดียว

“หาคนมาช่วยไงล่ะ นายยยยยยยยยยยย!!” จินฮวานตอบ ก่อนจะเอ่ยเรียกอีกฝ่ายซ้ำ เขาตะเบ็งเสียงดังกว่าเดิมจนคนที่กำลังยืนเหม่อได้สติ ใบหน้าเนียนหันมามองแบบนิ่งๆ แต่เมื่อเห็นสภาพของจุนฮเวก็ต้องเบิกตากว้างขึ้นด้วยความตกใจ

“คุณ.. จุนฮเว?”

คนตรงหน้ามือสั่นไปหมดพอเห็นสภาพนั้น แต่อย่างน้อยก็รีบเดินเข้ามาหาด้วยความรวดเร็ว ทำให้จินฮวานลอบถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก ที่อย่างน้อยอีกฝ่ายก็ไม่ได้กลัวจุนฮเวจนรีบวิ่งหนีไป

“นาย... พอจะช่วยได้ไหม? คือ.. ฉันว่าเราคงกลับไปที่บ้านพักไม่ไหว”

ร่างเล็กเอ่ยถามออกไปด้วยน้ำเสียงจริงจัง ก่อนจะจ้องมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเครียดนั้นอยู่ซักพัก ในระหว่างที่รอให้อีกฝ่ายตัดสินใจเขาก็แอบใช้เวลานี้สังเกตรูปร่างลักษณะและหน้าตาของอีกฝ่ายไปพลางๆ

กายผอมและค่อนข้างสูง ใบหน้าที่ติดจะหวาน.. แต่กลับมีรอยแผลเป็นใหญ่ๆอยู่กลางหน้า

ถึงแม้จะไม่รู้ว่าชื่ออะไร แต่จากสายตาที่มองมานั้น.. เขาก็พอจะดูออกว่าอีกฝ่ายน่าจะเป็นคนดีใช้ได้

หวังว่าจะไม่เจอคนแบบพวกเมื่อกี๊อีกนะ




LUST & WRATH




60%






“นายก็รู้ว่าฉันรักนายมากแค่ไหนฮันบิน”

ฮันบินนั่งอยู่ในอ่างอาบน้ำ ก่อนจะค่อยๆปล่อยตัวเองให้ไหลลงไปตามแรงโน้มถ่วง ความอุ่นค่อยๆร่นขึ้นมาตามปลายจมูกจนกระทั่งเขากดตัวเองลงไปจนสุด ทั้งร่างอยู่ใต้น้ำที่ปริ่มขอบอ่าง หากแต่ประโยคที่จีวอนบอกกับเขาก็ยังคงดังก้องอยู่ในหัว

“ฉันไม่คิดจะมีอะไรกับใครถ้าคนนั้นไม่ใช่นาย”

ประโยคที่สองเองก็ลอยตามมาเช่นกัน มันทำให้ภายในใจสั่นไหวไปด้วยความสับสน เขามั่นใจและลึกๆก็เชื่อว่าจีวอนไม่มีทางทำแบบนั้น ถึงแม้เมื่อก่อนอีกฝ่ายจะเจ้าชู้มากแค่ไหนก็ตาม แต่หลังจากที่ตกลงคบกัน.. ก็ไม่เคยเห็นจีวอนไปยุ่งเกี่ยวหรือมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับใครอีกเลย

พวกเขาอยู่ด้วยกันแทบจะตลอดเวลา ไม่มีทางที่จีวอนจะวอกแวกไปหาคนอื่นได้แน่ๆ อีกทั้งร่างสูงก็ดูแลเขาดี เอาใจใส่อย่างสม่ำเสมอ จนทำให้ฮันบินเคยคิดไปว่าคู่ของเขาจะไม่มีทางต้องเลิกกันอย่างแน่นอนเลยด้วยซ้ำ

นี่ไม่นับประเด็นของเด็กที่ชื่อว่าดงฮยอกคนนั้น..

โอเค มันก็เจ็บไม่น้อยในตอนที่ได้ยินจีวอนพูดตอกหน้าซึงยูนแบบนั้น แต่เขาก็ไม่ใช่คนงี่เง่าที่จะยกประเด็นนี้มาโกรธแค้นหรือทำให้สถานการณ์ที่เป็นอยู่มันแย่ลง เพราะถ้าจะให้พูดกันจริงๆตอนนั้นเขาก็เลิกกับจีวอนไปแล้ว อีกฝ่ายจะไปมีความสัมพันธ์กับใครเขาก็ไม่มีสิทธิ์หวงหรอก

แต่สำหรับเรื่องของจียอน..

“เฮือกกก..”

ฮันบินโผล่ขึ้นมาจากผิวน้ำก่อนจะสูดลมหายใจเฮือกใหญ่เข้าไปยังปอด มือบางยกขึ้นมาลูบหน้าก่อนจะกดนวดบริเวณขมับเพื่อให้ความตึงเครียดได้จากหายลงไปบ้าง เพราะไม่ว่ายังไงเขาก็ปฏิเสธคำตัดสินของศาลไม่ได้

แม้ว่าจีวอนจะยืนยันแบบนั้น และเขาเองก็เอนเอียงไปทางอีกฝ่าย แต่หลักฐานที่ศาลมีก็ทำให้เถียงไม่ออก แล้วเขาก็ไม่รู้ว่าต้องทำตัวยังไงด้วยเช่นกัน

มือบางเอื้อมไปหยิบเสื้อคลุมที่แขวนอยู่ไม่ไกลมาสวมใส่ ก่อนจะเดินออกจากห้องน้ำไปในตอนที่คิดว่าเขาใช้เวลาอยู่คนเดียวนานเกินไปแล้ว ภาพเดิมที่เห็นคือจีวอนที่นอนทำหน้านิ่งๆอยู่บนเตียง มือหนากดเปลี่ยนช่องทีวีไปเรื่อยอย่างเหนื่อยหน่าย ราวกับคนที่ไม่มีอะไรทำและเซ็งโลกเต็มทน

“กินยารึยัง?”

ร่างเล็กเอ่ยถามเสียงเบาในตอนที่ทิ้งตัวลงนั่งตรงเก้าอี้ข้างๆเตียง ส่วนคำถามนั้นก็ทำให้จีวอนกดปิดทีวีตรงหน้า ก่อนจะผงกหัวลงเบาๆแล้วโยนรีโมตไปไว้ไกลๆ

“ไม่ดูต่อแล้วเหรอ?”

จีวอนไม่ตอบอะไร ทำเพียงพยักหน้าลงอีกหนก่อนจะวางมือลงบนปุ่มปรับระดับเตียงแล้วกดให้ตรงส่วนหัวที่ตั้งสูงขึ้นมาค่อยๆลดระดับลงไป

ชีวิตเขาวันๆก็มีแค่นี้ล่ะ ตื่นมากินข้าว กินยา เช็ดตัว จากนั้นก็นอน ด้วยความที่พ่อสั่งให้คนดูแลอย่างใกล้ชิดจึงทำให้มีพยาบาลเข้ามาดูอาการของเขาในทุกๆชั่วโมง ยิ่งเพิ่มความน่าเบื่อให้มันมากขึ้นอีก

“ความจริง.. เรื่องที่เราคุยกันเมื่อกี๊มันยังไม่จบนะ”

ฮันบินเริ่มเปิดประเด็นขึ้นใหม่อีกหน เป็นเพราะเขารู้ว่าอารมณ์จากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ยังไม่ทันจะได้ตกตะกอนถ้าไม่งั้นคงไม่เงียบใส่ขนาดนี้ พวกเขาคุยกันอีกเพียงเล็กน้อยก่อนที่พยาบาลจะเข้ามาเอายาให้พอดี ฮันบินจึงขอตัวไปอาบน้ำอย่างที่เห็น

“เรื่องของฉันกับยูคยอ..”

“ฉันง่วงแล้ว”

“นายฟังฉันก่อนไม่ได้เหรอไง?” ฮันบินรีบสวน เพราะยังไม่ทันที่เขาจะพูดอะไรจบ จีวอนก็หลับตาลงในทันทีที่ได้ยินชื่อของยูคยอมแล้ว และถึงแม้จะพูดขนาดนี้ก็ไม่คิดที่จะลืมตาขึ้นมามองด้วย

ร่างเล็กถอนหายใจออกมาเบาๆพอเห็นแบบนั้น เขาไม่ชอบหรอกความเอาแต่ใจของจีวอนน่ะ แต่เพราะตอนนี้อีกฝ่ายยังบาดเจ็บอยู่ สภาพจิตใจก็ไม่ค่อยดี เขาจึงต้องเป็นฝ่ายยอมและไม่โกรธตอบ ถ้าไม่อย่างนั้นคงจะทะเลาะกันยาวแน่ๆ ฮันบินรู้ดีว่าเรื่องของจีมินค่อนข้างจะทำร้ายจีวอนมากแค่ไหน คงไม่พร้อมจะฟังเรื่องของเขากับยูคยอมแล้วล่ะ แต่ถึงอย่างนั้นก็ต้องพูด..

“ฉันแค่จะบอกนายว่าฉันเลิกกับยูคยอมแล้ว ก็เท่านั้น”

ถ้าไม่อย่างนั้นจีวอนก็จะไม่รู้ความจริงเสียที

ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ มีเพียงเสียงแอร์คอนดิชันเนอร์ที่ทำหน้าที่ของมันอยู่แบบนั้น ฮันบินต้องมองสีหน้าของอีกคนไม่วางตาหลังจากที่พูดจบ หัวใจของเขาเผลอเต้นแรงเมื่อไม่มีปฏิกิริยาตอบรับใดๆ เขากำมือแน่นและเตรียมจะอ้าปากพูดอีกหน

..ถ้าไม่ติดว่าจีวอนลืมตาขึ้นมามองเสียก่อน

“ตอนไหน?” เสียงทุ้มเอ่ยถามออกมาแบบนิ่งๆ ดูเหมือนจะไม่ค่อยรู้สึกอะไรกับเรื่องที่เพิ่งบอกกล่าวออกไป แต่ถ้าสังเกตดูให้ดี.. จะพบว่านัยน์ตาที่เคยเย็นชานั้นก็ค่อยๆมีแววสดใสขึ้นมาบ้างแล้วล่ะ

“ฉันแวะไปที่สนามบินมา ตอนที่พวกเด็กเกรด 10 จะไปเชจูน่ะ”

“นายไปเจอมัน?”

“ฉันไปกับชานอู ขอโทษที่ไม่ได้บอกก่อน แต่มันอยู่ในช่วงตัดสินใจว่าจะไปหรือไม่ไปดี.. แล้วฉันก็ไม่อยากให้นายคิดมากด้วย ฉันก็เลยไปจัดการเรื่องทุกอย่างด้วยตัวเอง” ฮันบินอธิบายแบบไวๆ ชิ่งพูดทุกอย่างให้อีกฝ่ายเข้าใจก่อนเพราะรู้ดีว่าจีวอนเป็นคนใจร้อนขนาดไหน

“แล้วไง?”

“ก็ไม่ยังไง..” ร่างเล็กยักไหล่ ก่อนจะเขยิบเข้าไปใกล้อีกฝ่ายมากขึ้น มือบางวางลงไปบนหลังมือหนานั้นแล้วบีบเบาๆราวกับอยากจะถ่ายทอดความรู้สึกที่มีให้ได้รับรู้

“ก็คือฉันเลิกกับเขาแล้ว”

นัยน์ตาเรียวฉายแววสั่นไหวรุนแรงยามที่ฮันบินพูดจบ ยิ่งมือบางออกแรงบีบมือเขามากขึ้น ความรู้สึกอบอุ่นจากไหนไม่รู้มากมายก็พร้อมใจกันแทรกเข้ามาในอก

คำพูดนั้นทำให้เขารู้สึกดีมากกว่าที่คิดเอาไว้ และยิ่งฮันบินเป็นคนบอกเองแบบนี้.. ก็ทำให้ที่มุมปากยกยิ้มขึ้นได้ในเวลาถัดมา

“แต่.. ฉันก็ไม่รู้ว่าจะต้องอยู่ในสถานะไหนอยู่ดี เพราะเรื่องที่นายจะต้องแต่งงา..”

“ไม่ต้องพูดถึงมันจะได้ไหม?”

จีวอนเอ่ยแทรกทันทีที่รู้ว่าฮันบินจะพูดอะไรออกมา ตาเรียวจ้องอยู่ที่ใบหน้าเนียน ก่อนจะผละมือออกจากการจับกุมแล้วส่งไปไล้ที่ข้างแก้มนิ่มเบาๆ

“ฉันไม่คิดจะทำมันอยู่แล้ว”

“แต่พ่อของนาย..”

“ดูสภาพฉัน”

“ยังไงนายก็ต้องหายอยู่ดี อีกทั้งเรื่องคดีก็ยังไม่จบ ถึงตอนนั้นนายจะทำยังไงล่ะ? พ่อนายจะว่ายังไง?”

“นายอยู่กับฉันแล้วฮันบิน” มือหนาทาบลงไปยังข้างแก้มก่อนจะรั้งให้คนตัวเล็กโน้มเข้ามาหา เพียงเบาๆ แต่น่าแปลกที่ฮันบินยอมทำตามอย่างง่ายดาย เขาเท้าแขนเอาไว้กับขอบเตียงก่อนจะกัดริมฝีปากของตัวเองเบาๆ หัวคิ้วย่นเข้าหากันอย่างคนคิดไม่ตก

“แต่ว่า..”

“คิดว่าฉันจะปล่อยนายไปอีกรึไง?”

“บ๊อบ..”


CUT

ตัดเถอะ รีบตัดจัง แต่แบบ.. ป้องกันไว้ก่อน เดี๋ยวมีปัญหาทีหลัง555555555555



“ปล่อยก่อน เดี๋ยวมีคนเข้ามานะ” เสียงเล็กเอ่ยออกมาปนกับเสียงหอบหายใจ ฮันบินกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่เพื่อช่วยไม่ให้ลำคอแห้งผากมากไปกว่านี้ ก่อนจะพยายามดึงแขนของจีวอนออก แต่ผลมันกลับตรงกันข้าม

“นอนได้แล้ว”

“นี่!

เขาเริ่มจะโวยวายเมื่อโดนรั้งลงไปนอนด้วย แต่เพราะรู้ดีว่าตอนนี้จีวอนกำลังบาดเจ็บอยู่จึงไม่กล้าทำอะไรรุนแรง แม้กระทั่งจะดันออกยังไม่กล้าทำเลย เพราะฉะนั้นก็ทำได้แค่มองแบบปรามๆเท่านั้น

“ให้ฉันไปแต่งตัวดีๆก่อนได้ไหม อีกไม่กี่นาที..”

“ฉันยกเลิกแล้วน่า” จีวอนบอกพร้อมกับหลับตาลง แต่ถึงอย่างนั้นที่มุมปากก็เผยรอยยิ้มทะเล้นออกมา ทำเอาคนที่กำลังมองอยู่ต้องเลิกคิ้วขึ้นด้วยความงงงวย

“หมายความว่า?”

“ฉันบอกพยาบาลให้เข้ามาพรุ่งนี้เช้า ก็ฉันไม่ได้เป็นอะไรมากขนาดนั้นแล้ว เข้ามาบ่อยๆมันรบกวนน่ะ”

“แล้วเมื่อกี๊ที่นายบอกให้รีบๆทำเดี๋ยวไม่ทันคืออะไรกัน?!

จีวอนหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ ก่อนจะลืมตาขึ้นมามองคนที่กำลังทำตาขวางแล้วใช้มืออีกข้างสะกิดไปยังปลายจมูกเล็กๆนั่น

“ไม่ต้องเลยนะ!

“ฉันก็แค่กระตุ้นนายเท่านั้น ระยะเวลาที่จำกัดมันทำให้มีอารมณ์มากกว่าไม่ใช่รึไง”

“บ๊อบ!!

แล้วก็เป็นอีกครั้งที่ร่างสูงจำต้องหัวเราะออกมาอีกหน ยิ่งฮันบินหน้านิ่วคิ้วขมวดและหูทั้งสองข้างแดงแจ๋ยิ่งกว่าตอนทำแบบนั้นให้เขา มันก็อดที่จะขำไม่ได้จริงๆ

“ตลกมากมะ!

“อะไรเล่า ก็แฟร์ดีไม่ใช่เหรอไง แบบนี้ยังไม่เคยทำเลย..”

“ก็ไม่ใช่เวลาที่จะทำเรื่องแบบนี้ไหมล่..”

“ฉันรักนายนะ”

ฮันบินเผยอปากค้างไว้กลางอากาศเพราะยังไม่ทันจะได้โวยวายอะไรต่อ จู่ๆจีวอนก็พูดคำนั้นออกมาด้วยสีหน้าจริงจัง ถึงแม้ในแววตาที่มองมานั้นจะฉายแววขี้เล่นอยู่เหมือนเดิม แต่น่าแปลกที่มันกลับทำให้ความเคืองที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ปลิวหายไปได้อย่างง่ายดาย เพราะถึงยังไงเขาก็สัมผัสได้ว่าสิ่งที่อีกฝ่ายพูดนั้นคือความจริง

“ฉันจะขอพ่อยกเลิกงานแต่งนั่น”

“แล้วมัน.. จะไม่มีปัญหาอะไรเหรอ?” การที่จู่ๆเปลี่ยนมาพูดเรื่องซีเรียสทำให้ฮันบินถึงกับน้ำเสียงอ่อนลง เอาจริงๆในใจเขาก็แอบกังวลว่าจะมีปัญหารึเปล่า แต่ก็ไม่ใช่ว่าไม่รู้สึกดีพอได้ยินแบบนี้

“ไม่รู้ แต่ก็จะลองขอดู”

“นายจะไม่มีปัญหากับพ่อแน่นะ ฉันไม่อยากเป็นต้นเหตุ..”

“ฉันยอมเจอกับปัญหามากเท่าไหร่ก็ได้ ถ้ายังมีนายคอยยืนอยู่ข้างๆ”

ริมฝีปากบางเม้มแน่น นัยน์ตากลมสั่นไหวไปชั่วขณะหนึ่ง ก่อนที่เขาจะตัดสินใจค่อยๆเคลื่อนตัวเข้าไปกอดอีกฝ่ายเอาไว้แล้วซบหน้าลงบนอกอย่างแผ่วเบา

“ฉันจะไม่ทิ้งนายไปไหนแล้ว”

“ฉันก็ยอมตายดีกว่าถ้าต้องเลิกกับนายอีกครั้ง”

ขอบคุณนะบ๊อบ..

ขอบคุณจริงๆ

ฮันบินหลับตาลงในตอนที่ริมฝีปากหยักกดจูบลงมาที่หน้าผาก แม้จะไม่ใช่การจูบลึกซึ้งเหมือนได้กระทำตรงริมฝีปาก แต่ไม่ว่าเมื่อไหร่ที่จีวอนทำ ความอบอุ่นจะแผ่นซ่านไปทั่วทั้งกาย จนอดไม่ได้ที่จะกระชับกอดอีกฝ่ายให้แน่นขึ้น

“ว่าแต่.. ถ้าพยาบาลไม่เข้ามาแล้ว คืนนี้เราก็ทำได้ทั้งคืนเลยน่ะสิ”

ก่อนจะต้องรีบคลายกอดออกภายในเวลาไม่กี่วินาที ฮันบินขมวดคิ้วมุ่น ฟันคมกัดริมฝีปากในขณะที่มองอีกฝ่ายด้วยสายตาแบบเคืองๆ

“อะไร!

“ขึ้นเสียง นายรู้ว่าฉันหมายถึงอะไร”

“นายเจ็บอยู่นะบ๊อบ อย่าซ่าให้มาก เดี๋ยวฉันกัดเลย..” ประโยคหลังเจ้าตัวพูดรอดไรฟัน อีกทั้งยังถลึงตาใส่ เรียกให้จีวอนหัวเราะออกมาเบาๆ เพราะป่านนี้ฮันบินคงจะคิดว่าตัวเองเป็นเสือที่แสนจะดุล่ะสิ ที่ไหนได้..

แมวตัวเล็กๆเท่านั้นล่ะ

“นายไม่ทำหรอก เพราะนายก็ขาดมันไม่ได้”

“หยุดพูด!

“ก็จริงนี่ ดูนายแต่งตัวเข้า ฉันว่าคืนนี้ต้องมีอีกหลายครั้ง”

คำพูดนั้นทำให้ร่างเล็กก้มลงไปมองตัวเอง ก่อนจะต้องเบิกตากว้างขึ้นเพราะเพิ่งรู้ตัวว่าตอนนี้เขาใส่แค่เสื้อคลุมอาบน้ำอยู่นี่หว่า แถมมันยังแหวกออกเผยให้เห็นขาอ่อนด้านในอีกต่างหาก

แย่จริงๆ!

“ฝันเถอะ ฉันจะไปใส่ชุดนอนแล้ว!” ฮันบินหยัดกายลุกขึ้น แม้ว่าจีวอนจะส่งมือมาดึงไว้เขาก็เลือกที่จะสะบัดหนี

ไม่ได้.. คนอย่างจีวอนน่ะอันตราย ดูสายตาที่แสนจะเจ้าเล่ห์และรอยยิ้มตรงมุมปากนั่นสิ มันทำให้ในใจรู้สึกหวั่นๆจนอยากจะกลับบ้านแล้วนะ นี่ขนาด.. เจ็บแบบนี้แล้วแท้ๆ

“คืนนี้ฉันจะนอนโซฟา ฉันจะไม่เข้าใกล้นายเด็ดขาด!

จีวอนหัวเราะออกมาเบาๆเมื่ออีกฝ่ายพูดจบก็หันหลัง เดินกระทืบเท้าตึงตังเข้าไปเปลี่ยนเสื้อในห้องน้ำ ท่าทางของฮันบินนั้นทั้งตลกแล้วก็ดูน่ารักในเวลาเดียวกัน แต่สาบานเถอะว่าเขาคงไม่เล่นพิเรนทร์อะไรแบบเมื่อกี้อีกแล้ว ถามว่ามันน่าตื่นเต้นไหม.. ก็ใช้ได้อยู่นะ แต่ถ้าเกิดมีข้อผิดพลาดอะไรไปแล้วทำให้พิการทีหลัง อันนั้นคงจะไม่คุ้มจริงๆ

รอหายสนิทก่อนเถอะ ถึงตอนนั้นเขาคงไม่ปล่อยให้อีกฝ่ายได้มีโอกาสใส่เสื้อผ้า

ร่างสูงทิ้งหัวลงไปนอนกับหมอนใบใหญ่อีกครั้งก่อนจะหัวเราะเบาๆ จีวอนจ้องมองไปยังเพดานที่ขาวสะอาด ก่อนที่สายตาคมจะค่อยๆเปลี่ยนไปหลังจากนั้น ความเครียดลึกๆที่กลบเอาไว้ในใจเมื่อครู่ค่อยๆผุดออกมาเมื่อนึกถึงกำหนดการแต่งงานหรืออะไรทั้งหลายที่พ่อคอยจัดเตรียมเอาไว้ให้

จะพูดกับพ่อยังไง..

จะบอกพ่อยังไงให้งานแต่งถูกยกเลิกไป ..นี่ล่ะ คือเรื่องสำคัญ

 

 

100% ซักที

เห่ออออออ5555555555555555555555555 อย่าลืมเม้น กับแท็ก #7sinsดบบ ด้วยนะงับ ♥

ปล.อีก9วันฟิคจะปิดจองแล้วนะเตง อย่าลืมๆๆๆ -3- 

ปล. ถ้าบาดเจ็บอยู่ ขาหักไรงี้ ไม่ต้องทำตามพี่บ๊อบนะ มันอาจจะไม่สนุกเหมือนในเรื่องอะ อันนี้เรื่องแต่งนะ เพราะงั้นความจริงเราไม่รับประกันความปลอดภัย55555555555555555555 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 40 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,735 ความคิดเห็น

  1. #2696 icevalentine (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 กันยายน 2560 / 21:28
    โอ้ย เปลี่ยนบรรยากาศ ตื่นเต้นดีมั้ยคะ555555
    #2,696
    0
  2. #2647 choopp (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2559 / 12:28
    พี่บ๊อบคือป่วยอยู่มั้ยนี่มันอะไรกันความกามนี้ให้ตายเถอะสังคม 5555555555
    #2,647
    0
  3. #2635 เจฮุน (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2559 / 01:43
    คิมจีวอนเอ็งป่วยอยู่นาจาาา
    #2,635
    0
  4. #2575 หยกๆ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2559 / 01:47
    โว้ะ คุยกันไม่รู้เรื่องก็ใช้ร่างกายคุยกันอีกแล้วนะบ็อบบี้ หื่นจริงๆเลยนา หัดทำตัวเหมือนจุนฮเวบ้างสิ่ จินฮวานถูกตัวเข้าหน่อยก็เขินละ 5555
    #2,575
    0
  5. #2148 9nawKIHAE (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 มีนาคม 2559 / 17:10
    โฮ นึกว่าจินฮวานจะต่อสู้ได้เก่งกว่านี้ซะอีกกกก เซ็งงง
    #2,148
    0
  6. #2136 ทำไมต้องจินฮวาน' (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 มีนาคม 2559 / 08:16
    จุนเน่อึดมาก อึดโครต ทนถึก กรี้ดมาก ยิ่งตอนจับแผลพีจีนานแล้วนี่ อร้ากกกกกกกกด
    #2,136
    0
  7. #2135 ทำไมต้องจินฮวาน' (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 มีนาคม 2559 / 08:13
    เหรยยย นั่นใครอ่ะ พี่จีนานคุยกะครายยย ส่วนดบบ ดีใจที่มีมุมฟินกับเค้าแล้ว ดีกันสักที
    #2,135
    0
  8. #1904 Mild Apichaya (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2559 / 15:21
    นั่นแหล่ะ ใช่เลยพี่จีวอน ไปยกเลิกมันซะงานแต่งนั้นนน
    #1,904
    0
  9. #1783 fine feel (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2559 / 08:25
    ขาหักก็ยังมิวายนะเจ้าคะะะะ 5555555
    #1,783
    0
  10. #1668 hymnz. (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 31 มกราคม 2559 / 15:11
    ฮื่อ ดบบเค้าดีกันแล้วว ;//////;
    อิพี่บ๊อบนี่ซ่ามาก ยังไม่ทันหายดีก็กามแล้ว อห-.,-
    #1,668
    0
  11. #1664 fahfuu (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 มกราคม 2559 / 19:51
    โง้ยยยย สนุกมากๆๆๆๆๆ เขินมากๆๆๆๆ
    #1,664
    0
  12. #1663 mclub (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 มกราคม 2559 / 23:45
    อือหือออออออออออออออออออ หมั่นไส้พ่อเหยินแรง ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #1,663
    0
  13. #1662 chOaz (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 มกราคม 2559 / 07:30
    พี่จีวอนแซ่บมากอ่าจัดรพเลยคู่จุนจินนี่ขนาดอยู่เปลี่ยวๆยังไม่ได้กินกันเลยเสียใจยัยเน่คนกาก555555555555555555555555555555555
    #1,662
    0
  14. #1659 feelforfun (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 มกราคม 2559 / 14:31
    พี่จีวอนสู้ๆนะ ยกเลิกมันไปให้หมดดดงานแต่งบ้าบอนั่น
    #1,659
    0
  15. #1658 aonhararuya (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 มกราคม 2559 / 04:34
    จ้าาาาา ยังจะมีncอีกเนอะ เจ็บขนาดนี้
    #1,658
    0
  16. #1657 ปุ้กก้าพิม╮(-3-)╭ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 มกราคม 2559 / 00:15
    โอ้ยยยยยยยยย พี่บ๊อบสุดยอดมากค่ะ -//////////-

    ฉากคัทดบบ.ทำเอาจั๊กจี๊หัวใจ เสียวท้องวูบวาบ555555

    งื่อออออออออซ่านักนะ!

    เมื่อไหร่จุนจินจะมีฉากคัทบ้างค่ะ แง้งงงง



    #1,657
    0
  17. #1656 Nicenight (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 มกราคม 2559 / 22:59
    คัทมาละนี่ขนาดเจ็บอยู่ยังไม่เลิกกาม สมกับเป็นบาปนี้จริงๆเลย จะว่าไปก็เครียดตามบ็อบจะพูดยังไงละทีเนี่ย
    #1,656
    0
  18. #1654 พี่จินของจุน (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 มกราคม 2559 / 22:22
    ที่บอกว่าจะมีคัทนี่คือของดบบ.นี่เอง เราก็นั่งลุ้นว่าจุนจินๆๆๆๆ แต่สงสัยจุนเน่กากเกิน โอยยยย คืบหน้าบ้างไรบ้างลูกกกก //มาต่อที่ดบบ.ดีกว่า หูยยย ในโรงบาล บ๊อบใจเย็นนน ฮบ.เขินแย่แล้ววว งื้อฟินนน 5555555
    #1,654
    0
  19. #1653 unsure (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 มกราคม 2559 / 21:20
    พี่บ๊อบกามมากเกลียด5555555
    #1,653
    0
  20. #1652 emptyq_ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 มกราคม 2559 / 20:16
    เห็นเม้นท์ 1651 พูดถึงบาปกามของพิบ็อบ นี่ก็เกือบลืมไปละ555555555555555 ดีกันแล้วสินะ ฮือ ที่ผ่านมาที่เป็นงั้นก็เพราะรอให้ต๋าเลิกกับยูคสักทีสินะ ?? พอดีกันแล้วน่ารักมากแง อย่าให้มีปัญหาอะไรตามมาอีกเหลยนะ ;-;
    #1,652
    0
  21. #1651 BxHb (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 มกราคม 2559 / 19:13
    ขนาดขาเดี๊ยงพี่แกก็ยังไม่เลิกกาม สมแล้วที่เป็นบาปกาม55555555555555
    #1,651
    0
  22. #1650 under-me (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 มกราคม 2559 / 18:50
    แค่เขาดีกันก๋ดีใจมากๆแล้ว ฮือ ต่อไปแค่มีกันอยู่ก็ไม่ต้องกลัวอะไรแล้ว
    #1,650
    0
  23. #1649 youngkyun (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 มกราคม 2559 / 17:43
    สู้ฟเนอะบ็อบ
    #1,649
    0
  24. #1648 Jinjin-Jun (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 มกราคม 2559 / 17:34
    ชอบเวลาดบบหวานกันอ่ะน่าร้ากกกกกก
    บาบิจะทำยังไงให้งานแต่งยกเลิก ทำให้ได้นะ สู้ๆๆๆๆ
    #1,648
    0
  25. #1647 Noey No Ey (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 มกราคม 2559 / 15:22
    งื้อออออออออ cut มาเเบบงงๆมากอ่ะ
    #1,647
    0