( END ) 7SINS/iKON ϟ LUST&WRATH ▫ #junhwan #doubleb

ตอนที่ 16 : ⍫ jeju

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,417
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 53 ครั้ง
    2 ม.ค. 59

     

7SINS PJ.

LUST & WRATH

CHAPTER 13 : JEJU

 

"ไหวไหมเนี่ย"

จินฮวานเอ่ยถามคนที่ดูมีอาการไม่ค่อยจะดี จุนฮเวหน้าซีดเผือด อีกทั้งยังเหมือนขาแข้งอ่อนแรงจนเดินเซไปเซมา อาจเป็นเพราะบนเครื่องมีเหตุขัดข้องเล็กน้อยในตอนที่บินอยู่ก็ได้ก็เลยทำให้มีผลกระทบมาจนตอนนี้

แต่ไม่สิ..

ลองมาคิดดูอีกที จุนฮเวก็มีท่าทีเครียดๆตั้งแต่ก่อนเครื่องจะขึ้นแล้วล่ะ

หลังจากที่เขาโดนเรียกขึ้นมานั่งชั้นธุรกิจอยู่ข้างๆจุนฮเวแบบงงๆ ก็พบว่าไม่มีบทสนทานาอะไรเลยนอกจากคำว่า 'ยุ่ง' ในตลอดระยะเวลาที่เครื่องบินแล่นมาสู่เกาะเชจูแห่งนี้

เขาพยายามชวนคุยนะ แต่ดูเหมือนว่าจุนฮเวกำลังคิดอะไรอยู่สักอย่าง คิ้วเรียวนั่นขมวดเข้าหากันแทบจะตลอดเวลา มือหนาเองก็คอยเคาะนิ้วลงไปยังที่วางแขนอยู่เรื่อยๆ แถมขายังสั่นเป็นจังหวะต่อเนื่อง เขานึกว่าจะมีเรื่องหนักใจอะไรจึงไม่กล้าถามคำถามออกไปเยอะ

จนกระทั่งตอนที่เครื่องบินสั่นๆเพราะเจอกับความกดอากาศที่เปลี่ยนแปลงเร็ว จุนฮเวก็หน้าตาตื่น เจ้าตัวเหมือนกับเด็กน้อยที่กำลังหวาดกลัวอะไรซักอย่าง แต่พอเขาปลอบเท่านั้นแหละ

 

'นายกลัวเครื่องบินเหรอ?'

'ไม่ต้องรู้สักเรื่องไหม?'

 

ก็ได้คำตอบกลับมาแบบนั้นจึงไม่กล้าชวนคุยอะไรต่อ รอบๆกายมีแต่ความเงียบจนกระทั่งเครื่องแลนด์ดิ้ง เขาแอบเห็นจุนฮเวหลับตาลงแล้วถอนหายใจออกมายาวๆ ริมฝีปากซีดจนแทบกลายเป็นสีเดียวกับผิวเนื้อและใบหน้าเองก็เต็มไปด้วยความอ่อนล้า ไหนจะตอนเดินลงจากเครื่องที่แทบจะทรงตัวไม่อยู่จนแทบต้องไปพยุงนั่นอีก ทำเอาทีมแพทย์ของซงที่มาด้วยเดือดร้อนกันไปหมด แต่เจ้าตัวก็เหวี่ยงใส่จนพวกเขาต้องพากันถอยออกห่างด้วยความจำใจ

ภาระอยู่ที่ใครล่ะ?

จะใครอีกถ้าไม่ใช่ คิม จินฮวาน ผู้นี้

เพราะอาจารย์ถึงขั้นเข้ามาขอความช่วยเหลือจากเขา ให้ช่วยดูแลจุนฮเวหน่อย ถ้ามีอาการอะไรผิดปกติให้รีบแจ้งทันที เห็นบอกว่านี่คือคำสั่งจากผอ.โรงเรียนเลยด้วย ว่าให้ดูแลจุนฮเวอย่างใกล้ชิด

ลูกเศรษฐีนี่.. ต้องประคบประหงมจริงๆ

"ถ้ากลัวเครื่องบินทำไมไม่เดินทางมาทางอื่นล่ะ?" ร่างเล็กเอ่ยถามในขณะที่เดินไปทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ

ตอนนี้เขาอยู่ในบ้านพักของจุนฮเวแล้ว เด็กนักเรียนซงคนอื่นๆจะแยกไปนอนที่โรงแรมที่อยู่ไม่ไกล เห็นว่าให้จับคู่บัดดี้นอนด้วยกันต่อหนึ่งห้อง ส่วนลูกชายของเจ้าของโรงเรียนก็ต้องมีที่พักที่ดีกว่านั้นหลายเท่า

เอาจริงๆโรงแรมที่เด็กคนอื่นๆพักมันก็ไม่ได้แย่หรอก เป็นระดับ 5 ดาวเลยด้วยซ้ำ เอาไว้ต้อนรับแขกที่เงินหนา แต่บ้านพักที่จุนฮเวบอกว่าเป็นของพ่อสร้างเอาไว้นี่มันก็กินเนื้อที่ไปประมาณ1ใน5ของเกาะเลยทีเดียว มีทั้งสระว่ายน้ำ  ชั้นดาดฟ้าที่สามารถเห็นวิวทิวทัศน์ได้รอบเกาะ จวบจนกระทั่งลานจอดเฮลิคอปเตอร์

บางทีอาจจะใหญ่กว่าบ้านที่เขาอยู่ตอนนี้ซะอีก ทั้งๆที่เมื่อก่อนก็คิดว่าบ้านตัวเองใหญ่แล้วนะ พ่ออยู่คนเดียวไม่รู้ว่าจะสร้างทำไมขนาดนั้น

ต้องยอมตระกูลซงเขาจริงๆ

"โอเค ฉันจะไม่พูดว่านายกลัวเครื่องบินแล้วก็ได้ถ้านายไม่ชอบ เอาน้ำหน่อยไหม?" มือบางส่งขวดน้ำที่หยิบติดมาด้วยให้อีกฝ่ายเมื่อเห็นว่าเขาได้รับสายตาขวางๆส่งมาให้อีกแล้ว

"แต่ก็แค่ห่วงนะ แล้วแบบนี้ขากลับจะทำยังไง?"

"พอ"

"หือ?"

"หยุดพูดถึงได้ยัง?"

"หมายถึงเครื่องบินน่ะเหรอ?"

จุนฮเวขมวดคิ้วเข้าหากัน ไม่ได้ตอบอะไรกลับมาแต่คว้าน้ำที่อยู่ในมือของเขาไปเปิดดื่มแทน ช่วงคอที่ดูสง่าขยับเป็นจังหวะในเวลาที่ของเหลวไหลลงไป จินฮวานมองภาพนั้นพร้อมกับเม้มริมฝีปากแน่น ก่อนจะนึกได้ว่าควรทำอะไรซักอย่างในตอนที่เห็นว่ามีน้ำส่วนหนึ่งไหลลงมาจนเกือบจะถึงคอเสื้ออยู่แล้ว

คิดได้ดังนั้นเขาก็หยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาจากกระเป๋าเสื้อ มันเป็นส่วนหนึ่งที่เก็บเอาไว้จากตอนที่จุนฮเวเอามาให้เมื่อตอนที่เจอกันแรกๆที่เจอกันนั่นล่ะ เขารอจนกระทั่งร่างสูงดื่มน้ำเสร็จก่อนจะค่อยๆยื่นมือเข้าไปหาเพราะรู้ดีว่าอีกฝ่ายค่อนข้างขี้ตกใจ

“อะไร”

แล้วก็เป็นอย่างที่คิดจริงๆเมื่อจุนฮเวขยับหนี เรียกให้จินฮวานขยับไปใกล้อีกแล้วใช้มืออีกข้างจับข้อแขนนั่นเอาไว้ด้วย

“นิ่งๆสิ”

จุนฮเวตัวแข็งทื่อเป็นหินในตอนที่มือบางค่อยๆใช้ผ้าเช็ดหน้าซับไปตามช่วงคอ ยิ่งในตอนที่จินฮวานขยับเข้ามาหา เอียงหน้ามองไปตามจังหวะการเช็ด เป็นผลทำให้ลมหายใจนั้นคลอเคลียร์มากระทบโดนเบาๆ ก็ทำเอาต้องกลืนน้ำลายลงคอ ฉับพลันจังหวะการหายใจก็ทำได้ไม่ทั่วท้อง

“พอ”

สุดท้ายก็ต้องเป็นฝ่ายขยับออกมาก่อน จุนฮเวเว้นระยะห่างเอาไว้ประมาณสามคืบ ก่อนจะรีบสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆเพื่อไล่อาการแปลกๆที่แทรกเข้ามาในใจ

ไม่อยากพูดเลยจริงๆ ว่ากลิ่นน้ำหอมที่อีกฝ่ายใส่มันทำให้เขาปั่นป่วน

สาบานเลยว่าจะเกลียดกลิ่นนี้ไปตลอดการ เพราะมันทำให้หายใจไม่ออกเลยจริงๆ

“ขอโทษ ถ้าอย่างนั้นนายอยากนอนพักไหม? ฉันจะได้ไม่รบกวน”

จินฮวานถามพร้อมกับถอนหายใจ เอาตรงๆก็ยังเป็นห่วงนะ ไม่รู้ว่าจุนฮเวโอเครึเปล่า มันไม่ใช่เรื่องตลกหรอกที่ใครซักคนจะกลัวเครื่องบิน เพราะคนเราเกิดมาก็ต้องมีสิ่งที่กลัวเป็นธรรมดา แต่ก็ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายอยากให้เขาอยู่ด้วยรึเปล่า ดูเหมือนว่ายิ่งอยู่ตรงนี้นานเท่าไหร่ก็จะยิ่งทำให้จุนฮเวหงุดหงิดมากขึ้นเท่านั้น เดี๋ยวจะไม่ได้พักผ่อนกันพอดี

เพราะฉะนั้น..

“ฉันว่าจะไปหาห้องนอนน่ะ คนอื่นๆคงจับคู่แชร์ห้องกันไปหมดแล้ว นายรู้ไหมว่าต้องติดต่อใคร?”

จินฮวานจึงตัดสินใจว่าจะปล่อยให้อีกฝ่ายอยู่คนเดียวดีกว่า ในเมื่อตามอารมณ์ไม่ถูกก็ไม่รู้ว่าต้องทำยังไงเหมือนกัน

ใครจะไปรู้ว่าคำถามที่เอ่ยออกไปนั้นจะเรียกให้คนที่นั่งอยู่หันมามองตาขวางได้มากกว่าเดิมซะอีก

“เพื่อ?”

“หือ?”

จินฮวานกะพริบตาปริบๆเมื่อพบว่าจุนฮเวดูจะไม่สบอารมณ์ยิ่งกว่าตอนแรก ทำเอาใจแป้วและนึกน้อยใจอยู่นิดๆว่าทำไมเขาทำอะไรก็ผิดไปหมดทุกอย่าง ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแล้วเลิกคิ้วมองด้วยความไม่เข้าใจ ในขณะที่จุนฮเวเองก็ยังจ้องตอบอยู่แบบนั้นอย่างไม่ยอมแพ้

“อยากไปก็ไป”

ก่อนที่คนตัวสูงจะพ่นลมหายใจออกมาแรงๆแล้วเบือนหน้าหนี จุนฮเวเอนหลังลงไปนอนกับโซฟาตัวยาว เปลือกตาคมเข้มหลับลงอย่างไม่สนใจใยดีใดๆทั้งนั้น

..ผิดกับในใจที่กำลังร้อนรุ่มและโกรธอยู่ไม่น้อย

ก็เขาอยู่ตรงนี้ นั่งหัวโด่อยู่ที่นี่ ยังมีหน้าพูดว่าจะไปหาคนแชร์ห้องนอนด้วยอีกเหรอไง! มันน่าโมโหชะมัดเลย

“เปล่านะ ไม่ได้อยากไป”

แต่แล้วคนที่กำลังนอนข่มใจอยู่ก็ต้องหยุดฟังทั้งๆที่ยังไม่ได้ลืมตา ส่วนในใจก็ชื้นขึ้นมาหน่อยเพราะเขาคิดว่าจินฮวานจะเดินหนีไปแล้วซะอีก

ยังอยู่เหรอ?

“แต่นายทำเหมือนรำคาญกันนี่ ฉันเลยคิดว่าไม่ควรอยู่ตรงนี้”

“หาเรื่อง”

แล้วคำพูดนั้นก็ทำให้ตาคมกริบลืมขึ้นมามองขวางๆแบบที่ชอบทำได้ทันทีด้วย จุนฮเวจ้องอีกฝ่ายเขม็ง คิ้วขมวดเข้าหากันจนแทบจะเป็นปมเพราะความไม่พอใจ

“หือ.. ฉันหาเรื่องนาย”

“โยนความผิด”

“อะไร?”

“บอกรำคาญยัง?”

“อ..อ้าว” จินฮวานเหวอไป ส่วนจุนฮเวก็พ่นลมหายใจออกมาแรงๆอีกหน ก่อนจะยกแขนขึ้นมากอดอกเอาไว้แล้วพลิกตัวนอนตะแคงหลับตาลงต่อ ทิ้งให้ร่างเล็กได้แต่ยืนเกาแก้มอย่างงงงวยเหมือนเดิม

สรุปคือ.. เขาไม่ต้องไปไหนหรอกเหรอ?

แล้วคืนนี้จะนอนที่ไหนล่ะ?

มีคำถามมากมายที่อยากถามจุนฮเวนะ แต่ก็ไม่กล้าปลุกแล้ว เพราะคิดว่าจุนฮเวอาจจะอยากพักผ่อนก็ได้ เอาจริงๆก็ยังหน้าซีดๆอยู่เลยด้วย

จินฮวานได้แต่เป่าลมออกมาเบาๆ เป็นผลให้ผมที่ปรกอยู่ตรงหน้ากระพือขึ้นไปด้านบน ก่อนที่เขาจะได้ยินเสียงเคาะประตูดังมาสองสามที ตาเรียวหันไปมองเจ้าของร่างสูงที่นอนนิ่งๆอยู่บนโซฟาก่อนจะตัดสินใจเดินไปเปิดออกเอง

“จุนฮเวเขา..นอนอยู่น่ะครับ”

“ค่ะ ดิฉันไม่รบกวนคุณชายหรอกค่ะ แต่แค่จะมาแจ้งคุณจินฮวานว่าเราได้จัดเตรียมห้องนอนและนำกระเป๋าเดินทางของคุณจินฮวานเข้าไปเก็บไว้ให้แล้วนะคะ ถ้าขาดเหลืออะไรสามารถเรียกใช้ได้ทุกเวลาเลยค่ะ”

“อ..เอ๋ ห้องนอนของผมเหรอ?” มือบางยกขึ้นชี้หน้าของตัวเองแบบงงๆ เป็นเหตุให้แม่บ้านเลิกคิ้วขึ้นด้วยเช่นกัน

“ก็..คุณชายสั่งให้คุณจินฮวานนอนที่นี่นี่คะ”

“หืม?” ใบหน้าเนียนหันไปมองยังด้านในห้อง จากมุมนี้เขาเห็นได้แค่เพียงเท้าของร่างสูงที่วางพาดอยู่บนขอบของโซฟาเท่านั้น แต่มันก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มบางๆออกมาอยู่ดี

“สรุปว่า.. เป็นเหตุเข้าใจผิดเหรอคะ? ถ้าคุณจินฮวานจะไปพักกับเพื่อนที่โรงแรม เดี๋ยวดิฉันจะให้คนนำของทั้งหมดไปไว้ที่นั่นให้ค่ะ”

“อ้อ เปล่าหรอกครับ” จินฮวานรีบหันมาหา ก่อนจะส่ายหน้าเล็กน้อยแล้วหัวเราะเบาๆ “ผมนอนที่นี่แหละครับ ขอบคุณมากที่มาแจ้ง”

“ด้วยความยินดีเลยค่ะ”

หลังจากที่แม่บ้านคนเดิมหันหลังกลับไปแล้ว ร่างเล็กก็อดที่จะหันกลับไปมองคนปากไม่ตรงกับใจที่นอนนิ่งๆอยู่บนโซฟาอีกหนไม่ได้เช่นกัน จินฮวานส่ายหน้าน้อยๆจากนั้นก็เดินไปหยิบผ้าห่มมาคลุมร่างของอีกฝ่ายเอาไว้ เพราะความเพลียจึงทำให้ไม่รู้เรื่องอะไรเลยสินะ

แล้วเมื่อไหร่จะพูดในสิ่งที่คิดออกมาซักทีเล่า.. ไม่รู้จักบอกใครเขาจะไปเดาใจถูกกัน

อยากให้นอนค้างด้วยก็บอกดีๆสิ เด็กบ้า.. J

 

LUST & WRATH

 

30%


 

ครืด..

 

เสียงเปิดประตูห้องเรียกให้คนที่นอนอยู่บนเตียงหันไปมองตาม จีวอนถอนหายใจออกมาเบาๆเมื่อพบกับใบหน้าของคนที่คุ้นเคยโผล่เข้ามาไม่ใช่หมอหรือพยาบาลที่แสนน่าเบื่อแต่อย่างใด ก่อนจะหยิบรีโมทมาปิดทีวีที่เปิดค้างไว้แล้วหันไปมองคนที่ลากเก้าอี้มานั่งข้างๆอย่างเช่นทุกครั้งที่เจอกัน

“วันนี้เป็นยังไงบ้าง?” ฮันบินเป็นฝ่ายเอ่ยถามก่อน ในขณะเดียวกันก็หันไปเทน้ำใส่แก้วแล้วส่งมันให้กับจีวอนอีกด้วย

“ก็ดี” มือหนาส่งมารับมันไว้แล้วเขยิบตัวขึ้นดื่ม ท่าทางที่ทุลักทุเลเพราะขยับไม่ได้มากนั้นทำให้ฮันบินรีบส่งมาประคองตรงท้ายทอยเบาๆ ส่วนจีวอนก็เหลือบมองสักพัก ก่อนจะค่อยๆดื่มน้ำจากแก้วเข้าไปสองสามอึก

“ยังปวดขาอยู่ไหม?”

“ไม่แล้ว”

“หมอบอกฉันว่านายฟื้นตัวดีมาก ร่างกายตอบสนองต่อยาที่ให้ดีก็เลยหายไวแบบนี้ เดี๋ยวอีกไม่นานก็ไปกายภาพได้แล้วล่ะ”

ร่างสูงพยักหน้า สิ่งที่ฮันบินพูดมาเขาก็ได้ยินจากที่หมอบอกไปในตอนเช้าแล้ว แต่ถึงมันจะเป็นเรื่องที่น่ายินดีมากแค่ไหนที่ร่างกายสามารถฟื้นฟูตัวเองได้เร็วขนาดนี้ เขาก็ยังต้องข่มความเจ็บปวดเอาไว้ข้างในอยู่ดี

เพราะรู้ว่ายังไงมันก็กลับเป็นเหมือนเดิมไม่ได้..

ของที่พังไปแล้ว และถูกซ่อมจนใช้งานได้ใหม่ ยังไงมันก็ไม่สมบูรณ์ร้อยเปอร์เซ็นต์หรอก

“คิดอะไรอยู่?”

ตาคมเหลือบมองไปทางด้านข้างเมื่อฮันบินเปิดบทสนทนาขึ้นอีก ก่อนจะเหลือบต่ำลงไปอีกเมื่อพบว่ามือขาวๆนั่นก็ส่งมากุมมือของเขาเอาไว้ด้วยเช่นกัน ฮันบินสอดประสานนิ้วทั้งห้าเข้าหาแล้วจับเอาไว้แน่น ความอุ่นที่สัมผัสได้เรียกให้จีวอนเบนสายตาขึ้นมาจ้องหน้าเนียนอีกหน นัยน์ตาคู่สีน้ำตาลฉายแววไม่เข้าใจอย่างชัดเจน

..แต่เอาจริงๆ เขาก็สับสนมาหลายวันแล้วเหมือนกัน นับตั้งแต่ที่ฟื้นจากยาสลบแล้วพบว่าฮันบินเฝ้าอยู่ไม่ห่าง การดูแลที่แสนอบอุ่นนั้นทำให้ในใจรู้สึกดีไม่น้อย แต่สิ่งที่ค้างคาอยู่มันก็มีอยู่เช่นกัน

เหมือนจะมีมากเสียด้วย

“ว่างเหรอนายน่ะ” ริมฝีปากหยักเอ่ยถามในตอนที่เห็นว่าฮันบินเลิกคิ้วขึ้นแบบงงๆ อารมณ์ของเขาในตอนนี้มันเป็นสิ่งที่พูดไม่พูด เหมือนว่าอยากรู้แต่ไม่อยากถาม ที่ไม่อยากถามเป็นเพราะกลัวว่าคำตอบมันจะทำร้ายจิตใจมากจนเกินไป

“หืม? ฉันน่ะเหรอ?”

“อืม”

“ว่างสิ ฉันทำงานทุกอย่างเสร็จหมดแล้ว ที่เหลือก็แค่รอเช็ดตัวให้นายก่อนนอนเท่านั้นแหละ”

จีวอนถึงกับถอนหายใจ ริมฝีปากหยักเม้มเข้าหากันก่อนจะหลับตาลงนิ่งๆ อีกทั้งในใจยังโมโหนิดๆให้กับความปากหนักของตัวเองที่ไม่ยอมถามออกไปตรงๆ

แต่ช่วยไม่ได้ แค่เอ่ยชื่อของ มัน ก็ยากสำหรับเขาแล้ว

“นายโอเครึเปล่า?”

จีวอนสัมผัสได้ถึงแรงบีบเบาๆจากมือที่สอดประสานกับเขาอยู่ในตอนแรก อีกทั้งน้ำเสียงที่ฮันบินเอ่ยออกมาก็ดูจะเป็นห่วงอย่างจับใจ เรียกให้ตาคมค่อยๆลืมขึ้นอีกครั้ง ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆแล้วหันไปจ้องด้วยสายตาจริงจัง

“นายดูแลฉันในฐานะอะไร?”

ก่อนที่คำถามนั้นจะทำให้ฮันบินเป็นฝ่ายเงียบลงบ้าง รู้สึกจึกในใจเล็กน้อยราวกับมีหอกแหลมๆพุ่งมาแทง แถมยังรู้สึกกลัวขึ้นมาด้วยเพราะทันทีที่ได้ยินหัวสมองมันก็ทึกทักไปเองว่าอีกฝ่ายอาจจะรำคาญกัน

จีวอนไม่อยากให้เขาดูแลเหรอ?

“ฉัน..”

“ก่อนจะเกิดเรื่อง.. นายทำเหมือนฉันไม่สำคัญ ฉันขอคืนดีเท่าไหร่นายก็ไม่ยอม แล้วตอนนี้ล่ะ?”

“...”

“นายห่วงฉันทำไม?”

ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ ฮันบินเม้มริมฝีปากแน่น เขาก้มหน้าลงมองพื้นเพราะไม่กล้าสบตา ในใจสั่นไหวไปตามอารมณ์ที่เริ่มปะทุ เพราะไม่ใช่มีแค่จีวอนที่สับสนอยู่ฝ่ายเดียวหรอก คิดว่าเขาดูสบายๆไม่คิดมากอะไรเลยอย่างนั้นเหรอ?

เปล่า..

การที่เราห่วงเขา อยากจะดูแล อยากจะทำทุกอย่าง แต่ไม่สามารถตอบได้ว่าทำในฐานะอะไร คิดว่าเรื่องแบบนี้มันไม่ทรมานรึไง?

“ฉันห่วงนายไม่ได้แล้วเหรอ?” ฮันบินถามเสียงเบา ก่อนที่ตากลมโตจะช้อนขึ้นมามองตอบคนตรงหน้า

“นายห่วงฉันทำไมล่ะ?”

“ถ้าเราไม่ได้เป็นอะไรกัน ฉันก็ห่วงนายไม่ได้เหรอ?”

“ก็ถ้าเราไม่ได้เป็นอะไรกัน นายจะห่วงฉันทำไม?”

จีวอนตอบกลับรวดเร็ว เสียงนั้นแข็งกร้าวขึ้นตามประสาผู้ชายที่อารมณ์ร้อนอีกทั้งยังยอกย้อนประโยค เป็นเพราะความอึดอัดที่สั่งสมมาหลายวันทำให้เขาเริ่มจะหงุดหงิด ยิ่งขยับตัวไม่ได้ ทำได้แค่นอนพูดอยู่เฉยๆแบบนี้ก็ยิ่งแย่มากกว่าเดิม

“หรือนายทำไปเพราะรู้สึกผิด?” ร่างสูงแค่นหัวเราะในขณะที่ฮันบินไม่ยอมตอบ “..หรือสมเพช? จะอะไรก็แล้วแต่ ถ้าฉันหายดี นายก็จะกลับไปหาคนของนายงั้นสิ”

“จะประชดฉันอีกนานไหมบ๊อบ”

“หรือไม่จริง?”

“นายไม่เคยเห็นความห่วงใยของฉันเลยเหรอ ที่ฉันทำทั้งหมด นายยังคิดว่าฉันทำเพื่อประชดนายอีกเหรอ!

“ก็นายยังคบไอ้นั่น!!!

จีวอนตะหวาดเมื่อพบว่าฮันบินเองก็เริ่มเสียงดัง คำพูดนั้นทำให้ร่างเล็กถึงกับชะงัก ฟันคมกัดริมฝีปากของตัวเองแน่นเพื่อควบคุมไม่ให้สติกระเจิดกระเจิงไปอีกคน

ทั้งๆที่เขาคิดจะบอกจีวอนเรื่องที่เพิ่งไปเคลียร์กับยูคยอมมาวันนี้แท้ๆ มันยังหาจังหวะไม่ได้เลยไม่รู้จะพูดตอนไหน แต่กลับโดนโวยวายใส่แบบนี้เนี่ยนะ

จีวอนไม่คิดจะถามเขาดีๆเลยเหรอไง? กี่ครั้งแล้วที่ไม่ระงับอารมณ์ของตัวเองแล้วพาลมาทำให้คนอื่นเสียความรู้สึกแบบนี้”

“แล้วนายล่ะ..” ฮันบินพูดเสียงเบา ตาเรียวจ้องคนตรงหน้าด้วยสายตาที่เจ็บปวดไม่ต่างกัน

“ฉันทำไม?”

“งานแต่งของนาย จะเริ่มตอนไหนล่ะ”

จีวอนถึงกับเบือนหน้าหนี ตาคมหลับลงช้าๆพร้อมกับสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เขาหมายจะให้อารมณ์โกรธเคืองมันจางหายไป แต่หารู้ไม่ว่ามันกลับนำพาเรื่องในอดีตที่เกิดขึ้นให้ย้อนกลับเข้ามาในหัว

วันนั้น..

เรื่องในวันนั้น..

 

 

“ไอเหี้ยบ๊อบมึงทำงี้ได้ไงวะ!!

ในวันนั้นเขาตื่นขึ้นมาแบบงงๆ ตื่นเพราะเสียงโวยวายของเพื่อนสนิทที่ดังเข้ามาในโสต ก่อนที่ร่างจะถูกกระชากขึ้นอย่างแรงจนแผ่นหลังลอยจากเตียง

ไม่สามารถรับรู้ได้ว่าเป็นเวลากี่โมง แม้จะมองท้องฟ้าที่อยู่ตรงนอกกระจกก็ทำไม่ได้ สายตามันพร่าเบลอไปหมด บวกกับหัวสมองที่ยังมึนงง ไม่อาจจับต้นชนปลายได้ถูกว่าคนตรงหน้าโมโหอะไร หากแต่เขาก็ยังจำได้ว่านี่คือเพื่อนสนิทที่คบกันมานาน

“เหี้ยไรของมึงวะ กูจะนอน”

“น้องสาวกูอะ มึงข่มขืนน้องกูได้ไงวะ!

อีกฝ่ายเอาแต่โวยใส่ พอเขาผลักออกแล้วฟุบหน้าลงไปนอนบนเตียงเหมือนเดิม คนตรงหน้าก็เข้ามากระชากออกอีกหน คราวนี้ทุ่มร่างของเขาลงไปกองอยู่บนพื้น เพราะความมึนทำให้จีวอนถึงกับเซ ร่างสูงล้มลุกคุกคลานในขณะที่คนด้านหลังก็พยายามจะดึงเขาขึ้นไปเคลียร์

“ไอ้เหี้ย อะไรของมึง!

“จียอนบอกกูว่ามึงข่มขืน มึงทำได้ไงวะไอ้เหี้ย นั่นน้องกูนะเว้ย! น้องสาวกู!

จียอน?

จียอนที่พูดถึงนี่.. คือน้องสาวของจีมิน

ส่วนจีมิน.. ก็คือเพื่อนสนิทของเขาเอง คนเดียวกับที่กำลังโวยวายและพยายามเขย่าตัวเขาอยู่ในตอนนี้

“พูดไม่รู้เรื่องไอ้สัด กูทำเหี้ยไร?”

จีวอนเริ่มจะโมโห เดิมทีเขาก็ไม่ชอบให้ใครมาหาเรื่องและขึ้นเสียงใส่อยู่แล้ว นี่ยังโดนกระชากเหวี่ยงไปมา จากที่มึนหัวอยู่แล้วก็ยิ่งทำให้ควบคุมตัวเองไม่ได้ เพราะแบบนั้นเขาจึงผลักอีกฝ่ายออก

“มึงข่มขืนน้องกู ไอ้ชั่ว ทำไมมึงเลวขนาดนี้วะ นี่มึงเป็นพวกเอาไม่เลือกเลยอ่อวะ!

“อย่าปากหมาไอ้เหี้ย”

“ก็มึงมันสำส่อน น้องกูมึงก็ยังไม่เว้น”

“พูดให้มันดีๆนะมึง!

เขาจำได้ว่าตัวเองชี้หน้าด่ามันคืน ก่อนที่อีกฝ่ายจะพุ่งเข้ามาปล่อยหมัดเข้าใส่ที่ข้างแก้มอย่างแรง เมื่อเป็นแบบนั้นร่างกายมันก็ตอบสนองกลับไปโดยอัตโนมัติ

เด็กหนุ่มสองคนผลัดกับปล่อยหมัดใส่กันอย่างไม่มีใครยอมใคร กายหนาชนเข้ากับตู้โชว์ที่ติดผนังจนมันตกกระทบพื้นแตก จีวอนจำได้ลางๆว่าตัวเองหยิบโคมไฟตรงหัวเตียงฟาดเข้าใส่หัวอีกฝ่าย ก่อนที่มันจะดันเขาไปชนกับประตูระเบียงจนเกิดรอยร้าว

เหตุการณ์เริ่มจะเลวร้ายขึ้นเรื่อยๆจนควบคุมไม่อยู่ เพราะฤทธิ์ยาทำให้เขาประมวลภาพเหตุการณ์ตรงหน้าได้ไม่หมด รู้แต่ว่าต้องเอาชนะให้ได้ แล้วก็ต้องป้องกันไม่ให้ตัวเองได้บาดแผลเพิ่มก็เท่านั้น

เสียงกระจกของประตูระเบียงแตกในตอนที่เขาเหวี่ยงคนตรงหน้าไปชนใส่ แต่ถึงแบบนั้นกายหนาก็ยังพุ่งเข้ามาหา การตอบสนองของร่างกายที่ไวเกินไปทำให้จีวอนผลักซ้ำออกไป เป็นผลให้เศษแก้วที่แตกกระจายอยู่บนพื้นทำให้คนตรงหน้าเสียการทรงตัว

และ..

 

ตาเรียวลืมขึ้นเพราะหลังจากนั้นเขาก็จำอะไรไม่ได้อีกแล้ว สิ่งที่พบได้หลังจากตื่นนอนคือตัวเองกลับมาอยู่ที่คฤหาสน์ซง ความปวดเมื่อยจากร่างกายทำให้ต้องลุกขึ้นอย่างลำบาก หากแต่เมื่อแม่บ้านแจ้งคนเป็นพ่อว่าเขาได้สติแล้ว บานประตูของห้องนอนก็ถูกเปิดออกอย่างแรง

จีวอนหันไปมองแบบงงๆ ก่อนที่แก้มข้างซ้ายจะชาวาบจากการที่โดนฝ่ามือหนักๆของคนเป็นพ่อตบเข้าให้ฉาดใหญ่

“สร้างเรื่อง”

เขาหันไปมองอย่างไม่เข้าใจ ก่อนที่พ่อจะโยนไอแพดลงมาวางไว้บนตัก จีวอนหยิบมันขึ้นมาดูอย่างงงในตอนแรก ก่อนจะต้องเบิกตากว้างขึ้นเมื่อเห็นหัวข้อคดีและรูปภาพประกอบที่ไม่ได้ผ่านการเซ็นเซอร์เลยแต่อย่างใด

 

‘ปาร์ค จีมิน ถูกผลักลงจากคอนโดของลูกเศรษฐีตระกูลใหญ่

ซง อิลกุก มีบุตรชายเป็นฆาตกร!’

 

ภาพที่ปรากฏตรงหน้าคือภาพของเพื่อนเขาที่ร่างกายบิดเบี้ยวผิดรูปเนื่องจากกระดูกหักหมดทุกท่อน มันเป็นอะไรที่จีวอนทนดูไม่ได้จนจบ คราบเลือดสีแดงสดที่ได้เห็นยังคงติดตรึงอยู่ในหัวมาจนถึงทุกวันนี้

“ผมไม่ได้ทำ”

“ผลพิสูจน์ออกมาแล้วว่าผู้ตายมีเรื่องกับแกก่อนจะตาย”

“ผมจะฆ่าเพื่อนตัวเองได้ไงวะพ่อ!!

“แกยังไม่เลิกยา จีวอน ฉันสั่งให้แกเลิกทำไมแกไม่เลิก!!

พ่อเริ่มจะตะคอก ส่วนจีวอนก็ยกมือขึ้นมาขยี้หัวตัวเองอย่างแรงเพราะเริ่มจับต้นชนปลายอะไรไม่ถูก เขาทั้งตกใจ เสียใจ และรู้สึกดำดิ่งในเวลาเดียวกัน

“แกเคยเกือบทำผู้หญิงคนหนึ่งตายไปครั้งนึงแล้ว นี่ยังไม่เว้นเพื่อนของแกอีกเหรอไง!

“มันคนละเรื่องปะวะพ่อ มัน.. มันตายอะ เพื่อนผม.. ผมจะฆ่ามันได้ไงวะพ่อ!

เขารนรานไปหมด ไม่ใช่เพราะกลัวในความผิด แต่ใครที่เห็นเพื่อนสนิทตายไปต่อหน้าต่อตาก็ต้องตกอยู่ในสภาพนี้กันทั้งนั้น สติของจีวอนเลือนหาย ไม่ได้สนแม้กระทั่งคำด่าของพ่อเลยด้วยซ้ำ เพราะที่ผ่านมาเขาก็มีเพื่อนสนิทอยู่เพียงคนเดียว

คนเดียว.. ที่ไว้ใจ

“พ่อ.. เอาเพื่อนผมคืนมา พ่อทำได้ดิ พ่อ!

“เลิกเพ้อเจ้อได้แล้วจีวอน!! แกทำเรื่องให้ฉันได้ไม่เว้นแต่ละวัน แกจะให้ฉันเอาหน้าไปไว้ที่ไหน!!!

“ก็บอกแล้วไงวะว่าผมไม่ได้ทำ!

“แต่เรื่องที่แกเล่นยาทำให้แกไม่มีสิทธิ์แก้ตัวในศาล! แล้วเรื่องที่แกข่มขืนน้องสาวของมันก็เป็นเรื่องที่ได้รับการพิสูจน์แล้ว!

“เหี้ยไรวะพ่อ ผมไม่ได้ทำเว้ย ผม..”

“ผลพิสูจน์คราบอสุจิที่ติดอยู่กับช่องคลอดของอีกฝ่ายคือของแก ถ้าสภาพแผลหายดีแล้วก็ไปเตรียมตัดชุดแต่งงานได้เลย”

“พ่อ!! เฮ้ยพ่อ!

 

ปึง!!

 

..พ่อตัดสินใจให้เขาแต่งงานกับจียอนเพื่อปิดข่าวเรื่องข่มขืน และทางฝ่ายนั้นเองก็บอกว่าจะไม่เอาเรื่องกับคดีที่จีมินถูกผลักลงจากตึก

นั่นเป็นสาเหตุที่ทำให้เขากับฮันบินต้องเลิกกัน พออีกฝ่ายรู้ว่าเขาจำเป็นต้องรับผิดชอบต่อสิ่งที่เกิดขึ้น คำว่า เลิก ก็ดังออกจากปากแบบไม่รีรออะไรทั้งนั้น

“นายคิดว่าฉันจะข่มขืนจียอนได้ลงอย่างนั้นเหรอ?” จีวอนพูดเสียงเบาหลังจากนึกเสร็จ มันเป็นคำถามที่เก็บอยู่ในใจมานานแสนนาน แต่เป็นเพราะฮันบินบอกเลิกเขาก่อน จึงไม่มีโอกาสได้พูดออกไป

“หมอพิสูจน์ออกมาแบบนั้น จะให้ฉันพูดว่ายังไง..” ฮันบินเองก็พูดเบาลงเช่นกัน ตาเรียวเบือนหนีไปมองทางอื่นเมื่อขอบตาเริ่มจะร้อนผะผ่าว ไม่อยากจะยอมรับหรอก แต่มันก็..

ทำไมเรื่องทั้งหมดต้องเกิดกับเด็กเกรด 11 แบบพวกเขาด้วยนะ ถ้าให้เลือกได้ เขาอยากจะเป็นแค่เด็กวัยรุ่นธรรมดาๆ มันคงดีกว่าต้องแบกรับอะไรไว้เยอะแยะขนาดนี้

“จียอนเคยบอกชอบฉัน”

“...”

“แก้ผ้าต่อหน้าฉัน”

“พอเถอะ”

“แต่ฉันยังไม่สนใจ แล้วนายเชื่อเหรอว่าฉันจะทำอย่างนั้นจริงๆ”

ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบอีกหน ในยามที่จีวอนหันมาสบตาด้วย ฮันบินไม่แม้แต่จะเบือนหลบ เพราะที่จริงเขาก็คิดแบบนั้น..

กับเด็กที่ชื่อจียอน เขาพอจะรู้เรื่องคร่าวๆว่าแอบชอบจีวอนอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้ทำให้เรื่องของทั้งคู่มีปัญหา เป็นเพราะเขาเชื่อใจว่ายังไงจีวอนก็คงไม่ให้ความสำคัญอะไรด้วย จนกระทั่งเรื่องมันเกิดนั่นล่ะ

“เพราะนายเมายาศาลเลยไม่ฟังคำให้การ บางทีนายอาจจะไม่รู้ตัว..”

“ฉันรู้ตัวดีว่ากำลังทำอะไร ถึงฉันจะมึนเมาอยู่กับฤทธิ์ของมัน แต่ฉันมั่นใจว่าฉันไม่มีทางมีอะไรกับผู้หญิงแน่ๆ”

“...”

“แล้วฉันก็ไม่คิดจะมีอะไรกับใครถ้าคนนั้นไม่ใช่นาย”

“บ๊อบ..”

“นายก็รู้ว่าฉันรักนายมากแค่ไหนฮันบิน”

 

65%


LUST & WRATH

 

จุนฮเวตื่นขึ้นมาในตอนเย็น อาการปวดหัวที่เป็นผลจากการกลัวเครื่องบินได้ทุเลาลงและหายไปตามกาลเวลาเป็นที่เรียบร้อยแล้ว มือหนายกขึ้นนวดขมับของตัวเองเบาๆก่อนจะสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆเพื่อให้ความสดชื่นแก่ร่างกาย

คนตัวสูงหันไปมองรอบห้อง ในทีแรกใบหน้าคมยังคงแสดงความเรียบนิ่งออกมา หากแต่ตอนที่เขาไม่พบคนที่สมควรจะอยู่ที่นี่หัวคิ้วทั้งสองข้างก็ขมวดเข้าหากันจนแทบจะเป็นปม ความหงุดหงิดแทรกซึมเข้ามาในใจตามนิสัยที่เป็นอยู่ เพียงแค่นั้นสองขาก็พาให้กายหนาลุกขึ้นแล้วเดินออกไปด้วยความรวดเร็ว

ทันทีที่ลงมาด้านล่างเขาก็พบกับกลิ่นหอมของอาหารที่ถูกจัดเตรียมไว้ จุนฮเวเหลือบมองมันด้วยสายตาเรียบเฉย ทั้งๆที่เขายังไม่ได้กินอะไรเลยในวันนี้แต่กลับไม่รู้สึกหิวเลยซักนิด สายตาคมกวาดไปรอบๆเหมือนเคยเพื่อมองหาคนที่อยากจะเจอ แต่เมื่อไม่พบก็ทำให้ร่างสูงพ่นลมหายใจออกมาแรงๆด้วยความไม่พอใจอีกครั้ง

 

..ไปอยู่ไหน

...ก็บอกให้นอนที่นี่ไง หรือจะไปนอนโรงแรมแล้ว?

 

“ชิ..”

เสียงสบถด้วยความหงุดหงิดดังออกมาจากปาก จุนฮเวกระแทกตัวลงไปนั่งบนเก้าอี้ก่อนจะถีบตัวข้างๆกระเด็นไปอีกทางเพื่อระบายอารมณ์ เขารู้สึกไม่พอใจเป็นอย่างมาก ราวกับเด็กที่เอาแต่ใจตัวเองเป็นเดิมทุนแล้วยังโดนขัดใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า ในหัวก็คิดไปแล้วว่าบ้านหลังนี้ไม่ดีตรงไหนกัน ทั้งๆที่สั่งแม่บ้านให้จัดห้องนอนอย่างดีเอาไว้แล้วแท้ๆแต่กลับปฏิเสธกันอย่างนั้นเหรอ?

มันจะมากเกินไปแล้ว

“คุณจุนฮเว”

เสียงจากเก้าอี้ที่ล้มเมื่อครู่ดังพอที่จะทำให้แม่บ้านรีบวิ่งออกมาดูด้วยความตกใจ ยิ่งพอเห็นสีหน้าที่ดูอารมณ์เสียของอีกฝ่ายแม่บ้านก็เริ่มจะมีสีหน้าไม่ดีด้วยเช่นกัน

ถึงจะทำงานกับตระกูลซงมานาน แต่ชื่อเสียงเรียงนามของคุณหนูคนที่หกของบ้านก็เป็นที่เลื่องลือว่าน่ากลัวมากแค่ไหน ถ้าจะให้พูดกันจริงๆแบบไม่โกหกก็คงต้องยอมรับว่าไม่มีใครกล้ารับมือด้วยตอนนี้หรอก แต่มันก็คือหน้าที่

“รับ.. จะรับอาหารเลยไหมคะ เดี๋ยวดิฉันจะได้เรียกคนมาจัดเตรียมให้ในตอนนี้เลย”

จุนฮเวไม่ตอบ เขาทำเพียงสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆเพื่อควบคุมสติ ตอนนี้ทั้งโมโหเพราะไม่เข้าใจว่าแม่บ้านจะทำหน้าเหมือนกลัวเขาทำไมนักหนา ไม่ว่าใครต่อใครที่เจอก็ทำหน้าแบบนี้กันทั้งนั้น เขาเห็นบ่อยแต่ก็ไม่เคยชินเสียที มันเหมือนตัวเองน่ารังเกียจ ไม่น่าเข้าใกล้ เป็นตัวอันตรายอะไรทำนองนั้นเลย ส่วนอีกเรื่องก็คือไม่ว่าจะมองไปทางไหนก็ยังไม่เห็นวี่แววของรุ่นพี่ตัวเล็กคนนั้นอยู่ดี จะถามก็ไม่อยากถาม เขาเป็นคนปากหนักมากกว่านั้นจึงทำได้แค่เพียงเงียบและเก็บทุกอย่างเอาไว้ในใจแค่เพียงคนเดียว

“หรือคุณชายจะรอรับประทานอาหารพร้อมกับคุณจินฮวานคะ ระหว่างที่คุณกำลังหลับ คุณเขาขอตัวไปเดินเล่นแถวชายหาด อีกสักครู่คงจะกลับมาค่ะ”

ก่อนที่ประโยคข้างต้นจะทำให้คิ้วที่ขมวดเข้าหากันของร่างสูงค่อยๆคลายออก จุนฮเวหันไปมองหน้าแม่บ้านที่กำลังทำตัวไม่ถูกด้วยสายตาที่คาดเดาไม่ได้ ในขณะเดียวกันความโล่งใจก็แทรกเข้ามาแทนที่ความหงุดหงิดเมื่อครู่อีกด้วย เขาชั่งใจอยู่ซักพักก่อนจะตัดสินใจลุกขึ้นแล้วเดินออกไปข้างนอกโดยที่ไม่พูดอะไรตอบทั้งนั้น

สองขาก้าวเดินลงบันไดไปสู่ชายหาด สายตาจดจ้องไปมองไปรอบๆเพื่อหาบุคคลที่คุ้นเคย แต่เป็นเพราะช่วงเวลานี้ผู้คนต่างก็พากันออกมาเดินเที่ยวกินลมชมวิวกันมากแล้วจึงทำให้เขาต้องใช้เวลานานพอสมควรกว่าจะหาเจอ

..แผ่นหลังขาวๆของคนที่อยู่ริมทะเลและกลุ่มผมสีน้ำตาลที่สะท้อนกับแสงแดดรำไรในตอนเย็น เป็นสิ่งที่ทำให้เจ้าตัวนิ่งงัน จุนฮเวจ้องมองอยู่แบบนั้น แม้ว่าจะเป็นเพียงด้านหลังเขาก็จำได้ดีว่ารูปร่างแบบนี้ต้องใช่ตัวเจ้าปัญหาที่เขากำลังตามหาอยู่แน่ๆ

ก่อนที่คิ้วจะขมวดเข้าหากันด้วยความไม่พอใจเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังคุยกับใครก็ไม่รู้ที่เขาไม่รู้จัก อีกทั้งแผ่นหลังขาวๆที่แผ่ออร่าไปทั่วทั้งหาดนั่นก็ยังทำให้รู้สึกหงุดหงิดในใจ

จุนฮเวเดินไปคว้าเอาผ้าขนหนูที่วางอยู่บนเก้าอี้ชายหาดมาถืออย่างวิสาสะ เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเจ้าของของมันคือใคร แต่มั่นใจว่าไม่มีใครกล้ามีปัญหากับตัวเองแน่ๆ ก่อนจะเดินจ้ำอ้าวตรงดิ่งไปยังคนที่ยังไม่รู้ตัวว่าถูกจับตามองอยู่ในตอนนี้

แน่นอนว่าเพียงคนที่อีกฝ่ายคุยด้วยเห็นว่าเขากำลังเดินตรงเข้าไปก็รีบปลีกตัวหนีไปที่อื่นในทันที จินฮวานดูจะงงๆอยู่ในตอนแรก แต่แล้วทุกสิ่งรอบด้านก็ถูกแทนที่ด้วยภาพสีขาว เพราะผ้าขนหนูหนักอึ้งถูกคลุมลงมากลางหัวอย่างพอดิบพอดี

“เฮ้...”

“ใครสอนให้แก้ผ้า”

“จุนฮเว?” เสียงเล็กดูจะเต็มไปด้วยความแปลกใจ คิ้วเรียวเลิกขึ้นในขณะที่กำลังพยายามหาทางออกจากผ้าขนหนู เขาใช้มือดึงรวบมันมากอดเอาไว้แล้วสะบัดหัวแรงๆเพื่อไล่ให้ผมที่ตกลงมาปรกหน้าปรกตากระจายไปด้านข้าง “ตื่นแล้วเหรอ นายหายไม่สบายจากอาการเมาเครื่องรึยัง?”

“พูดมาก”

“อ้าว..”

“ห่วงตัวเองมะ”

“หืม?” จินฮวานกะพริบตาปริบๆที่จู่ๆก็โดนโวยวายใส่ เป็นอีกครั้งที่เขาไม่เข้าใจว่าตัวเองทำผิดอะไร ก่อนจะก้มลงไปมองผ้าขนหนูผืนใหญ่ที่ทำการกอดเอาไว้แล้วชะเง้อไปทางด้านหลัง ตรงปลายมีลายปักเอาไว้ว่า BB. เพราะฉะนั้นนี่ไม่ใช่ของจุนฮเวอย่างแน่นอน “นี่ของนายเหรอ?”

“ไม่”

“นั่นไง แล้วนายเอามาจากไหนล่ะ”

“ช่างมัน”

“จุนฮเว เอาไปคืนเจ้าของเดี๋ยวนี้เลยนะ”

จุนฮเวขมวดคิ้วเข้าหากันเมื่อโดนสั่ง ตั้งแต่เกิดมายังไม่มีใครบังคับเขาได้เลยนะ แม้กระทั่งพ่อยังไม่คิดจะฟัง แต่ทำไมพี่เตี้ยนี่ถึงได้...

ตาเรียวจดจ้องอยู่ที่ใบหน้าเนียนด้วยความไม่พอใจ หากแต่ครั้งนี้จินฮวานก็จ้องเขาตอบอย่างไม่ยอมแพ้ด้วยเช่นกัน จุนฮเวกำมือแน่น รู้สึกขัดใจเป็นอย่างมาก อยากจะสั่งสอนให้อีกฝ่ายรู้ด้วยซ้ำว่าอย่ามาออกคำสั่งกับคนอย่างเขา

แต่..

“บ้าชิบ” สุดท้ายคนตัวสูงก็ทำได้แค่เพียงสบถออกมาเบาๆแล้วกระชากผ้ากลับมาถือเอาไว้ แน่นอนว่ามันเป็นการกระทำที่ไม่เต็มใจ ใช่สิเขาไม่เต็มใจเอาไอ้ผ้าบ้าๆนี่ไปคืน แต่ก็ไม่รู้ว่าทำไมต้องทำแบบนี้ด้วย

มือหนาปลดกระดุมเสื้อคลุมของตัวเองออกแล้วถอดมันคลุมหัวร่างเล็กเอาไว้อีกหน ก่อนจะเดินจำอ้าวไปยังที่ที่หยิบผ้าขนหนูมาเมื่อครู่แล้วโยนมันลงไปที่เดิม

“พาดเอาไว้ดีๆสิ เดี๋ยวเจ้าของเขาก็งงหรอกว่าทำไมผ้าของเขากลายเป็นแบบนั้น”

“ซื้อใหม่คืนมะ?”

“อย่าแก้ปัญหาแบบนั้นสิ แค่พับผ้ามันจะไปยากอะไรกัน” ว่าแล้วเจ้าตัวก็คว้าเอาผ้าที่กองกันเป็นกระจุกอยู่บนเก้าอี้มาพับไว้ เรียกให้จุนฮเวกลอกตาขึ้นไปมองด้านบนด้วยความไม่พอใจ แต่ก็ไม่อยากจะว่าอะไรเพราะเขาไม่ใช่คนที่ชอบต่อปากต่อคำกับคนอื่นมากนัก

“หิวข้าวไหม?” จินฮวานถามต่อ ในขณะเดียวกันก็ทำการใส่เสื้อคลุมของจุนฮเวให้เรียบร้อย

ความใหญ่ของมันทำให้ภาพที่ออกมาดูตลกชอบกล  เขาเหมือนเด็กน้อยที่ขโมยเสื้อผ้าของพ่อกับแม่มาใส่ ความยาวของแขนทำให้มือไม่สามารถโผล่พ้นออกมาด้านนอกได้ ส่วนชายเสื้อก็ยาวลงไปปิดขอบกางเกงด้วยเช่นกัน

 จุนฮเวมองคนตรงหน้าก่อนจะแค่นหัวเราะ ความรู้สึกแปลกๆเกิดให้ในใจทำให้เขาริมฝีปากกระตุก เหมือนร่างกายพยายามจะยิ้มแต่ในใจไม่ต้องการแบบนั้น จนสุดท้ายก็ต้องแสร้งทำเป็นกระแอมไอออกมาเบาๆแล้วเสมองไปทางอื่น

“ไปกินข้าวกัน นายคงหิว”

“หึ รู้ดี”

“แค่ห่วงหรอก ก็นายยังไม่ได้กินอะไรเลยนี่”

จุนฮเวยักไหล่ก่อนจะล้วงมือเข้ากระเป๋ากางเกงแล้วเขยิบตัวหันข้าง จินฮวานรู้ดีว่านี่คือการออกคำสั่งให้เขาเดินนำไปก่อน ซึ่งเจ้าตัวก็เต็มใจทำอย่างไม่มีข้อแม้ ความจริงพักหลังมานี้ก็เริ่มชินซะแล้วกับการที่มีจุนฮเวเดินตามหลังอยู่ตลอด

ถึงจะบอกว่าแรกๆรู้สึกอึดอัดเหมือนโดนจับตามองตลอดเวลาก็เถอะ แต่เดี๋ยวนี้เขากลับรู้สึกวางใจและปลอดภัยที่มีคนระวังหลังให้ยังไงก็ไม่รู้

..ก็ไม่รู้ว่าความรู้สึกของคนเราเปลี่ยนไปตั้งแต่เมื่อไหร่กันแน่

“อ้อ.. เนี่ยเหรอวะลูกชายของตระกูลมาเฟียที่เขาว่าเจ๋ง”

ก่อนที่คำพูดของคนแปลกหน้าจะดังมาจากทางด้านหลัง เรียกให้ทั้งสองคนหยุดเดินก่อนจะหันไปมองด้วยความรวดเร็ว จุนฮเวขมวดคิ้วเข้าหากันเมื่อเขาพบว่ารอบกายถูกล้มเอาไว้โดยคนที่ไม่รู้จักอีกทั้งยังมีอาวุธครบมือ ขาเรียวก้าวไปด้านหลังโดยอัตโนมัติ ก่อนที่มือจะคว้าแขนของร่างเล็กเอาไว้แล้วดึงเข้ามาใกล้ตัว

ความจริงก็ไม่ได้ตื่นตระหนกกับการที่โดนล้อมหน้าล้อมหลังแบบนี้หรอก เขาชินเสียแล้วเพราะเจอออกจะบ่อย แต่ครั้งนี้มันไม่ใช่แบบนั้น

มีจินฮวานอยู่ด้วย ทำให้เกิดความกังวลเล็กๆข้างในใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

 

 100%

ถ้าโคนันไปที่ไหนแล้วมีคนตายที่นั่น #จุนฮเวขี้โมโห ไปที่ไหนก็โดนหาเรื่องที่นั่นเช่นกัน

55555555555555555555555555555555 แฮปปี้นิวเยียร์นะคับทุกคน แฮปปี้เบิร์ดเดย์พี่หมิว หนึ่งในไรเตอร์ของฟิค7บาปด้วยเลยนะ ขอให้ทุกคนที่ได้อ่านข้อความนี้มีความสุขมากๆ ปี2016จะต้องเป็นปีที่ดีแน่นอน อยู่ด้วยกันไปนานๆนะงับ ไปแอบส่องแท็กมา เห็นว่ามีคนยกให้ฟิค7บาปเป็น best memories of 2015 ของใครหลายคนเลย ดีใจมากๆที่ชอบกัน ขอบคุณมากจริงๆน้า รักมากเลย

ปล.ส่วนใครยังไม่ได้จองฟิค อย่าลืมจองน้า จองได้ถึงสิ้นเดือนเลยนะฮับ รอบแรกนี่คุ้มมากๆน้า มีกล่องให้ด้วย ถ้ารอบต่อไปไม่มีกล่องแล้วนะเตง มันแพงมากเลย y-y จุ้บๆ ♥ 

ปล.2 ใครสั่งฟิคแล้วอยากได้ลายเซ็น หมายเหตุไว้ในใบจองนะค้าบ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 53 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,735 ความคิดเห็น

  1. #2725 bambam_pim (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2561 / 13:17
    โอ้ยเขินอิเน่ ชิหายยยย
    #2,725
    0
  2. #2646 choopp (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2559 / 12:01
    เห้ยพี่บ๊อบเอาจริงป่ะตอนอ่านนี่ตกใจตาโตเลยอ่ะ ๊ากแม่เจ้าแน่คนกากเอ้ยยย ใครมารุมเน่
    #2,646
    0
  3. #2144 9nawKIHAE (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 7 มีนาคม 2559 / 22:41
    บ๊อบบี้ทำตัวเองงอ่ะ ไม่น่าเล่นยาเลย เสียทั้งเพื่อนทั้งแฟน เง้อออ แถมไปพลาดท่าเสียทีจียอนได้ยังไงนะ
    #2,144
    0
  4. #2134 ทำไมต้องจินฮวาน' (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 7 มีนาคม 2559 / 08:04
    เอาแล้วไง จุนฮเวไปไหนก้โดนอีกแล้ว ส่วนจีวอน อืม ปมนายเยอะโครต เราไม่ชอบเรื่องหนักสมองซะด้วยสิ
    #2,134
    0
  5. #1903 Mild Apichaya (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2559 / 14:58
    เน่กับบ๊อบเหมือนกันตรงที่ใครสั่งไม่ได้เลยนอกจากเมีย55555555555555555.
    #1,903
    0
  6. #1894 B_MOMORIN27 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2559 / 20:58
    ปมเผยมาอีกอันแหลวววว หรืออ่านนานแล้วลืมที่จีวอนจะแต่งงาน 5555555555
    อย่าตึงใส่กันสิ รักกันก็แค่บอกว่ารักกันมันจะไปยากอะไรห้ะ บ๊อบบิน
    ส่วนจุนฮเวกับพี่จินก็น่ารักเหมือนเดิม อ่านไปก็เขินไป ถ้าเป็นชีวิตจริงคงงง
    พูดอะไรของมันแค่นั้น เพื่อ? งี้ คงไม่มีใครเข้าใจ 55555555555555
    #1,894
    0
  7. #1827 HoneyBabby (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2559 / 18:00
    โอ้ย ชอบเน่! แมนๆอ่ะ มีแอบฮงแอบหวง 5555
    #1,827
    0
  8. #1599 fine feel (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 16 มกราคม 2559 / 07:23
    ชอบตอนจุนฮเวกระชากผ้าแล้วเอาไปคืนที่เดิมอ่ะ โอ้ยยยยย ใครก็สั่งไม่ได้แต่ยกเว้นพี่จินไว้ใช่ไหม
    #1,599
    0
  9. #1569 Nicenight (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 8 มกราคม 2559 / 21:39
    ตอนดบบหน่วงมากๆ จุนฮเวนี่มีเรื่องได้ทุกที่จริงๆ
    #1,569
    0
  10. #1568 ปาร์คปาล์มพันเจ็ด (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 8 มกราคม 2559 / 19:02
    น้องจุนฮเวจะไม่กากแล้ว ปกป้องพี่แล้วเว้ยยยย
    #1,568
    0
  11. #1567 Noey No Ey (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 8 มกราคม 2559 / 10:36
    อยากอ่านต่อเเล้วอ่าาาา
    #1,567
    0
  12. #1566 Popne (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 8 มกราคม 2559 / 05:52
    ตายแหยะ น้องจุนฮเวไม่กากแล้วนะฮะ
    #1,566
    0
  13. #1565 Biebae . ♥ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 7 มกราคม 2559 / 17:47
    อะเหื้อมาก
    #1,565
    0
  14. #1564 AMTHEN (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 6 มกราคม 2559 / 00:45
    พ่อคนซึน หวงก็บอกดีๆสิ55555555555 เอ๊ะอะ มีเรื่องตลอดเลย ????????
    #1,564
    0
  15. #1563 qxstar (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 มกราคม 2559 / 18:42
    ไรท์คะ คือเราจองไปเป็นเซ็ทแต่ว่ายังเก็บเงินไม่ครบเลย เรากลัวเราจะจ่ายไม่ทันอะค่ะ อาจจะขอยกเลิก T _ T
    #1,563
    0
  16. #1561 mclub (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 มกราคม 2559 / 23:44
    ส่งยุนฮยองคนเจ้าถิ่นมาช่วยเคลียด้วยนะ จะได้เจอกันไวๆเรื่องจะได้จบๆ ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ
    #1,561
    0
  17. #1560 shippai (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 มกราคม 2559 / 11:24
    ชอบผู้ชายแบบจุนเฮวอะ
    ชอบบบบบ
    อยากได้

    #1,560
    0
  18. #1559 Aor-Aor Vl Sol (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 มกราคม 2559 / 06:39
    -ค้างมากกกกก ใครจะมาทำร้ายเน่เนี่ย เน่มันน่านักนะ เอาผ้าขนหนูไปคืนตามที่พี่จินบอกด้วย อิอิ ชอบๆๆๆ
    #1,559
    0
  19. #1556 CttTmo (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 มกราคม 2559 / 23:46
    โอ๊ยเน่คนกากไปขโมยผ้าขนหนูชาวบ้านมาอีก 555555555555555
    #1,556
    0
  20. #1555 BuBee YoDyOy (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 มกราคม 2559 / 22:01
    จุนเน่มีการพัฒนา5555 ต่อไปคงจะมีncแล้วววว
    #1,555
    0
  21. #1554 อิอิอิ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 มกราคม 2559 / 18:51
    HNY ค่าไรท์ จุนเน่ซัดหมัดเดียวจอดอยู่ละ 55555555555 ขี้เล็บมากๆ จุนเน่มีการถอดสงถอดเสื้อนะ แหมมม หวงล่ะซี่ นี่รอฉาก nc อยู่นะคะ อิอิ คู่นี้น่ารักจริงๆ ><
    #1,554
    0
  22. #1553 WIFE_ENGINEER (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 มกราคม 2559 / 11:36
    มีเรื่องอีกแล้ว
    #1,553
    0
  23. #1552 ppp123PY (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 มกราคม 2559 / 11:25
    ทำไมในหัวเรานึกถึงจีมิน aoa 555
    #1,552
    0
  24. #1551 SYMJDH (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 มกราคม 2559 / 10:58
    ทั้งหึงทั้งหวงสิจุนเน่ 5555
    #1,551
    0
  25. #1550 Jinjin-Jun (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 มกราคม 2559 / 10:36
    คู่ดบบเศร้าอ่ะทำไมอ่านแล้วหน่วง สงสารฮือออ
    ส่วนจุนจินสงสารพี่จินนะ ที่เน่มันต้องมีเรื่องตลอดเลย55555555
    #1,550
    0